menu

The Doors (1991)

mijn stem
3,63 (1054)
1054 stemmen

Verenigde Staten
Biografie / Muziek
140 minuten

geregisseerd door Oliver Stone
met Val Kilmer, Michael Madsen en Meg Ryan

Het levensverhaal van Jim Morrison (Val Kilmer), van zijn studententijd in Los Angeles tot aan zijn dood in Parijs in 1971, nauwelijks 27 jaar oud. We volgen de 'Electric Poet' op en achter het podium samen met Pamela Curson (Meg Ryan) en The Doors (Kyle MacLachlan, Frank Whaley, Kevin Dillon) en zijn stille getuigen van zijn drugsverslaving en zijn obsessie met de dood. Deze film verklaart hoe een man, ondanks zijn prille leeftijd, kon uitgroeien tot het boegbeeld van een generatie en de incarnatie werd van de 'Age of Aquarius'.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=xk8T3UCKTew

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van DeWolff
5,0
Iedereen heeft wel een punt in zijn leven waarvan hij/zij kan zeggen dit was ervoor en erna. Zo zie ik deze film. Mijn leven voordat ik the doors kende en erna. Dankzij een ex-vriendin (die altijd dankbaar blijven) heb ik met haar deze film gekeken en vond het fantastisch en was verkocht. Sindsdien alle muziek van the doors gekocht, boeken gelezen en docu's bekeken die ik maar in handen kon krijgen. Deze film kijk 19 jaar na dato nog steeds een keer of 3 per jaar.

Laat ik als eerste met de kritiek beginnen.
- de film had eigenlijk Jim Morrison en my life with the doors moeten heten, omdat het vooral uit het perspectief van Jim wordt bekeken.
- niet alles wordt natuurgetrouw weergegeven, maar dat gaat vooral om details. Bv de scene bij de Ed Sullivan show waarin tegen the doors wordt gezegd dat het woordje higher in light my fire niet op de nationale tv mogen zeggen. Jim doet dit echter toch omdat hij geen afbreuk wil doen aan de tektst en betekenis ervan. In het echt zingt hij het woordje higher heel bescheiden, terwijl in de film hij het uitschreeuwd. Persoonlijk heb ik daar helemaal geen moeite mee omdat dingen in een film altijd worden geromantiseerd of extreem worden neergezet. Dat onderschrijfd bij mij juist het rebellerende karakter van Morrison.
- er is veel kritiek op het romantiseren van het overmatig drank en drugsgebruik van Jim. Ik zie dat anders en vindt meer dat Jim het romantiseerde terwijl de overige leden zich er juist aan ergerden en uiteindelijk leidt dit ook tot zijn dood.

Val Kilmer is perfect gecast als de overmatige drugs en drank gebruikende poëet Jim Morrison en heeft alles zelf ingezongen, Uiteraard is niet alles gebruikt in de film, maar het gebeurt regelmatig dat ik het verschil niet hoor.

De film wordt perfect ondersteund met de muziek en geeft vaak een extra dimensie aan de beelden en/of teksten. Ook worden de late 60e en begin 70e jaren prima neergezet en zo ook de underground scenes in New York met o.a the Velvet undergroud en Andy Warhole.

Beeltechniisch gezien heel knap in elkaar gezet met schitterende overgangen en visuele hoogte punen. Soms worden er met foto's van bv 10 kranten in 3/4 secondes een paar maanden overbrugd. De indiaanse sjamanen die af en toe verschijnen waar Jim regelmatig mee aan het dansen is en die soms zijn keuzes bepalen. Zo ook in de woestijn waar ze met de band en aanhang peoyte nemen en op een gegeven loopt Jim weg en volgt een indiaan die hem leidt naar een grot. In die grot kijkt hij de sjamaan steeds dieper in de ogen en ziet zijn toekomst aan zich voorbij komen in die ogen.

Goed vind ik ook de zelfreflectie van Jim opgenomen voordat hij vertrekt naar Paris die als een rode draadje terug komen door de hele film, waarin hij de filosoof uithangd. Of bij de overgang van het oefenen van light my fire direkt doorgaan naar uitgwerkte nummer met een optreden in de kroeg.

Mijn favoriete scene is bij een optreden waar de politie klaar staat om Jim te arresteren en één vd roadies hem het publiek induwd en al zingend een polonaise door het publiek begint:
not to touch the earth,
not to see the sun,
nothing left to do, but
run, run, run
Let's run
Let's run
Terwijl de anderen gewoon doorspelen. Dit duidt ook weer het rebellerende karakter mbt tot het afzetten tegen de bestaande machten.

Al met al een visueel en muzikaal krachtige film die Jim Morrison in een juist perspectief neerzet in die jaren 60 sfeer. Ik moet eerlijk bekennen dat Morrison bij mij als mens niet echt hoog scoort, maar als muziekant en poëet juist weer wel.

Mooie quotes genoeg, hier enkele:
- use drugs to expand your mind, not to escape in
- this is the strangest life I've ever known
- I see myself intelligent, sensitve human, with the soul of clown which forces me to blow it at the most important moments.
- I don't remember being born, it must have happened during one of my blackouts.
- I believe in a long, prolonged, derangement of the senses in order to obtain the unknown

avatar van jipt
4,5
Vond hem erg goed. Deed me vooral denken aan Fear and Loathing, maar dan zonder de maffe effecten. Beetje zelfde tempo, sfeer en thematiek. Heerlijke broeierige ook, het gaat allemaal van kwaad naar erger. Mooie fotografie en vind de muziek altijd en pluspunt. Kilmer is ook eng goed. 4,5*

Loepsaal
Morrison, hierkomen!

Cale was kwaad om deze Nico, de droeftoeter.

avatar van mjk87
3,5
Audiovisueel weer een uitstekende film van Stone, inhoudelijk naar het eind steeds beter, maar het duurt wat lang eer je echt in het verhaal wordt meegezogen.

Jim Morrison is The Doors, zoals ergens halverwege wordt gezegd. Dan is de titel wel correct, want het is eerder de visie van Stone op het leven van Morrison dan dat het over The Doors als muziekgroep gaat. En deze visie is tamelijk eenlijnig, maar door het spel van Kilmer wel goed te behappen. We zien Morrison wegglijden, zien hem enkel als dronkenlap die ook wel iets in de muziek doet, we zien hem enkel als halve hippie die ook nog dichter, schrijver, maar bovenal een mens is. Je vraagt je wel af door deze visie waarom men hem bleef steunen, bleef adoreren, met hem bleef werken. Want met zo’n persoon lijkt me dat tamelijk lastig. Gelukkig doet Kilmer goed werk en vergeet je deze vragen meestentijds. In stem en in uiterlijk is hij direct overtuigend, en naarmate de film vordert gaat hij echt onder de huid zitten en heb je een prachtige vertolking, zij het van een wat karikaturaal persoon.

Veelal gefilmd in rood en geel, de kleuren van The Doors, met een schitterende soundtrack (dat kan haast niet anders), mooie uitgepuurde fotografie, altijd volle beelden (Stone weet ook als geen ander het bioscoopformaat optimaal te benutten), intensieve scènes van optredens, goede montage (die soms wordt gebruikt om weer dat brede formaat te benutten) en een mooi shot in de badkamer, Morrison en zijn vriendin, haast Christus en Magdalena in het Laatste Avondmaal van Da Vinci. In die pose ook, met die V ertussen.

Dus mooi gefilmd, wat saai aan het begin en niet altijd even overtuigend, maar wel zeer vermakelijk.

avatar van panax
4,5
geweldige film,prima vertolkingen ,val kilmer is jim morrison,de rest van de cast is ook schitterend ,leuk rolletje voor billy idol !!!ook een rockheld!!!

avatar van MatthewBolts
5,0
Een heel goede film voor Doors fans!
Goede acteurs, natuurlijk al de films van Oliver Stone zijn GEWELDIG !

5/5

avatar van Passiebloempje
4,0
Mooie beschrijving van dit prachtige drama, DeWolff, ik sluit me er volledig bij aan, dank je wel!

avatar van Passiebloempje
4,0
jipt schreef:
Deed me vooral denken aan Fear and Loathing, maar dan zonder de maffe effecten.


F&L heb ik er echt totaal niet in terug kunnen vinden, jipt. De enige overeenkomst is dat er in beide films overmatig drugs wordt gebruikt, maar daar houdt het dan ook wel op.

avatar van jumpstylemovie
3,0
Sinds kort weer meer The Doors opstaan. Deze film geeft een redelijk goede kijk op de belangrijkste momenten uit Morrison's leven maar een perfecte biografie is het niet geworden. Val Kilmer lijkt op Jim maar is het niet. Niemand zou hem zo goed kunnen spelen dat het hem eer aan doet, naar mijn idee is een film als deze maken dan ook altijd met de gedachte van imperfectie in het achterhoofd. Er gebeurt te veel en het gebeurt te vaak. Op een gegeven moment wordt het eentonig. Het leven van Morrison is echter interessant genoeg om 2,5 uur zonder verveling te kunnen kijken, tenminste, als je je er een beetje in interesseert. Het grootste pluspunt van de film is de muziekkeuze (hehe)

justforuse
Gisteren na jaren weer eens gezien, vorige keer moet toch wel in de 90er jaren geweest zijn. Toen de film net uit kwam enkele malen in de bioscoop naar toe gegaan, vond het een geweldige film. Bleek gisteren dat de film niets aan kracht heeft ingeboet.
Of het nou allemaal historisch correct is maakt me niet zo uit, ik geloof dat het beeld dat deze film geeft wel heel aardig met de werkelijkheid overeenkomt. Een complex figuur, die Morrisson, en niet erg aangenaam gezelschap, maar wat een talent.

avatar van knusse stoel
4,0
Als fan van "The Doors" kan ik zeggen dat het mij niet tegenviel, valt onder de categorie "GOED"!

avatar van Vinokourov
4,0
Lange tijd vond ik The Doors niet heel bijzonder, totdat ik toch maar eens goed naar hun nieuw debuutalbum The Doors ging luisteren. Wat een genialiteit had die plaat en ook zoveel extreem goeie liedjes. Sindsdien kan ik deze groep wel waarderen. De helft van plaat vind je ook terug in deze film overigens en dat maakte de film erg genietbaar. Sowieso is veel muziek tijdens dit soort films wel lekker en daarin word je met deze film niet teleurgesteld.

The Door is op het lijf geschreven van Oliver Stone, die begin jaren '90 allerlei overambitieuze projecten aanging met ondermeer ook JFK en Nixon. Wat snoof die gast ? Het gevaar is altijd dat je als regisseur compleet uit de bocht schiet, maar hier weet Stone toch wel de essentie te pakken door te focussen op Jim Morrison. Eerst is dat losgeslagene van hem nog wel lollig (die obsessie met slangen bereiden enzo )), maar de destructieve uitwerking van al die shit die ie tot zich nam, wordt ook uitgebreid getoond. En tsja, Oliver Stone weet dan wel raad met uitgebreide hallucinerende scenes. Veel bizarriteiten zijn niet helemaal accuraat lees ik achteraf, maar soit, toch een prima bio-pic hoor.

3,5
mbr
Categorie teveel drank en drugs zijn niet zo best voor een mens... Val Kilmer is bij tijd en wijle Morrison in de achtste versnelling. Vroeger vond ik Morrison nogal interessant, maar tegenwoordig vind ik hem toch een wat tragische figuur uit de popmuziek die niet helemaal opgewassen was tegen sex, drugs en rock & roll. Maar de muziek van The Doors is en blijft goed, waarbij de rol van bijvoorbeeld Manzarek niet onderschat moet worden. Ook na Morrison hebben ze nog een paar prima platen gemaakt. Maar zonder de extravagante Morrison, pruimde het grote publiek de band niet meer. Maar zoals Morrison ooit tijdens een concert gezegd schijnt te hebben: jullie willen helemaal geen goeie rockband zien, maar een freakshow... Ik heb hier ook een docu over de band zelf en heb daardoor enig referentiekader v.w.b. de film die soms een beetje over de top is, maar toch wel redelijk geslaagd. 3,5 sterren.

avatar van Flavio
3,0
Kill your idols, moet Oliver Stone gedacht hebben bij het maken van The Doors. Want het is alles behalve een hagiografie geworden, eerder een meedogenloos portret van Jim Morrisson, die overkomt als een talentvolle maar getormenteerde ziel, die de hele film laveloos is of aan het trippen, die ruzie maakt met alles en iedereeen, zijn vriendin probeert te vermoorden, destructief is, koketteert met zelfmoord, en zijn verantwoordelijkheid niet durft te nemen. Of zoals medebandlid Krieger zegt: "You said you love pain, but you run from it every chance you get".

Best een onaangename en slappe kerel, die Morrisson, in de visie van Stone. Wel een rebel, dus de perfecte stem van zijn generatie, waar hij ook niet op zat te wachten. Stone giet het allemaal in een strakke film met mooie beelden, waarbij vooral de concerten en jam-sessies leuk waren om te zien. Maar het komt toch vooral over als een afrekening. De andere leden van The Doors, die als serieuze muzikanten worden afgebeeld die echter niet vies zijn van commercie, en de journalist Keneally die een klein rolletje heeft als wicca heks, waren dan ook niet blij met de film en vooral hoe Morrisson wordt neergezet.

avatar van Vidi well
4,5
Deze film krijgt vaak kritiek omdat hij niet waarheidsgetrouw zou zijn... puristen vallen over details die in documentaires anders in beeld gebracht zijn, of situaties die niet gebeurd zijn. Voor mijn gevoel geeft hij juist een heel treffend beeld van de opkomst en de ondergang van Jim Morrison. Sommige gebeurtenissen zijn inderdaad overdreven (“higher”) andere zaken berusten louter op verhalen en moeten we maar voor waar aannemen.

Wat echt gebeurd is in Jims korte carriere met The Doors, en wat mythe is, zullen we nooit helemaal precies weten, ondanks de vele boeken en documentaires. Daarom is het zo fijn dat deze film ook precies deze grens tussen realiteit en mythe bewandelt. Een mooi voorbeeld daarvan is Jims eerste ontmoeting met Pam, waarin hij haar achtervolgt, en op haar wacht tot het donker is. Zat hij werkelijk een halve dag daar te wachten? We weten het niet, maar het lijkt onwaarschijnlijk.

Een ander mooi voorbeeld is de woestijn scene, oftewel de peyote trip, die uiteindelijk uitmondt in de legendarische uitvoering van The End. Werkelijk prachtig gefilmd, en zeer treffend qua thematiek en sfeer. De scene bij Warhol vond ik ook goed, met die fantastische muziek van The Velvet Underground eronder. Zeer betoverend, het roes gevoel is alom aanwezig, en de realiteit lijkt ver weg, vooral als ze een koets tegenkomen middenin New York die uit de tijd van Lincoln lijkt te komen.
Ook aan het eind, bij Jims overlijden, ziet Pam een vreemd figuur door de gang lopen (and he walked down the hall...) die er niet echt geweest is,
maar wat weer laat zien dat de grens tussen realiteit en visioenen in deze film nogal dunnetjes is.

Naast deze dromerige momenten kent de film ook zeer opwindende momenten die je wakker schudden en de adrenaline laat stromen. Dit betreft vooral de rebellie tijdens de concerten, en wordt goed duidelijk gemaakt wat de kracht van rock ‘n roll kan zijn: een daad van verzet tegen de autoriteiten, tegen mensen die je vast houden en omlaag halen, tegen foute politiek. In een samenleving die hier vol van is, moet je je wel verzetten, en kan rock ‘n roll of zelfs drugsgebruik een daad van verzet zijn: je weigert simpelweg het spel mee te spelen. Dat dit uiteindelijk desastreus kan zijn, is een risico dat je neemt. En Jim nam dat risico overduidelijk.

Realistisch? Nee, maar deze film pretendeert dat naar mijn mening ook niet. Het is een uitvergroting, een droomwereld, een nachtmerrie, een drugsroes en een bizarre trip, waar we onze eigen weg in moeten zien te vinden.

avatar van Tarkus
5,0
Tarkus schreef:
Prachtige film over het leven van Jim Morrison en The Doors.
Val Kilmer zet hier de rol van zijn leven neer, en lijkt als twee druppels water op de echte Jim Morrison. En zingen kan hij ook, want alle nummers die je Val ziet zingen in de film zingt hij ook daadwerkelijk.
Ook Meg Ryan is prima gecast en doet het hier bijzonder goed.
Maar natuurlijk is de muziek hier wat de film zo aantrekkelijk maakt, en die is prachtig, alle nummers van The Doors, zowel de originele als met Val Kilmer zijn prachtig gebracht.
Een aanrader deze prent, voor Doors fans en ook voor wie het niet zijn, na het zien van deze film wordt je het waarschijnlijk wel.


Opnieuw bekeken, en opnieuw van genoten.
Vooral de muziek van The Doors is tijdloos, het bezorgd me nog steeds kippenvel.
Wat mocht er gebeurt zijn was Jim Morrison blijven leven.... meer zulke prachtige muziek wellicht.... we zullen het nooit weten...

Gast
geplaatst: vandaag om 13:49 uur

geplaatst: vandaag om 13:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.