Shine (1996)

De film viel me wat tegen. In het eerste deel, als de jonge David opgroet, viel 'ie zelfs heel erg tegen.

Alle Hollywoodformules worden uit de kast gehaald; men neme een supergetalenteerde ubernerd, een tirannieke vader die een onmogelijke opvoeding oplegt, en een pianoleraar die daar tussen zit en tevergeefs voor de jongen probeert op te komen, om niet te spreken van de charmante oma.

Een niet onbelangrijk detail is dat het om een Joods gezin gaat. Ook handig om zieltjes te winnen voor de Academy. Oh ja, het is waargebeurd he, zit dat even mee.

Armin Mueller-Stahl acteert erg goed, maar ik vind het desalniettemin een irritant personage. Een beetje irritatie is niet erg, en zelfs vaak best bevorderlijk voor de beleving van een film, maar dit vind ik te erg gewoon. Je zou maar zo'n vader hebben. Brrr....

Hij lijkt trouwens sprekend op Ben Kingsley in House of Sand and Fog! En eigenlijk is dat een bijna soortgelijk karakter met een soortgelijke achtergrond! Zou Kingsley daadwerkelijk hier zijn inspiratie hebben opgedaan? Uiterlijk en inhoudelijk zijn er wel erg veel overeenkomsten.

Het applaus in de film is tenenkrommend weergegeven. Ok, als iemand enorm goed speelt ligt een enthousiast applaus voor de hand, maar dit sloeg alles. Al die overdreven klappende en overdreven big smilende mensen.

David ziet er zoals gezegd als ubernerd uit. Eentje die je eigenlijk alleen in films tegen komt. De karikaturale filmnerd wel te verstaan.

Maar goed, waarom ben ik dan toch op 3 sterren uit gekomen? Vanaf het moment dat David een jaar of 16 is, en eindelijk gaat studeren op het conservatorium, vind ik de film beduidend beter. De film bedient zich vanaf nu van minder clichées. Gelukkig.

De acteur die David nu speelt heeft veel meer in z'n mars en is ook minder een cliché Hollywood nerd, hoewel het daar nog steeds niet heel ver van af zit. Prachtig om die jongen met een dikke sigaar in de kroeg te zien. een korte scène, maar wel erg mooi. Het verhaal wordt ook een stuk interessanter. Wat ik het met Jordy eens ben is dat de film grote sprongen in tijd die de film maakt. Vooral de sprong van tiener naar 50 (?) jarige. Het deel van de studerende David is trouwens wel erg kort. Ik had daar graag iets wat meer scènes van gezien.

Het laatste half uur met Geoffrey Rush is erg grappig en ontroerend. Gekken doen het natuurlijk altijd goed in films, maar hier is niet veel op aan te merken. Rush doet zelfs enkele keren aan Peter Sellers denken. Volgens mij heeft hij bewust enkele Sellers trekjes overgenomen.

Er zijn weinig films waarbij mijn waardering voor de film tijdens de film zo veel wisselt als bij Shine. Van 1,5* naar 4 sterren, het zit er voor mij allemaal in. Gelukkig werd de film steeds beter, en niet andersom. Compromis: 3 sterren.

Gebaseerd op het leven van de Australische concertpianist David Helfgott. De sterke emotie die de film uitstraalt, kan moeilijk onder woorden worden gebracht. Geoffrey Rush kreeg terecht de Oscar voor beste acteur voor zijn vertolking van Helfgott. Als hij in de finale hulpeloos en in tranen weer voor een juichend concertpubliek staat, onthult hij de ware diepte van Helfgotts lijden. Een echte aanrader.

Goed drama met een nog beter spelende Geoffrey Rush, zowel qua karakter als ook op de piano. De werkelijkheid schijnt wel wat anders te zijn. David Helfgott is nog steeds compleet doorgedraaid en zo geweldig lijkt hij ook weer niet te spelen. Door deze film heeft de beste man toch nog behoorlijk wat exposure te weten genereren.

De figuur van de tirannieke, eigenzinnige, onbegrijpelijke vader deed me denken aan de film "The Art of Crying", maar deze "Shine" komt pas tot volle ontplooiing met het verschijnen van de volwassen (?) David en de rol die Geoffrey Rush schitterend vertolkt.

Knap werk met uiteraard enkele muzikale hoogtepunten.

Wat piano muziek op zijn tijd kan ik wel waarderen, dus ach laten we Shine eens proberen.

Geoffrey Rush doet het wel aardig, maar zorgt er niet voor dat het boeiend blijft.. of beter gezegd wordt, want erg boeiend was het in ieder geval niet. De decors en aankleding zijn erg eentonig, het verhaal blijft saai.. 105 min.. uhm.

1.5*

Ietwat tegenvallende film, die vooral in het begin erg matig is.

In feite is het gewoon een vertelling van het levensverhaal van David Helfgott. De jonge David is niet zo bijster interessant en het eerste halfuur is gewoon ronduit saai te noemen. Zijn vader is de tiran en dat komt duidelijk naar voren. Ik vond zijn vader soms zelfs Hitlerachtige trekjes hebben en dat terwijl zijn afkomst Joods is. Hoe dubbelzinnig is dat! Vanaf het moment dat David breekt met zijn vader en naar Engeland verhuist, wordt de film gelukkig ook beter.

Dat is vooral ook te danken aan Geoffrey Rush die uitstekend speelt en een veel betere David neerzet, dan zijn jongere voorganger. Toch is dat gedeelte van de film plotsklaps ook weer afgelopen en voor je het weet bevinden we ons weer terug in Australië voor het laatste gedeelte van de film. Dat laatste gedeelte van de film is wel het best en daar begon ik zowaar ook wat waardering en sympathie voor David te krijgen.

Toch springt de film wat snel van de hak op de tak, en miste ik vooral een echte oorzaak voor de mentale instorting van David. Natuurlijk komt het mede voort uit de slechte relatie met zijn vader, maar je ziet niet echt hoe David nu autistisch is geworden. Ik denk tenminste dat het autisme is, want het wordt niet echt benoemd in de film. Iets meer aandacht daarvoor had op zich wel fijn geweest. Het is jammer dat het niveau van de film zo wisselend is. Het laatste half uur is echt goed, maar de eerste veertig minuten zijn gewoonweg matig tot slecht. Wat rest is een kleine onvoldoende.

2,5*

Erg genoten van Shine. Nu hou ik sowieso van levensverhalen, maar dan heb je ook nog een Geoffrey Rush die weergaloos acteert.

Het begin, met de jonge David Helfgott, moet misschien wat op gang komen, onvermakelijk is het allerminst. Daarbij neemt de film de tijd die het moet nemen om Helfgott te presenteren, al blijft het allemaal wel keurig binnen de lijntjes. Armin Mueller-Stahl vond ik hierin niet consistent.

Het eerste prachtmoment is wanneer de middelste Helfgott het stuk van Rach 3 ten gehore brengt en daarna op de grond valt, o.a. doordat alle emoties, die het met zich meebrengt, door zijn lijf gedenderd zijn.

Daarna komen er, met een zogezegd geweldige Rush, nog genoeg meeslepende scènes voorbij. Het moment op de poster is even schitterend als de poster zelf. Het stukje waar Rush/Helfgott het publiek bedankt, met een gezicht vol tranen, is echt hartverscheurend en meer dan goud waard.

Kleine kanttekening: de vader van David lijkt me in het begin te oud en wordt, naarmate de film vordert, niet ouder. Klein detail, maar storend.

Welverdiende 4*.

Zelden zo'n mooie muziekfilm gezien. Wat een prachige pianomuziek, de gehele film door. Het Rachmaninov concert nr 3 is orgastisch te noemen, in geluid én beeld, wow!

Het verhaal is heel aangrijpend, zeer boeiend en emotioneel. Deze emoties kunnen uiteraard alleen worden opgeroepen door o.a. uitstekend acteerwerk en dito scenario.
Degene die het personage David vertolkt, speelt de sterren van de hemel, zowel degene die de door zijn vader zwaar mishandelde jongen speelt als degene die de oudere David speelt. De laatste is een goed voorbeeld van 'geniaal en gek zijn ligt vlak bij elkaar'. Psychologisch heel interessant.

Wat een prachtige film!

Dit waargebeurde verhaal eens bekeken en hij was beter dan gedacht. Het opmerkelijke hoofdpersonages werd erg goed vertolkt door Geoffrey Rush. De film zag er goed uit en qua muziek vond 'k het ook wel goed, heel afwisselende muziek met redelijk veel bekende stukken. Ook de speelduur was goed, 'k hem ze zeker niet verveeld.

'k heb me er prima mee vermaakt en blij dat 'k deze eens heb gezien.

Prachtige film, mede vanwege het uitstekende spel van de drie belangrijkste acteurs: Geoffrey Rush heeft niet voor niets sindsdien een imposante carrière in serieuze èn blockbuster-films opgebouwd, Noah Taylor is nauwelijks minder indrukwekkend als de jonge David, en na het zien van deze film zou je toch amper geloven dat Armin Mueller-Stahl in het echt best een aardig iemand zou kunnen zijn (net als bij Eastern promises trouwens). Dat de plot het met de waarheid niet zou nauw zo nemen interesseert me niet zo veel, de dramatische spanning wèl, en die is hier dik in orde. Mooi ook om de bijna 80-jarige Googie Withers hier in haar laatste filmrol te zien, na haar vroege rollen in klassiekers als The lady vanishes (Alfred Hitchcock, 1937) en Dead of night (1945) – een waardig slot van een mooie carrière. (Trouwens eveneens een fraaie rol van John Gielgud, aan wie je niet af kunt zien dat hij hier al 92 is!)

Normaal.

Ik vond dit eigenlijk vrij weinig hebben uiteindelijk, behalve dat ik het wel een ok biografie/drama vond. Ik had nog niet van deze David Helfgott gehoord, dus dat was allemaal wel nieuw. Ik heb me weinig bezig gehouden met pianisten, dus deze kende ik niet.

De film is vrij boeiend gebracht, maar daar blijft het dan ook weer een beetje bij. De kindertijd is het meest interessante deel, vooral die vader is een boeiend personage om het eerste deel tegenaan te kijken. Daarna is het minder interessant.

Ik vind Rush een goed acteur, maar ik kon het niet helpen dat ik het allemaal wat te overdreven gebracht vond. Heel irritant allemaal waarbij het soms grappig moet zijn? Dat vond ik niet echt en kwam zeer zelden echt emotie op mij over. Slechts de scene dat de vader naar zijn zoon op de radio stond te luisteren was sterk

Voor de rest vind ik dit gewoon normaal. Vrij vervelend soms maar in het algemeen kijkt het goed weg en wordt het leven van deze Helfgott dus gewoon voldoende gebracht. Voor de rest krijgt dit wel een voldoende, maar geen hoge.

Imponerende tour-de-force van Noah Taylor en Geoffrey Rush als de geniale pianist, wiens geestelijke gesteldheid gebroken wordt door zijn tirannieke vader, een getraumatiseerde overlever van de Holocaust. Hoewel de film geïnspireerd is door het leven van de pianist David Helfgott, sprak het geheel mij niet bijzonder aan. Vanaf het moment dat Helfgott zijn eigen weg kiest, wist het verhaal mij amper nog te boeien. De muziek van Rachmaninov is aan mij niet besteed en dat scheelt natuurlijk. Armin Mueller-Stahl is heel erg getypecast.

Degelijke biografie over een hedendaagse maestro aan het pianoklavier. Erg mooie en knappe scènes wanneer Geoffrey Rush in de vingers kruipt van Helfgott. Ik kan het niet beter omschrijven dan JoeCabot hierboven. Acteerwerk van de bovenste plank.

Daarnaast vond ik de stukken met de harde vader ook intrigerend waarbij de koele afstandelijke, maar ook arbitraire relatie centraal stond. Maar ook dat was het voor me. Voor de rest weinig geboeid gekeken naar de film die verder in niets uitblonk.

Fijn om eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat.