• 145.943 films
  • 7.513 series
  • 22.890 seizoenen
  • 506.391 acteurs
  • 317.415 gebruikers
  • 8.344.278 stemmen
Avatar
 
banner banner

The Doors (1991)

Biografie / Muziek | 140 minuten / 138 minuten (final cut)
3,63 1.146 stemmen

Genre: Biografie / Muziek

Speelduur: 140 minuten / 138 minuten (final cut)

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Oliver Stone

Met onder meer: Val Kilmer, Michael Madsen en Meg Ryan

IMDb beoordeling: 7,2 (89.497)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 8 mei 1991

  • On Demand:

  • Google Play Bekijk via Google Play
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot The Doors

"The Ultimate Story of Sex, Drugs & Rock 'N' Roll"

Het levensverhaal van Jim Morrison (Val Kilmer), van zijn studententijd in Los Angeles tot aan zijn dood in Parijs in 1971, nauwelijks 27 jaar oud. We volgen de 'Electric Poet' op en achter het podium samen met Pamela Curson (Meg Ryan) en The Doors (Kyle MacLachlan, Frank Whaley, Kevin Dillon) en zijn stille getuigen van zijn drugsverslaving en zijn obsessie met de dood. Deze film verklaart hoe een man, ondanks zijn prille leeftijd, kon uitgroeien tot het boegbeeld van een generatie en de incarnatie werd van de 'Age of Aquarius'.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van DeWolff

DeWolff

  • 42 berichten
  • 78 stemmen

Iedereen heeft wel een punt in zijn leven waarvan hij/zij kan zeggen dit was ervoor en erna. Zo zie ik deze film. Mijn leven voordat ik the doors kende en erna. Dankzij een ex-vriendin (die altijd dankbaar blijven) heb ik met haar deze film gekeken en vond het fantastisch en was verkocht. Sindsdien alle muziek van the doors gekocht, boeken gelezen en docu's bekeken die ik maar in handen kon krijgen. Deze film kijk 19 jaar na dato nog steeds een keer of 3 per jaar.

Laat ik als eerste met de kritiek beginnen.

- de film had eigenlijk Jim Morrison en my life with the doors moeten heten, omdat het vooral uit het perspectief van Jim wordt bekeken.

- niet alles wordt natuurgetrouw weergegeven, maar dat gaat vooral om details. Bv de scene bij de Ed Sullivan show waarin tegen the doors wordt gezegd dat het woordje higher in light my fire niet op de nationale tv mogen zeggen. Jim doet dit echter toch omdat hij geen afbreuk wil doen aan de tektst en betekenis ervan. In het echt zingt hij het woordje higher heel bescheiden, terwijl in de film hij het uitschreeuwd. Persoonlijk heb ik daar helemaal geen moeite mee omdat dingen in een film altijd worden geromantiseerd of extreem worden neergezet. Dat onderschrijfd bij mij juist het rebellerende karakter van Morrison.

- er is veel kritiek op het romantiseren van het overmatig drank en drugsgebruik van Jim. Ik zie dat anders en vindt meer dat Jim het romantiseerde terwijl de overige leden zich er juist aan ergerden en uiteindelijk leidt dit ook tot zijn dood.

Val Kilmer is perfect gecast als de overmatige drugs en drank gebruikende poëet Jim Morrison en heeft alles zelf ingezongen, Uiteraard is niet alles gebruikt in de film, maar het gebeurt regelmatig dat ik het verschil niet hoor.

De film wordt perfect ondersteund met de muziek en geeft vaak een extra dimensie aan de beelden en/of teksten. Ook worden de late 60e en begin 70e jaren prima neergezet en zo ook de underground scenes in New York met o.a the Velvet undergroud en Andy Warhole.

Beeltechniisch gezien heel knap in elkaar gezet met schitterende overgangen en visuele hoogte punen. Soms worden er met foto's van bv 10 kranten in 3/4 secondes een paar maanden overbrugd. De indiaanse sjamanen die af en toe verschijnen waar Jim regelmatig mee aan het dansen is en die soms zijn keuzes bepalen. Zo ook in de woestijn waar ze met de band en aanhang peoyte nemen en op een gegeven loopt Jim weg en volgt een indiaan die hem leidt naar een grot. In die grot kijkt hij de sjamaan steeds dieper in de ogen en ziet zijn toekomst aan zich voorbij komen in die ogen.

Goed vind ik ook de zelfreflectie van Jim opgenomen voordat hij vertrekt naar Paris die als een rode draadje terug komen door de hele film, waarin hij de filosoof uithangd. Of bij de overgang van het oefenen van light my fire direkt doorgaan naar uitgwerkte nummer met een optreden in de kroeg.

Mijn favoriete scene is bij een optreden waar de politie klaar staat om Jim te arresteren en één vd roadies hem het publiek induwd en al zingend een polonaise door het publiek begint:

not to touch the earth,

not to see the sun,

nothing left to do, but

run, run, run

Let's run

Let's run

Terwijl de anderen gewoon doorspelen. Dit duidt ook weer het rebellerende karakter mbt tot het afzetten tegen de bestaande machten.

Al met al een visueel en muzikaal krachtige film die Jim Morrison in een juist perspectief neerzet in die jaren 60 sfeer. Ik moet eerlijk bekennen dat Morrison bij mij als mens niet echt hoog scoort, maar als muziekant en poëet juist weer wel.

Mooie quotes genoeg, hier enkele:

- use drugs to expand your mind, not to escape in

- this is the strangest life I've ever known

- I see myself intelligent, sensitve human, with the soul of clown which forces me to blow it at the most important moments.

- I don't remember being born, it must have happened during one of my blackouts.

- I believe in a long, prolonged, derangement of the senses in order to obtain the unknown


avatar van jipt

jipt

  • 3262 berichten
  • 2852 stemmen

Vond hem erg goed. Deed me vooral denken aan Fear and Loathing, maar dan zonder de maffe effecten. Beetje zelfde tempo, sfeer en thematiek. Heerlijke broeierige ook, het gaat allemaal van kwaad naar erger. Mooie fotografie en vind de muziek altijd en pluspunt. Kilmer is ook eng goed. 4,5*


avatar van Loepsaal

Loepsaal

  • 434 berichten
  • 0 stemmen

Morrison, hierkomen!

Cale was kwaad om deze Nico, de droeftoeter.


avatar van mjk87

mjk87

  • 11571 berichten
  • 3326 stemmen

Audiovisueel weer een uitstekende film van Stone, inhoudelijk naar het eind steeds beter, maar het duurt wat lang eer je echt in het verhaal wordt meegezogen.

Jim Morrison is The Doors, zoals ergens halverwege wordt gezegd. Dan is de titel wel correct, want het is eerder de visie van Stone op het leven van Morrison dan dat het over The Doors als muziekgroep gaat. En deze visie is tamelijk eenlijnig, maar door het spel van Kilmer wel goed te behappen. We zien Morrison wegglijden, zien hem enkel als dronkenlap die ook wel iets in de muziek doet, we zien hem enkel als halve hippie die ook nog dichter, schrijver, maar bovenal een mens is. Je vraagt je wel af door deze visie waarom men hem bleef steunen, bleef adoreren, met hem bleef werken. Want met zo’n persoon lijkt me dat tamelijk lastig. Gelukkig doet Kilmer goed werk en vergeet je deze vragen meestentijds. In stem en in uiterlijk is hij direct overtuigend, en naarmate de film vordert gaat hij echt onder de huid zitten en heb je een prachtige vertolking, zij het van een wat karikaturaal persoon.

Veelal gefilmd in rood en geel, de kleuren van The Doors, met een schitterende soundtrack (dat kan haast niet anders), mooie uitgepuurde fotografie, altijd volle beelden (Stone weet ook als geen ander het bioscoopformaat optimaal te benutten), intensieve scènes van optredens, goede montage (die soms wordt gebruikt om weer dat brede formaat te benutten) en een mooi shot in de badkamer, Morrison en zijn vriendin, haast Christus en Magdalena in het Laatste Avondmaal van Da Vinci. In die pose ook, met die V ertussen.

Dus mooi gefilmd, wat saai aan het begin en niet altijd even overtuigend, maar wel zeer vermakelijk.


avatar van panax

panax

  • 748 berichten
  • 737 stemmen

geweldige film,prima vertolkingen ,val kilmer is jim morrison,de rest van de cast is ook schitterend ,leuk rolletje voor billy idol !!!ook een rockheld!!!


avatar van MatthewBolts

MatthewBolts

  • 5 berichten
  • 4 stemmen

Een heel goede film voor Doors fans!

Goede acteurs, natuurlijk al de films van Oliver Stone zijn GEWELDIG !

5/5


avatar van Passiebloempje

Passiebloempje

  • 185 berichten
  • 883 stemmen

Mooie beschrijving van dit prachtige drama, DeWolff, ik sluit me er volledig bij aan, dank je wel!


avatar van Passiebloempje

Passiebloempje

  • 185 berichten
  • 883 stemmen

jipt schreef:

Deed me vooral denken aan Fear and Loathing, maar dan zonder de maffe effecten.

F&L heb ik er echt totaal niet in terug kunnen vinden, jipt. De enige overeenkomst is dat er in beide films overmatig drugs wordt gebruikt, maar daar houdt het dan ook wel op.


avatar van jumpstylemovie

jumpstylemovie

  • 6199 berichten
  • 1221 stemmen

Sinds kort weer meer The Doors opstaan. Deze film geeft een redelijk goede kijk op de belangrijkste momenten uit Morrison's leven maar een perfecte biografie is het niet geworden. Val Kilmer lijkt op Jim maar is het niet. Niemand zou hem zo goed kunnen spelen dat het hem eer aan doet, naar mijn idee is een film als deze maken dan ook altijd met de gedachte van imperfectie in het achterhoofd. Er gebeurt te veel en het gebeurt te vaak. Op een gegeven moment wordt het eentonig. Het leven van Morrison is echter interessant genoeg om 2,5 uur zonder verveling te kunnen kijken, tenminste, als je je er een beetje in interesseert. Het grootste pluspunt van de film is de muziekkeuze (hehe)


avatar van justforuse

justforuse

  • 112 berichten
  • 0 stemmen

Gisteren na jaren weer eens gezien, vorige keer moet toch wel in de 90er jaren geweest zijn. Toen de film net uit kwam enkele malen in de bioscoop naar toe gegaan, vond het een geweldige film. Bleek gisteren dat de film niets aan kracht heeft ingeboet.

Of het nou allemaal historisch correct is maakt me niet zo uit, ik geloof dat het beeld dat deze film geeft wel heel aardig met de werkelijkheid overeenkomt. Een complex figuur, die Morrisson, en niet erg aangenaam gezelschap, maar wat een talent.


avatar van knusse stoel

knusse stoel

  • 2580 berichten
  • 2852 stemmen

Als fan van "The Doors" kan ik zeggen dat het mij niet tegenviel, valt onder de categorie "GOED"!


avatar van Vinokourov

Vinokourov

  • 3143 berichten
  • 2907 stemmen

Lange tijd vond ik The Doors niet heel bijzonder, totdat ik toch maar eens goed naar hun nieuw debuutalbum The Doors ging luisteren. Wat een genialiteit had die plaat en ook zoveel extreem goeie liedjes. Sindsdien kan ik deze groep wel waarderen. De helft van plaat vind je ook terug in deze film overigens en dat maakte de film erg genietbaar. Sowieso is veel muziek tijdens dit soort films wel lekker en daarin word je met deze film niet teleurgesteld.

The Door is op het lijf geschreven van Oliver Stone, die begin jaren '90 allerlei overambitieuze projecten aanging met ondermeer ook JFK en Nixon. Wat snoof die gast ? Het gevaar is altijd dat je als regisseur compleet uit de bocht schiet, maar hier weet Stone toch wel de essentie te pakken door te focussen op Jim Morrison. Eerst is dat losgeslagene van hem nog wel lollig (die obsessie met slangen bereiden enzo )), maar de destructieve uitwerking van al die shit die ie tot zich nam, wordt ook uitgebreid getoond. En tsja, Oliver Stone weet dan wel raad met uitgebreide hallucinerende scenes. Veel bizarriteiten zijn niet helemaal accuraat lees ik achteraf, maar soit, toch een prima bio-pic hoor.


avatar van mbr

mbr

  • 36 berichten
  • 35 stemmen

Categorie teveel drank en drugs zijn niet zo best voor een mens... Val Kilmer is bij tijd en wijle Morrison in de achtste versnelling. Vroeger vond ik Morrison nogal interessant, maar tegenwoordig vind ik hem toch een wat tragische figuur uit de popmuziek die niet helemaal opgewassen was tegen sex, drugs en rock & roll. Maar de muziek van The Doors is en blijft goed, waarbij de rol van bijvoorbeeld Manzarek niet onderschat moet worden. Ook na Morrison hebben ze nog een paar prima platen gemaakt. Maar zonder de extravagante Morrison, pruimde het grote publiek de band niet meer. Maar zoals Morrison ooit tijdens een concert gezegd schijnt te hebben: jullie willen helemaal geen goeie rockband zien, maar een freakshow... Ik heb hier ook een docu over de band zelf en heb daardoor enig referentiekader v.w.b. de film die soms een beetje over de top is, maar toch wel redelijk geslaagd. 3,5 sterren.


avatar van Flavio

Flavio (moderator films)

  • 3283 berichten
  • 3853 stemmen

Kill your idols, moet Oliver Stone gedacht hebben bij het maken van The Doors. Want het is alles behalve een hagiografie geworden, eerder een meedogenloos portret van Jim Morrisson, die overkomt als een talentvolle maar getormenteerde ziel, die de hele film laveloos is of aan het trippen, die ruzie maakt met alles en iedereeen, zijn vriendin probeert te vermoorden, destructief is, koketteert met zelfmoord, en zijn verantwoordelijkheid niet durft te nemen. Of zoals medebandlid Krieger zegt: "You said you love pain, but you run from it every chance you get".

Best een onaangename en slappe kerel, die Morrisson, in de visie van Stone. Wel een rebel, dus de perfecte stem van zijn generatie, waar hij ook niet op zat te wachten. Stone giet het allemaal in een strakke film met mooie beelden, waarbij vooral de concerten en jam-sessies leuk waren om te zien. Maar het komt toch vooral over als een afrekening. De andere leden van The Doors, die als serieuze muzikanten worden afgebeeld die echter niet vies zijn van commercie, en de journalist Keneally die een klein rolletje heeft als wicca heks, waren dan ook niet blij met de film en vooral hoe Morrisson wordt neergezet.


avatar van Vidi well

Vidi well

  • 292 berichten
  • 491 stemmen

Deze film krijgt vaak kritiek omdat hij niet waarheidsgetrouw zou zijn... puristen vallen over details die in documentaires anders in beeld gebracht zijn, of situaties die niet gebeurd zijn. Voor mijn gevoel geeft hij juist een heel treffend beeld van de opkomst en de ondergang van Jim Morrison. Sommige gebeurtenissen zijn inderdaad overdreven (“higher”) andere zaken berusten louter op verhalen en moeten we maar voor waar aannemen.

Wat echt gebeurd is in Jims korte carriere met The Doors, en wat mythe is, zullen we nooit helemaal precies weten, ondanks de vele boeken en documentaires. Daarom is het zo fijn dat deze film ook precies deze grens tussen realiteit en mythe bewandelt. Een mooi voorbeeld daarvan is Jims eerste ontmoeting met Pam, waarin hij haar achtervolgt, en op haar wacht tot het donker is. Zat hij werkelijk een halve dag daar te wachten? We weten het niet, maar het lijkt onwaarschijnlijk.

Een ander mooi voorbeeld is de woestijn scene, oftewel de peyote trip, die uiteindelijk uitmondt in de legendarische uitvoering van The End. Werkelijk prachtig gefilmd, en zeer treffend qua thematiek en sfeer. De scene bij Warhol vond ik ook goed, met die fantastische muziek van The Velvet Underground eronder. Zeer betoverend, het roes gevoel is alom aanwezig, en de realiteit lijkt ver weg, vooral als ze een koets tegenkomen middenin New York die uit de tijd van Lincoln lijkt te komen.
Ook aan het eind, bij Jims overlijden, ziet Pam een vreemd figuur door de gang lopen (and he walked down the hall...) die er niet echt geweest is,
maar wat weer laat zien dat de grens tussen realiteit en visioenen in deze film nogal dunnetjes is.

Naast deze dromerige momenten kent de film ook zeer opwindende momenten die je wakker schudden en de adrenaline laat stromen. Dit betreft vooral de rebellie tijdens de concerten, en wordt goed duidelijk gemaakt wat de kracht van rock ‘n roll kan zijn: een daad van verzet tegen de autoriteiten, tegen mensen die je vast houden en omlaag halen, tegen foute politiek. In een samenleving die hier vol van is, moet je je wel verzetten, en kan rock ‘n roll of zelfs drugsgebruik een daad van verzet zijn: je weigert simpelweg het spel mee te spelen. Dat dit uiteindelijk desastreus kan zijn, is een risico dat je neemt. En Jim nam dat risico overduidelijk.

Realistisch? Nee, maar deze film pretendeert dat naar mijn mening ook niet. Het is een uitvergroting, een droomwereld, een nachtmerrie, een drugsroes en een bizarre trip, waar we onze eigen weg in moeten zien te vinden.


avatar van Tarkus

Tarkus

  • 6398 berichten
  • 5303 stemmen

Tarkus schreef:

Prachtige film over het leven van Jim Morrison en The Doors.

Val Kilmer zet hier de rol van zijn leven neer, en lijkt als twee druppels water op de echte Jim Morrison. En zingen kan hij ook, want alle nummers die je Val ziet zingen in de film zingt hij ook daadwerkelijk.

Ook Meg Ryan is prima gecast en doet het hier bijzonder goed.

Maar natuurlijk is de muziek hier wat de film zo aantrekkelijk maakt, en die is prachtig, alle nummers van The Doors, zowel de originele als met Val Kilmer zijn prachtig gebracht.

Een aanrader deze prent, voor Doors fans en ook voor wie het niet zijn, na het zien van deze film wordt je het waarschijnlijk wel.

Opnieuw bekeken, en opnieuw van genoten.

Vooral de muziek van The Doors is tijdloos, het bezorgd me nog steeds kippenvel.

Wat mocht er gebeurt zijn was Jim Morrison blijven leven.... meer zulke prachtige muziek wellicht.... we zullen het nooit weten...


avatar van cinemanukerke

cinemanukerke

  • 623 berichten
  • 469 stemmen

Stone in zijn typische vertelstijl van associatieve mis-en-scene (een beeld roept een ander beeld op) waardoor minimum aan plot, Stone legt meer nadruk op de spirituele en destructieve kant van Morrison (een zeer overtuigende Val Kilmer) – soms een beetje repetitief (elk concert loopt wel uit de hand) en voorspelbaar maar de visuele creativiteit van Stone is grote klasse (cf de opening bv) en je hebt natuurlijk alle prachtige songs (er zijn er toch meer dan je dacht) van The Doors


avatar van Basto

Basto

  • 7999 berichten
  • 6259 stemmen

IJzersterke biopic. Het verhaal van Morrison en The Doors is natuurlijk fantastisch materiaal en in perfectehanden bij Oliver Stone. Hallucinant, meeslepend en onthutsend portret van de ondergang van een supertalent. Val Kilmer zet een zeer overtuigende Morrison neer en de soundtrack is vanzelfsprekend doorspekt met Doors muziek.

Maar het is vooral de rijke collage van beelden waarmee Stine het verhaal vertelt, die dit tot een fantastische film maken.

4,5


avatar van kappeuter

kappeuter (crew films)

  • 63741 berichten
  • 5132 stemmen

Trailer voor 4K restoratie 'The Doors: The Final Cut':

THE DOORS - Newly restored in 4K - Starring Val Kilmer - YouTube

"supervised by Oliver Stone and brought to life with Dolby Atmos®"



avatar van Paranoid_Fish

Paranoid_Fish

  • 86 berichten
  • 0 stemmen

Super!


avatar van Graaf Machine

Graaf Machine

  • 5117 berichten
  • 592 stemmen

Het is al weer bijna 30 jaar geleden dat The Doors zo oud en vergeten waren dat ze een film verdienden omdat ze al weer 20 jaar geleden ter ziele waren gegaan. Met name Jim dan.

De tijd blijft gewoon dooretteren, en een ander woord ga ik daar niet voor bedenken.

Ga weer even lekker een paar liedjes draaien, moet je raden van wie.


avatar van Graaf Machine

Graaf Machine

  • 5117 berichten
  • 592 stemmen

Is deze film nog ergens te koop gewoon op dvd overigens? Lijkt wel of hij compleet uit de verkoop gehaald is. Ik zou graag een dvd hiervan willen hebben, maar werkelijk nergens kan ik het vinden.

Tips zijn natuurlijk welkom.



avatar van Graaf Machine

Graaf Machine

  • 5117 berichten
  • 592 stemmen

Ja, mooi, heb hem gekocht. kostte wel 12 euro, best duur voor zo'n prul, maar dit prul wil ik natuurlijk ook gewoon hebben.

Morgen of zo komt hij de brievenbus in glijden. Ben nu al zenuwachtig. Heerlijk kijkgenot wordt dat.

Jammer dat je niet gewoon bij deze film komt als je The Doors intypt. Nou ja, dat probleem is algeheel bekend hier in de MM-gemeenschap.


avatar van Graaf Machine

Graaf Machine

  • 5117 berichten
  • 592 stemmen

Onwerkelijk eigenlijk.

Toen deze film in de bioscoop draaide was Jim Morrison net 20 jaar dood. Nu zijn we al weer 30 jaar verder.

Oud worden ging nooit zo snel als tegenwoordig.


avatar van Ajax&Litmanen1

Ajax&Litmanen1

  • 55498 berichten
  • 3519 stemmen

Prima film over Jim Morrison en The Doors, gemaakt door topregisseur Oliver Stone. Ik hou wel van de muziek van The Doors, al ken ik denk ik vooral hun grotere hits. Meer dan dat Morrison op 27 jarige leeftijd overleden is na een turbulent leven wist ik ook niet echt, dus wel prima dat je hier eens zijn hele verhaal krijgt. Het eerste deel van de film is me wat te vaag en te traag, maar al snel zit je er wel lekker in en kijkt het goed weg. Tragisch, maar ook voorspelbaar om te zien hoe iemand in die periode van de muziekgeschiedenis weg is gegleden in seks, drugs en een heel wild leven. Beetje wat oa Elton John en Freddie Mercury ook beleefden, al kwam de ene er beter vanaf dan de andere. Zo richting het einde word de film wel een beetje ongemakkelijk, met bv de tirade richting de politie op het podium. Zijn vroege dood was vast geen verrassing, maar wel spijtig, want wat was Morrison enorm goed zeg.

3,5*


avatar van demonski

demonski

  • 139 berichten
  • 159 stemmen

Na 30 jaar en tig x bekeken blijft het een prachtprent


avatar van eldorado

eldorado

  • 246 berichten
  • 4022 stemmen

The Doors ,het hoeft niet goed te zijn als het maar anders is.Alleen te verdragen als je dronken of stoned bent.


avatar van tommykonijn

tommykonijn

  • 4636 berichten
  • 2087 stemmen

Wel grappig: absoluut geen groot kenner van The Doors hier, maar deze teaser van de film stond op een videoband uit mijn kindertijd; ik meen die van Teenage Mutant Ninja Turtles. Dit is me altijd bijgebleven en maakte me destijds al benieuwd naar wat dit voor iets was.

Inmiddels ben ik wel bekend met een paar hits van de band en ik weet ook dat Jim Morrison nogal tragisch aan zijn einde kwam, maar verder zei het me nog steeds niet zo veel. Toen ik echter de cast bekeek en zag dat dit van de hand van Oliver Stone was, wist ik zeker dat ik dit een kans moest geven. Het wordt al een paar keer hierboven gezegd: dit is vooral een film over het leven van Jim Morrison. De band was een prominent onderdeel van zijn leven en komt dus zeker aan bod, maar verwacht niet dat je tot in detail te zien krijgt hoe bepaalde nummers tot stand kwamen.

Dat ik de 140 minuten allemaal even boeiend vond kan ik niet zeggen, maar als de film eenmaal op gang gekomen is (zodra de band enige faam begint te verwerven) zit het over het algemeen wel goed. Morrisons leven was veelbewogen en het is tragisch om te zien hoe hij zich laat meeslepen door alle verleidingen. Oliver Stone weet dit overigens wel kundig in beeld te brengen, want ik kreeg er regelmatig zelf een onbehagen gevoel bij. Het is ergens het typische 'rise and fall' verhaal dat je wel bij meerdere zangers (en bands) gezien hebt, maar hier gebeurt het met dusdanig veel tumult dat een biopic wel op zijn plaats is. Ik heb begrepen dat delen van de film met een korreltje zout genomen dienen te worden. Dat is bij het merendeel van dit soort films het geval, dus daar had ik al rekening mee gehouden.

Naast het kundige camerawerk (de registraties van de optredens zijn schitterend) en de montage viel ook zeker het acteerwerk op. Val Kilmer leeft zich helemaal uit en doet het uitstekend, maar ook Meg Ryan vond ik overtuigend. De rest van de cast, waaronder de altijd amusante Kyle MacLachlan, is ook solide. Kortom: in vrijwel elk opzicht is de film sterk. Mogelijk dat je een echte fan moet zijn of er iets meer affiniteit mee moet hebben om het van de eerste tot en met de laatste minuut constant even indrukwekkend te vinden, want ik vond het tempo soms wat wisselvallig. Desondanks was het absoluut de moeite waard om dit eens gezien te hebben.

3,5*