The Doors: When You're Strange (2009)

Gewoon een leuke vlotte docu, eigenlijk vooral vanwege Morrisson die logischerwijs ook 75% van de screentime heeft gekregen. Eigenlijk niks echt 'nieuws' gehoord, maar de beelden van Morrisson on stage zijn onbetaalbaar. Eigenlijk gewoon een goeie samenvatting van The Doors mét Morrisson.

3*

'Riders On The Storm'.

Het bleek het meesterwerk en tevens laatste nummer dat The Doors ooit samen maakten. De dan bijna volledig doorgedraaide Morrison zou na de opnamen van dit laatste nummer voor het legendarische album 'L.A. Woman' vertrekken naar Parijs om te dichten en zichzelf te hervinden. Het resultaat is bekend.

Deze documentaire vertelt zijn verhaal en dat van The Doors op duidelijke wijze. Dit door de stem van Depp, die ons onder andere meldt dat de zanger bijna eerder stierf in Amsterdam. Dit na een overdosis hash. Je moet dan ook geen hash eten en vervolgens wegspoelen met drank.

Naast schitterende beelden, interviews en muziek bevat deze docu ook een overbodig minifilmpje met een jonge Morrison die in een auto door de VS rijdt. De opgedrongen psychedelische snaar, of wat de makers dan ook voor ogen hadden, wordt allesbehalve geraakt. Het materiaal van een dichtilmpje van de zanger wordt er in elk geval niet beter op wanneer er nieuwerwetse foefjes op worden losgelaten. Morrison die naar zijn eigen dood op de radio luistert is niet zo heel vernuftig. Het is een van de weinige minpunten aan deze boeiende biografie.

Zeer goed.

Super documentaire over een roerige band die zijn ups en downs heeft gekend... Depp verteld het allemaal mooi aan elkaar, en de gebruikte footage (ook het stuk waar Morrisson de auto jat en stukken aan het niets doorrijd) zijn allemaal erg goed.. Interviews worden weinig gebruikt, aangezien Morrison totaal geen zin in had. Depp verteld wel de mening van de frontman, net als de andere bandleden.. Zo kom je toch alles te weten over The Doors in de relatief korte tijd dat ze bestonden. Uiteraard wordt alles begeleid door supermuziek, aangezien deze band stuk voor stuk hits heeft uitgepoept.

Typisch zo'n docu die je elk moment van de dag wel kan opzetten!

Goeie docu.

Ik ben in eerste instantie geen fan van de muziek maar toch beviel het me wel. Het nummer 'Music is your only friend' was erg mooi gezongen door Morrison, wat een stem heeft die gast zeg. Erg zonde dat hij het verknalt heeft door zijn toevlucht in drugs, niet alleen voor zichzelf maar ook voor The Doors.

Mooi om te zien hoe het allemaal loopt, en uit de hand loopt. Schitterend dat het podium vol stond met agenten en dat heel de massa gek werd. Het publiek kwam op een gegeven moment niet meer voor de muziek maar voor spektakel, zei Depp.

De jaren 60, een erg bijzonder decennia.

Erg intressante docu dat zich van A to Z richt op de levensduur van The Doors. Boordevol mooi archiefmateriaal waardoor er een mooie sfeer van die tijd wordt neergezet. Toch blijft alles een beetje aan de oppervlakte en lijkt het meer een samenvatting van een roemruchtig periode dan een diepgaande analyse.

Voice-over van Johnny Depp is prima maar hij heeft verder voor de echte fan niet zo heel veel meer te vertellen. Toch mooi voor het tijdsbeeld en je kunt er niet omheen dat met bandleden met zulke verschillende muzikale achtergronden, The Doors een vrij unieke band was. Ze hebben wel degelijk de muziekindustrie even een flinke schop onder de reet gegeven.

3.5 *en

Mr. Mojo Risin'

Toen ik de film gisteravond zag vroeg ik me af hoelang ik eigenlijk al een Doors fan ben. Het is begonnen bij het nummer Riders on the Storm en toen eens angstvallig de volledige LA Woman cd gedownload. Ik wist toen niet wat me overkwam, dit haalde nergens het niveau van Riders of the Storm en ik classificeerde de band als een one-hit wonder. Ik spreek hier over toch wel over een paar jaar geleden maar toen mijn broer niet lang daarna met een artikel over het feit dat Amerikaanse soldaten in de Golfoorlog naar Riders on the Storm luisterden, vroeg ik me toch weer af of ik iets miste. Toen maar de eerste cd eens geprobeerd en vanaf de eerste tonen van 'Break on Through to the Other Side' was ik verkocht. Hier moest ik meer van horen.

In de loop der jaren heb ik ook veel over The Doors verslonden. Uren documentaires, honderden bladzijden tekst en natuurlijk de genialiteit van hun muziek zelf. Vanaf het moment dat ik de opgepoetste van An American Pastoral zag wist ik dat ik dit sowieso moest zien. Een documentaire die de goedkeuring van de andere bandleden had, die onbekende beelden bevatte en die ook nog eens in de cinema kwam, het zou geweldig worden! Jammer genoeg is er van heel dat cinema gebeuren niets in huis gekomen (de docu is nooit bij ons in de zalen geraakt) dus heb ik een dikke week geleden de dvd maar gekocht. Gisteren met veel verwachting opgezet en compleet weggeblazen. Als Doors fan zit hier voor mij niets nieuws tussen (zo kende ik bijvoorbeeld het Mr. Mojo Risin' anagram al van voor de film) maar de beelden blijven goud waard. Morrison die voor het eerst zijn bekende poëzie aan The End toevoegt, de concertbeelden, ... Gewoonweg geweldig. Ook de beelden van An American Pastoral zien er werkelijk geweldig uit. Ik heb zelf de film in een behoorlijk slechte versie gezien (was wel de beste die op het net is te vinden) maar om de beelden in hoge kwaliteit te zien gaf me echt kippenvel. Vind het alleen een nogal rare keuze om de beelden wat te vervormen. Zo zit er in de originele American Pastoral zeker en vast geen scène waarin Morrison naar zijn eigen dood luistert maar gelukkig zijn er zo maar een aantal scènes aangepast. Al had het waarschijnlijk beter geweest mochten ze de beelden gewoon hebben opgeknapt zonder er verder iets aan aan te passen.

De documentaire concentreert zich vooral op Morrison. Met reden want hij was wel het boegbeeld van de groep (zonder hem waren The Doors op zich niet zo erg veel waard, luister maar eens naar de twee platen die ze hebben gemaakt na zijn dood). Morrison was geniaal, is geniaal en zal altijd geniaal blijven en in dat opzicht schetst DiCillo wel een getrouw beeld van de zanger want zowel de goede kanten als de slechte kanten van Morrison komen aan het bod. Het is alleen jammer dat de documentaire zo kort is en op een aantal zaken minder dieper ingaat dan dat ik had gehoopt. Zo wordt heel de relatie van Jim en Pam amper uit de doeken gedaan en is de speelduur eigenlijk te weinig om echt een compleet beeld van Morrison en de band te krijgen. Nu krijg je veel informatie over Morrison te verwerken maar de andere bandleden hadden zeker en vast even veel voor de band betekend als Jim zelf. Langs de andere kant krijg je anders een erg lange documentaire die waarschijnlijk alleen maar gesmaakt zou worden door de die-hard fans zoals ikzelf. DiCillo levert dus wel goed werk want volgens mij kunnen mensen nu wel de klik krijgen om eens naar meer van de groep te luisteren en dat kan ik alleen maar toejuichen.

When You're Strange (genoemd naar één van de geniaalste platen van de band) kent maar één acteur eigenlijk en dat is Johnny Depp. Eigenlijk is hij de gewone narrator maar eerlijk gezegd past zijn stem wel uitstekend bij de sfeer van de film. Depp is blijkbaar zelf een hevige fan van de groep en hij lijkt dan ook echt gevoel in zijn stem te leggen, of ik verbeelde me het natuurlijk omdat ik zelf een hevige fan ben. Voor de rest wordt er alleen maar met archiefbeelden gewerkt en het is fantastisch. Geen nodeloze interviews met mensen die nooit iets met de groep hebben te maken (wordt een beetje gefrustreerd van de vele auteurs die denken dat ze Morrison hebben doorgrond) maar gewoon de naakte waarheid. Het zorgt voor soms heerlijke beelden met fantastische live nummers. Ook leuk dat er wel wat dieper op het Miami incident wordt ingegaan en dat Morrison nog altijd wel wordt verdedigt. De documentaire doorloopt netjes alle albums en we krijgen vaak dan ook studiobeelden en dergelijke te zien. Een deftige opbouw die netjes wordt aangevuld met authentieke beelden, zo hoort het!

Ik denk dat ik altijd wel een fan van The Doors zal zijn. Morrison blijft een erg intrigerend figuur die met een paar vrienden historische muziek heeft gemaakt. De band heeft 6 geniale cd's gemaakt (ook The Soft Parade hoort hier bij!) en de invloed die ze hebben gehad valt niet te beschrijven. Maar When You're Strange is vooral een beeld van de teloorgang van een geniale poëet die jammer genoeg zich niet heeft kunnen vrijmaken van de drank en de drugs, al blijf ik er bij dat hij uiteindelijk wel op het goede pad was aan het geraken. De documentaire zelf is soms iets te oppervlakkig en het bewerken van de beelden van An American Pastoral zijn soms niet geslaagd door de toevoegingen die niet in het origineel zaten. Toch is When You're Strange een aanrader voor iedereen die meer van deze groep wilt weten. Terwijl ik de laatste regels schrijf aan dit bericht galmt door de koptelefoon de tonen van Albinoni's Adagio in G Minor, een mooier einde kun je niet hebben.

This is the end, beautiful friend

4.5*

Uitstekende documentaire over de geschiedenis van The Doors, dat tevens een mooi tijdsdocument is. Veel interessant archiefmateriaal, waarbij veel -zelden eerder vertoonde- backstage beelden. Deze beelden verschaffen een wat beter inzicht in de mystieke persoon Jim Morrison. De voice-over van Johnny Depp is nogal monotoom, maar zeker niet storend. Film had best wat langer mogen duren, zodat sommige gebeurtenissen nog beter belicht zouden zijn.

Meningen over deze film hebben te maken met zeer subjectieve redenen. Ben je een groot bewonderaar van de Doors, dan zal het vast een geweldige film zijn. Ik heb niet zo zeer iets met of tegen de Doors, dus ik ga geheel af op de film zelf. Ik vond het een beetje een te pretentievolle quasi spannende documentaire. Qua inhoud betreft heb ik ook amper iets bijgeleerd van de band. Nou hoeft dat niet per se, omdat de montage goed in elkaar kan steken. Maar ook dat was niet het geval. Nee, sorry, goede muziek, maar hier had ik nou echt niets mee.

*2

Prima documentaire, volop fascinerend archiefmateriaal en passend droog ingesproken door Johnny Depp. Verfrissend om nu eens geen parade van pratende hoofden te zien. Het materiaal bewandelt grotendeels inmiddels platgetreden paden- de meeste zaken kwamen mij als niet-Doorsfan toch vrij bekend voor- maar het geheel is onderhoudend genoeg en het geschetste tijdsbeeld blijft interessant.

Helaas...niet zoals gezegd de ultieme Doors-docu...weinig nieuwe feiten behalve dan het Mr Mojo Rising (een anagram van Jim Morrison).

Tsja zowiso al een lastige band die Doors.

Soort van toegankelijkere variant op The Velvet Underground met 2 tamelijk briljante albums (The Doors & L.A. Woman) en dan nog eentje waar ik een persoonlijke zwak voor heb (Waiting for the Sun...al was het maar vanwege Not to Touch the Earth en Five to One)...in mijn persoonlijke muziekdraai-praktijk vaak gereduceerd tot die Greatest Hits met Jim Morrison in z'n blote bast.

Wel een naturlijke rebel natuurlijk die Jim M. en ging net als Jimi en Janis net op tijd dood om niet te vervallen in een karikatuur van zichzelf (hallo Mick!).

De docu zelf: altijd aardig die beelden van eind jaren zestig en begin jaren zeventig, maar de hele film is wat kritiekloos: The Soft Parade moet toch wel zo'n beetje het slechtste album zijn ooit gemaakt door een band in hun prime-moment!

Niet beter of slechter dan alles wat we al eerder zagen op Doors-gebied.

Goede mix van gelul, goede muziek en mooie beelden.

Mooie beelden van een nog mooiere film.

Ik ben al een lange tijd fan van the Doors en als ik dit zie word mij maar weer eens laten zien hoe goed ze zijn. De hele film heeft natuurlijk een bijzondere sfeer. De originele beelden spelen hier natuurlijk een grote rol bij. Ik vind dat ze prachtig in beeld hebben gebracht hoe Jim Morrison na de afgrond ging. Wat ik opmerkelijk vond aan deze documentaire is dat het net leek of Jim er zelf niks aan kon doen. Alsof hij een klein jochie was dat dingen wilde uitproberen. Alsof de duivel wilde dat hij zo naar de afgrond werd gebracht. Zijn verschillende stop pogingen het aandachtig luisteren naar de bandleden als ze hem weer er op wijzen. Veel meer heb ik er niet over te zeggen maar ik weet wel dat deze docu me ontzettend geraakt heeft.

4.5*

Lekkere wegkijk documentaire. Veel archiefmateriaal van The Doors dat fijn aan elkaar is gemonteerd en Depp als verteller. 3,5*

The Doors is een van die bands die gezorgd heeft dat ik meer aandacht ging besteden aan totaal andere bands. En ja ik ben een fan.

Van deze docu had ik wel gehoord. Alleen durfde ik het nooit te kijken. Gisteren, nadat ik nog een kant van The Doors Absolutly Live had gedraaid, toch maar eens gekeken.

Het loopt redelijk goed in elkaar over. Ik vind dat de docu ook geschikt is voor mensen die voor het eerst kennismaken met "The Doors". Maar om eerst de geschiedenis van de band te lezen vind ik ook heel goed. Maar dit is niet alleen voor fans lijkt mij.

Ik had trouwens de plot beschrijving hier niet gelezen. De aandacht die Morisson krijgt , komt beter tot zijn recht. Dat was vooral naar het einde toe. Bij de docu werden ook twee leden van de 27 club opgenoemd. Opvallend was dat Brian Jones niet opgenoemd werd, die ook op 3 Juli overleed. Maar dan 2 jaar eerder.

Wat ik echt belachelijk vond was het feit dat de docu stopte bij de dood van Morisson. Soort van "dat het was het einde van The Doors

Ze hebben na zijn dood nog zelfs 2 albums gemaakt (Other Voices en Full Circle). Maar blijkbaar is dat onzichtbaar..... Aandacht voor Manzarek, Krieger en Densmore komt er niet meer. Wat natuurlijk zonde is, want zij zijn ook The Doors. Natuurlijk is het verhaal met controversiële held Morisson interessanter. Maar ze hadden echt verder kunnen gaan dan zijn dood. Depp is geen geweldige narrator, maar mag er nog wezen.

Deze docu begint goed maar dat het eindigde bij Morisson z'n dood was echt zonde.

2,5.

Toch een keer gezien dan Het is een heel aardige biografie van een van de beroemdste bands die bestaan heeft. Wat een geweldige stem heeft Jim toch! Het blijft altijd weer genieten van de muziek van The Doors. Prachtige poëtische teksten en heerlijke psychedelische melodieën.

Het blijft jammer van de zelfvernietigingsdrang en de alcoholverslaving die tussen alle relaties kwam te staan. De manier waarop Jim in een getoond filmfragment met een stervende hond omgaat, vind ik wel tekenend voor een ongelofelijk onsympathieke kilheid, eerlijk gezegd.

En toen sloeg de waanzin toe volgens de docu, gepaard gaande met cocaïne bovenop de alcoholverslaving: het Mr Mojo-sinking tijdperk.

Zo strange vind ik Jim Morrison trouwens niet, gewoon een intelligent, kunstzinnig/ontvankelijk en alles-of-niets type. Hij leefde een leven wat veel mensen leven, zij het dat hij een carrière in de muziek had en daarmee ook nog eens beroemd werd.

Ik ben nu qua films wel even Doors-moe, het is geenszins een aangenaam verhaal.

De documentaire geeft goed aan welke elementen positief en welke negatief werkten voor de band. Een verteller doet het woord en de kijker wordt getracteerd op veel beelden van de bandleden en van optredens. Mooi en voor het grootste deel ook eerlijk.

Enkele uitlatingen halverwege en aan het slot vind ik wel wat overdreven: Hij kneedde het bewustzijn van een hele generatie? Toe maar.

Op zich ben ik het wel eens met bovenstaande mening. De documentaire zelf heeft weinig nieuwe wetenswaardigheden te melden. Ikzelf kan de muziek van The Doors wel waarderen maar ik ben geen uitgesproken fan. Toch had deze docu ook mij weinig nieuws te vertellen.

Toch heeft mij dat absoluut niet gestoord omdat de beelden en de muziek zo kunstig zijn weergegeven en zo prachtig in elkaar versmolten zijn. Hierdoor wordt er een heel sterke sfeer van het betreffende tijdperk gekweekt die haast van het beeld spat. Het overbrengen van het tijdsbeeld wordt vooral versterkt door de vele beelden van die tijd die ertussen verweven zijn.

Ik vind het ook wel leuk dat er eens een andere kant van Morrisson getoond word. NIet die losgeslagen excentriekeling die compleet de weg kwijt was door drank en drugs. Maar meer als die zonderlinge, hoogbegaafde (?) en eenzame man die compleet de weg kwijt was door drank en drugs.

Maar nogmaals, wat mij eigenlijk voornamelijk heeft gepakt is de ijzersterke sfeer.

Ik had/heb niet zoveel met The Doors, hoewel ik hun bekendste nummers wel kende, maar vond dit een erg goede documentaire. Nu scheelt het ook wel dat de tijd van The Doors kort maar heftig was, en dat Jim Morrisson een dankbaar onderwerp voor een documentaire is. Ook de vorm van de docu, en hoe alles in elkaar gezet is is erg goed gedaan. Het stuk 'The End', met de krantenkoppen van de dood van Jimi Hendrix, Janis Joplin en de moorden van Charles Manson is wel een hoogtepuntje.

Dat intermezzo met die Jim Morrisson in zijn auto was overigens wel volstrekt overbodig en vaag. Minpuntje.

Het was wat, eind jaren '60. Erg interessante tijd. Helaas leef ik in de saaie vreselijke 21e eeuw. Bah.

4*

Jim Morrison was de personificatie van seks, drugs & rock-'n-roll. De zanger van de band "The Doors", die verder bestond uit toetsenist Ray Manzarek, gitarist Robby Krieger en drummer John Densmore, was een genie met een handleiding. Zijn donkere gedichten en onvoorspelbare gedrag maakten van de band een mysterieuze verschijning.

Regisseur Tom DiCillo weet vaagheid, drama en dikke bluesrock goed te vertalen in deze Documentaire / Muziek film. Johnny Depp is de Wikipedia-achtige verteller van de geschiedenis van één van de origineelste bands (zonder een bassist) ooit. Over de "The Doors" is ook een goede Biografie / Muziek film gemaakt, te weten "The Doors (1991)", en waarin Val Kilmer de rol van Jim Morrison speelt. De zanger die ik Jim Morrison nog het best vindt benaderen is Ian Astbury, die bekend is van de rockband "The Cult".

Origineel materiaal en een goede muziekmix maken deze Documentaire / Muziek film een must voor fans en muziekliefhebbers. Ik schaar me dan tot de laatste categorie.

Toch een verschil met de Oliver Stone film, dit geeft alvast een beter beeld van de groep. En vooral Jim Morrison natuurlijk. Een documentaire is meestal maar zo goed als de interesse in het onderwerp. Maar ook het materiaal en de presentatie natuurlijk. En dat is best wel goed. Geen urenlange interviews met bandleden die proberen zich te herinneren wat er 40 jaar geleden gebeurd is. Wel een mooie compilatie van videobeelden die samen een geheel vormen. Niet evident als je met een verzameling aan materiaal zit, gemaakt door tal van (vooral) amateurfilmers. De rustige stem van Johnny Depp neemt je mee als verteller, maar lijkt ondergeschikt aan de beelden. Op de juiste momenten ook algemene beelden van de actualiteit eind jaren '60. Het kadert de feiten wat. Het is een boeiende documentaire van een band die uiteindelijk niet zo lang bestaan heeft. We zullen nooit de echte Jim Morrison kennen, maar dit komt dicht in de buurt.

I am the Lizard King. I can do anything.

Fabelachtige en fascineerde docu over The Doors, met Morrison uiteraard als leidend middelpunt. Hoewel ik achteraf in mijn jeugd muziek van deze band op cassette had, of zelf opgenomen, zei de band en historie mij bitter weinig tot ik een zeven á acht jaar terug de boxset, het gehele oeuvre, eens leende, luisterde en niet veel later de boxset zelf op mijn verjaardag ontving. Toch wilde het allemaal nog niet zo doordringen, tot ik een jaar of vier terug deze docu zag waarop ik toch meer geïnteresseerd raakte en eigenlijk Riders on the storm herontdekte. Mede door de herkijk van Apocalypse Now eerder dit jaar, waarin een hit van The Doors centraal staat, ondekte ik ook meer dat nummer maar werd vooral het The Doors vuur nog meer aangewakkerd. En to top it all, daar was de docu weer...

In een bloedgang wordt het ontstaan van de band gebracht zonder echt de diepte in te gaan. Morrison reeds hyper en inteligent, samen met kameraden, beginnende muzikanten die op hun geheel eigen wijze qua talent en muzikaliteit bij elkaar passen en een bizar geheel vormen. Voeg daarbij het eerste optreden in de Whiskey A Go Go en de teerling is geworpen. Toch is het Jim Morrison die de aandacht trekt. Raadselachtig, verlegen, intelligent, talentvol onvoorspelbaar, toch ook charismatisch...maar vooral een enigma. Werkelijk een fascinerende verschijning en persoonlijkheid. Te zeggen dat Jim alleen draaide om sex, drugs en rock en roll doet het karakter en zijn achtergrond ernstig te kort. Fascinerend is te zien hoe hij omgaat met de fans om zich heen, zo relaxed, hij laat zich aanraken, hij laat met zijn haar spelen, het doet hem niets. Hij lijkt de stroom van de mensen te volgen en te gedijen op hun energie. Het is de groei van iets angstaanjagends, iets oncontroleerbaars. Iets dat Jim ook lijkt te beseffen.

Een kentering volgt die spanningen in de band te weeg brengt. Een slechte reputatie is wat The Doors en Jim wacht binnen het conservatieve Amerika. Morrison verscheurt door...ja wat eigenlijk? Zijn de dubbelgelaagde en 'moody' nummers een 'selffulfilling prophecy'? Kan hij niet omgaan met de roem of is het twijfel aan zichzelf en zijn stem? Het is een raadsel waar we geen antwoord op krijgen en dat het enigma en de mythe rond Morrison brandstof geeft. De weelde en verlegen frontman uit het begin heeft plaats gemaakt voor incident rijke optredens, alcohol en drugsmisbruik, en een nachtmerrie achtige sfeer. De 'gereinigde waarneming' waar de bandnaam opslaat is Jim in ieder geval ontglipt.

Jim Morrison blijft een raadsel, samen met zijn al even raadselachtige band en maar goed ook. Een gevoel van melancholiek overvalt me deels tijdens de docu naar ook een gevoel van magnitude. Man man...wat moet dit wat geweest zijn in die tijd. Het maakt deze documentaire tot een uitermate boeiend geheel en net als de vorige keer krijg ik spontaan zin de boxset uit de kast te pakken. Eerst The End en Riders on the storm maar weer even luisteren.

Sfeervolle documentaire, die inhoudelijk wat tegenvalt. Wat ik juist interessant vind aan The Doors - de muzikaliteit - komt alleen oppervlakkig aan bod. Want alles draait weer eens om Jim Morrison, die natuurlijk wel interessant is maar ook wat vermoeiend. Ik had wel iets meer willen weten van de andere bandleden en hun inbreng.

Overigens ben ik niet meer zo onder de indruk van die stukjes waar nummers van de band worden afgespeeld onder begeleiding van die typische jaren '60-beelden (Martin Luther King, Kennedy's). Dat begint nogal een rockdocu-cliché te worden.

Eerder dit jaar nog op Père-Lachaise geweest bij de graf van Morrison. Ik ben niet per se een grote fan van de band (al vind ik de muziek wel goed) maar goed, als je er toch bent dan zeker bij dat graf even kijken. En deze docu leek me ook wel aardig. Hij probeert los van het verhaal van de band ook een beeld van de tijd te schetsen en hoe die invloed heeft op de band, maar ergens valt dat deel best tegen en draait de docu vooral om Morrison en zijn gedrag richting de band. Niet onaardig om te zien maar als geheel wat degelijk. Juist de boeiende stukjes over het ontstaan van nummers komt te beperkt naar voren. Wel redelijk verteld, enkele aardige sfeerbeelden en met genoeg muziek nog wel. Depp is me iets te rustig in zijn vertelling en is zelfs saai te noemen. 3,0*.