Shine (1996)

mijn stem
3,71
483 stemmen

Australiƫ
Drama / Biografie
105 minuten

geregisseerd door Scott Hicks
met Geoffrey Rush, Armin Mueller-Stahl en Sonia Todd

De Australische pianist David Helfgott groeit op als wonderkind. Zijn vader behandelt hem slecht, waardoor David uiteindelijk besluit met hem te breken en te gaan studeren in Engeland. Hij krijgt echter een mentale inzinking, en hij keert terug naar z'n geboorteland om z'n tijd in een instituut door te brengen. Jaren later begint hij weer eens piano te spelen in een bar, wat leidt tot een terugkeer in de concerthallen. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

TRAILER

65 BERICHTEN 11 MENINGEN
zoeken in:
avatar van notsub
4,0
0
geplaatst: 27 december 2015, 23:00 uur [permalink]
Ik heb erg genoten van deze film, die handelt over de dunne scheidingslijn tussen gekte en genialiteit. De hoofdpersoon is zonder meer boeiend, maar dat kan niet over alle karakters worden gezegd. Het verhaal golft heerlijk heen en weer en de muziek is op zijn tijd best indrukwekkend. Er zijn zeker beter films over vergelijkbare personages, maar deze bleef tot en met het einde gaaf!

avatar van boemboem27
4,0
0
geplaatst: 1 februari 2016, 15:16 uur [permalink]
wat een prachtige ontroerende film.
zoals eerder vermeld zie je dus maar weer, dat gekte en genialiteit dicht bij elkaar ligt.
prachtig verfilmd, schitterende muziek.
deze film gekeken n.a.v. de uitzending van de tv-show gisteravond
geen moment spijt hiervan gehad.

3,0
0
geplaatst: 23 februari 2016, 12:05 uur [permalink]
Ik heb deze film héél veel jaren geleden voor het laatst gezien. Kennelijk was ik zo erg onder de indruk dat ik hem toen vijf sterren gegeven heb. Maar ik denk ook dat ik toen nog niet zo veel ervaring met film kijken had, dat ik al voor mezelf had bepaald waar een vijf sterren film aan moet voldoen. Want nu ik hem, eindelijk na vele jaren, weer herzien heb, vind ik het weliswaar nog steeds een goede film, maar is hij bij lange na geen vijf sterren meer waard. Een film over het leven van een pianist en de moeite die hij moet doen om de top te bereiken, waarna hij vervolgens instort en terugzakt tot een psychiatrisch patiënt. Wel een boeiend verhaal, dat nog werkelijk gebeurd is ook. Sterker nog, veel pianomuziek in de film is in het echt gespeeld door David Helfgott. Toch heb ik ook minpuntjes aan de film. David Helfgott in de film als psychiatrisch patiënt is wel erg neurotisch en vermoeiend, en het komt dan ongeloofwaardig over dat hij desondanks erg veel begrip en medewerking krijgt uit zijn omgeving. De vader speelt ook erg overdreven en is soms bijna een karikatuur van zichzelf. Zijn karakter en voorgeschiedenis hadden ook wel wat meer uitgediept mogen worden voor de geloofwaardigheid. Want hij is wel belangrijk voor de vorming van zijn zoon (en de rest van het gezin). Maar het grootste gat in de film vind ik het moment dat hij instort na dat hij examen heeft gedaan in Londen. O.K, dat je dan misschien oververmoeid bent na al de spanning om tot dat moment te komen, dat kan ik begrijpen. Maar dat iemand na dat ene moment verwordt tot een psychiatrisch patiënt die niet meer in de maatschappij kan functioneren, daar snap ik niks van. Dan moet er toch meer gebeurd zijn lijkt me. Maar dat doet het verhaal van de film dus verder niet. Al met al toch een teleurstelling deze film, mogelijk omdat ik toch ook wat te hoge verwachtingen van de film had, bij het herzien ervan.

avatar van Roger Thornhill
4,0
0
geplaatst: 26 september 2016, 17:24 uur [permalink]
Prachtige film, mede vanwege het uitstekende spel van de drie belangrijkste acteurs: Geoffrey Rush heeft niet voor niets sindsdien een imposante carrière in serieuze èn blockbuster-films opgebouwd, Noah Taylor is nauwelijks minder indrukwekkend als de jonge David, en na het zien van deze film zou je toch amper geloven dat Armin Mueller-Stahl in het echt best een aardig iemand zou kunnen zijn (net als bij Eastern promises trouwens). Dat de plot het met de waarheid niet zou nauw zo nemen interesseert me niet zo veel, de dramatische spanning wèl, en die is hier dik in orde. Mooi ook om de bijna 80-jarige Googie Withers hier in haar laatste filmrol te zien, na haar vroege rollen in klassiekers als The lady vanishes (Alfred Hitchcock, 1937) en Dead of night (1945) – een waardig slot van een mooie carrière. (Trouwens eveneens een fraaie rol van John Gielgud, aan wie je niet af kunt zien dat hij hier al 92 is!)

avatar van John Milton
4,0
0
geplaatst: 3 februari, 16:07 uur [permalink]