Sophocles in Almere

, dat noem ik pas een unieke belevenis.Wanneer gaat Ali B nu optreden op de Akropolis?
Serieus nu:eigenzinnige ,vrije bewerking weer van een klassieke tragerdie door PPP,en qua visuals wel vergelijkbaar met Medea.Geschoten in Bologna,zuid-Italie en voornamelijk in Marokko.Geen sandal and sword epic esthetiek dus,maar op zijn minst extravagante,bizarre aankleding en oerdecors/landschappen.
Pasolini besloot ditmaal met professionele acteurs in de hoofdrollen te werken:Citti als de eponieme held en Mangano als Iocaste.Dat laatste is natuurlijk een schot in de roos:als je moet kiezen tussen poep eten en naar bed gaan met een moeder als Mangano(textbook MILF) ben je er snel uit.Citti daarentegen zakt bij de catastrofe aardig door het ijs en doet meer denken aan een hoodlum à la Accattone dan aan een koning.Verder een aardige bijrol voor Valli als pleegmoeder.Voor alle duidelijkheid:geen Bressoniaans anti-acteren dus.
Met "vrije bewerking"bedoel ik ook zeer vrij:de text is eerder Pasolini dan Sophocles,maaar vergeet niet dat de man oorspronkelijk een dichter was en bleef.
Pasolini weet de semi-woestijn in Marokko weer prachtig in beeld te brengen,en ook de belichting die hij toepast draagt daar aan bij.De muziekkeuze is weer hoogst idiosyncratisch:oa Hongaarse en Japanse volks- resp. kabuki muziek.
PPP kon hier,weinig verrassend,zijn freudianisme naar hartelust uitleven en hij begint keurig met een eerder komisch aandoende scène waarin het vader-zoon-moeder conflict wel wat erg simpel wordt voorgesteld,al zal het allemaal wel licht-ironisch berdoeld zijn.Freud wordt allicht gecombineerd met Marx:Ich,Es en Über -ich corresponderen met verschillende beschavingsstadia: resp. de jaren '30,de pre-industriele oertijd en het heden.Overtuigd?Ik niet.
PPP schijnt te hebben geroepen dat de film autobiografisch zou zijn,iig wordt Edipo na zijn ondergang niet begeleid door Antigone,maar door een Angelo(=boodschapper) genaamd personage dat natuurlijk wordt vertolkt door Pasolini's grote liefde Davoli.