menu

(500) Days of Summer (2009)

Alternatieve titel: 500 Days of Summer

mijn stem
3,60 (2755)
2755 stemmen

Verenigde Staten
Komedie / Romantiek
95 minuten

geregisseerd door Marc Webb
met Joseph Gordon-Levitt, Zooey Deschanel en Geoffrey Arend

Tom ontwerpt wenskaarten voor zijn beroep en is een hopeloze romanticus. Hij is erg aangeslagen wanneer hij door zijn vriendin Summer aan de kant wordt gezet. Hij gaat heen en weer tussen verschillende periodes in de 500 dagen die ze samen waren om erachter te komen waar het fout is gegaan.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=PsD0NpFSADM

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van IH88
4,5
"This is a story of boy meets girl, but you should know upfront, this is not a love story."

Een tragische komedie kun je (500) Days of Summer wel noemen. Tom (Joseph Gordon-Levitt) ziet in Summer (Zooey Deschanel) zijn droommeisje en doet er alles aan om haar hart te veroveren. Er is één probleem, Tom gelooft in de liefde en Summer niet. Maar hé, ze houden van dezelfde muziek, delen elkaar hun diepste geheimen en hebben sowieso een leuke tijd samen dus dat ene obstakel moet geen probleem zijn toch? Dat het in de praktijk niet zo makkelijk gaat wordt op een originele en inventieve manier duidelijk gemaakt door regisseur Marc Webb. De sprongen in de tijd zorgen ervoor dat je net zoals Tom in een achtbaan van emoties terecht komt. Het ene moment kijk je naar een Tom die vrolijk danst op een nummer van Daryl Hall & John Oates omdat Summer en hij voor het eerst de nacht samen hebben doorgebracht, het andere moment valt hij in een zwart gat omdat Summer het heeft uitgemaakt. Maar de film wordt nooit te zwaar ondanks dat de nadruk meer ligt op de scheurtjes in de relatie dan de liefdevolle momenten. Webb weet de toon luchtig te houden en wordt geholpen door het geïnspireerde spel van Levitt en Deschanel. Daarnaast zijn de andere acteurs ook goed op dreef. Chloe Grace Moretz is erg grappig als 12-jarige zusje van Tom die altijd wijze raad geeft en ook Clark Gregg is leuk als baas van Tom. Als dan de muziek ook nog erg goed gekozen is heb je een film die door de frisse aanpak, charmante hoofdrolspelers en slimme regie een stuk beter uitpakt dan de gemiddelde dramedy.

(500) Days of Summer is een heerlijke film en de leuke laatste scene laat zien dat er na een verbroken relatie ook voor Tom weer hoop gloort aan de horizon (zeker als die hoop eruit ziet als Minka Kelly).

avatar van Pazmaster
3,0
Redelijke romcom. Het verhaal is niet eens zo bijzonder, het is meer het acteerwerk en de manier waarop het gebracht wordt dat film overeind houdt. Er wordt prima gespeeld en het heen en weer geschakel in de tijd zorgt voor een aparte belevenis van het toch wel simpele verhaal. Redelijk maar niet geweldig.

avatar van Zwolle84
4,5
Ik blijf het vreemd vinden dat mensen hier een romcom in zien. Het is bijna het tegenovergestelde: een anti-romantische dramafilm. Als je deze film op je eerste date kijkt wordt het niks meer.

avatar van Pazmaster
3,0
Hmmm.... ja daar zeg je wat. Ik had er aan het einde best wel een beetje een depri gevoel van gekregen, sterker nog, ik kreeg zelfs een beetje een hekel aan Summer. Dus dat anti-romantische klopt wel een beetje. Maar of het nou positief loopt of juist niet, toch gaat het over de liefde met hier en daar wat komische momenten dus dan kom je al snel op romcom uit. Het genre anti-romcomdrama heb ik nog niet van gehoord, misschien moeten ze dat dan maar in het leven roepen.
Uiteindelijk maakt het niet uit hoe je het beestje noemt, fikkie of tarzan, je houdt ervan of niet.

avatar van Zwolle84
4,5
Da's waar, maar bij de term 'romcom' verwacht je iets lichtvoetigs met Hugh Grant, en dat is dit nu niet bepaald.

avatar van Chainsaw
4,0
Chainsaw (moderator)
Erg sympathieke romantische komedie die het gelukkig allemaal net even anders doet en daarmee voorkomt dat dit zo'n boy meets girl story wordt die je na een paar uur al weer bent vergeten. Tegelijkertijd niets revolutionairs of uitzonderlijk, zaken als personages en veel grappen komen rechtstreeks van de checklist voor de standaard romkom. Maar het werkt in (500) Days of Summer, met name door de prima chemie tussen Gordon-Levitt en Deschanel. Verder is dit - ondanks de thematiek van de dieptepunten in een relatie - 95 procent van de speelduur een warme, kleurrijke en vlotte feelgoodfilm.

4 sterren.

3,0
Matige romcom die origineel probeert te zijn maar daarin faalt. Grootste probleem is dat Levitt en Deschanel rollen spelen waar lastig sympathie voor op te brengen is. Wat er dan gebeurt tussen beiden is niet boeiend, of het nou goed of slecht afloopt.. whatever! Jammer ook dat er veel gekunstelde scenes inzitten, dialogen en interacties die relatisch gebracht worden maar kant noch wal slaan.

avatar van TornadoEF5
4,0
Waarom heeft iedereen het hier puur over een romcom. Ik vind het een regelrechte belediging voor deze film, en je zou beginnen denken dat de meesten hier een andere film gezien hebben.

Mooie film, start is leuk met een vrolijk sfeertje maar het is pas op het einde dat deze film de grijze middenmoot ontstijgt, hoewel bepaalde boodschappen er iets te onsubtiel op zijn gelegd, wat wat afbreuk deed aan deze film. Technisch waren er wel bepaalde sterke dingen aan de film die me opvielen, zoals realiteit versus verwachting. Dat vond ik knap gedaan, en zo waren er nog wel wat dingen. Goed geacteerd. Ik begin fan te worden van Gordon-Levitt. Verder vrij hoge herkenbaarheidsfactor maar soms neigden sommige handelingen toch eerder naar het theatrale dan naar iets realistisch. Zo leek Chloe Grace Moretz (die hier een jong kind speelt) met momenten te praten op het niveau van een vijfentwintigjarige volwassen vrouw.. Verder lijken semi-filosofische scènes deze film wel te domineren. Een fout die menig film wel eens maakt.

Best goed, maar ontstijgt (net) niet de middenmoot.

avatar van Zwolle84
4,5
'I should go. But I'm really happy to see that you're doing well'

'This is a story of boy meets girl' - zo begint een van de pareltjes der romantische films. Of anti-romantische films is misschien een betere uitdrukking, want zet (500) Days of Summer tijdens een date op en je kunt alvast een taxi bestellen.

Op het eerste gezicht is er weinig speciaals aan deze film. Het begint zelfs wat onwennig, met die voice-over die de karakters introduceert. Die karakters zelf - Tom en Summer - spreken ook niet direct tot de verbeelding, ze hebben toch wel wat clichématige trekjes. Dat alles verandert zodra ze elkaar ontmoeten, want Joseph Gordon-Levitt en Zooey Deschanel hebben zo ontzettend veel chemistry dat je niet kunt geloven dat ze in real life niet samen zijn.

Toevalstreffer? Lijkt er niet op, want in Marc Webbs volgende twee films zou de topregisseur dat opnieuw flikken met (het destijds wél echte koppel) Emma Stone en Andrew Garfield. En daar houdt de vergelijking met The Amazing Spider-Mans niet op. Dit is inhoudelijk weliswaar een heel ander soort film, maar Webb laat wel dezelfde energie op de kijker los. In (500) Days of Summer doet hij dat vrij subtiel met een fris beeldend stijltje. Beetje gepriegel met beeldformaten, een getekend vogeltje dat door de echte shots fladdert - niet te opdringerig, maar wel leuk.

Het knapste aan de film is echter dat alles zo echt overkomt, zonder daarbij prekerig of saai te zijn. Heen en weer springend tussen de lichte begindagen en zware laatste dagen van die zestien maanden zie je pijnlijk duidelijk waarom relaties vaak niet werken. Met name Zooey Deschanel is ontzettend goed in het uitbeelden van diepere emoties. Zoals die lachende mond wanneer Tom weer eens een onhandig, zenuwachtig grapje maakt terwijl haar prachtige ogen tegelijkertijd een veel complexer verhaal vertellen.

Vaak vind ik dat heen en weer springen in de tijd maar een goedkoop trucje van regisseurs die interessanter willen overkomen dan ze zijn. Hier werkt het echter wél. Op een Irréversible-light-achtige manier heb je het onheil al gezien terwijl je beelden van de gelukkige beginperiode krijgt voorgeschoteld. Dat maakt het allemaal extra hard, want het maakt die ogenschijnlijk prachtige momenten volledig betekenisloos. Vooral als Tom op nonchalante toon verontrustende uitspraken doet als: 'I love how she makes me feel, like anything's possible, or like life is worth it.'

Daarnaast houdt dat heen-en-weer-gespring de film in balans, in plaats van te veel naar het licht dan wel het duister over te hellen. Die after-seks-scène met Toms zegetocht over straat blijft heerlijk om te zien. En staat in schril contrast met het verwoestend harde gesprek waarin de rollen zijn omgedraaid en de inmiddels getrouwde Summer vertelt dat ze nu toch kon settlen omdat het met haar huidige man wél goed voelde. Alles wat Tom heeft proberen op te bouwen zie je in twee minuten in zijn ogen ineenstorten.

En zo speelt de film 90 minuten lang met je gevoelens. Ben je constant bezig met de vraag of je nu naar geluk zit te kijken of dat je op zoek moet naar signalen die het tegendeel bewijzen. Net als in een echte relatie, wanneer je tussen geluk en onzekerheid schippert.

Schitterende film in al zijn complexe eenvoud.

3,0
Genietbaar romantisch filmpje. Veel inhoudelijker dan het gebruikelijke, met cliché's bezaaide "I love you - Me too"-gedoe.
Beide hoofdacteurs vallen zeker in de smaak en ook de muziek in de film is genietbaar.

avatar van tbouwh
4,5
Misschien ligt het aan mijn liefde voor alternatieve muziek. Aan Belle and Sebastian, Regina Spektor en die ene persoon die niet vragend opkijkt als je zegt dat There is a Light that never goes out één van je favoriete nummers is. Misschien ligt het aan het naturelle acteerwerk, die me doen geloven in de gevoelens die de personages uitdragen. Of misschien ligt het aan het genre. Die romantische drama’s die vaak het bloed onder m’n nagels vandaan halen, maar soms verrassend onweerstaanbaar zijn.

Ik dacht erover, tijdens de film en erna. Maar dat laatste kan al niet. 500 Days of Summer is helemaal geen romantisch drama in de strikte zin van het woord. Hier geen liefde die alles overwint, óók (of juist) in tijden van crisis. Eén van de eerste stukjes dialoog laat daarover al geen twijfel bestaan.

This is a story of boy meets girl, but you should now upfront, this is not a love story.


Meteen voel je al aan dat deze film anders is, alhoewel ze dat op het niet eerste oog misschien niet lijkt te zijn. De muziek en het acteerwerk zijn uiteindelijk ook niet de (belangrijkste) redenen dat ik deze film zo kon waarderen. De soundtrack is fantastisch, de vele muzikale referenties in het script doen genieten. Het acteerwerk is uitstekend. Joseph Gordon-Llevitt is Tom, een jongen die dacht dat hij ongelukkig zou zijn tot hij de ware zou ontmoeten. En Zoeey Deschanel is Summer, een meisje dat het gebrek aan een ware juist zag als een teken van vrijheid. En dat werkt. Tegenpolen trekken elkaar aan, ook hier. Leuk zijn ook de bijrollen van Matthew Gray Gubler (mij goed bekend van Criminal Minds) en een piepjonge Chloë Grace Moretz. Toch is het niet de reden dat ik deze film in m’n hart sloot.

Die reden is veel meer persoonlijk van aard. Ze ligt besloten in de herkenbaarheid van Toms verhaal, in de manier waarop ik me kon identificeren met zijn manier van denken en met de ideeën achter deze film an sich. Wat die ideeën precies zijn? Geloof me, dat begrijp je zonder meer het best als je de film zelf hebt gezien. Wel kan ik zeggen dat ik al geraakt werd door de kleine gebaren. Zo zet Marc Webb op een gegeven moment via twee splitscreens de verwachtingen van de hoofdpersonen af tegen de realiteit. Even treffend is een zinspeling op de negatieve signalen die we niet opvangen als we op een roze wolk van verliefdheid zitten.

Marc Webb hanteert in zijn film een ingenieuze vertelstructuur, waarbinnen het verhaal van Tom en Summer niet-chronologisch gepresenteerd wordt. Van de 500 dagen waarin Tom te maken heeft met de mysterieuze Summer, zien we (willekeurig genomen) dag 321 voor 17, maar 172 wel weer voor 299. Lof voor de regisseur dus, maar nog meer voor het script dat alle korte sequenties nagenoeg perfect op elkaar laat aansluiten. Ideaal is de snelle pacing en de afwisseling tussen positieve en meer zwaarmoedige scènes.

Uiteindelijk kijk ik denk ik toch naar films omdat ze zo vaak een neerslag zijn van het leven zelf. Of daar zo duidelijk van afwijken dat je tijdelijk uit je eigen leven kunt ontsnappen. 500 Days of Summer is een goed voorbeeld van dat eerste, en dat maakte dit tot een zeer waardevolle kijkervaring.

4,5*

avatar van Fisico
4,0
Sterke film die het genre van romcom overstijgt. Deze film bevat meer inhoud en heeft een diepere boodschap dan de doorsnee B- of C-film. Wat is liefde? Wat moet je doen om de liefde aan iemand te geven of de liefde aan iemand te geven? In de film is het duidelijk dat Tom gebrand is op een vaste relatie. Summer daarentegen is eerder van het friends-with-benefits-type dat zich liever amuseert zonder zichzelf veel te binden.

De opbouw van de film is erg leuk. De flashbacks met de wisselende dagteller was erg fijn en als kijker werd je geprikkeld wat nu net die trigger kon zijn waardoor de relatie uiteen spatte. Ook de zeer interessante splitscreen met Toms verwachtingen en de realiteit. Knap gedaan! De film bevat ook tal van goede dialogen met subtiele humor. De scenes met Toms baas waren leuk. Ook zijn monoloog op de vergadering over zijn kaartjes doet een mens nadenken. Waarom grijpen mensen terug naar nietszeggende oneliners in plaats naar zichzelf te kijken en gewoon te uiten wat men werkelijk voelt?. Dat is net het probleem van Summer: geen openheid, gebrek aan empathie, gesloten en bang om haar gevoelens te uiten.

Erg typerend is ook hoe je je grote liefde plots verwenst en verwijt voor het vuil van de straat. Of hoe je steeds uitgaat van het worst case scenario als je de versiertoer opgaat, maar blijkt dat ze schijnbaar niet geïnteresseerd is. Schitterend! Zo voel(de) ik me ook soms tijdens de jacht of na een breuk (of blauwtje). Erg herkenbaar allemaal!

Ook het einde was zeer sterk. Tom leert dat er nog een leven is na Summer. Juist ja, Autumn! Hij heeft dus nog 3 kansen te gaan om zijn ideale vrouw te vinden... Summer daarentegen wordt net wat ze nooit wou zijn: gebonden door het huwelijk. Erg genoten van deze film! Zeer verdiende 4.0*!

4,0
Mooie film die het allemaal nét wat anders doet dan de rest. Het romantische/komische genre doet de film weinig recht aan. Het schommelt ergens tussen romantisch en tragisch.

Het verhaal op zich is eigenlijk helemaal niet eens zo heel sterk. De kracht van de film zit in de niet-chronologische vertelwijze, waardoor je direct komt te weten dat de relatie tussen Tom en Summer is verbroken. Juist dit maakt de romantische momenten in de film niet alleen indrukwekkender, maar ook puurder. Dat pure, of echte, maakt deze film interessant. De chemie die tussen Gordon-Levitt en Deschanel fonkelt is iets wat je maar in weinig films ziet. Door de acteerprestaties van die twee en de niet-chronologische vertelwijze, word je meegesleurd in een achtbaan van emoties. Dat samen met de heerlijke soundtrack, maakt dit een zeer aangename kijkervaring.

4*

4,0
Goede realistische film

avatar van Miszmi
1,5
Ik ben na een half uur in slaap gevallen, midden op de dag. Eigenlijk had dat voldoende moeten wezen, maar zo eigenwijs als ik ben toch teruggespoeld en verder gekeken waar ik gebleven was. Had ik beter niet kunnen doen. Ben nooit volledig in de film gekomen, het trok mij gewoon totaal niet aan.

Die rare sprongen in de tijdlijn raakte ik alleen maar door verward, je hoefde maar met je ogen te knipperen of je zat alweer op een totaal ander moment van de film. In dat opzicht ging de film dus vrij snel, maar het geheel was eigenlijk ontiegelijk traag. Er was slechts één moment in deze 'komedie' waar ik om moest lachen en dat was de allerlaatste zin van deze film. De film wordt op veel sites goed beoordeeld en daarom had ik ook hoge verwachtingen. Ik merk echter dat ik dan vaak van een koude kermis thuiskom, hoge verwachtingen worden bij mij zelden waargemaakt en mijn cijfer is dan vaak ook een stuk lager dan het gemiddelde, zoals ook bij deze film het geval.

Aan de cast ligt het overigens niet, zij presteerden over het algemeen goed tot zeer goed. Geen aanmerkingen op hen, prima gecast.

avatar van wibro
5,0
Deze film nu voor de 3e keer bekeken en hij blijft goed en dat komt omdat ik zoveel van mijzelf in deze film herken. Zoals ik in een van mijn eerdere berichten vermeldde moet de vrouwelijke hoofdpersoon mij liggen. Ik moet daar hetzelfde gevoel voor hebben als Tom mocht ik zo'n vrouw in het echt tegenkomen. Nou, ik zou op zo'n Summer zeker verliefd worden. Maar... nu komt het, waar ben je verliefd op, op Summer of de fantasie die je om Summer creëert. Ik denk op het laatste. Komt dat niet overeen met de werkelijkheid, dan stort de hele verliefdheid in. We zien dat in deze film o.a. treffend weergegeven in de splitscreen scène waarbij we in de linkerkant Tom's blijde verwachtingen zien van een ontmoeting met Summer en rechts de uiterst pijnlijke realiteit. Ja, zo gaat het vaak. Ook mij is dat meermalen overkomen. Daarom ben ik hoewel ik gek ben op vrouwen uiterst bang om verliefd te worden. Dat laatste brengt me namelijk helemaal uit mijn doen, want je verstand kan aan die verliefdheid geen einde maken. Het overkomt je gewoon. Het gevoel is nu eenmaal sterker dan het verstand. Dus, er maar niet tegen verzetten en hopen dat het gewoon weer over gaat.
Dat deze film ook een duidelijke filosofie heeft zien we in een van de laatste scènes waar Tom bij toeval tijdens een sollicitatie Autumn ontmoet.. Toeval? Ja horen we in de voice-over. Alles wat gebeurt is toeval en dat is algemeen geldend. Maar... zeg ik, voor het gevoel kan ik iets niet als toeval zien maar iets wat moest gebeuren. Dit is echter 100% subjectief, alleen voor mij geldend en wat verder niet onder woorden gebracht kan worden, omdat dit voor de ander als onzinnig zal klinken.
In het kort samengevat:
(500) Days of Summer zie ik in de verste verte niet als rom-com maar eerder een filosofische film over de liefde. Maar ook dit is 100% subjectief. Als je er niets van jezelf in herken dan houdt natuurlijk alles op.

Waardering: onveranderd 5.0*

4,0
Leuke film die echter wel een beetje langdradig is – de film kent weinig variatie of ontwikkeling – maar die ook bonuspunten verdient omdat het een van de weinige geslaagde komedies over liefdesverdriet (en aan het lijntje gehouden worden) is met leuke subthema’s zoals of ware liefde bestaat, of er voorbestemming is of alles toeval is en over het verschil tussen mensen die zich niet binden omdat ze willen doen wat ze willen en mensen die zich willen binden.

avatar van Shadowed
4,0
Erg goed.

Toch wel jammer dat Webb hierna weer spider-man moest filmen, want als ik dit zo zie, kan hij dit toch wel een stuk beter. Dit is weer zo heerlijk menselijk gefilmd, precies hoe een romcom eigenlijk hoort te zijn. En dit genre ligt me niet eens zo heel erg.

Gordon-Levitt is weer heel leuk bezig in zijn rol, de beste man heeft echt veel acteertalent, tot nu toe geen enkele slechte rol van hem gezien, hooguit wat onopvallend. Ook hier is hij weer heel leuk bezig. Deschanel is ook behoorlijk snoezig bezig en komt uitermate sympathiek over.

De montage is leuk, niet maximaal maar wel pakkend. Zo deed het me in het begin wat denken aan Amelie. Later ging werd het wat "normaler" maar niet minder slecht. Helemaal niet zelfs, want deze film blinkt toch wel een stuk boven de gemiddelde romcom uit.

Regelmatig speelde de film overtuigend met mijn emoties, waarbij ik me richting het einde toch wel een beetje op voelde. Alsof je echt met Gordon-Levitt mee aan het leven bent, zo zie ik het erg graag. Dat gevoel is haast nodig voor een film zoals dit, en Webb gaat hier goed en subtiel mee om en weet de emoties ook wel degelijk te pakken.

Geslaagde film uiteindelijk, die nergens verveelt en erg lief en sympathiek is. Nergens bombastisch veel muziek aanwezig, dit is gewoon een menselijke film met menselijke gevoelens. Camerawerk had hier en daar met de montage wat opvallender mogen zijn, maar in het algemeen heb ik weinig te klagen.

Misschien was wat opvallender kleurgebruik en wat meer detail ook nog wel van pas geweest, maar voor nu is dit dik en dik voldoende. Heerlijk als je dit soort filmpjes weer eens voorgeschoteld krijgt.

avatar van Zwolle84
4,5
Miszmi schreef:
Er was slechts één moment in deze 'komedie' waar ik om moest lachen en dat was de allerlaatste zin van deze film.


Het is dan ook absoluut geen komedie, maar een drama dat elke keer weer keihard bij me binnenkomt.

avatar van El ralpho
5,0
Seizoenen van de liefde

Wauw, deze zag ik niet aankomen. Bij het zien van de trailer van dit romantische drama was ik allesbehalve onder de indruk maar de impact die dit verhaal op me had, was niet iets wat ik had verwacht.

Uit cijfers van het CBS bleek dat ongeveer 50 procent van de heterokoppels die in 2000 ging samenwonen in 2015 nog bij elkaar waren. Relaties die niet in een Happily ever after eindigen zijn dus evengoed ruim vertegenwoordigt. En hoeveel relaties kan iemand soms al niet meegemaakt hebben voordat men uiteindelijk de resterende levensjaren met een en dezelfde persoon slijt?

Dit kan talloze factoren hebben: iemand is nog niet klaar voor een relatie en/of gevoelens zijn van een, of beide personen niet even sterk waardoor men het gevoel heeft dat er ''iets'' ontbreekt en uiteindelijk weer verder gaat kijken. Je komt een nieuwe partner tegen waarbij de seizoenen zich weer opnieuw beginnen af te spelen, en waarbij uiteindelijk een lange zomer met een beetje geluk zelfs een eeuwigdurende zomer kan worden. Wanneer, met wie, en of dit überhaupt ooit gebeurd (sommige mensen zijn nu eenmaal nooit (meer) klaar voor een relatie), kunnen we nooit uittekenen omdat de liefde nu eenmaal een onvoorspelbaar, grillig en soms heel oneerlijk verschijnsel kan zijn.

Zoals voor het hoofdpersonage Tom, die hoteldebotel op Summer is maar waarbij Summer uiteindelijk niet hetzelfde als Tom (wil?) voelen. Dit levert een pijnlijk realistisch en herkenbaar portret op. Want zijn we allemaal niet minstens een keer in ons leven een keer Tom, Summer, of allebei geweest? En hoeveel mensen ken je uit je omgeving die niet een keer in de rol van Tom of Summer hebben gezeten, of er nu zelfs in zitten? Zit je misschien zelf op dit moment in je leven in een vergelijkbare situatie? 500 days of Summer speelt diep op deze zaken in en wist mij daardoor diep te ontroeren, omdat deze zaken zo herkenbaar zijn.

Natuurlijk zullen er ook mensen zijn die zich totaal niet in deze personages herkennen, één partner hebben ontmoet en de rest van hun leven ''gelukkig'' bij elkaar blijven. Maar zeg eens eerlijk, hoe groot zal deze groep zijn? En dan nog maar te spreken over de groep die overwegend écht gelukkig is. De meeste mensen zullen de personages op een bepaald punt in hun leven herkennen, en juist dat maakt het voelbare verdriet en de pijn tijdens deze emotionele rit zo herkenbaar.

Doordat ik overweldigend positief ben kon ik gemakkelijk over de smetjes in de film heen kijken. De onrealistisch volwassen Rachel bijvoorbeeld, of de naam Autumn aan het einde van de film die niet bepaald subtiel te noemen valt. De invloed van deze smetjes zijn echter zo minimaal dat ik gewoon de volle mep uit ga delen. Geen film is perfect, maar deze komt aardig in de buurt en krijgt daarom ook een plekje in mijn top 10.


5,0*

avatar van Miszmi
1,5
Zwolle84 schreef:
(quote)


Het is dan ook absoluut geen komedie, maar een drama dat elke keer weer keihard bij me binnenkomt.


Dat zal vast, maar ik heb de film zeer waarschijnlijk op basis van het genre hier gekozen: komedie/romantiek. Op IMDb wordt het genre drama wel genoemd, maar ook beschreven als een romantische komedie. Nu ben ik echter ook niet vies van een drama, dus in dat opzicht zal dat niet zo erg zijn geweest.

Om heel eerlijk te zijn weet ik helemaal niets meer van deze film. De titel zegt me iets en daar blijft het ook wel bij. Voor de rest kan ik het mij allemaal niet herinneren.

avatar van Zwolle84
4,5
Miszmi schreef:
(quote)


Om heel eerlijk te zijn weet ik helemaal niets meer van deze film. De titel zegt me iets en daar blijft het ook wel bij. Voor de rest kan ik het mij allemaal niet herinneren.


Ah, ik zit ook keihard op een 1,5 jaar oud bericht van jou te reageren, zie ik nu. Had even niet door dat het zo'n slow topic is.

avatar van IH88
4,5
geplaatst:
“Just because she likes the same bizzaro crap you do doesn't mean she's your soul mate.”

Een tragische romantische komedie kan je (500) Days of Summer wel noemen. Tom (Gordon-Levitt) ziet in Summer (Zooey Deschanel) zijn droommeisje en doet er alles aan om haar hart te veroveren. Er is één probleem, Tom gelooft in de liefde en Summer niet. Maar hé, ze houden van dezelfde muziek, delen hun diepste geheimen met elkaar en hebben sowieso een leuke tijd samen, dus dat ene obstakel moet geen probleem zijn toch?

Dat het in de praktijk niet zo makkelijk gaat wordt op een originele en inventieve manier duidelijk gemaakt door Marc Webb. De sprongen in de tijd zorgen ervoor dat je net zoals Tom in een achtbaan van emoties terecht komt. Het ene moment kijk je naar een Tom die danst op een muzieknummer omdat Summer en hij voor het eerst de nacht samen hebben doorgebracht, en het andere moment valt hij in een zwart gat omdat Summer het heeft uitgemaakt. Maar de film wordt nooit te zwaar, ondanks dat de nadruk meer ligt op de scheurtjes in de relatie dan de liefdevolle momenten. Webb weet de toon luchtig te houden en wordt geholpen door het geïnspireerde spel van Levitt en Deschanel. Daarnaast zijn de andere acteurs zoals Moretz en Gregg ook goed op dreef. Als dan ook de muziek nog erg goed gekozen is heb je een film die door de frisse aanpak, charmante hoofdrolspelers en slimme regie een stuk beter uitpakt dan de gemiddelde dramedy. En de laatste scene laat zien dat er na een verbroken relatie ook voor Tom weer hoop gloort aan de horizon. Zeker als die hoop eruit ziet als Minka Kelly.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:00 uur

geplaatst: vandaag om 11:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.