Begin Again (2013)

Eindelijk Begin Again ook kunnen zien, Zwolle84. Once, een aantal jaar geleden, en Sing Street dit jaar, vallen beide in mijn rijtje met beste muziekfilms ooit gemaakt. Begin Again haalt dat niveau voor mij helaas niet. Het heeft zijn charme, maar maakte weinig indruk op me, in tegenstelling tot die andere films.

De echtheid van Once, waarbij je soms niet meer kunt zien waar de fictie eindigt, ontbreekt hier. Dat is niet persé een probleem, want Sing Street heeft dat ook niet, maar voelde voor mij alsnog echter aan. Oprechter ook. Dat in beide andere films de muziek me een stuk beter ligt, valt Begin Again natuurlijk niet zozeer aan te rekenen, maar maakt onmiskenbaar veel verschil bij dit soort films. Ik kan Adam Levine's stem ook niet goed uitstaan, merkte ik weer. Die kopstem laat mijn mond vertrekken. Kan niet in de schaduw staan van een Glen Hansard, wat mij betreft.

Alsnog zitten er een aantal mooie, lieve en soms catchy liedjes in de film en verbaast Knightley met haar zangstem. Maar het is niet genoeg om boven het zeventje uit te stijgen en na die twee andere Carneys is dat toch ietwat teleurstellend. Iets te gepolijst, zoals Scorsese erboven opmerkte. Helaas, voor mij in het rijtje duidelijk de mindere. Des te benieuwder word ik wat jij van Sing Street gaat vinden, Zwolle.

3,5*

Goed dat je het geprobeerd hebt, JM. Het sterkt m'n verwachting wel dat SS niet mijn ding gaat zijn, maar wie weet komt hij ooit op m'n pad.

Open mind, brother.

Altijd. Maar die trailer i.c.m. met de kritieken doen me het ergste vrezen.

Hoop dat ik het grandioos bij het verkeerde eind heb.

Het is ook voor een groot deel dat gelikte, perfecte dat Begin Again voor mij een van de beste films maakt.

Sing Street zit een beetje tussen Begin Again en Once in. Het rauwe en grauwe Ierland doet denken aan Once, maar de vrolijke en gelikte liedjes doen weer denken aan Begin Again. Sing Street ziet er wel veel beter uit dan Once.

Het verhaal is wat intiemer en kleinschaliger en doet daarmee denken aan Once (Sing Street heeft wel veel meer humor). Als laatste is Boynton echt een prachtige actrice die de starpower van Knightley bezit (itt met alle respect Irglova). Sing Street heeft van allebei wat dus.

Voor mij:

1. Sing Street 4,5

2. Begin Again 4

3. Once 3,5

"That's some song you got there. I promise you it could be a big hit. Plus you're beautiful."

Deze titel van John Carney had ik eerder willen zien, maar toen kwam 'Sing Street' op mijn pad. Met het nieuwe jaar leek me dit dus een uitstekende gelegenheid om de film te bekijken.

Als kijker volg je een uitgerangeerde muziekproducer die na een dag vol ongeluk in een bar beland waar hij - als enige - ingenomen wordt door een verlegen singer-songwriter. Hij bedenkt in zijn hoofd een compleet arrangement ter ondersteuning; dit illustreert ook gelijk het verloop van de film. De ontvouwing van deze muzikale samenwerking is zonder twijfel geweldig om te zien.

De meeste tijd wordt besteed aan het opnemen van de demo, die nota bene in de straten van New York wordt opgenomen. De verscheidene plekken waar de nummers worden opgenomen zorgen voor een ontspannen sfeertje waar de beelden goed aansluiten op de soundtrack. Daarbij is de aanstekelijke chemie tussen Mark Ruffalo en Keira Knightley leuk om te zien.

Het is alleen jammer dat de authenticiteit die Carney met 'Begin Again' wil bewerkstelligen niet helemaal uit de verf komt. Daarvoor voelt het geheel te gelikt aan, bovendien wordt de diepgang en elke vorm van conflict op een handige wijze omzeild. De mate van voorspelbaarheid spreekt voor zichzelf.

Al met al een fijne feel-good film die op zijn eigen manier ongedwongen overkomt.

3,5 Sterren.

Matig.

Het gekunstelde begin helpt de film niet echt vooruit. De twee loopjes die doorlopen worden alvorens het echte verhaal kan beginnen zijn nogal zeikerig, waarbij vooral Ruffalo's personage nogal onsympathiek overkomt. Beetje raar, want daarna wordt er niet echt meer volop op drama ingezet.

In de plaats een feel-good film over semi-hipster figuren die gezellig, tegen de industrie in, een popalbumpje gaan opnemen. Een gebeuren waarin eigenlijk alles goed verloopt. Ze vinden enthusiaste artiesten die voor weinig of niks hun baan opgeven om mee te doen, de niet-getalenteerde dochter blijkt toch een talentje te zijn, de rapper-van-vroeger financieert het album want goedaardig ... ach ja, het is dan ook feelgood.

Wel een beetje jammer dat op het einde snel wat relaties opgelost moeten worden. Iets te laat aan begonnen blijkbaar, want zelfs tijdens de credits blijven ze nog even verdergaan. Meer jammer is dat de muziek flauw en smaakloos is. Leuk hoor, die artiesten die zich afzetten tegen commerciële pop en dan ... commerciële pop gaan maken. Ruffalo als producer ... no thanks. 'k Zou er geen dollar aan gegeven hebben.

Ach, de feelgood in het tweede deel werkt nog wel redelijk. De gezellige sfeer bij de opnames geeft de film nog een beetje extras, maar veel meer dan een simpel filmpje met povere muziek en ééndimensionale personages is het niet geworden.

2.5*

Aardige film... Het is wel wat zoet allemaal en ondanks dat dat voor mij niet per definitie storend is, stoorde het mij in deze film wel op bepaalde momenten. Bij een zakelijke meeting op het kantoor van de platenbaas samen hand in hand zitten, met de gezichten naar elkaar toe, alsof je romantisch dineert. De hele scene met het prachtige 'For Once in My Life' van Stevie Wonder. Sommige conversaties tussen Keira en Adam aan het begin van de film vond ik script-technisch niet lekker lopen. Het voelde totaal niet authentiek op die momenten. Heel gemaakt en ik geloofde het daardoor niet. Op zichzelf zouden dit kleine minpuntjes zijn, maar het haalde mij op momenten uit de film en dat bleef bij mij hangen.

Acteerwerk vond ik wel meer dan prima en over het geheel was het best een vermakelijke film. Het was in ieder geval geen straf om gezien te hebben, maar ik zal waarschijnlijk niet meer aan deze film terugdenken.

Een heerlijk, mooi en lekker ontspannend filmpje. Zo kan ik de film het best omschrijven.

Vanaf het begin wist het me al gelijk te boeien. Lekkere muziek, mooie sfeer en een prima verhaal.

De cast was uitstekend en vooral Mark Ruffalo weet echt verschrikkelijk goed te acteren en een fantastische rol neer te zetten.

Het enige waar ik wat op te zeggen heb is dat ik de speelduur net een tikkeltje te lang vond.

Dit zijn zeker mijn soort films.

Net geen 3,5* maar absoluut een dikke 3,0*

Mooie en lekkere ontspannen film.

Eerlijk is eerlijk. Ik deze film in eerste instantie omdat Keira Knightley er in speelde. Ik weet overigens zeker dat ik niet de enige ben . De titel is namelijk echter niet zeer aantrekkelijk naar mijn idee.
De film zelf vond ik heel goed. Wat ik een verschrikkelijk goede scene vond was de scene in de keuken toen Gretta kon zien dat baardmans (weet zijn naam niet meer) was vreemdgegaan, zeer goed acteerwerk ook. Toen we tegen het einde aanliepen kreeg ik steeds meer het idee dat Gretta gevoelens voor Dan kreeg. Dat zag je duidelijk toen ze in de club waren. Ik dacht meteen ''niet doen want leeftijd''. In Laggies (ja, ook deze heb ik gekeken) Papte Knightley's karakter ook niet bepaald aan met een leeftijdsgenoot, maar dit geheel terzijde. Maar teruggaan naar haar ex kon ook niet want die kerel was vreemdgegaan.

Dus ik deed me vier opties voor: of ze eindigde met Dan, wat mij de film 2 sterren zou hebben gegeven. Optie 2 was dat zij met Dave zou eindigen (weet de naam weer), dan zou ik deze film belonen met 1,5 ster. Optie 3 was dat ze zelfmoord zou plegen of om een één of andere reden om het leven zou komen. Het zou dan een verschrikkelijke afsluiting zijn van een feel good movie, toch zou het wat hebben (3,5 ster). Optie 4, de beste optie, is dat ze singel bleef. Gelukkig ook de gekozen optie. In deze film die overgoten werd door muziek en drama's was geen plaats voor nóg een liefdesverhaallijn.

Ter conclusie, 4 sterren.

Heerlijke film. Luister met enige regelmaat nog enkele nummers ervan.

feelgood film die lekker wegkijkt.

Keira is altijd fijn om naar te kijken en ook Ruffalo doet het erg leuk.

Een geslaagde romantische Drama / Muziek film met geloofwaardige personages, waarbij regisseur John Carney het luchtig houdt en hij legt de accenten op het positieve.

Mark Ruffalo speelt in dit verhaal Dan, een pas gescheiden muziekproducent die is ontslagen omdat hij maar geen nieuw talent kan vinden. Dan loopt hij toevallig Gretta (Keira Knightley) tegen het lijf, een talentvolle singer-songwriter die zijn loopbaan nieuw leven kan inblazen, ook al wil ze eerst niets weten van een carrière in de muziek.

De film is pretentieloos, waarbij de cast perfect gecast (vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Keira Knightley en Mark Ruffalo ) is en ze acteren daarbij ook nog eens prettig en bovendien is het hele verhaal doorspekt met aanstekelijke liedjes. Daarbij zingt de mooie Keira Knightley ook zelf (hoewel ze nog nooit een noot gezongen heeft) en dat doet ze heel aardig, al klinken ze wel behoorlijk standaard "meisje met gitaar". De film kreeg een Oscarnominatie voor het nummer "Lost Stars" en bevat nog meer fijne luisterliedjes, zoals de meezinger "Internal Bleeding".

Al met al inderdaad een feelgoodfilm volgens het boekje.

zeker niet onaardige film .

mooie muziek ,af en toe beetje komedie...klein beetje dan.

dus de genre aanduiding drama/ komedie klopt dan ook wel.

voorspelbaar maar ach,vond het toch wel zeker het bekijken waard.

het commentaar hierboven van "shinobi" is zeker een goede beschrijving wat je kunt verwachten.

Niet zo echt mijn muziek moet ik na de film bekennen. Nu slecht vind ik het ook niet maar het straalde allemaal wat minder oprechtheid en authenticiteit uit dan Sing Street. Vroeger kon ik beter overweg met de muziek van Maroon 5. Tegenwoordig vind ik hun muziek niet meer zo fijn, eigenlijk is het vooral de stem van Levine die mij niet meer zo aanspreekt.

Er zit ook niet direct een echt goede acteur in Begin Again, maar ik had ooit eens op de radio gehoord dat dit een leuke film was en dat was ook rond de kerstperiode. Met Sing Street in het achterhoofd had ik misschien wat te hoge verwachtingen. Vond het een wat abrupt einde ook. Liet mij alleszinds wat verbaast achter.

'So, this is a new song for anyone who's ever been alone in the city'

De Keira-herzieningen, deel 23

Mocht iemand me ooit vragen wat muziek zo belangrijk maakt (ik hoop nog steeds dat iemand het doet), dan zou ik niets zeggen, hem/haar voor de tv neerzetten en Begin Again opzetten. Alles, maar ook echt álles wat muziek belichaamt zit in deze film. Het is liefde voor muziek in 100 minuten samengevat.

Best bijzonder, want Begin Again is een toevalstreffer. Eigenlijk geloof ik niet eens in toeval, maar de vervelende achteraf-uitspraken van regisseur John Carney maakten pijnlijk duidelijk dat hij van zo ongeveer iedereen het minst begreep hoe prachtig zijn eigen film is. Hoe puur deze absolute perfectie is terwijl hij zelf die puurheid niet kon zien. Hoe geweldig Keira Knightley het hier doet, terwijl hij haar met terugwerkende kracht naar beneden haalde. Hoe zijn andere geitenwollensokkenfilms hierbij in het niet vallen.

Doet er niet toe. Klaar. Voor negativiteit is sowieso geen plek in Begin Again. Begin Again is namelijk ultieme nostalgische feelgood. De mooiste muziekfilm ooit gemaakt. Zoals je bij je favoriete nummers tijdens het horen van de eerste tonen stuiterend van ongeduld het refrein afwacht dat je al duizend keer hebt gehoord maar waar je steeds weer iets nieuws in ontdekt, zo kijk ik hier steeds weer uit naar de scènes die komen gaan.

Zoals die scènes in het vanaf de stoeptegels gefilmde New York. Waar niets gescript lijkt en het alledaagse leven in al zijn lelijke pracht voorbijtrekt. Waar Gretta en Dan (erg fijn neergezet door Mark Ruffalo) midden in de nacht met behulp van een splitter naar elkaars muziek luisteren op hun hoofdtelefoons. Geen plot? Hoezo plot? Wat heb je nog meer aan plot nodig dan twee prachtige mensen die opgaan in elkaars muziek? Bestaat er iets mooiers?

Of die sleutelscène op het dak, waar een van de vele perfecte popliedjes - geschreven onder supervisie van de frontman van de New Radicals; niet toevallig de band die in mijn pubertijd dat ene eveneens perfecte popliedje schreef en toen van de aardbodem verdween - in al zijn bruisende levensvreugde door geweldige muzikanten live wordt gespeeld. Waaronder acteerkanon Hailee Steinfeld in haar fijnste rol.

Sowieso is de cast van Begin Again erg leuk. Zoals talkshowhost James Corden in een grappige rol, CeeLo Green (Gnarls Barkley) als de melig-clichématig neergezette Troublegum en natuurlijk Maroon 5's Adam Levine die ietwat voorspelbaar zijn muziekziel verkoopt aan de populariteitsduivel.

Een bonte, bij elkaar geraapte verzameling bekende gezichten kortom, maar ook dat is tekenend voor die chaotische vitaliteit die uit elke porie van Begin Again spat. Perfecte muziek is allesbehalve perfect en een perfecte muziekfilm is dat evenmin. Het moet leven. Er moeten piepjes en kraakjes in zitten die hun eigen plek opeisen. Die alleen jij hoort en ziet, zodat het jouw nummer c.q. film is.

Elke keer dat ik Begin Again heb gekeken, grijp ik gelijk de volgende dag weer naar de soundtrack. En dat terwijl Keira heel stiekem niet kan zingen en ik Maroon 5 verafschuw. Maar gooi dit rare zooitje in de blender en er komt een cocktail uit die je niet kunt laten staan. (Wanneer maakt Levine in godsnaam nou eens die soloplaat, zonder zich te verstoppen achter de platte kitsch van dat begeleidingsbandje?)

Tot de volgende keer, rare, perfecte, immer verkeerd begrepen brok passie.

Zeg Zwolle84, wat maakt muziek eigenlijk zo belangrijk?

Weet ik veel...

Mooie film. Natuurlijk acteerwerk en een verhaal dat mij boeide. De muziek en de optredens vind ik een leuk aspect en de film is sfeervol en het bevat romantiek, zonder zoetsappig te worden. Heerlijk. 4*

Weinig aan toe te voegen. (Mijn sterren gaan naar Mark Ruffalo.)

Kijkt lekker weg, maar heeft niet zo veel om het lijf.

Wat een saaie film, geen drama maar ook niet gevat. Het pruillipje en de Hulk maken samen muziek en bepalen dan ook gelijk voor jou wat goede muziek is. Dat is op zich wel handig, toch word ik niet warm of koud van, van de muziek die ze maken maar ook niet van de band die ze hebben.

Aardige film die makkelijk weg kijkt, misschien iets te makkelijk zelfs. Veel muziek en niet echt mijn muziek smaak, dus daar verloor de film mijn aandacht. Acteerwerk dik in orde van de hele cast, maar de film is me net iets te zoet. 3,5*

Erg fijne film. Fijne muziek, goede opnames en het idee dat er niet geacteerd wordt vind ik prettig. Als het goed gedaan wordt, is het een beetje alsof je een boek leest ipv dat je naar een stel nepperds kijkt.

Het is in het begin even inkomen in de film. De personages voelen een beetje gekunsteld en vooral Ruffalo komt erg onsympathiek over.

Wanneer de aanloop naar de desbetreffende avond is afgelopen en het verhaal ook verder kan gaan, beland je in een lekker niemandalletje met een positieve en vrolijke vibe. Het gaat nergens de diepgang in, zodat het wel aan de oppervlakte blijft borrelen en ik waarschijnlijk over 3 jaar weer bij deze film op MovieMeter beland en eigenlijk was vergeten dat ik deze film heb gezien.

3,0*

Waarom vindt iedereen ruffelo een lul in t begin? Juist niet hij is heel reeel en eerlijk. Knightley is juist de nukkige zeverzak. Om vervolgens in een neppe aanstellerige blije hipster te veranderen.

Het middenstuk met die dubbele oortjes is gewoon vreselijk. En ik haat van die fluister zangeressen.

Het totaalplaatje is echter wel fijn dus nipte 3.5 ondanks vreselijke middenstuk.

Overigens wel slecht dat er juist bij de liedjes geen ondertiteling was.

Verrassend leuk.

Ik verwachtte een tussendoor romcommetje met wat muziek (oke ik had niet op de regisseur gelet), maar dit is een heel oprechte film die vrijwel alles goed doet en daarom eigenlijk heel de tijd sympathiek aanvoelt. Goddank krijgen Gretta en Dan zelf geen romance, en komt ze op het einde ook niet terug bij Adam Levine.

En er zijn veel films die zich afspelen in New York, maar ik zie niet vaak films die dat op zo’n naturelle maar toch mooi filmische manier weten te doen. Het is niet per se ‘kijk deze stad eens’, maar het weet qua cinematografie soms best te imponeren op een subtiele manier.

De muziek zelf vond ik niet erg boeiend, dat is met zulke liedjes wellicht een kwestie van vaker horen, maar de opnames buiten leveren wel leuke scènes op, zoals met die kinderen die mogen meedoen, en die scène op het dak van het gebouw als de dochter een gitaarsolo speelt. Vond ik wel oprechte feelgood, en dat zie ik eigenlijk niet zo vaak.

Prima cast verder ook. Ik vind Mark Ruffalo altijd al een fijn acteur. Keira Knightly normaal gesproken helemaal niet, maar in deze film is ze prima te doen en zelfs James Corden doet het voor zijn doen erg goed en is op zijn plek.

Het deed me in het begin qua structuur enzo in de verte wat aan La La Land denken trouwens.

4*

Emotioneel, labiel, hysterisch drek.

Begin again is een sympatieke film waar ik met plezier naar heb gekeken, laat ik dat voorop stellen. Ik hou erg van muziekfilms en - documentaires. Maar... er zijn vele mitsen en maren. De voorspelbaarheid haalt veel van de spanning uit de film. Er lopen veel karikaturen rond, geen enkel personage wordt goed uitgewerkt en al is de muziek best aardig, ik ga er niet van op het puntje van mijn stoel zitten. Verder oogt het allemaal nogal gelikt. Wat ik dan weer wel grappig vond was dat de regisseur zo druk was met alle lijntjes dat er geen rijd meer was voor de romantische afwikkeling. Dat werd snel afgeraffeld tijdens de credits. Best apart toch?