The Doors (1991)

Naast het feit dat ik dit een prachtige film vindt, waren er tot mijn verbazing zeer veel naaktscènes

Ik heb hem nog eens gekeken om te vergelijken met "When You're Strange". Allebei vier sterren voor mij. Het grappige is dat Stone alles, maar dan ook alles heeft laten naspelen en DiCillo heeft overal het originele materiaal van gezocht. Allebei een perfecte combinatie van film en muziek. Qua verhaal komt het aardig overeen.

Mooie film over The Doors Val Kilmer zet een prachtige acteerprestatie neer.

Boeiende film over een boeiend leven. Jim Morrison wordt echt fantastisch neergezet door Val Kilmer. Je krijgt een leven te zien dat in het teken staat van sex, drugs en rock 'n roll. Halverwege de film vond ik dat Stone deze leefstijl een beetje romantiseerde, maar verder in de film krijg je ook wel te zien hoe Jim er zich ongelukkig en onbegrepen door gaat voelen. Prachtig hoe Stone de sjamanen telkens gebruikt om Jim's naderende ondergang te illustreren (volgens mij dan). Echt een feest om naar deze film te kijken.

Visueel gezien een mooie film om naar te kijken en daar komt ook nog bij dat er ontzettend goed geacteerd word. Vooral Val Kilmer springt er hierin uit. Hij lijkt ook nog eens angstig veel op Jim Morrison. Maar ook Meg Ryan vind ik geen slechte rol neerzetten. Vooral de scène's waarin ze helemaal van de wereld zijn, zijn erg goed overgebracht. Ook de complexe relatie tussen Pam en Morrison is te voelen. Ik moet bekennen dat ik na verloop van tijd een beetje mijn aandacht begin te verliezen want ik vind het wat te lang duren allemaal. Maar toch is het een sterke film.

Wat een aparte sfeer heeft deze film toch. Ik heb soms het idee dat ik zelf een drugstrip beleef. De enige film waar ik dat verder bij had was Donnie Darko. Die aparte sfeer maakt de film voor mij echt heel bijzonder.

Goh het lijkt wel "The Doors -weekend"... Gister nog When You're Strange (2009) gezien wat overigens een prima docu is en die ik eigenlijk , zover je het kan en mag vergelijken beter als deze film. Al blijft dit ook wel een fijne film. Vanavond maar weer eens herzien.

Ben ik het volledig mee eens. De sfeer past gewoon volledig bij het leven dat Morrrison geleefd heeft. Samen met de geweldige muziek en een erg goed acterende Val Kilmer, vind ik deze film bijzonder, meeslepend en in één woord een prachtfilm.

Zeker een film die elke Doors-fan eens moet gezien hebben, maar ook voor mensen die geen fan zijn, is deze film zeker een aanrader. 4.5*

Ben nu ook erg benieuwd naar When You're Strange.

Ik werd er koud van hoe zo'n bij aanvang redelijk frisse en slimme jongen een naargeestig type wordt met een oliedomme uitstraling en met sadistische trekjes op het eind. Sprak Morrison trouwens echt constant over de dood?

Over de film: Uitstekend geportretteerd door Val Kilmer (en Meg Ryan) en helemaal zoals zo'n leventje in elkaar steekt, ongeveer van bed naar podium en terug, met af en toe een (mislukt) feestje tussendoor. De muziek werd (qua tekst) op de juiste plekken ingevoegd. De drugstrips en gedragingen onder invloed werden geloofwaardig in beeld gebracht. De aftakeling is ook goed waar te nemen, dus prima overgebracht.
Ik kijk er weliswaar niet graag naar.

vanwege de hoge beoordeling hier, heb ik de film jammer genoeg van te voren iets overschat.

Ik vond het een goede film, alleen was er voor mij een gebrek aan verhaal. Je ziet 140min lang drugstrips, optredens, en ruzies met z'n vrouw. Ook zag ik niet echt een "rise and fall" van Jim Morrison zoals je in bijv Scarface ziet. Ik denk dat je de film wel kan omschrijven als een film die over de drugs-verslaving van Morrison gaat, waar weinig positiefs naar buiten komt over Morrison zelf.

Wat ik sterk aan de film vond zijn de acteer prestaties, de soundtrack (Muziek van de Doors uiteraard) en de dialogen. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat al het andere crap was. Ik heb me vermaakt, alleen mocht de film wel iets ingekort worden. 3***

Het gebrek aan een gelijkenis met de rise & fall van Scarface komt misschien wel doordat Morrison helemaal geen Scarface was. Imho was de teloorgang van de zanger juist perfect in beeld gebracht van de verlegen tiener (hij draaide zich met zijn rug naar het publiek tijdens de eerste concerten) tot de Lizard King en dan het onvermijdelijke einde.

ik noemde de film Scarface als voorbeeld van wat ik met een "Rise and fall" bedoel

In Scarface zie je iemand van iets kleins naar iets groots groeien, en in deze film heb ik weinig groei gezien. Je ziet voornamelijk hoe hij was toen hij al bekend was, maar je ziet niet uitgebreid hoe zijn weg naar bekendheid verliep.

Maar het lijkt me juist een pre dat de film zich op de mens Morrisson focust en niet op het fenomeen. Daarbij was er van een fall nauwelijks sprake. Morrisson ging op z'n hoogtepunt. Nu ja, iets er na. Maar de flirt met drank en drugs die m zijn kop kostte had hij al vanaf het begin.

De film begint als een heerlijke zoektocht van een dolende ziel, die zich opwerpt als de moderne versie van een kruising tussen de verlosser en de medicijnman. De dromer Morrison ontspoort onder het toeziend oog van mede-bandleden en geliefde, om uiteindelijk in zijn eigen nachtmerrie de werkelijkheid voorgoed kwijt te raken.

Jammer, dat die nachtmerrie als film te veel van hetzelfde toonde. Aan het eind van de rit, blijft de mens Jim Morrison bijna even onbekend als toen hij zijn eerste verlegen stap zette in de wereld van het podium. Eén jeugdherinnering is extreem weinig om een persoon van vlees en bloed voor het voetlicht te brengen, waardoor er (wederom) niets nieuws onder de zon verschijnt:

Mr Mojo Risin' is en was een mysterie.

...

O ja, wat een fantastische rol van Kyle MacLachlan in de gedaante van de duivelse toetsenist/orgelspeler Ray Manzarek.

Misschien maar eens een keer kijken. Wat een goeie casting van Val Kilmer zeg, hij lijkt best wel op Morrison.

een goeie Val Kilmer

Deze film moet het voor mij toch vooral hebben van de sfeer. De scènes op het podium met de totaal geflipte Jim Morrison, de naakt huppelende dames, de sjamanen en natuurlijk de uitstekende muziek van The Doors maken deze film toch een lust voor het oog. Maar was die Jim Morrison nu werkelijk zo geflipt, overdreef de regisseur nu niet een beetje? Hoe kan een artiest die constant stoned en bezopen is nu zulke mooie muziek maken en teksten schrijven? Ach, misschien juist daarom wel. Val Kilmer in de rol van Jim Morrison is in ieder geval uitstekend gecast. Dat geldt ook voor Mag Ryan - toch wel een lekker wijf - in de rol van Pamela.

4,0*

M'n zevende Stone-film. Nog steeds geen Stone-voldoende.

Val Kilmer speelt de rol van zijn leven als compleet losgeslagen Morrison. Ook de muziek is prima in orde. De film duurt echter wat te lang en schetst een wel heel negatief beeld over Jim. Daarnaast zitten er te veel tussenstukken in de film, en lijkt het soms niet veel meer dan een aaneenschakeling van concerten (die overigens wel erg mooi in beeld komen).

Mooie verfilming van deze iconische band en met de rol van zijn leven voor Kilmer.

De manier waarop Kilmer in de huid van Morrison weet te kruipen is soms gewoonweg beangstigend. Vooral qua uiterlijk zoveel gelijkenis dat dit echt de film naar een hoger niveau brengt. Dit samen met de uitstekende registratie van de concerten en Morrison's geestelijke gesteldheid ondersteunt door de prachtige Doors-nummers en je hebt een kloppend geheel. Stone geeft op deze wijze een boeiend kijk op het intrigerende en destructieve korte leven van Morrisson. Wel hier en daar wat overdreven sentiment en misschien iets aan de lange kant maar ook voor niet-liefhebber een aanrader.

3,5*

deze film over de doors is - wanneer men zich verdiept heeft in de complexe matrix van the doors en jim morrison middels bio's en docu's - geheel Oliver Stone's ''hook"; maw een bijna volledig misplaatst beeld over jim morrison en de andere bandleden en personages rondom het zgn doors-circus.

ik ben een fan, maar niet (meer) van dit produkt - 3 sterren voor het acteerwerk en de settings; 0 ster voor het verhaal en waarheidsgetrouwheid!!!!!!!!

ga voor de bewegende beelden naar: alle authentieke beelden over jim morrison en/of the doors, behalve DEZE film.....

Prachtige film over The Doors met natuurlijk in het bijzonder de controversiële frontman Jim Morrison. De film neemt je mee terug naar het hippie-tijdperk eind jaren '60 en zorgt mede door de aankleding voor een mooi tijdsbeeld. Uiteraard goeie muziek en poëtisch, soms zelfs psychedelisch, in beeld gebracht. Een goeie cast, maar het is Val Kilmer die de film draagt. Hij is meer dan overtuigend, zelfs een sterk fysieke gelijkenis.

Val in de beste rol van zn leven.

gewoon een hele goeie verfilming van een top band.

The Doors, een film die op zich alleen al verplicht moet zijn voor muziekliefhebbers vanwege de muziek. Dat deze groep een biopic verdient is niet meer dan logisch. Jim Morrison als centraal figuur wordt bij deze film nog eens benadrukt, de rest zijn gewoon bandleden. Jammer eigenlijk, omdat je toch ook wat over de groep wil te weten komen.

Bij een eerste kijkbeurt valt vooral de muziek op die zeer sfeervol wordt gebracht. Oliver Stone neemt je mee in de sfeer van de 60's met ongeremd gebruik van drugs en drank en een wereld van veel liefde, psychedelische dromen en filosofische gedachten. Als je later verder kijkt dan de muziek en ook dieper verdiept in het leven van de groep, wordt je soms toch teleurgesteld. Ofwel maak je er een meer accuratere biopic van dat niet zoals deze versie een groot aandeel fantasie bevat en bovendien zo goed als geen samenwerking kende met de overige bandleden, ofwel geef je een echt sfeerbeeld weer. Maar daar schiet Stone dan weer tekort.

Ik wil de film zeker niet afschieten. Er zit wel wat verhaal in en het geeft met een serieuze korrel zout ook verschillende feiten weer die zich afgespeeld hadden. Val Kilmer is op zich zeker niet slecht, vooral fysiek. Kilmer heeft zich blijkbaar vooral verdiept in beeldmateriaal van z'n optredens, de rest is ook moeilijk te vergelijken. Al vrees ik toch dat het er soms over is. Het einde is ondanks de bekende tragedie een anticlimax.

Geen slechte film, al hoop ik ooit op een betere biopic die deze groep zeker en vast verdient.

Aangenaam verrast door deze biografiefilm. Over niemand minder dan: Jim Morrisson van The Doors, schitterend neergezet door Val Kilmer, en ook uiterst verzorgt en netjes neergepend door Oliver Stone. Hierin leren we wel de echte Morrisson kennen en wat voor beest het eigenlijk wel was tussen al het mooie muziek door. En het feit dat de jaren 60 alles ineens kon, en daar maken ze gebruik van ook. Nu snap je ook wel waarom deze film een hoge rating krijgt, want het gaat zeker niet alleen maar om een muziekfilm, het lijkt wel een soort voorganger van Fear and Loathing Las Vegas, maar dan nog serieuzer. We volgen Morrisson al vanaf begin tot eind tijd, van de tijd dat hij nog een verlegen puber was, tot de tijd dat hij met zijn vrienden een beetje muziek gaat maken, wat uiteindelijk grote successen werden en weer helemaal nieuw was in die tijd. Maar helaas blijft het niet alleen bij muziek blijven, want alcohol en een ongelofelijk hoeveelheden drugs horen ook bij de partij. En natuurlijk de hectische relatie tussen Morrison en zijn vriendin Pamela. Je krijgt wel een beetje door dat Morrisson alles behalve aardig was en gewoon de hele samenleving, dat nog net uit de kuisheid van de jaren 50 kroop, compleet op zijn kop zette. En natuurlijk ook een ongelofelijke egoistische aso was in zijn persoonlijke leven. Vooral dat laatste concert (op woodstock?) was echt briljant, hoe Morrisson iedereen liet uitkleden en de dames naakt op het podium mochten dansen, dronken optrad en het publiek uitschold en deromheen nog wat gevechten tussen publiek en politie. Hij had overduidelijk overal schijt aan.

Verder zijn de beelden van de jaren 60 ook weer erg mooi geschoten en Stone heeft alweer overduidelijk al zijn aandacht erin geschonken en weet gewoon op zijn uitgebreidst een levens verhaal van Morrison neer te pennen, en zijn dood in Parijs natuurlijk. Inderdaad een soort rise and fall ja, maar dan niet van een gangster.

5,0*

Tja, ik heb helemaal niks met The doors muziek en al helemaal niet met Jim Morrison.

Die man heeft zich zelf letterlijk kapot gemaakt en daar heb ik geen medelijden mee.

Al had hij 2 mooie nummers Light my Fire, Riders on The Storm.

Goed geacteerd door de cast.

3 sterren

Light my Fire is trouwens oorspronkelijk van Robby Krieger (de muziek en de eerste strofe) maar heel de groep heeft er eigenlijk aan mee geschreven. Maar sowieso werden praktisch alle nummers op naam van de band geschreven in plaats van één individueel persoon.

Prima hoor wat mij betreft. Maar, die argumentatie...

Dus je vindt hem niks omdat hij zichzelf kapot heeft gemaakt en je dus geen medelijden kan hebben? Welnu, leid ik uit deze bewonderenswaardige redenering het volgende af: 1. met iemand kunnen sympathiseren, iemand positief beoordelen=met iemand medelijden kunnen hebben. Dus je ziet iemand, Jim Morrison, je vormt je een oordeel en besluit dat hij zichzelf kapot heeft gemaakt en dus geen medelijden verdient: heb je hem ooit hierom horen vragen? Je voelt geen medelijden en dus vorm je je een negatief oordeel?

Kijk je kan iemand niet leuk vinden omdat hij, weet ik veel, arrogant, eigenwijs, etc. is maar je zegt eigenlijk dat jij hem iets niet wil geven, medelijden, waar hij en niemand anders om gevraagd heeft.

Heel bijzonder allemaal. Hoe kan dat vervolgens ooit een grond zijn waarop je iemand beoordeelt?

En als je dat de enige goede nr.'s vindt... tja...

Heb deze film gekeken tijdens muziekles op middelbare school... 2,5 uur wegdromen Sindsdien denk ik altijd terug aan deze film bij het horen van de muziek. Chapeau voor Stone en kilmer.

Als ik een Doors fan was geweest had ik die zak tabak van een Stone een proces aangedaan.

The Doors (muv Ray Manzarek) waren nou al niet bepaald mn idolen, maar als wat voor complete randdebielen hij ze hier neerzet is echt schandalig.

Maar ja; Stone scoort bij mij altijd een 1 of een 5.

Die gup kent gewoon geen tussenweg.....