Paradise Now (2005)

Een teleurstelling voor mij. Het ontbreken van een goede karakterschets van Said en Khaled, is hier de grootste oorzaak van. De zeldzame monologen waren voor mij niet voldoende om de beweegredenen van de in eerste instantie doodnormaal ogende jongens te verhelderen. Ik pleit hiermee niet voor een film vol bloed en tranen, maar ik zou bijvoorbeeld wel uitgelegd willen zien hoe een Khaled die zich het ene moment boos maakt om iemand die het liefst alle Zweden dood zou willen zien, het andere moment kan accepteren dat ook (Israelische) vrouwen en kinderen worden meegenomen in de dood (om vervolgens tijdens een wilde rit in de auto te worden overtuigd van zijn ongelijk, dankzij een spoedcursus internationale politiek van het mooie meisje Suha).

Gemiste kans.

2,5*

Bijzonder knappe film van Hany Abu-Assad. Het is de manier waarop hij naast de ernst van de zaak, ook de ruimte geeft aan een lichter element. Het stukje humor (relativering) zit in kleine dingen en stoorde mij totaal niet. Daarnaast geeft de film een heel indringend beeld van de twee mannen met hun besluitenloosheid. 4 sterren

Aardige film die heel wat impact mist. Heb me geen moment bezorgd om de hoofdpersonages. De karakterontwikkeling was best zwak, om het zacht uit te drukken. Nergens is de spanning voelbaar die de personages wel degelijk gevoeld zouden moeten hebben. Verder is dit wel aardig gefilmd (op locatie gedeeltelijk) en zijn de acteerprestaties redelijk. Goede objectieve kijk denk ik op het leven van zulke mensen. Nergens verheerlijkt of bekritiseerd (alleen het vrouwtje zorgt voor wat reflectie) maar gewoon een objectieve kijk. Vond ik wel verfrissend.

3*

Sterke film, tot aan het einde dat ik niet erg geloofwaardig vond.

Dat de film hier en daar het verwijt krijgt eenzijdig te zijn, vind ik niet terecht. De film belicht inderdaad niet de Israelische kant van het conflict in het Midden-Oosten, maar gaat volgens mij ook niet over dat conflict zelf, maar over dilemma's van een Palestijnse zelfmoordterrorist. Ik vond het juist sterk hoe de film totaal niet moraliserend is en die dilemma's neutraal behandelt.

Wel vond ik het verrassend dat religieuze motieven daarin alleen op de achtergrond een rol spelen. Het lijkt vooral om machtspolitiek te gaan.

Oneens, Abu-Assad gaat her en der over de grens, zijn boodschap wordt erin geramd. Wat wel knap is, is dat hij er geen tear-jerker van weet te maken, iets wat met gemak gedaan had kunnen worden, maar hij trapt niet in die valkuil gelukkig.

Paradise Now is een scherpe film, de 'humoristische' momenten waren in mijn ogen 'schrijnende' momenten, en dat veel mensen 'klagen' over het einde + non-verdieping van de karakters en hun beweegredenen vind ik onbegrijpelijk.

Intrigerend fictief kijkje in de denkwereld van vermeende Palestijnse martelaars. Vier sterren mijnerzijde.

Wat heb je aan subtiliteiten of nuanceringen als je gezin tot stukjes is geblazen of met huis en al plat gebombardeerd is door een zgn, "smartbomb"? Niet zo veel lijkt me... Wat heb je aan suspense als je eigenlijk moet hopen dat de explosievengordel beter in een verlaten toilet kan afgaan zodat er tenminste maar een slachtoffer valt? Wat heb je aan een beeld van zelfmoord terroristen als redelijke denkende individuen die de dag van te voren nog gezellig aan de thee zaten?

Nee, ik vond deze Paradise Now een behoorlijke tegenvaller, vooral juist omdat de makers geen stelling (willen?) nemen. En dan bedoel ik geen stelling voor de Palestijnse zaak of tegen de Israelische of visa versa. Nee, ik bedoel een duidelijke stelling tegen de waanzin van alledag waar gewone burgers in het midden-oosten iedere keer weer mee geconfronteerd worden. Nu had ik soms het idee dat de twee zelfmoord terroristen net zo goed op een picknick aan het gaan waren. Ik zie nergens de neerwaartse spiraal die er toe kan leiden dat een gezonde jonge man overgaat tot dergelijke willekeurige en gewelddadige actie. Ja, ik zie wat politiek en religieus gekonkel en een mooi meisje wat iets van de wereld heeft gezien en die zelfs een van de twee weet te overtuigen dat ze ongelijk hebben. Het kwam mij nogal wat simplistisch over alsof het hier gaat om een uitje van de padvinders! Iets meer karakter uitdieping of een verdere verkenning van de situatie in de bezette gebieden zou zeker op zijn plaats zijn geweest.

Voorts ben ik ook niet zo gelukkig met de nogal eenzijdige benadering. Ik zie 2 jongens die nogal sympathiek en bovendien als een soort van slachtoffer worden neergezet. In mijn optiek blijft iedereen uiteindelijk verantwoordelijk voor zijn eigen daden en het plegen van zelfmoordaanslagen helpt net zo min mee aan stabiele vrede als het bouwen van een nieuwe berlijnse muur. Sorry maar ik kan met alle goede wil dat soort lui echt niet als slachtoffer zien...

Uiteindelijk, een film met een gedurfd onderwerp en een unieke setting, die filmisch best in orde is. Helaas kon ik er niet zoveel mee en blijft het vooral een film met gemiste kansen. 2*

Sterke film door zijn eenvoud. Geen overdreven drama, maar een behoorlijk objectieve kijk op de zaak. De zin en de onzin van de motivatie van de 'zelfmoordenaars' komt in haast neorealistische scenes sterk naar voren.

Ik vermoed dat veel mensen bij wie de film tegenviel met verkeerde beeldvorming deze film gingen zien. Het is geen thrillertje of pretentieus drama. Het ontbreken van een soundtrack, het wegblijven van zijplotjes en de rustige montage wijzen allemaal op een oprechte film die niet op valse wijze het publiek bespeelt.

Knappe film. 4 sterren.

Eenvoudige film inderdaad die de zijlijnen buiten de deur weet te houden en enkel wat personen die de jongens in hun dagelijkse leven tegenkomen invloed uit laat oefenen op hun gedachtengang.

De beweegredenen van de jongeren om een aanslag te plegen lijken niet altijd even duidelijk. Maar dat komt omdat er niet mee te koop wordt gelopen. De achtergronden van de jongens buiten beschouwing gelaten kun je zeggen dat ze in hun dagelijkse leven niet veel hinder van hun buurland ondervinden. Toch, wordt hun dagelijkse leven volgens hun perspectief gekenmerkt door een uitzichtloze situatie. Hierin kon ik mij niet geheel vinden. De jongens hebben immers werk en zijn in staat om aandacht van meisjes uit hun omgeving te genereren, iets wat hoop geeft op een beter leven. Niet constant boeiend, wel een interessante thematiek die dus deels goed is behandeld. Absoluut geen film die ik snel zal weerzien. Kleine 3,5*

Paradise Now vond ik een behoorlijk sterke film. Heel subtiel in elkaar gezet, en het verhaal voelde op de meeste momenten gelukkig niet geforceerd aan. Zelfs de rol van Suha kwam vrij natuurlijk over. Minpuntje:Het gemakkelijk overtuigen van Khaled. In de film dacht ik juist dat hij degene was die er voor zou gaan. Wat dat betreft deel ik de mening van JJ_D, Saïd is vastbesloten om door te zetten terwijl het duidelijk geen 'meeloper' is.

De film had natuurlijk nog iets dieper kunnen gaan, waardoor het nog overtuigender was geweest. Vooral de korte speelduur lijkt hier een probleem. Maar het eindresultaat, inclusief het einde, heeft toch veel indruk op mij gemaakt.

Genuanceerde film over twee Palestijnse zelfmoordenaars. Ik vroeg me al snel af wat ze (als ze zo'n bomgordel om hun middel hebben) nou doen als ze erg nodig moesten pissen. Gelukkig gaf deze film al snel antwoord op deze prangende vraag, twee keer zelfs. Opvallend is dat de regisseur niet moralistisch te werk is gegaan en er zelfs grappige momenten in heeft verwerkt.

Ook weer een eerste Israelische film die ik heb gezien. Paradise Now is een hele mooie film met een boodschap. Alles word heel subtiel gedaan en de film opserveerd geduldig die 2 broers die die zelfmoord aanslag willen plegen. Heel de film oogt ook realistisch alsof er een paar verborgen camera's ergens geplaatst zijn. Die rollen van die 2 broers vond ik ook erg mooi. Je ziet in het begin van de film dat ze die aanslag zelf willen plegen maar uiteindelijk als het er op neerkomt zie je wel dat het lastig gaat worden. Althans zo heb ik het vernomen. De beelden en de achtergronden zorgde ook voor een realistische meeslepende sfeer.

Dat einde in die bus vond ik ook bijzonder gemaakt. Dat die ene broer daar zo zit en ineens eindigd de film doordat het beeld verlicht en wit word. Dat betekend dus dat de bom is geexplodeerd.

Maar een zeer knap gemaakte realistische film. Alsof het allemaal echt is.

4,0*

Na jaren nog eens teruggezien en vond hem nu minder dan de eerste keer. Geeft wel een schrijnend beeld van de uitzichtloosheid van het conflict tussen Israel en de Palestijnen. De verwoestingen op de Westelijke Jordaanoever hakken er flink in. Het zou wenselijk zijn dat er minder heethoofden en meer figuren als Suha (gespeeld door Lubna Azabal) het voor het zeggen zouden hebben. Zolang radicalen aan beide zijden de dienst uitmaken, is een oplossing onbereikbaar.

Film over een zeer interessant onderwerp en al jaren aan de orde van de dag in het Midden-Oosten. Wilde deze dan ook zeer graag zien en gisteravond was het zover.

Het onderwerp zelfdoding is altijd een heikel onderwerp. Vaak gaan de discussies over het nut ervan en of die mensen er goed aan doen om onschuldige burgers te vermoorden door middel van een zelfmoordaanslag.

Aangezien ik zelf een keer in Israël geweest ben en ik zag dat midden in Jeruzalem Palestijnen en Joden prima bij elkaar kunnen wonen rees meteen de verontwaardiging in me op waarom dat nou wel kan.

Navraag wees uit dat ze beiden graag wilden dat er vrede kwam maar dat de leiders van beide volken teveel ego hadden om vrede te sluiten. Met die gedachte ging ik de film in.

In de film zien we de zogenaamde radicalen die door middel van een zelfmoordaanslag onschuldige mensen vermoorden om zo de acties van de Joden te vergelden. De hoofdrolspelers komen zeer overtuigend over, alleen miste ik wat diepgang in de personages. Zo had de film meer tijd kunnen nemen om de karakters wat uit te diepen voordat ze een grote bom om hun middel krijgen gehangen. De film is nu binnen het anderhalf uur voorbij en iets meer karakterverduidelijking was fijn geweest.

Ook kiest de regisseur duidelijk de kant van de Palestijnen, dat is duidelijk te merken in de film. Iets meer relativeren had van mij gemogen. Waar oorlog is hebben beide schuld en zeker door middel van laffe zelfmoordaanslagen past wat meer bescheidenheid.

Verder is de film prima om een keer te zien, maar echt bijzonder wordt die nergens. Een kleine voldoende is verder wel op z'n plaats..

Deze eens meegenomen en viel eigenlijk beter mee dan gedacht. Eigenlijk had 'k weinig verwachtingen bij deze film, maar toch wist hij me te boeien.

De cast deed het prima en ze kwamen wel overtuigend over en verder zag het er prima uit.

Tja, 'k vond wel eens de moeite om eens gezien te hebben.

De tweede film van Hany Abu-Assad, na Omar, die in binnen een week zie. Ook Paradise Now gaat, niet geheel verrassend over de strijd tussen Palestina en Israël, maar hier gaat het wel over een totaal ander onderwerp.

Zelfdoding is een onderwerp, waar je al snel iets heel sentimenteels van zou kunnen maken. Dat gebeurt gelukkig niet en het wordt allemaal vrij subtiel uitgewerkt. Toch vond ik het in het eerste uur allemaal wat te oppervlakkig blijven en wisten de personages me ook niet echt te pakken. In het laatste gedeelte komt de kracht hiervan dan toch wel enigszins naar voren, waarbij ik vooral het einde bijzonder sterk vond.

Er zit trouwens ook totaal geen soundtrack in en ik kan me niet herinneren enige vorm van muziek gehoord te hebben. Dat is op zich geen minpunt, maar het viel me gewoon op. Het geeft een interessante inkijk in een onbekende wereld en laat vrij goed en op een geloofwaardige wijze zien, hoe men tot het idee van zo'n verschrikkelijke daad kan komen.

3,5*

Ik vond het niet zo sterk. Het valt me nochtans op dat heel wat mensen hier al op gestemd hebben, maar aan mij is deze film destijds totaal voorbijgegaan. Op zich een actueel onderwerp, gedraaid in de pre-IS periode en met het Israëlisch-Palestijns conflict op de achtergrond. Het gaat niet echt over radicalisatie zoals ik aanvankelijk dacht, maar eerder over de vastberadenheid van de twee vrienden en het waarom. Op dat vlak echter vond ik het geen diepgravende film en krijgen de zelfmoordterroristen simplistische motieven mee. Bij het kijken werd ik regelmatig afgeleid door andere dingen, wat wil zeggen dat de film me niet echt mee kon krijgen. Laatste scène is best sterk, maar als geheel mist Paradise Now vooral impact en sterke scènes. Teleurgesteld.

Verbijsterend, intrigerend en verontrustend.

Een intrigerend beeld wordt geschapen van de twee kameraden die ogenschijnlijk normaal ogen, plezier hebben, elkaar lang kennen en het leven niet zo serieus lijken te nemen getuigen dat gedoe met die BMW. Des te beklemmend is het beeld dat eenmaal thuis wordt geschapen. Ja, mensen in die orden, en Palestijnen in dit geval ook, houden van hun familie. Zijn warme mensen die leven en de boel zover het kan op orde hebben. De twee ogen normaal, verontrustend en verbijsterend is het dan ook als de bomshell valt dat ze de volgende dag hun heilige taak mogen uitvoeren. Alsof Said te horen krijg dat zijn bibliotheek kaart verlengd wordt. Zo normaal, die mededeling, geen angst, emotie, hebben deze twee zich zelf daar voor opgegeven? Is dat zo normaal dat je je zelf ergens opgaat blazen? Verontrustend! Hij vertelt verder niets maar lijkt zo koel als een glas water. Bijzonder. Wat drijft die mensen toch? Wat is dat daar voor kruitvat wat we maar onmogelijk kunnen bevatten met twee partijen die amper voor elkaar onder doen? Wat volgt is een werkelijk minutieuze en bijna militaire voorbereiding. Letterlijk ontnuchterende scene dat ik me toch afvraag of iedereen wel beseft waar hij mee bezig is: de emotionele preek over het martelaarschap door Khaled, vervolgens blijkt de camera het niet te doen. Bij een hernieuwde poging gaan twee aanwezigen op een stukje brood om staan te kauwen alsof hij het weer staat voor te lezen en meldde Khaled zelf ook nog tegen de camera waar moeders een goedkoper waterfilter kan krijgen. Onvoorstelbaar.

Het tweede gedeelte vind ik beduidend minder. Bij de oversteek worden ze betrapt en raken gescheiden. Ik snap niet dat Said vervolgens zo blijft rondzwalken en niet kordater de mensen van de organisatie probeert te vinden. Nee, verdorie hij gaat naar zijn oude werk, maakt koffie en repareert nog even de auto van die jonge dame, mooie vrouw is dat trouwens. Het zal symbool staan voor de twijfel die hij heeft gekregen voor de actie en dat het meer een vlucht symboliseert. Maar heel duidelijk wordt dat niet.

De ontknoping wanneer men toch doorzet en juist de switch gebeurt dat de twijfelaar de radicale wordt en de radicale zich bedenkt vind ik mooi. Fascinerend is en blijft de beweegredenen en de onvoorstelbare haat naar elkaar terwijl ze liefhebbend zijn naar hun eigen familie. Zo ook het begin overigens van de film wanneer de jonge dame langs een controlepost moet. De afstandelijkheid, minachting en haat van beide.

Ik weet nog niet goed hoe hoog ik deze film moet beoordelen. Interessant is hij zeker, en slecht ook niet, maar of ik hem nu heel goed vind...

Indringende en stilistische film. Moeilijk om veel meer over te zeggen. Het verhaal is zeer boeiend, de beelden zijn ontzettend stijlvol en de film laat ook veel aan de kijker over om te interpreteren, wat ik een groot pluspunt vind. Absolute aanrader.

Interessante en overtuigende film over een duo zelfmoordterroristen met een bommengordel rond hun middel. Om de film extra te kruiden heb je er eentje die rotsvast overtuigd is van zijn actie en je hebt er ook eentje die begint te twijfelen. Opvallend was wel dat beiden het ondanks hun meningsverschil het toch goed met elkaar konden vinden en best wat empathie naar elkaar toe hadden. Broederlijk zou je het kunnen noemen.

De film beslaat de gehele weg richting de actie, de voorbereidingen, het inpraten van de andere antagonisten hoe belangrijk dit wel was om hun doel te bereiken. Ondanks het zware thema toch vrij luchtig en sereen gebracht. Mooi camera- en acteerwerk ook. Uiteraard zijn we het niet eens met hun gedachtengoed, maar ik kon me wel in de film en personages verplaatsen. Vreemd eigenlijk.