When You're Strange (2009)

Mooie beelden van een nog mooiere film.

Ik ben al een lange tijd fan van the Doors en als ik dit zie word mij maar weer eens laten zien hoe goed ze zijn. De hele film heeft natuurlijk een bijzondere sfeer. De originele beelden spelen hier natuurlijk een grote rol bij. Ik vind dat ze prachtig in beeld hebben gebracht hoe Jim Morrison na de afgrond ging. Wat ik opmerkelijk vond aan deze documentaire is dat het net leek of Jim er zelf niks aan kon doen. Alsof hij een klein jochie was dat dingen wilde uitproberen. Alsof de duivel wilde dat hij zo naar de afgrond werd gebracht. Zijn verschillende stop pogingen het aandachtig luisteren naar de bandleden als ze hem weer er op wijzen. Veel meer heb ik er niet over te zeggen maar ik weet wel dat deze docu me ontzettend geraakt heeft.

4.5*

Mooi docu, geeft een goed beeld van de band, en helaas ook de zwakke momenten van Jim.

Mooie beelden, mooie docu, mooie band!



Dan neem ik aan dat je bedoeld dat dat een nieuw feitje voor jou was? Want dit is toch best wel een algemeen bekend feitje...

Wat ik er apart aan vond, is dat het hele sexsymbool Jim Morrison verandert in een intrieste doler die continu op zoek is naar bevestiging en (overleeft) op bewondering. Prachrtig. Het was dus blijkbaar tòch een mens...

Lennon schreef :

Sluit me hier bij aan . 7/10

Een sfeervolle documentaire, die als een speelfilm aanvoelt. De stem van Depp voorziet naar mijn smaak de beelden van de juiste lading. The Doors waren en zijn tot op de dag van vandaag een legende. De bijna mystieke teksten en de hallucinerende klanken (vooral dat duivelse orgeltje) culmineerden uiteindelijke in een langgerekte wanhoopskreet van Mr Mojo Risin' :

"My friend, The End."

When You're Strange is mooi in elkaar gezet, zeker authentieker & dichter bij de waarheid als film The Doors uit 1991 - Alleen gaat ook deze docu mank aan het volgende:

Oliver Stone's film is vanaf einde scene Miami-disaster-concert (1 maart 1969) binnen 15 minuten tot een einde (nog geen kwartier voor de 28 resterende maanden tot Morrisons dood in Parijs op 3 juli 1971).

Ook deze docu is binnen no-time klaar vanaf het moment dat het Miami-concert aan de orde is geweest.

Minder, maar ook opvallend, is dat veel liveconcertbeelden ingepast worden bij de chronologische verhaallijn (bijv. beelden uit de Roundhouse van september 1968, die van HWY, die van Feast Of Friends, etc.).......... Jammer, dan, blijkbaar - want veel meer beeldmateriaal is er niet.

Noot: De meeste bewegende beelden (TV/concert) zijn van voor het Miami-incident; muv PBS TV-registratie april 1969, Isle of Wight footage augustus 1970 en vertolking van Crawling King Snake december/januari 1970/1971. Maw een overvloed aan 'Lizard-King' materiaal en helaas (veel te) weinig van de bebaarde Morrison, de 'bluesman'/Mr Mojo.......

Daarentegen stammen de meeste (van goede, beluisterbare kwaliteit) audio van na het Miami-concert - muv als enige de audio van het Hollywood Bowl Concert van juli 1968 (misschien ook nog eigenlijk: The Matrix Tapes van maart 1967).

Uiteindelijk zal menig fan die eerst gefocust was op de popstar genius van de Lizard King moeten inzien en erkennen dat hij/zij om de tuin is geleid; de Lizard-King-Era duurde slechts effectief een jaartje - er voor en er na blijkt het verhaal en de mythe niet hand in hand te gaan.

Maar,- Doorsism still rules, like a matrix of personal perception & cleansing...............

Mooie docu die nimmer verveeld. Authentieke beelden. Laat zeker Jim Morrisson van alle kanten zien. Mooi !

Mooie Docu over deze legendarische band. De docu is geslaagd in zijn opzet, en kent een goed verloop. De originele oude beelden zijn geweldig, en erg sfeervol. Ook de voice over van Depp ligt prettig in het gehoor. 3,5 Ster.

There are things known
And there are things unknown
And in between are The Doors

Het eerste wat je wilt doen na zo’n docu is naar je platenkast rennen om een plaatje van The Doors op te zetten. Het is echt een filmpje voor de fans, al zijn zij wel grotendeels op de hoogte van de hier vertelde geschiedenis. Dat The Doors een geniale band was, staat vast. Daar is eigenlijk geen ontkennen aan. Gezien de vele muziekfragmenten worden we daar meerdere malen fijn aan herinnert. Alle belangrijke aspecten worden naar voren gehaald. Al datgene over de psychedelische aspecten van de muziek vind ik ongelooflijk interessant.

De stijl van de film is prettig. Johnny Depp is niet de beste narrator, maar weet het verhaal boeiend te vertellen. Het is alsof je naar iemand luistert die het allemaal van dichtbij gezien heeft en er in de kroeg sterke verhalen over vertelt. Het mag dan misschien niet het echte werk zijn, maar uiteindelijk beschouw ik me als een gezegend man door een optreden bijgewoond te hebben. Nota bene op hetzelfde moment dat Iniesta de winnende goal maakte in de WK finale van 2010. Dat zijn nog eens verhalen

Lekkere wegkijk documentaire. Veel archiefmateriaal van The Doors dat fijn aan elkaar is gemonteerd en Depp als verteller. 3,5*

Precies dit dus.