Safari (2016)

Zazdarovje.

Eerste Previously Unreleasedtitel 2017 een feit...

Wolfmanrene.

Verhoeven

Alleen maar even de verhoudingen in de wereld in 90 minuten

Vanaf 14 september in de bioscoop (EYE)

Need to see this.

No, you don't.

Prinz

Verhoeven

Ik haat niet snel, maar wat koester in een wrok jegens dat soort k*tmensen. Ik gun ze echt een olifant de komende jacht.

Beter dat ik wat ander werk ga inhalen van Seidl, denk ik. Hier kan JM niet zo best tegen. Bloeddruk en zo. Opkroppende agressie. Tranquillo.

Bedoel je dat je deze gaat overslaan, John Milton?

helaas is het nog steeds niet toegestaan om op jagers te jagen, wat een verrotte mensen zijn jagers toch

Hoe goed het ook is om de wereld te confronteren met wat dit soort ziekelijke personen allemaal uithalen, ik ga dit absoluut niet kijken. Daar wordt niemand gelukkig van denk ik. Bij het eerste dode dier zal ik de nijging om naar een Oostenrijkse villawijk te gaan en iedereen neer te knallen al niet meer kunnen onderdrukken...

Wat bezielt je ook om als rijke westerling het uitsterven van prachtige dieren een handje te helpen. Natuurlijke selectie? Waarom leven die Oostenrijkse graftakken met hun bierbuiken en kromme ruggen dan nog steeds? Zonder die geweertjes van ze zou 'het spel' wel even anders verlopen...

Nee, want met dat lapje vlees op je bord is natuurlijk helemaal niets mis

Als het goed is geen mishandeld en uitgestorven dier... en in ieder geval niet zinloos gestorven als je het eet.

Yes, sir. Dat bedoelde ik inderdaad. Ik vrees dat ook de kalme JM zomaar eens Baspls neigingen zou kunnen krijgen. Ik heb al moeite met jacht wat betreft het risico op overpopulatie (al kan die in het kader van ecologisch evenwicht misschien verantwoord worden), laat staan in Afrika (al dan niet met uitsterven bedreigde) diersoorten neerknallen voor de sport. Blegh.

Ik eet geen vlees sinds mijn achtste, maar ik denk niet dat dat noodzakelijk is om dit af te keuren. Net zoals dat als vleeseter de misstanden in de bio-industrie je niet persé koud hoeven te laten. Ik zal iemand die wel vlees eet, daar dan ook niet snel op aanspreken, wanneer hij iets aan de kaak stelt. Ms. John Milton eet ook af en toe vlees, waar ik naast zit. Met name als we uit eten gaan. Ga ik echt niets van zeggen. Tenzij het stinkvis is

Voor mij is geen vlees eten altijd een persoonlijke keus geweest, net zoals niet in een God geloven. Niet iets waar ik (pro-actief) anderen van hoef te overtuigen, als zijnde 'de beste manier van leven'. Als iemand de indruk wekt erover te willen discussiëren of met grote stelligheid (aantoonbare) onwetendheid gaat verkondigen, is het natuurlijk een ander verhaal. Dan nog, ik ben blij dat ik niet een militante veganist ben, maar simpelweg John Milton, die (mocht het toevallig ter sprake komen) geen vlees eet. Maar ook weer niet zo radicaal is, dat hij gaat kijken of zijn kaas wel helemaal volledig vegetarisch is. Soms gaan vleeseters zich daar dan druk om maken. Wat! Inconsistent! Infidel! Ik lach er dan maar wat om. Alsof ik doe wat ik doe, om te voldoen aan een bepaald beeld wat anderen van een vegetariër hebben. Ik zeur toch ook niet dat iemand niet naar de kerk gaat, terwijl die zich nog wel identificeert als christen? Live and let live, denk ik dan.

Maar als ik moet kiezen, dan kijk ik alsnog liever dit dan Earthlings (2005). Ik ben behoorlijk afgestompt, maar dierenleed verandert me in een snikkend brokje mens.

Moet ik mee leren leven.

Ik hoop dat ze een keer levend verslonden worden, wat een zieke geesten!

Films als Our Daily Bread zorgde ervoor dat ik nauwelijks nog vlees eet, maar dit vond ik nog zwaarder om naar te kijken. Ulrich Seidl laat opnieuw zien hoe bekrompen geesten tot zinloze wreedheid in staat zijn terwijl ze menen moraal verheven te zijn.

Moge ze een troep hongerige leeuwen tegenkomen.

3,5*

De Oostenrijkse filmmaker Ulrich Seidl, portretteert in de documentaire "Safari" Duitse en Oostenrijkse vermogende jachttoeristen in Afrika. Zonder oordeel volgt hij enkele vermogende jachttoeristen, die op zoek zijn naar trofeeën of juist willen genieten van de kick van het doden van een wild dier.

De zelfvoldane plezierjagers vertellen openhartig wat de wrede hobby met hen doet "Doden ? Zo noem ik het niet, dat lijkt op maarden. Ik noem het afmaken". De controversiële Ulrich Seidl, onder meer bekend van opmerkelijke films als "Import/Export (2007)" en "Im Keller (2014)", is altijd al geïnteresseerd geweest in de krochten van het menselijk handelen.

Zijn documentaire over de vermogende (die grote sommen geld betalen om op bedreigde dieren te mogen schieten) jagende toeristen (Eva en haar man, hun 20-jarige zoon en dochter en een ouder echtpaar) in "Safari", is voor de echte dier- en natuurliefhebber overigens geen aanrader. Na elk dodelijk schot feliciteren de jagers elkaar met de jachtgroet en maken ze een foto voor het neergelegde dier. Daarna slepen hun gidsen het dier weg. In een ruimte achter de lodge, stropen lokale Afrikaanse werknemers de kostbare huid van het van het dier terwijl ze uitglijden in het bloed.

Een tenenkrommende docu over lui die vanaf een veilige afstand bedreigde diersoorten afknallen in Afrika. De dood van de giraffe is wel het dieptepunt vond ik. Goed dat hier een docu is van gemaakt, wat zijn dit voor idioten.

Ik stel voor dat ze als straf en zonder wapens en alleen in korte broek , 's nachts worden gedropt in een savanne in Afrika.

Die kerel wiens familie gevolgd wordt is overigens een vrij hoge politiechef in Oostenrijk.

klik

Jammer dat daar geen beelden van zijn. Dat had ik wel heel graag willen zien.

Niet een van Seidls betere films. Im Kellar vondt ik ook al minder. Hoop dat Seidl weer dat venijnige weet te vinden, die zijn eerdere films zo goed maken.

Don´t shoot the pianist, dus Seidl valt niet veel te verwijten, maar wat een walgelijke bende werd hier in beeld gebracht. Ergens heb ik er ook wel spijt van dat ik dit moest aanschouwen. Je weet dat het gebeurt, of je nu kijkt of niet.

Weinig schuldbesef bij deze jagers, hoe kan het ook anders. Dieren afknallen voor het plezier. Elk dier is waardevol, maar met een giraf is het toch even slakken. Een dieptepunt in de docu.

Velen waanden zich ook nog in de koloniale tijd. Dat oudere koppel voornamelijk, zeker over de manier ze over Afrikanen spraken, zo neerbuigend en paternalistisch.

Laat ons inderdaad hopen dat ze ooit tot maal dienen voor de hyena´s of leeuwen. Dan zijn ze nog voor iets goed. Geen woorden voor.