Safari (2016)

helaas is het nog steeds niet toegestaan om op jagers te jagen, wat een verrotte mensen zijn jagers toch

De Oostenrijkse filmmaker Ulrich Seidl, portretteert in de documentaire "Safari" Duitse en Oostenrijkse vermogende jachttoeristen in Afrika. Zonder oordeel volgt hij enkele vermogende jachttoeristen, die op zoek zijn naar trofeeën of juist willen genieten van de kick van het doden van een wild dier.

De zelfvoldane plezierjagers vertellen openhartig wat de wrede hobby met hen doet "Doden ? Zo noem ik het niet, dat lijkt op maarden. Ik noem het afmaken". De controversiële Ulrich Seidl, onder meer bekend van opmerkelijke films als "Import/Export (2007)" en "Im Keller (2014)", is altijd al geïnteresseerd geweest in de krochten van het menselijk handelen.

Zijn documentaire over de vermogende (die grote sommen geld betalen om op bedreigde dieren te mogen schieten) jagende toeristen (Eva en haar man, hun 20-jarige zoon en dochter en een ouder echtpaar) in "Safari", is voor de echte dier- en natuurliefhebber overigens geen aanrader. Na elk dodelijk schot feliciteren de jagers elkaar met de jachtgroet en maken ze een foto voor het neergelegde dier. Daarna slepen hun gidsen het dier weg. In een ruimte achter de lodge, stropen lokale Afrikaanse werknemers de kostbare huid van het van het dier terwijl ze uitglijden in het bloed.

Don´t shoot the pianist, dus Seidl valt niet veel te verwijten, maar wat een walgelijke bende werd hier in beeld gebracht. Ergens heb ik er ook wel spijt van dat ik dit moest aanschouwen. Je weet dat het gebeurt, of je nu kijkt of niet.

Weinig schuldbesef bij deze jagers, hoe kan het ook anders. Dieren afknallen voor het plezier. Elk dier is waardevol, maar met een giraf is het toch even slakken. Een dieptepunt in de docu.

Velen waanden zich ook nog in de koloniale tijd. Dat oudere koppel voornamelijk, zeker over de manier ze over Afrikanen spraken, zo neerbuigend en paternalistisch.

Laat ons inderdaad hopen dat ze ooit tot maal dienen voor de hyena´s of leeuwen. Dan zijn ze nog voor iets goed. Geen woorden voor.