menu

(500) Days of Summer (2009)

Alternatieve titel: 500 Days of Summer

mijn stem
3,60 (2775)
2775 stemmen

Verenigde Staten
Komedie / Romantiek
95 minuten

geregisseerd door Marc Webb
met Joseph Gordon-Levitt, Zooey Deschanel en Geoffrey Arend

Tom ontwerpt wenskaarten voor zijn beroep en is een hopeloze romanticus. Hij is erg aangeslagen wanneer hij door zijn vriendin Summer aan de kant wordt gezet. Hij gaat heen en weer tussen verschillende periodes in de 500 dagen die ze samen waren om erachter te komen waar het fout is gegaan.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=PsD0NpFSADM

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van soom
5,0
Het regiedebuut van Marc Webb treft recht in het hart, en komt voor eenmaal ook bij de mannelijke helft van de zaal aan. Want als Tom stomdronken karaoke zingt, huilt hij een beetje voor iedere man die ooit te gronde is gericht door dat meisje met die sterren in haar ogen.

Aldus meneer Jac. Goderie en consorten. Let wel, ik ben het nooit echt eens met deze meneer, maar moet toch zeggen dat de scene die ik netjes tussen spoiler tags heb gezet, best raak was, ja, al ben ik dan geen man uiteraard en hoop ik dat nooit te worden, ik kan me echt wel vinden in de manier waarop Joseph Gordon-Levitt de rol van Tom invult, en ook Zooey Deschanel (leuke, aparte en frisse actrice met een schattigheid van jewelste), vind ik echt geweldig. Gezien samen met Pastichio Rocker (met wie ik samen Utrecht en dan met name de Boudisque onveilig heb gemaakt - ik kon Blade Runner en Avalon van de 2 beroemdste (of moet ik zeggen, beruchtste ?) Moviemeter users echt niet laten liggen namelijk!!). De ontmoeting met verkoper FatMike was ook erg leuk, al kon ik me wederom niet echt voorstellen dat hij mijn stukjes echt zou lezen, daar we volgens mij niet echt dezelfde smaak hebben, wat hij, als ik het goed heb begrepen, wel deed? Anyway, stukje uitwijden over de leuke middag die ik heb doorgebracht in Utrecht, maar dat mag hoop ik wel.

Ik heb nooit een vriend gehad, wat ik best wel liet doorschemeren in bepaalde stukjes die ik geschreven heb. Hartzeer zoals Tom dat ervaart in deze film, heb ik dan ook nooit gevoeld. Maar ik ben wel degelijk verliefd geweest, en dan wilde ik echt wel dat de jongen in kwestie mijn kant op zou kijken en me zou meevoeren naar de hemel en de sterren.
Wat een harde val je naar beneden maakt als je dan, verliefd als je nu eenmaal kunt zijn, ervaart dat de jongen niet op de manier in jou geinteresseerd is die jij wilt.. Dat doet echt zeer en is pijnlijk. Waarschijnlijk kom je ook nooit echt over verliefdheden heen, eigenlijk, en blijf je altijd wel een beetje een zwak houden voor de jongens op wie je ooit verliefd was. Ik althans wel, hoeveel jaar er ook inmiddels is verstreken sinds alle verliefdheden, en hoeveel ik inmiddels ben gegroeid persoonlijk.


Tom en Summer zijn echte mensen, nergens karikaturaal en echt meesterlijk gespeeld, wat ik al aangaf. Ik heb meer van Zooey gezien dan van Joseph, maar Joseph is echt geweldig gegroeid sinds 10 Things I hate about you, net als Heath Ledger had kunnen zijn, denk ik. (en is, natuurlijk, daar Heath maar eenmalig in zo'n tienerfilm heeft gespeeld).

4,5*!

Pastichio Rocker
Onderhond schreef:
Werd op Twitch anders zwaar bekritiseerd.


Die recensie

Otherwise you could say Tom and Summer are clothing line models (hell, even mannequins) what with Tom strutting around in his "professor who likes rock" digs, and Summer's "little girl as 60s housewife" get ups. And with prominent featuring of Ikea, Philips and various "indie" acts peppering the soundtrack one would think its all a big advertisement.
Though the biggest false ad is for Los Angeles itself. The movie paints downtown LA as the LA; the place to work and live. While it may be headed in that direction the city ain't there yet as the producers of this movie and the mayor's office would sure like you to believe.


Zoiets als dit is echt zeiken om gewoon iets te zeiken te hebben. De recensent ontgaat duidelijk het gevoel wat de film probeert duidelijk maken, namelijk het verliefd zijn en alle idiote dingetjes die je daarbij doet als man zijnde. Nee, meneer Umstead let liever op sluikreclame en of de personages er niet te goed gekleed uitzien. Maar ja, sommige mensen letten liever op onbelangrijke dingetjes dan dat ze gewoon een film proberen te kijken.

2,0
Umstead ziet heel goed dat als je iets middelmatigs hebt je het nog zo op kunt tuigen en arthouse credibility mee kunt geven dat menigeen erin stinkt. Een Sandra Bullock flic voor mensen met een iets betere muzieksmaak blijft een Sandra Bullock flic. De recencent ontgaat geen enkel gevoel, de recensent heeft het alleen al 1000 keer eerder gezien. En voor een film die "probeert duidelijk te maken" wat "verliefd zijn en alle idiote dingetjes die je daarbij doet als man zijnde" inhoudt wijke men op dit moment uit naar Gigante. Stuk aangenamer.

Pastichio Rocker
Waar is jouw recensie?

2,0
hierboven ergens

avatar van soom
5,0
Olaf K. schreef:
De recencent ontgaat geen enkel gevoel, de recensent heeft het alleen al 1000 keer eerder gezien.
Het verbreken van een relatie en het daarbij behorende verdriet, dat kom je in een chick flick/romantische 'komedie' nooit echt tegen, imo. Vind het een beetje dom geneuzel van de recensent inderdaad... Dat hij het 1000 keer eerder heeft gezien, want zoveel films die het beëindigen van een relatie behandelen, bestaan toch echt niet. Volgens mij had de recensent gewoon een slechte dag, toen hij het schreef.

2,0
Slechte dag, wat een onzin. Die man geeft gewoon zijn mening. En die komt enorm overeen met die van mij. Misschien hadden jullie wel een goede dag.

avatar van Bla
4,5
Bla
Beste 'romantische komedie' die ik tot nu toe gezien heb denk ik. Tussen haakjes omdat het natuurlijk in een dikke laag drama gegoten is wat zeer goed werkt eigenlijk. De tragiek treft doel. Vooral Joseph Gordon-Levitt speelt erg goed (ik vond hem in deze film verdraaid veel op Heath Ledger lijken). Enkele nogal stereotype bijpersonages maar ze worden nooit vervelend en doen de film goed. 4,5*

5,0
ja idd, hij leek ontzettend op Heath Ledger!

4,0
Enorm leuk, lief en eigenlijk ook weer helemaal niet. En daarom lekker fris. Zooey Deschanel en Joseph Gordon-Levitt zijn enorm aan elkaar gewaagd. Een geweldig duo.

Dik 4*

avatar van Ivo82
4,5
Meesterlijke film. Goed gecast, goed gespeeld. Grappig, pijnlijk, herkenbaar. En absoluut geen standaard romantische komedie. En gedurfd. De split-screen scene waarbij we links Tom's verwachtingen zien, en rechts de werkelijkheid, vond ik geweldig...

avatar van Mug
4,5
Mug
Heerlijke romkom-film (alhoewel ik met die term de film te weinig eer geef) die hoofdzakelijk de dertigers onder ons doet watertanden met referenties naar muziekhoogtepunten van The Smiths (de zinsnede "To die by your side is such a heavenly way to die" kan wel degelijk als humor gelden) en een karaoke-versie van Here Comes Your Man van de Pixies (maar ze hebben geen Bruce Springsteen, rare karaoke-tents in de VS). En dan nog wat cinefiele eerbetoontjes aan - jawel - Ingmar Bergman. Jaja, ik voelde me oud in een zaal vol hoofdzakelijk tieners die op die momenten doodstil was met uitzondering van mijn luid echo-ende lach.

Het zou me verbazen als dit geen grote award (Golden Globe/Oscar) voor beste script oplevert. Een 'romantische' film met de juiste proporties drama en komedie, en geloofwaardigheid. De onfrisse cliche's zijn dan wel aanwezig, er druipt een fris alternatief sausje vanaf. Kan het mij wat schelen, ik heb er domweg van genoten.

Credits natuurlijk naar Patrick Swayze's (RIP) last seconds (2x) of fame, ook al zien we 'm niet.

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
(500) days of summer is niet een romantische komedie die me met een compleet afwijkend gevoel achterliet en me nauwelijks deed denken aan andere romantische komedies, maar van zo'n film weet ik er maar een te verzinnen eigenlijk (Punch-Drunk Love).

(500) days of summer is wel een film die genoeg anders doet om de film fris te houden. Ten eerste gaat de film al over het einde van een relatie en krijgen de hoofdpersonen elkaar niet en dan zijn er speelse scenes als de splitscreen en de dansscene, een goed gedoseerd laagje zelfbewustzijn en postmodernisme.

Hoewel ik er niet het meesterwerk in zie dat sommigen hier van maken, krijg je me met veel toffe muziek, herkenbare karakters, twee acteurs die ik graag mag zien, gevoeligheid en genoeg goede grapjes best een heel eind mee. Leuke film.

3.5*

avatar van JJ_D
3,5
Wat kan het leven soms toch hard zijn… Een vriendin die geheel onverwacht besluit dat een “relatie-pauze” misschien een betere keuze is - “in ons gezamenlijk belang” dan nog (wat dat ook moge zijn), alsof het om iets heiligs gaat – en een tweetal weken later mag je alleen in de cinema gaan zitten om ‘(500) Days of Summer' mee te pikken.
Het toeval (of toch het lot…?) wil nu dat het regiedebuut van Marc Webb dezelfde thema’s aankaart die de laatste tijd in mijn eigen leven aan de oppervlakte zijn gekomen. En zoals uit de goed geluimde trailer al bleek is ‘(500) Days of Summer’ niet zomaar een banale rom-com, maar viert het intelligente script hoogtij.

Eerlijk is eerlijk, Marc Webb is niet vies van een beetje klef sentiment en in de ganse film duiken met de regelmaat van de klok ‘arty farty’-elementen op. Daartussendoor laveert de film echter behendig tussen aandoenlijke humor en pijnlijke emoties door. Opmerkelijk is bovendien dat Webb nergens te theatraal wordt, waardoor het lichte karakter van de film zelfs in de triestige finale blijft doorschemeren.
Ook oogt de film ontzettend professioneel voor een debutant. De vaak sprookjesachtige mise-en-scène (een uit de hand gelopen dansscène midden op straat, bijvoorbeeld) draagt op zijn beurt bij tot de frisse indruk die ‘(500) Days of Summer’ nalaat. Zelfs in het huidige filmklimaat zijn slimme, luchtige (tragi)komedies over serieuze onderwerpen een gegeven om te koesteren…zeker als ze zo vakkundig zijn gemaakt als deze.

Wie allergisch is voor cliché’s krijgt het hier wellicht op zijn heupen, maar om de één of de andere reden heb ik (net als vele anderen hier) het gevoel dat Webb zijn academische pretenties (want die heeft hij wel, vermoed ik) overstijgt. Er mag gelachen, gehuild, geknipoogd (onvergetelijk is de hilarische persiflage op Bergmans ‘Het Zevende Zegel’!) en zelfs gemoraliseerd worden, maar wat Webb uiteindelijk toont (namelijk de kwetsbaarheid van beide partners in een relatie), toont hij met een ongekende charme.
De naakte waarheid, weliswaar in een overgeromantiseerd wereldje…het is een formule die haar uitwerking niet mist. Wie wordt immers niet warm van binnen bij de oogverblindende glimlach van Joseph Gordon-Levitt of bij Zooey Deschanels prachtige glimlach…?
3,75*

4,5
Heel origineel liefdesverhaal!

avatar van Montorsi
4,0
Erg leuke film met een mooie indie-sfeer.

Film weet niet alle cliché's te omzeilen, maar er wordt in ieder geval prima mee omgesprongen. 500 Days kent een creatieve opzet die door de sprongetjes in de tijd al snel het een en ander prijs geeft over het verhaal, maar gelukkig nog genoeg achterhoudt om het geheel interessant te houden.

Verder bevat de film een heerlijke Indie-soundtrackje wat alleen maar toe te juichen valt en volledig binnen de sfeer van de film valt. Sowieso zitten er veelvuldig leuke verwijzingen naar met name Britse muziek (Beatles, Smiths, Belle and Sebastian, Joy Division, The Clash), en naar grote films (Seventh Seal, Persona, Graduate, Star Wars).

En als geheel is 500 Days ook gewoon erg herkenbaar, je zou zelf ook verliefd raken op Zooey na zo'n film. Prachtige ogen, goeie muzieksmaak, de kleine dingetjes die de moeite waard zijn. Maar toch mist er net iets tussen die twee..

dikke 3.5, neig toch ook wel een beetje naar een 4 stiekem.

3,5
Gordon-Leavitt bewijst maar weer eens dat hij één van de beste (misschien wel dé) jonge acteurs is die er nu in Amerika te vinden is.

Net als bij (bijv.) "Juno" is het scenario af en toe iets té blij met zichzelf en zijn eigen spitsvondigheden (en vooral voice over (op het einde... aaaargh) en de bijdehante zus vervelende scenario trucs), maar de film biedt ook genoeg verfrissende, leuke ontwikkelingen, zijlijnen, situaties en discussies om dit tot een geslaagde film te maken. En betere tekstschrijvers dan Morrissey zijn er wellicht ook wel nooit geweest.

avatar van The One Ring
3,5
Ik was een beetje bang dat dit de zoveelste indiefilm zou worden die een simpel luchtig verhaal zou presenteren op een alternatieve wijze die al lang niet meer alternatief is en die volzit met wat in het Engels 'quirky' personages genoemd worden (weet iemand een goede Nederlandse vertaling van dat woord?). Aan de ene kant is (500) Days of Summer zo'n film, maar gelukkig wel een van dat groepje die gewoon goed uitgewerkt is. Sommige dingen zijn wat geforceerd, bepaalde dingen werken gewoon niet (dat kleine, wijze zusje is irritant) en soms denkt de regisseur vernieuwend te zijn terwijl hij clichés toont, maar het stoort nauwelijks. Dit komt door het sterke script (ik vermoed een Oscarnominatie), de toch vrij toonvaste regie en de sterk vertolkte hoofdrolen (ja, Joseph Gorden-Levitt ís een van Amerika's grote talenten van het moment). De film werkt gewoon en is bijzonder aangenaam om naar te kijken. Daarnaast zijn de observaties rond leven en liefde bij vlagen gewoon raak.

Toch miste ik iets, iets dat mij werkelijk het gevoel gaf naar een geweldige film te kijken. De hele speelduur door moest ik aan Annie Hall denken, waar al dan niet bewust veel van geleend wordt en ik denk dat daar de verklaring ligt waarom Summer geen meesterwerk is. Webb wilde duidelijk een komische film maken over een pijnlijke situatie. Hij levert goed werk, maar uiteindelijk is de pijn nauwelijks voelbaar. Het stroomt soms even kort naarbinnen, maar het verstoord nooit het gevoel dat je toch meer naar een feel-goodfilm zit te kijken. Dat kan met dit onderwerp toch niet helemaal de bedoeling zijn. Woody Allen weet wat dat betrefd beter humor met diepe pijnen en levensobservaties te mixen. Het einde is dan ook jammer. Perfect zou het zijn geweest om Tom de baan bij het architectenbureau te laten krijgen en dan te stoppen. In plaats daarvan dient zich een potentiële, echte liefde aan. Het past niet helemaal bij wat voorafging. Webb haalt zijn thema wat onderuit, namelijk dat perfecte liefde niet zou bestaan.

Evenwel blijft dit zeer aangenaam kijkvermaak en ik vermoed dat Webb als hij zich wat verder ontwikkeld best een groot talent zou kunnen worden.
3,5*

3,5
Ja in vergelijking met Allen (een vergelijking die best wel (wat) hout snijdt) steekt het wat bleekjes af.

avatar van Lucsz
2,0
Ik heb een 2,5 gegeven en daarmee ben ik eigenlijk mild. Alles wat ik gezien heb, liet me vrij koud. Waar ik me vooral aan ergerde waren de namedrop-scenes ("You know The Smiths?" NATUURLIJK KENT HIJ THE SMITHS, DOOS) en de scene waarin hij een Pixies-nummer zingt in een cafe. Ik vind dat dit soort dingen alleen effect hebben als het gaat om iets wat niemand kent, behalve de twee mensen in de film. Nu vind ik het maar vervelend hipstergedoe. Naast mij zat zelfs iemand mee te zingen met Regina Spektor, dat helpt ook zeker niet mee.

Joseph Gordon-Levitt was voor mij ook zeker het hoogtepunt van de film, erg leuke acteur met een goed gezicht. Zie hem nog wel grotere rollen doen. Die Zoeey nog wat vond ik verschrikkelijk. Punt.

avatar van Brooklyn
3,0
Lucsz schreef:
. Waar ik me vooral aan ergerde waren de namedrop-scenes ("You know The Smiths?" NATUURLIJK KENT HIJ THE SMITHS, DOOS)


?

Ik ben zelf fan van ze en laat de bandnaam ook wel eens in mijn omgeving vallen, maar zelden kent iemand ze

Pastichio Rocker
Lucsz schreef:
Ik heb een 2,5 gegeven en daarmee ben ik eigenlijk mild. Alles wat ik gezien heb, liet me vrij koud. Waar ik me vooral aan ergerde waren de namedrop-scenes ("You know The Smiths?" NATUURLIJK KENT HIJ THE SMITHS, DOOS) en de scene waarin hij een Pixies-nummer zingt in een cafe. Ik vind dat dit soort dingen alleen effect hebben als het gaat om iets wat niemand kent, behalve de twee mensen in de film. Nu vind ik het maar vervelend hipstergedoe. Naast mij zat zelfs iemand mee te zingen met Regina Spektor, dat helpt ook zeker niet mee.

Joseph Gordon-Levitt was voor mij ook zeker het hoogtepunt van de film, erg leuke acteur met een goed gezicht. Zie hem nog wel grotere rollen doen. Die Zoeey nog wat vond ik verschrikkelijk. Punt.


Deschanel, cultuurbarbaar.

avatar van joepp
3,5
Wat heeft dat met cultuurbarbaar te maken? Over de muziek geeft hij geen waardeoordeel en we zijn hier op een filmsite waar je films vrij mag beoordelen toch?

avatar van namingway24
5,0
Lieve Zooey,

elke keer dat jij in beeld verscheen ging mijn hart sneller slaan en leek het of de zon spontaan ging schijnen. Ik hou van je glimlach. Ik hou van je haar. Ik hou van je knieën. Ik hou ervan hoe je je lippen likt voordat je praat. Ik hou van de hartvormige moedervlek op je nek. Ik hou ervan hoe je slaapt.

Ik snap volkomen hoe moeilijk Tom het vond toen het uit ging. Maar je bent je eigen vrouw, en dat zal iedereen moeten respecteren. Ik hoop dat je erg gelukkig wordt, en dat je ons nog jaren mag verblijden met je aanwezigheid op het witte doek.

Was getekend,

{P.}

Bélon
Olaf K. schreef:
Umstead ziet heel goed dat als je iets middelmatigs hebt je het nog zo op kunt tuigen en arthouse credibility mee kunt geven dat menigeen erin stinkt.


Eens met de review op Twitch. "Fake-indie" (ofwel mainstream-indie) geneuzel. Het gebrek aan inhoud is opgevuld met liedjes op het geheel op te leuken. Zat me erg te vervelen.

En Emily Deschanel vind ik een stuk aantrekkelijker en beter acteren dan die plastic Zooey (ook al speelt Emily in een tweederangs TV serie).

Staat in IMDB Top 250 -natuurlijk, gaap- maar als deze daar nog staat over twee jaar dan eet ik mijn ouwe beschimmelde New York Yankees pet op zonder peper en zout.

Bijna net zo irritant als "Juno" (dus als je die film leuk vond zou deze best eens in je straatje kunnen liggen).

avatar van Ajax&Litmanen1
4,0
(500) Days of Summer is een meer dan geslaagde film geworden.

Ik weet niet goed waarom, maar de film greep me wel. De film was qua plot niet erg bijzonder en het predikaat ''komedie'' vind ik wat vergezocht voor deze film, maar wat ik zag was mooi en interessant.

Ieder mens kent het wel; verliefdheid en de pijn als de liefde niet wordt beantwoord door het verbreken van of het niet krijgen van de gewenste relatie. (500)
Days of Summer geeft het allemaal sterk weer in een visueel erg aantrekkelijke film. De sprongen in de tijd, de soms aparte manier van filmen, het aanpassen van de kleuren...het gaf de film een speciaal tintje. De aantrekkelijke soundtracks en verwijzingen naar oude nummers zorgde ook voor een glimlach bij mij.

Wat zeker ook mee werkte was het overtuigende acteren van de 2 hoofdpersonen. Zeker de rol van Summer vond ik echt geweldig geacteerd. Zij is echt dat ene meisje dat anders is dan de rest (penis! peeeenis! peeeeeenis! ) en waar je als een blok voor kan vallen. Ik denk dat iedereen wel een meisje (of voor de dames, een jongen) kent die net wat specialer en aparter is dan de rest, maar wel op positieve manier. Het was leuk om de hele opbouw van de romance te zien. Hoe deze film dan ook goed aanslaat komt ook doordat de realiteit niet verborgen blijft.

De film is hard. De film toont dat niet ieder droomkoppel ook dat zal blijven. Het einde is pijnlijk, al zij iemand vond waarmee ze trouwde en wel dat speciale gevoel had. Aiaiai....je zou het graag anders zien maar op deze manier heeft de film zeker impact.

4*

Pastichio Rocker
Hier slaat mijn reply op:

Twitchfilm.net schreef:
And with prominent featuring of Ikea, Philips and various "indie" acts peppering the soundtrack one would think its all a big advertisement.


Olaf K. schreef:
De film zit, zeker aan het begin, vol met coole muzikale referenties en de film eindigt niet goed voor het centrale duo, een combinatie die arthouse credibility garandeert en de citici mild stem. Of zo.


Bélon schreef:
Eens met de review op Twitch. "Fake-indie" (ofwel mainstream-indie) geneuzel. Het gebrek aan inhoud is opgevuld met liedjes op het geheel op te leuken. Zat me erg te vervelen.


Lucsz schreef:
Waar ik me vooral aan ergerde waren de namedrop-scenes ("You know The Smiths?" NATUURLIJK KENT HIJ THE SMITHS, DOOS) en de scene waarin hij een Pixies-nummer zingt in een cafe. Ik vind dat dit soort dingen alleen effect hebben als het gaat om iets wat niemand kent, behalve de twee mensen in de film. Nu vind ik het maar vervelend hipstergedoe.


Wat een gezeur over een paar indie-nummertjes. Hoe vaak is (dezelfde interesse in) muziek wel niet de schakel geweest in de opbouw naar een relatie? En hoewel dat hier ook het geval is schijnt het nu vooral overdreven hipstergedoe te zijn. Ik heb er tijdens het kijken van deze film niet eens op gelet; de muziek is een trigger maar voor de rest bijzaak.

Jasper72
Echt een heerlijke film, super soundtrack. Leuk verhaal, leuke acteurs en een flinke dosis humor. Gaat deze film zien!!

avatar van CrazyDavid
4,0
Leuke trailer, ga hem zo zien. Wel moeite moeten doen om me uit de totaal zinloze discussie te houden.

Ga nu maar slapen jongens.

avatar van Onderhond
2,5
Zonder de film gezien te hebben kan ik me best wat voorstellen bij commentaar. High Fidelity had eenzelfde probleem. En met namen als The Smiths en Pixies lijk je inderdaad een beetje je doel voorbij te schieten. Die namen ken ik zelfs nog wel.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:36 uur

geplaatst: vandaag om 03:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.