(500) Days of Summer (2009)

Alternatieve titel: 500 Days of Summer

mijn stem
3,60
2672 stemmen

Verenigde Staten
Komedie / Romantiek
95 minuten

geregisseerd door Marc Webb
met Joseph Gordon-Levitt, Zooey Deschanel en Geoffrey Arend

Tom ontwerpt wenskaarten voor zijn beroep en is een hopeloze romanticus. Hij is erg aangeslagen wanneer hij door zijn vriendin Summer aan de kant wordt gezet. Hij gaat heen en weer tussen verschillende periodes in de 500 dagen die ze samen waren om erachter te komen waar het fout is gegaan.

TRAILER

641 BERICHTEN 105 MENINGEN
zoeken in:
avatar van IH88
4,5
0
geplaatst: 25 november 2015, 10:29 uur [permalink]
"This is a story of boy meets girl, but you should know upfront, this is not a love story."

Een tragische komedie kun je (500) Days of Summer wel noemen. Tom (Joseph Gordon-Levitt) ziet in Summer (Zooey Deschanel) zijn droommeisje en doet er alles aan om haar hart te veroveren. Er is één probleem, Tom gelooft in de liefde en Summer niet. Maar hé, ze houden van dezelfde muziek, delen elkaar hun diepste geheimen en hebben sowieso een leuke tijd samen dus dat ene obstakel moet geen probleem zijn toch? Dat het in de praktijk niet zo makkelijk gaat wordt op een originele en inventieve manier duidelijk gemaakt door regisseur Marc Webb. De sprongen in de tijd zorgen ervoor dat je net zoals Tom in een achtbaan van emoties terecht komt. Het ene moment kijk je naar een Tom die vrolijk danst op een nummer van Daryl Hall & John Oates omdat Summer en hij voor het eerst de nacht samen hebben doorgebracht, het andere moment valt hij in een zwart gat omdat Summer het heeft uitgemaakt. Maar de film wordt nooit te zwaar ondanks dat de nadruk meer ligt op de scheurtjes in de relatie dan de liefdevolle momenten. Webb weet de toon luchtig te houden en wordt geholpen door het geïnspireerde spel van Levitt en Deschanel. Daarnaast zijn de andere acteurs ook goed op dreef. Chloe Grace Moretz is erg grappig als 12-jarige zusje van Tom die altijd wijze raad geeft en ook Clark Gregg is leuk als baas van Tom. Als dan de muziek ook nog erg goed gekozen is heb je een film die door de frisse aanpak, charmante hoofdrolspelers en slimme regie een stuk beter uitpakt dan de gemiddelde dramedy.

(500) Days of Summer is een heerlijke film en de leuke laatste scene laat zien dat er na een verbroken relatie ook voor Tom weer hoop gloort aan de horizon (zeker als die hoop eruit ziet als Minka Kelly).

avatar van Pazmaster
3,0
0
geplaatst: 24 april 2016, 20:43 uur [permalink]
Redelijke romcom. Het verhaal is niet eens zo bijzonder, het is meer het acteerwerk en de manier waarop het gebracht wordt dat film overeind houdt. Er wordt prima gespeeld en het heen en weer geschakel in de tijd zorgt voor een aparte belevenis van het toch wel simpele verhaal. Redelijk maar niet geweldig.

avatar van Zwolle84
4,5
0
geplaatst: 24 april 2016, 21:11 uur [permalink]
Ik blijf het vreemd vinden dat mensen hier een romcom in zien. Het is bijna het tegenovergestelde: een anti-romantische dramafilm. Als je deze film op je eerste date kijkt wordt het niks meer.

avatar van Pazmaster
3,0
0
geplaatst: 25 april 2016, 01:08 uur [permalink]
Hmmm.... ja daar zeg je wat. Ik had er aan het einde best wel een beetje een depri gevoel van gekregen, sterker nog, ik kreeg zelfs een beetje een hekel aan Summer. Dus dat anti-romantische klopt wel een beetje. Maar of het nou positief loopt of juist niet, toch gaat het over de liefde met hier en daar wat komische momenten dus dan kom je al snel op romcom uit. Het genre anti-romcomdrama heb ik nog niet van gehoord, misschien moeten ze dat dan maar in het leven roepen. 😄
Uiteindelijk maakt het niet uit hoe je het beestje noemt, fikkie of tarzan, je houdt ervan of niet.

avatar van Zwolle84
4,5
1
geplaatst: 25 april 2016, 07:10 uur [permalink]
Da's waar, maar bij de term 'romcom' verwacht je iets lichtvoetigs met Hugh Grant, en dat is dit nu niet bepaald. 😉

avatar van Chainsaw
4,0
0
Chainsaw (moderator)
geplaatst: 10 juli 2016, 06:53 uur [permalink]
Erg sympathieke romantische komedie die het gelukkig allemaal net even anders doet en daarmee voorkomt dat dit zo'n boy meets girl story wordt die je na een paar uur al weer bent vergeten. Tegelijkertijd niets revolutionairs of uitzonderlijk, zaken als personages en veel grappen komen rechtstreeks van de checklist voor de standaard romkom. Maar het werkt in (500) Days of Summer, met name door de prima chemie tussen Gordon-Levitt en Deschanel. Verder is dit - ondanks de thematiek van de dieptepunten in een relatie - 95 procent van de speelduur een warme, kleurrijke en vlotte feelgoodfilm.

4 sterren.

3,0
0
geplaatst: 26 juli 2016, 10:48 uur [permalink]
Matige romcom die origineel probeert te zijn maar daarin faalt. Grootste probleem is dat Levitt en Deschanel rollen spelen waar lastig sympathie voor op te brengen is. Wat er dan gebeurt tussen beiden is niet boeiend, of het nou goed of slecht afloopt.. whatever! Jammer ook dat er veel gekunstelde scenes inzitten, dialogen en interacties die relatisch gebracht worden maar kant noch wal slaan.

avatar van TornadoEF5
4,0
0
geplaatst: 3 september 2016, 15:57 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Waarom heeft iedereen het hier puur over een romcom. Ik vind het een regelrechte belediging voor deze film, en je zou beginnen denken dat de meesten hier een andere film gezien hebben.

Mooie film, start is leuk met een vrolijk sfeertje maar het is pas op het einde dat deze film de grijze middenmoot ontstijgt, hoewel bepaalde boodschappen er iets te onsubtiel op zijn gelegd, wat wat afbreuk deed aan deze film. Technisch waren er wel bepaalde sterke dingen aan de film die me opvielen, zoals realiteit versus verwachting. Dat vond ik knap gedaan, en zo waren er nog wel wat dingen. Goed geacteerd. Ik begin fan te worden van Gordon-Levitt. Verder vrij hoge herkenbaarheidsfactor maar soms neigden sommige handelingen toch eerder naar het theatrale dan naar iets realistisch. Zo leek Chloe Grace Moretz (die hier een jong kind speelt) met momenten te praten op het niveau van een vijfentwintigjarige volwassen vrouw.. Verder lijken semi-filosofische scènes deze film wel te domineren. Een fout die menig film wel eens maakt.

Best goed, maar ontstijgt (net) niet de middenmoot.

avatar van Zwolle84
4,5
2
geplaatst: 12 november 2016, 00:35 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
'I should go. But I'm really happy to see that you're doing well'

'This is a story of boy meets girl' - zo begint een van de pareltjes der romantische films. Of anti-romantische films is misschien een betere uitdrukking, want zet (500) Days of Summer tijdens een date op en je kunt alvast een taxi bestellen.

Op het eerste gezicht is er weinig speciaals aan deze film. Het begint zelfs wat onwennig, met die voice-over die de karakters introduceert. Die karakters zelf - Tom en Summer - spreken ook niet direct tot de verbeelding, ze hebben toch wel wat clichématige trekjes. Dat alles verandert zodra ze elkaar ontmoeten, want Joseph Gordon-Levitt en Zooey Deschanel hebben zo ontzettend veel chemistry dat je niet kunt geloven dat ze in real life niet samen zijn.

Toevalstreffer? Lijkt er niet op, want in Marc Webbs volgende twee films zou de topregisseur dat opnieuw flikken met (het destijds wél echte koppel) Emma Stone en Andrew Garfield. En daar houdt de vergelijking met The Amazing Spider-Mans niet op. Dit is inhoudelijk weliswaar een heel ander soort film, maar Webb laat wel dezelfde energie op de kijker los. In (500) Days of Summer doet hij dat vrij subtiel met een fris beeldend stijltje. Beetje gepriegel met beeldformaten, een getekend vogeltje dat door de echte shots fladdert - niet te opdringerig, maar wel leuk.

Het knapste aan de film is echter dat alles zo echt overkomt, zonder daarbij prekerig of saai te zijn. Heen en weer springend tussen de lichte begindagen en zware laatste dagen van die zestien maanden zie je pijnlijk duidelijk waarom relaties vaak niet werken. Met name Zooey Deschanel is ontzettend goed in het uitbeelden van diepere emoties. Zoals die lachende mond wanneer Tom weer eens een onhandig, zenuwachtig grapje maakt terwijl haar prachtige ogen tegelijkertijd een veel complexer verhaal vertellen.

Vaak vind ik dat heen en weer springen in de tijd maar een goedkoop trucje van regisseurs die interessanter willen overkomen dan ze zijn. Hier werkt het echter wél. Op een Irréversible-light-achtige manier heb je het onheil al gezien terwijl je beelden van de gelukkige beginperiode krijgt voorgeschoteld. Dat maakt het allemaal extra hard, want het maakt die ogenschijnlijk prachtige momenten volledig betekenisloos. Vooral als Tom op nonchalante toon verontrustende uitspraken doet als: 'I love how she makes me feel, like anything's possible, or like life is worth it.'

Daarnaast houdt dat heen-en-weer-gespring de film in balans, in plaats van te veel naar het licht dan wel het duister over te hellen. Die after-seks-scène met Toms zegetocht over straat blijft heerlijk om te zien. En staat in schril contrast met het verwoestend harde gesprek waarin de rollen zijn omgedraaid en de inmiddels getrouwde Summer vertelt dat ze nu toch kon settlen omdat het met haar huidige man wél goed voelde. Alles wat Tom heeft proberen op te bouwen zie je in twee minuten in zijn ogen ineenstorten.

En zo speelt de film 90 minuten lang met je gevoelens. Ben je constant bezig met de vraag of je nu naar geluk zit te kijken of dat je op zoek moet naar signalen die het tegendeel bewijzen. Net als in een echte relatie, wanneer je tussen geluk en onzekerheid schippert.

Schitterende film in al zijn complexe eenvoud.

3,0
0
geplaatst: 14 november 2016, 10:25 uur [permalink]
Genietbaar romantisch filmpje. Veel inhoudelijker dan het gebruikelijke, met cliché's bezaaide "I love you - Me too"-gedoe.
Beide hoofdacteurs vallen zeker in de smaak en ook de muziek in de film is genietbaar.

avatar van tbouwh
4,5
1
geplaatst: 17 februari, 19:45 uur [permalink]
Misschien ligt het aan mijn liefde voor alternatieve muziek. Aan Belle and Sebastian, Regina Spektor en die ene persoon die niet vragend opkijkt als je zegt dat There is a Light that never goes out één van je favoriete nummers is. Misschien ligt het aan het naturelle acteerwerk, die me doen geloven in de gevoelens die de personages uitdragen. Of misschien ligt het aan het genre. Die romantische drama’s die vaak het bloed onder m’n nagels vandaan halen, maar soms verrassend onweerstaanbaar zijn.

Ik dacht erover, tijdens de film en erna. Maar dat laatste kan al niet. 500 Days of Summer is helemaal geen romantisch drama in de strikte zin van het woord. Hier geen liefde die alles overwint, óók (of juist) in tijden van crisis. Eén van de eerste stukjes dialoog laat daarover al geen twijfel bestaan.

This is a story of boy meets girl, but you should now upfront, this is not a love story.


Meteen voel je al aan dat deze film anders is, alhoewel ze dat op het niet eerste oog misschien niet lijkt te zijn. De muziek en het acteerwerk zijn uiteindelijk ook niet de (belangrijkste) redenen dat ik deze film zo kon waarderen. De soundtrack is fantastisch, de vele muzikale referenties in het script doen genieten. Het acteerwerk is uitstekend. Joseph Gordon-Llevitt is Tom, een jongen die dacht dat hij ongelukkig zou zijn tot hij de ware zou ontmoeten. En Zoeey Deschanel is Summer, een meisje dat het gebrek aan een ware juist zag als een teken van vrijheid. En dat werkt. Tegenpolen trekken elkaar aan, ook hier. Leuk zijn ook de bijrollen van Matthew Gray Gubler (mij goed bekend van Criminal Minds) en een piepjonge Chloë Grace Moretz. Toch is het niet de reden dat ik deze film in m’n hart sloot.

Die reden is veel meer persoonlijk van aard. Ze ligt besloten in de herkenbaarheid van Toms verhaal, in de manier waarop ik me kon identificeren met zijn manier van denken en met de ideeën achter deze film an sich. Wat die ideeën precies zijn? Geloof me, dat begrijp je zonder meer het best als je de film zelf hebt gezien. Wel kan ik zeggen dat ik al geraakt werd door de kleine gebaren. Zo zet Marc Webb op een gegeven moment via twee splitscreens de verwachtingen van de hoofdpersonen af tegen de realiteit. Even treffend is een zinspeling op de negatieve signalen die we niet opvangen als we op een roze wolk van verliefdheid zitten.

Marc Webb hanteert in zijn film een ingenieuze vertelstructuur, waarbinnen het verhaal van Tom en Summer niet-chronologisch gepresenteerd wordt. Van de 500 dagen waarin Tom te maken heeft met de mysterieuze Summer, zien we (willekeurig genomen) dag 321 voor 17, maar 172 wel weer voor 299. Lof voor de regisseur dus, maar nog meer voor het script dat alle korte sequenties nagenoeg perfect op elkaar laat aansluiten. Ideaal is de snelle pacing en de afwisseling tussen positieve en meer zwaarmoedige scènes.

Uiteindelijk kijk ik denk ik toch naar films omdat ze zo vaak een neerslag zijn van het leven zelf. Of daar zo duidelijk van afwijken dat je tijdelijk uit je eigen leven kunt ontsnappen. 500 Days of Summer is een goed voorbeeld van dat eerste, en dat maakte dit tot een zeer waardevolle kijkervaring.

4,5*