The Doors: When You're Strange (2009)

Mooie beelden van een nog mooiere film.

Ik ben al een lange tijd fan van the Doors en als ik dit zie word mij maar weer eens laten zien hoe goed ze zijn. De hele film heeft natuurlijk een bijzondere sfeer. De originele beelden spelen hier natuurlijk een grote rol bij. Ik vind dat ze prachtig in beeld hebben gebracht hoe Jim Morrison na de afgrond ging. Wat ik opmerkelijk vond aan deze documentaire is dat het net leek of Jim er zelf niks aan kon doen. Alsof hij een klein jochie was dat dingen wilde uitproberen. Alsof de duivel wilde dat hij zo naar de afgrond werd gebracht. Zijn verschillende stop pogingen het aandachtig luisteren naar de bandleden als ze hem weer er op wijzen. Veel meer heb ik er niet over te zeggen maar ik weet wel dat deze docu me ontzettend geraakt heeft.

4.5*

Mooi docu, geeft een goed beeld van de band, en helaas ook de zwakke momenten van Jim.

Mooie beelden, mooie docu, mooie band!

Dan neem ik aan dat je bedoeld dat dat een nieuw feitje voor jou was? Want dit is toch best wel een algemeen bekend feitje...

Wat ik er apart aan vond, is dat het hele sexsymbool Jim Morrison verandert in een intrieste doler die continu op zoek is naar bevestiging en (overleeft) op bewondering. Prachrtig. Het was dus blijkbaar tòch een mens...

Lennon schreef :

Sluit me hier bij aan . 7/10

Een sfeervolle documentaire, die als een speelfilm aanvoelt. De stem van Depp voorziet naar mijn smaak de beelden van de juiste lading. The Doors waren en zijn tot op de dag van vandaag een legende. De bijna mystieke teksten en de hallucinerende klanken (vooral dat duivelse orgeltje) culmineerden uiteindelijke in een langgerekte wanhoopskreet van Mr Mojo Risin' :

"My friend, The End."

When You're Strange is mooi in elkaar gezet, zeker authentieker & dichter bij de waarheid als film The Doors uit 1991 - Alleen gaat ook deze docu mank aan het volgende:

Oliver Stone's film is vanaf einde scene Miami-disaster-concert (1 maart 1969) binnen 15 minuten tot een einde (nog geen kwartier voor de 28 resterende maanden tot Morrisons dood in Parijs op 3 juli 1971).

Ook deze docu is binnen no-time klaar vanaf het moment dat het Miami-concert aan de orde is geweest.

Minder, maar ook opvallend, is dat veel liveconcertbeelden ingepast worden bij de chronologische verhaallijn (bijv. beelden uit de Roundhouse van september 1968, die van HWY, die van Feast Of Friends, etc.).......... Jammer, dan, blijkbaar - want veel meer beeldmateriaal is er niet.

Noot: De meeste bewegende beelden (TV/concert) zijn van voor het Miami-incident; muv PBS TV-registratie april 1969, Isle of Wight footage augustus 1970 en vertolking van Crawling King Snake december/januari 1970/1971. Maw een overvloed aan 'Lizard-King' materiaal en helaas (veel te) weinig van de bebaarde Morrison, de 'bluesman'/Mr Mojo.......

Daarentegen stammen de meeste (van goede, beluisterbare kwaliteit) audio van na het Miami-concert - muv als enige de audio van het Hollywood Bowl Concert van juli 1968 (misschien ook nog eigenlijk: The Matrix Tapes van maart 1967).

Uiteindelijk zal menig fan die eerst gefocust was op de popstar genius van de Lizard King moeten inzien en erkennen dat hij/zij om de tuin is geleid; de Lizard-King-Era duurde slechts effectief een jaartje - er voor en er na blijkt het verhaal en de mythe niet hand in hand te gaan.

Maar,- Doorsism still rules, like a matrix of personal perception & cleansing...............

Mooie docu die nimmer verveeld. Authentieke beelden. Laat zeker Jim Morrisson van alle kanten zien. Mooi !

Mooie Docu over deze legendarische band. De docu is geslaagd in zijn opzet, en kent een goed verloop. De originele oude beelden zijn geweldig, en erg sfeervol. Ook de voice over van Depp ligt prettig in het gehoor. 3,5 Ster.

There are things known

And there are things unknown

And in between are The Doors

Het eerste wat je wilt doen na zo’n docu is naar je platenkast rennen om een plaatje van The Doors op te zetten. Het is echt een filmpje voor de fans, al zijn zij wel grotendeels op de hoogte van de hier vertelde geschiedenis. Dat The Doors een geniale band was, staat vast. Daar is eigenlijk geen ontkennen aan. Gezien de vele muziekfragmenten worden we daar meerdere malen fijn aan herinnert. Alle belangrijke aspecten worden naar voren gehaald. Al datgene over de psychedelische aspecten van de muziek vind ik ongelooflijk interessant.

De stijl van de film is prettig. Johnny Depp is niet de beste narrator, maar weet het verhaal boeiend te vertellen. Het is alsof je naar iemand luistert die het allemaal van dichtbij gezien heeft en er in de kroeg sterke verhalen over vertelt. Het mag dan misschien niet het echte werk zijn, maar uiteindelijk beschouw ik me als een gezegend man door een optreden bijgewoond te hebben. Nota bene op hetzelfde moment dat Iniesta de winnende goal maakte in de WK finale van 2010. Dat zijn nog eens verhalen

Lekkere wegkijk documentaire. Veel archiefmateriaal van The Doors dat fijn aan elkaar is gemonteerd en Depp als verteller. 3,5*

Precies dit dus.

The Doors is een van die bands die gezorgd heeft dat ik meer aandacht ging besteden aan totaal andere bands. En ja ik ben een fan.

Van deze docu had ik wel gehoord. Alleen durfde ik het nooit te kijken. Gisteren, nadat ik nog een kant van The Doors Absolutly Live had gedraaid, toch maar eens gekeken.

Het loopt redelijk goed in elkaar over. Ik vind dat de docu ook geschikt is voor mensen die voor het eerst kennismaken met "The Doors". Maar om eerst de geschiedenis van de band te lezen vind ik ook heel goed. Maar dit is niet alleen voor fans lijkt mij.

Ik had trouwens de plot beschrijving hier niet gelezen. De aandacht die Morisson krijgt , komt beter tot zijn recht. Dat was vooral naar het einde toe. Bij de docu werden ook twee leden van de 27 club opgenoemd. Opvallend was dat Brian Jones niet opgenoemd werd, die ook op 3 Juli overleed. Maar dan 2 jaar eerder.

Wat ik echt belachelijk vond was het feit dat de docu stopte bij de dood van Morisson. Soort van "dat het was het einde van The Doors

Ze hebben na zijn dood nog zelfs 2 albums gemaakt (Other Voices en Full Circle). Maar blijkbaar is dat onzichtbaar..... Aandacht voor Manzarek, Krieger en Densmore komt er niet meer. Wat natuurlijk zonde is, want zij zijn ook The Doors. Natuurlijk is het verhaal met controversiële held Morisson interessanter. Maar ze hadden echt verder kunnen gaan dan zijn dood. Depp is geen geweldige narrator, maar mag er nog wezen.

Deze docu begint goed maar dat het eindigde bij Morisson z'n dood was echt zonde.

2,5.

Voor veel mensen bestonden The Doors ook niet meer na de dood van Jim Morrison. De documentaire had inderdaad wat verder mogen gaan maar bon, ik begrijp wel ergens dat ze dat niet hebben gedaan omdat de groep op zich niet meer volledig is. Geen idee of je de twee latere CDs nog hebt geluisterd maar die zijn het nu niet echt waard om vernoemd te worden.

Ik wil ook niet gaan beweren dat Morisson nooit The Doors gedragen heeft. Maar de docu doet ook alsof het allemaal over and out was. Ik vind het dus persoonlijk wel belangrijk dat die laatste twee albums zonder Jim werden genoemd. Manzarek, Krieger en Densmore zijn de enige die aan die albums gewerkt hebben. Zij hebben ook belangrijke meerwaarde gehad in The Doors. Het was wat mij betreft verstandig geweest dat de docu verder ging.

Toch een keer gezien dan Het is een heel aardige biografie van een van de beroemdste bands die bestaan heeft. Wat een geweldige stem heeft Jim toch! Het blijft altijd weer genieten van de muziek van The Doors. Prachtige poëtische teksten en heerlijke psychedelische melodieën.

Het blijft jammer van de zelfvernietigingsdrang en de alcoholverslaving die tussen alle relaties kwam te staan. De manier waarop Jim in een getoond filmfragment met een stervende hond omgaat, vind ik wel tekenend voor een ongelofelijk onsympathieke kilheid, eerlijk gezegd.

En toen sloeg de waanzin toe volgens de docu, gepaard gaande met cocaïne bovenop de alcoholverslaving: het Mr Mojo-sinking tijdperk.

Zo strange vind ik Jim Morrison trouwens niet, gewoon een intelligent, kunstzinnig/ontvankelijk en alles-of-niets type. Hij leefde een leven wat veel mensen leven, zij het dat hij een carrière in de muziek had en daarmee ook nog eens beroemd werd.

Ik ben nu qua films wel even Doors-moe, het is geenszins een aangenaam verhaal.

De documentaire geeft goed aan welke elementen positief en welke negatief werkten voor de band. Een verteller doet het woord en de kijker wordt getracteerd op veel beelden van de bandleden en van optredens. Mooi en voor het grootste deel ook eerlijk.

Enkele uitlatingen halverwege en aan het slot vind ik wel wat overdreven: Hij kneedde het bewustzijn van een hele generatie? Toe maar.

Blijf er bij dat Jim Morrison een zwaar overschatte figuur is. Veel drank, drugs en narcistisch gedrag. Verwarde (mooie) jongen met genoeg hersencellen, die helaas te vroeg in staat van ontbinding kwamen. Destijds (waar zie je nog politie op de buhne?) wel een sensatie, nu soms ridicuul om naar te kijken. De belangrijke andere bandleden blijven ten onrechte onderbelicht.

De muziek van The Doors is erg goed en destijds revolutionair. Docu met teveel aandacht voor de rellerige Morrison en te weinig aandacht voor de muziek.

Niets aan toe te voegen

Ben het ook met Gish eens. Het is mij door deze docu totaal niet duidelijk geworden wat er nu zo geniaal was aan Jim Morrison. Het beste nummer van The doors, voor een niet-kenner als ik, is nota bene van Krieger. Eigenlijk dus een portret van de zoveelste popster die de aandacht niet aankon.

Behalve fantastisch zangwerk afgeleverd, heeft hij ook prachtige teksten geschreven. Zonder Jim Morrison geen The Doors overigens, al zijn de andere muzikanten zeker bepalend. Zonder Ray Manzarak of Robby Krieger had The Doors er ook heel anders uitgezien. Beschouw het maar als een butterfly effect Een "andere" The Doors en de muziekwereld had er anders uitgezien.

Morrison was zeker niet overschat, maar je moet het wel bekijken in de tijdsgeest van toen. Als je hem in de huidige tijdsgeest zet stelt hij inderdaad niet zo veel meer voor als toentertijd. Er zijn in iedere generatie conroversiele personen en Morrison was er een van zijn generatie. Zelfde geldt voor een persoon als Elvis, the king of rock n' roll. Opzich een hele vreemde titel aangezien het grootste deel van zijn muziek toch redelijk rustig is en veel gospel bevat. Heeft hij echt zo veel voor de rock n' roll betekend en voor de huidige muziek? Ik denk het niet! Personen als Chuck Berry verdienen die titel aanzienlijk meer!

Jim Morrison is wat dat betreft aanzienlijk belangrijker geweest voor de muziek.

Als docu vond ik dit overigens niet zo heel erg sterk. Leuk voor in de collectie, maar zoals al door meerderen is geschreven biedt deze docu nou niet heel veel nieuwe wetenswaardigheden. Ik hou van de muziek van The Doors, maar ben zeker niet zo'n fan dat ik alles over hun weet. Toch ben ik door deze docu weinig tot niets nieuws te weten gekomen.

Op zich ben ik het wel eens met bovenstaande mening. De documentaire zelf heeft weinig nieuwe wetenswaardigheden te melden. Ikzelf kan de muziek van The Doors wel waarderen maar ik ben geen uitgesproken fan. Toch had deze docu ook mij weinig nieuws te vertellen.

Toch heeft mij dat absoluut niet gestoord omdat de beelden en de muziek zo kunstig zijn weergegeven en zo prachtig in elkaar versmolten zijn. Hierdoor wordt er een heel sterke sfeer van het betreffende tijdperk gekweekt die haast van het beeld spat. Het overbrengen van het tijdsbeeld wordt vooral versterkt door de vele beelden van die tijd die ertussen verweven zijn.

Ik vind het ook wel leuk dat er eens een andere kant van Morrisson getoond word. NIet die losgeslagen excentriekeling die compleet de weg kwijt was door drank en drugs. Maar meer als die zonderlinge, hoogbegaafde (?) en eenzame man die compleet de weg kwijt was door drank en drugs.

Maar nogmaals, wat mij eigenlijk voornamelijk heeft gepakt is de ijzersterke sfeer.

Short, sharp, shock.^ Althans, als je heden ten dage nog geschokt kan raken door de intensiteit die bij Morrison in overvloed aanwezig was. Aanvankelijk kreeg ik hier het gevoel van doen te hebben met een poseur die met enigszins overspeelde bravoure the doors to perception had geopend middels flink wat lsd, maar dat veranderde gaandeweg. De scène waar hij zich onder de fans begeeft voor een concert met het toelichtende commentaar van Depp was een belangrijke daarbij; hij kijkt met een oprechte blik in de camera en lijkt er inderdaad gewoon 'bij (tussen) te willen horen'.

Ik wist verder niet veel van de geschiedenis van Jim Morrison / The Doors en het begin gaat ook met een sneltrein, en mede daarom is dit een tamelijk knap en indringend portret. Veel muziek van The Doors ken ik buiten De bekende songs ook niet (ben nu het meest benieuwd naar L.A. Woman geworden). Plaat 1 (1967) ken ik sinds kort wel in zijn geheel, dat voor mij varieert van leuk - Light my fire - tot geweldig - The End. Een bijzondere combi uitstekende muzikanten die allemaal een gedegen en specifieke achtergrond hebben, maar met Morrison die de beknelde geest van de tijd uit de fles wist te wrijven, uitgroeide tot een waar fenomeen.

Verder bijzonder dat Morrison zo kort voor de uitspraak in die bizarre rechtszaak overleed, dat was volgens het commentaar voor hem een totale hel geweest - dat zal niet ongelogen zijn.

En toch was het me té snel en kort (vooral het begin) om hoger te scoren dan een (ook mooie) 3,5*.


^ Copyright Therapy? - Shortsharpshock E.P. (1993) - MusicMeter.nl.

Johnny Depp is niet de meest interessante narrator en de docu vertelt geen nieuwe dingen. Wat de docu vooral boeiend maakt zijn de vele beelden uit die tijd. Jammer dat de docu stopt bij de dood van Morrison. Het had me nog wel interessant geleken om de reactie van de rest van de band en hun doorstart ook nog mee te krijgen.

Regisseur Tom DiCillo begon zijn carrière als cameraman voor Jim Jarmusch' Permanent vacation en ook diens schitterende Stranger than paradise.

Ik had/heb niet zoveel met The Doors, hoewel ik hun bekendste nummers wel kende, maar vond dit een erg goede documentaire. Nu scheelt het ook wel dat de tijd van The Doors kort maar heftig was, en dat Jim Morrisson een dankbaar onderwerp voor een documentaire is. Ook de vorm van de docu, en hoe alles in elkaar gezet is is erg goed gedaan. Het stuk 'The End', met de krantenkoppen van de dood van Jimi Hendrix, Janis Joplin en de moorden van Charles Manson is wel een hoogtepuntje.

Dat intermezzo met die Jim Morrisson in zijn auto was overigens wel volstrekt overbodig en vaag. Minpuntje.

Het was wat, eind jaren '60. Erg interessante tijd. Helaas leef ik in de saaie vreselijke 21e eeuw. Bah.

4*

Voor de doorgewinterde fan is dat trouwens niet echt overbodig. Morrison was afgestudeerd aan de UCLA filmschool (weet niet meer of dit stuk aan bod kwam?) en heeft een aantal filmpogingen ondernomen. Een van deze 'pogingen' was HWY: An American Pastoral (1969) waaruit het korte fragment dat je hier te zien krijgt oorspronkelijk komt. De film is echter alleen maar in bijzonder slechte staat te vinden maar voor de docu hebben ze een stukje gerestaureerd. De film is een tijd lang erg moeilijk te vinden geweest waardoor dit wel een aangename toevoeging was.

Al hebben ze wel wat aan de scènes verandert want zo luistert Morisson zeker en vast niet naar een fragment over zijn eigen dood. Ik bezie het zelf ook als een minpunt maar dan vooral de manier waarop ze het verwerkt hebben.

Ah, dat verklaart het een en ander

Maar dan nog, het voegt niks toe aan de documentaire vond ik. Alleen de diehards hebben er misschien iets aan.

Klopt volkomen maar ze moesten met iets afkomen om dit te kunnen onderscheiden van de talloze documentaires die al over de groep zijn gemaakt.