The Doors (1991)

Het verhaal vond ik niet al te boeiend (het 'nou heb ik het wel gezien' gevoel begon een beetje op te spelen), maar dit werd ruimshotts goedgemaakt door de mooie muziek en de uitztekende cast. 3,5*

Ik hou erg van de muziek van The Doors, maarben geen groot fan. Ik ben dat wel van Joy Division, en over hen heb ik ook een heleboel achtergrondinfo, althans, over Ian Curtis; ik heb twee biografiën gelezen.

Het schijnt dat de rest van The Doors niet blij is met deze film, omdat er een heleboel dingen in zitten die niet kloppen. Ik was er niet bij, dus ik kan 't niet weten. Maar ik vond 't een prachtige film! Prachtrol van Val Kilmer! Grappig, trouwens; live on stage, als je Morrison van ver af ziet, en/of van achteren, hoor je de stem van de echte Jim Morrison; zie je hem in close-up, dan hoor je de stem van Val Kilmer.

Over Sam Riley, die Ian Curtis speelt in Control, zegt iedereen dat ie zo verschrikkelijk goed op de echte Ian lijkt, zowel quauiterlijk als qua stem. Ik vind dat die Riley het fantastisch heeft gedaan, maar de vergelijking (wederom zowel qua uiterlijk als stem) konden veel nauwer, dat bewijst Kilmer in deze film! Ik denk niet dat er een andere acteur bestaat die zo goed op Jim Morrison lijkt!

Gedramatiseerde bio van Morrison. Onderhoudend en vermakelijk, maar bij vlagen ietwat rommelig. Toch valt deze met geniale muziek doorspekte film redelijk te pruimen. Kilmer is zeer sterk. Goed.

Opnieuw een geweldig spektakel van Oliver Stone, audo-visueel klopt alles.

Oliver Stone is een topregisseur voor z'n dingen en hierin stelt hij ook niet teleur. Alles is zeer goed in beeld gebracht, vooral van de concerten was ik onder de indruk. Schitterend camerawerk met de lichteffecten met het springend publiek en de muziek van The Doors erronder, subliem gewoon, wat een sfeer!

Val Kilmer is zeer goed als Jim Morrison. Ik schrok ervan omdat ik er een slecht voorgevoel bijhad. Voor de rest goeie bijrollen, de meeste blinken niet uit maar teleurstellen doen ze ook niet.

4,5*

Ik hou wel van de muziek van The Doors, maar deze film zorgt er wel duidelijk voor dat ik blij ben dat ik niet met ze samengewerkt heb. Wat een vervelende bende. Ik vond het niet een bijster indrukwekkende film, maar een ding moet ik Stone nageven: in tegenstelling tot ruim 90% van de biopics doet hij hier niets om zijn protagonist sympathieker te maken dan hij was. Ik vind het een vrij vernietigend beeld van Morrisson. Misschien iets te vernietigend als we andere Doorsleden mogen geloven.

Jammer alleen dat Morrisson niet erg goed neergezet wordt. Val Kilmer overtuigd tijdens de concertscènes, maar daarbuiten totaal niet. Ik heb hem altijd een matig acteur gevonden, maar dit is wellicht de slechtste rol die ik van hem ken. Verbazingwekkend dat velen het hier goed vinden. Ja, hij lijkt erg veel op de echte Morrisson qua uiterlijk, maar hij brengt verder geen gevoel over. Met name in scènes waarin Kilmer Morrissons gedichten over moest brengen had ik nergens het gevoel dat Kilmer wist waar hij over praatte. Hij praat dan meer als een amateuracteur die denkt iets wonderbaarlijks te zeggen, zonder op de regels te letten.

Verder is het jammer dat de andere bandleden minder schermtijd krijgen. Natuurlijk was Morrisson het werkelijke gezicht van de band, maar de andere leden komen er hier wel erg bekaaid vanaf. Ik waardeerde deze biopic eigenlijk vooral voor de goede, wanhopige jaren '60-sfeer, sommige anarchistische scènes en natuurlijk de muziek. Verder weet ik niet of Morrisson werkelijk een eigen film verdiende. Eigenlijk kijken we bijna twee en een half uur lang naar een man die constant zuipt en daarbij overal een ravage aanricht. Dat is niet altijd even boeiend en de film gaat ook een goed half uur te lang door.

3*

This is the strangest life I've ever known.

Een hele tijd geleden The Doors al eens gezien. Toen wist ik niet zo goed wat ik er mee aanmoest. De film laatst aangeschaft omdat ik het eens tijd vond voor een herziening. En ik moet zeggen dat het een van de meest intense herzieningen is die ik tot nu toe heb meegemaakt.

Toen ik de film voor de eerste keer zag, was dat gewoon op tv. Ik kan zeggen dat de film door de reclames verpest wordt. Nu op dvd in een keer gezien, en het komt The Doors alleen maar ten goede. Nu ben ik niet meteen een fan van de band, maar sommige nummers zijn en blijven echt geweldig. Voor een biopic over een bepaald muzikant zit de film ook tjokvol met de vaak briljante nummers van The Doors. Dit maakt de film al zeker de moeite waard om eens te bekijken. Wat mij gewoon erg aanspreekt is het mysterie rondom Morrison, in zijn leven en zijn dood. Stone heeft de film goed uitgebalanceerd. Tussen de gekte van de concerten hebben we ook de nodige rustpunten, die het leven van de zanger iets duidelijker maakt. Een briljant dichter die de muziek gebruikt om zijn boodschap aan de wereld duidelijk te maken.

In het begin van de film zien we Morisson nog als verlegen jongen die aan de film academie studeert en daar ook niet wordt begrepen. Langzaam ontpopt deze verlegen jongen zich tot een god op het podium. Dat eist zijn tol. Zorgvuldig word de aftakeling van de gejaagde zanger in beeld gebracht. Sex, drugs en Rock & Roll wordt zijn levensstijl, maar hij vergeet nimmer de boodschap die hij wil overbrengen. Hij wordt alleen nog steeds verkeerd begrepen. De nummers die Stone met zijn team heeft gekozen voor de film, brengen al een deel van die boodschap over. Het is dan ook meteen duidelijk dat de film door fans van de band is gemaakt.

De film is niet bedoeld voor alleen fans die de band aanbidden, maar ook niet fans worden geholpen in het begrijpen van de zanger. Het verhaal wordt goed en rustig verteld. Iedereen weet natuurlijk waar de film heenleid, maar gek genoeg denk je daar bij het kijken geen enkel moment aan. Aan het einde maakt het dan ook een erg diepe indruk. Dit komt ook door de schitterende prestatie van Kilmer die een tour de force aflevert. De gelijkenis in uiterlijk en in stemgeluid helpt daarbij ook enorm veel. Maar ook de rest van de cast doet het uitstekend. Of het nu om kleine rollen gaat of om kleine bijrollen. Iedereen helpt mee om een ode te maken aan The Doors en aan Jim Morrison.

De manier waarop Stone de film geschoten heeft is fenomenaal. Niet zo experimenteel en druk als bijv. Natural Born Killers, maar af en toe wel een weirde shot. Het lijkt alsof je de gehele film aan het meetrippen bent, en de vaak hypnotiserende muziek en teksten helpen daarbij ook weer veel mee. Van de kleine intieme concerten tot de grote stadion concerten, van de gekte onderweg tot de rustpunten waarin we Kilmer met Ryan zien. Alles ziet er erg mooi uit. Mooi gebruik van kleur en een sterke editing.

Door mijn fascinatie voor de overleden zanger The Doors nog een kans gegeven, en ik ben blij dat ik dat gedaan heb wat toch wel een van de mooiste herzieningen is geweest sinds een hele lange tijd. Een stemverhoging lijkt me dan ook dik verdiend.

3* --> 4.5*

Het eerste deel van de film maakte erg veel indruk en de muziek wordt prima gebruikt. Kilmer zet een mooie rol neer maar ik kan me nergens aan de indruk ontrekken dat het allemaal erg geromantiseerd is en dat maakt de film wat potsierlijk. en zorgt ervoor dat het gevoel ontstaat dat je het allemaal wel gezien hebt. Maar desondanks heb ik me prima vermaakt.

There are things known and things unknown and in between are The Doors

Ik noem mezelf zeker en vast een Doorsfan. Ik kende de groep vroeger alleen maar door Riders on the Storm maar sinds ik van mijn broer een magazine had gekregen met daarin een interview met Morrison was ik toch benieuwd wat iedereen nu aan deze band zo goed vond. Het begon met hun debuutalbum en al snel had ik de gehele collectie in mijn bezit. Stone zorgt ervoor dat mijn liefde voor film en voor The Doors een mooie combinatie wordt.

Er zijn zo een aantal mensen die zonder veel te doen ontzettend charismatisch zijn. Ché Guevarra is er één van, James Dean en Marilyn Monroe ook maar in de muziekbusiness is dit zonder twijfel Jim Morrison. Gewoon al de manier waarop de man, vaak knetterstoned of straalbezopen, op een podium stond zorgde voor een gigantische aantrekkingskracht bij mij. Reken daar nog eens zijn geweldige stem en prachtige poëzie en het kan niet meer stuk. Ik ben me in de loop der tijden dan ook beginnen interesseren in het fenomeen achter Jim Morrison, o.a. documentaires en boeken, dus ik was best wel benieuwd wat Stone hier van terecht ging brengen. Over het algemeen ben ik dan ook zeer tevreden van wat we hier te zien krijgen. Naar mijn weten zit er maar één grovere fout in, de Young Lion foto's werden getrokken door een man en niet door een vrouw, maar de meeste zaken worden ook netjes tot in de details besproken. De film duurt nu al meer dan 2 uur maar van mij had Stone het verhaal gerust nog wat verder mogen uitdiepen. Zo miste ik af en toe wel een klein detail dat Morrison echt kenmerkte. Een voorbeeld is dat Morrison naar het einde van de carrière van de band voorstelde aan de rest van de band om tegen het publiek te zeggen dat hij back stage was gestorven. Een verhaal dat later gigantisch veel roddels zou teweeg brengen of Morrison nu effectief gestorven is want als hij het toen al overwoog maar werd tegen gehouden door de band waarom zou hij het nu dan niet doen? Soit, Stone geeft in ieder geval wel een sterk beeld van Morrison weer zonder teveel in herhaling te vallen. Minpunt is wel dat ik het einde van de film iets te afgeraffeld vind met name Morrison zijn dood. Het zijn pas echt de laatste 5 minuten waarin hij sterft maar ik had gerust nog iets van de afloop willen zien. De film noemt niet voor niets 'The Doors' dus Stone had zich nog wel even mogen concentreren op de andere bandleden en hoe zij met de dood van hun vriend om gingen. Maar dit is maar een klein minpunt want voor de rest zet Stone een zeer sterk portret neer.

Iemand die nog een sterk portret neerzet is natuurlijk Val Kilmer. Verdomme, wat komt die man echt dicht in de buurt bij Morrison zelf. Qua uiterlijk is hij twee druppels water en alleen qua stem hoor ik soms nog een verschil maar dat is maar bij vlagen. In ieder geval behoort dit voor mij tot nu toe één van de beste, misschien zelfs de beste, rol van Kilmer. De manier waarop hij Morrison weergeeft is gewoon fenomenaal, ik kreeg echt het gevoel dat ik gewoon naar de pure belichaming van de Lizard King zat te zien. Ook de rest van de cast was fantastisch gecast. Meg Ryan, normaal gezien niet één van mijn favoriete actrices, zet hier een geloofwaardige Pam neer maar het zijn vooral de andere bandleden die bijna op hetzelfde niveau als Kilmer zitten. MacLachlan, ik zal er wel altijd Dale Cooper in blijven zien, ondergaat een ware metamorfose tot Manzarek maar Whaley en Dillon moeten niet veel doen om bijna dubbelgangers te zijn van Krieger en Densmore. Hieruit blijkt het nog maar eens hoe belangrijk het is om een geloofwaardige cast te kiezen. Degene die dan ook wat uit de boot viel was Michael Madsen. Echt geen idee wat die nu eigenlijk in de film had te zoeken.

Als je fan bent van The Doors dan zullen de vele nummers doorheen heel de film je wel bekend voor komen. Vele nummers zijn effectief de originele Doors opnames maar Kilmer slaagt erin om in de live versies de stem van Morrison perfect na te doen. Heerlijk!

Tjah, ik denk dat als je fan bent van de groep en van Morrison dat je dit sowieso al wel hoog beoordeelt. Hier en daar zitten er een paar nalatigheden in (het auto ongeluk is nooit zo bloederig geweest, in tegenstelling tot wat Morrison altijd heeft beweerd) maar Stone weet tot in de meeste details ontzettend nauwkeurig te zijn. Kilmer en de rest van de cast, met uitzondering van Madsen, zetten een knalprestatie neer die zich zo kan meten met de originele bandleden.

This is the strangest life I've ever known

4.5*

The Doors en Jim Morrison in het bijzonder is zo'n figuur die mijn adolescente jaren meer draagbaar heeft gemaakt. Ik heb veel gelezen over het leven van Jim Morrison, in vele geestverruimende of juist vernauwde staten Doors muziek geluisterd... Vooral The End en When the Musics Over zitten waarschijnlijk dieper in mijn geest gebakken dan enig ander stuk muziek. Ja, je kan veilig stellen dat Jim Morrison een held voor mij was in die tijd.

En nu... Ik ben zelf inmiddels bijna 10 jaar ouder dan Jim Morrison ooit is geworden. Ik houd nog steeds erg veel van de muziek maar het perspectief is wel degelijk veranderd. Jim Morrison is voor mij geen mythe meer, eerder iemand die zichzelf jammerlijk te vroeg verloor in de duistere en zelfdestructieve kant van het leven. Een tragische en getalenteerde kunstenaar en poëet maar ook een entertainer en soms een grote clown, een gast die eigenlijk ouder was dan zijn leeftijd deed vermoeden. Ik vind het nu nog moeilijk te geloven wat voor teksten hij schreef op 21 jarige leeftijd...

Jim Morrison had gewoon lekker gedichten moeten gaan schrijven in Parijs, films maken, oud en grijs worden en gelukkig sterven op 85 jarige leeftijd. Fuck die onzin van de Rock & Roll mythe, dan maar geen legende zijn. Niet dat ik er zo over dacht toen ik 18 was maar juist daarom was ik wel erg benieuwd wat ik nu anno 2010 van deze film zou vinden. Het kan inmiddels goed 15 jaar gelden zijn dat ik hem voor het laatst gezien heb namelijk.

Goede films zijn in staat om met de kijker mee te groeien. Om bij veranderde denkbeelden en perspectieven een andere invalshoek te belichten, lagen te ontsluiten waar eerder nog geen oog voor was. En lukt Stone dat met zijn Doors film? Ja zeker! Ik zie dezelfde scenes als die ik uit mijn herinnering nog voor de geest weet te halen maar de interpretatie is duidelijk anders. Wellicht komt het door de grotere afstand tussen mij en het onderwerp. Wanneer je Jim Morrison als een held ziet vind er een soort vereenzelviging plaats met die figuur wat een andere meer objectieve kijk in de weg staat. Grappig om te merken dat ik de film anders ervoer nu, veel meer als buitenstaander. Maakt dat de ervaring of de film an sich minder interessant of boeiend? Nee, eigenlijk in zijn geheel niet.

In The Doors ligt het zwaartepunt niet zozeer op de muziek, of de band maar draait het eerder om de capriolen van Enfant Terrible Jim Morrison. Stone belicht vooral de kant van de onaangepaste kunstenaar, chaotisch met een voorliefde voor drank, geestverruimende drugs en vrouwen maar vooral een hang naar ongelimiteerde vrijheid. Met The Doors probeert Stone verder door te dringen in de motivaties en beweegredenen van Jim Morrison, de dichter, de rock god en de onbegrepen filosoof.

Ik vind deze film in bepaalde opzichten veel lijken op Stone zijn andere biopic Nixon. Beidde kennen een idioot goede vertolking van de hoofdpersoon, Val Kilmer speelt hier echt de rol van zijn leven. Stone zijn duidelijk aanwezige, drukke, chaotische stijl van regisseren drukt ook een zwaar stempel op deze film. Je moet er wel een beetje van houden denk ik. Toch vind ik het erg goed passen. Het geeft zijn films vaak iets koortsig, opzwepends en lichtelijk surrealistisch. Het past zowel bij zo´n aan medicijnen en macht verslaafde president als aan zo´n trippende rockster. Als kijker wordt je als het ware meegezogen in de eigen wereld van het lijdend voorwerp in kwestie.

Stone heeft zo halverwege de jaren ´80 begin jaren ´90 toch wel een aantal zeer sterke films op zijn naam geschreven hoor.

4* zijn makkelijk verdient!

Prima verfilmde biografie over Jim Morrison welke uitstekend werd gespeeld door Val Kilmer die er ook nog eens goed op leek.

Visueel gezien een mooie film om naar te kijken en daar komt ook nog bij dat er ontzettend goed geacteerd word. Vooral Val Kilmer springt er hierin uit. Hij lijkt ook nog eens angstig veel op Jim Morrison. Maar ook Meg Ryan vind ik geen slechte rol neerzetten. Vooral de scène's waarin ze helemaal van de wereld zijn, zijn erg goed overgebracht. Ook de complexe relatie tussen Pam en Morrison is te voelen. Ik moet bekennen dat ik na verloop van tijd een beetje mijn aandacht begin te verliezen want ik vind het wat te lang duren allemaal. Maar toch is het een sterke film.

Ik werd er koud van hoe zo'n bij aanvang redelijk frisse en slimme jongen een naargeestig type wordt met een oliedomme uitstraling en met sadistische trekjes op het eind. Sprak Morrison trouwens echt constant over de dood?

Over de film: Uitstekend geportretteerd door Val Kilmer (en Meg Ryan) en helemaal zoals zo'n leventje in elkaar steekt, ongeveer van bed naar podium en terug, met af en toe een (mislukt) feestje tussendoor. De muziek werd (qua tekst) op de juiste plekken ingevoegd. De drugstrips en gedragingen onder invloed werden geloofwaardig in beeld gebracht. De aftakeling is ook goed waar te nemen, dus prima overgebracht.
Ik kijk er weliswaar niet graag naar.

Mooie verfilming van deze iconische band en met de rol van zijn leven voor Kilmer.

De manier waarop Kilmer in de huid van Morrison weet te kruipen is soms gewoonweg beangstigend. Vooral qua uiterlijk zoveel gelijkenis dat dit echt de film naar een hoger niveau brengt. Dit samen met de uitstekende registratie van de concerten en Morrison's geestelijke gesteldheid ondersteunt door de prachtige Doors-nummers en je hebt een kloppend geheel. Stone geeft op deze wijze een boeiend kijk op het intrigerende en destructieve korte leven van Morrisson. Wel hier en daar wat overdreven sentiment en misschien iets aan de lange kant maar ook voor niet-liefhebber een aanrader.

3,5*

Prachtige film over The Doors met natuurlijk in het bijzonder de controversiële frontman Jim Morrison. De film neemt je mee terug naar het hippie-tijdperk eind jaren '60 en zorgt mede door de aankleding voor een mooi tijdsbeeld. Uiteraard goeie muziek en poëtisch, soms zelfs psychedelisch, in beeld gebracht. Een goeie cast, maar het is Val Kilmer die de film draagt. Hij is meer dan overtuigend, zelfs een sterk fysieke gelijkenis.

The Doors, een film die op zich alleen al verplicht moet zijn voor muziekliefhebbers vanwege de muziek. Dat deze groep een biopic verdient is niet meer dan logisch. Jim Morrison als centraal figuur wordt bij deze film nog eens benadrukt, de rest zijn gewoon bandleden. Jammer eigenlijk, omdat je toch ook wat over de groep wil te weten komen.

Bij een eerste kijkbeurt valt vooral de muziek op die zeer sfeervol wordt gebracht. Oliver Stone neemt je mee in de sfeer van de 60's met ongeremd gebruik van drugs en drank en een wereld van veel liefde, psychedelische dromen en filosofische gedachten. Als je later verder kijkt dan de muziek en ook dieper verdiept in het leven van de groep, wordt je soms toch teleurgesteld. Ofwel maak je er een meer accuratere biopic van dat niet zoals deze versie een groot aandeel fantasie bevat en bovendien zo goed als geen samenwerking kende met de overige bandleden, ofwel geef je een echt sfeerbeeld weer. Maar daar schiet Stone dan weer tekort.

Ik wil de film zeker niet afschieten. Er zit wel wat verhaal in en het geeft met een serieuze korrel zout ook verschillende feiten weer die zich afgespeeld hadden. Val Kilmer is op zich zeker niet slecht, vooral fysiek. Kilmer heeft zich blijkbaar vooral verdiept in beeldmateriaal van z'n optredens, de rest is ook moeilijk te vergelijken. Al vrees ik toch dat het er soms over is. Het einde is ondanks de bekende tragedie een anticlimax.

Geen slechte film, al hoop ik ooit op een betere biopic die deze groep zeker en vast verdient.

Aangenaam verrast door deze biografiefilm. Over niemand minder dan: Jim Morrisson van The Doors, schitterend neergezet door Val Kilmer, en ook uiterst verzorgt en netjes neergepend door Oliver Stone. Hierin leren we wel de echte Morrisson kennen en wat voor beest het eigenlijk wel was tussen al het mooie muziek door. En het feit dat de jaren 60 alles ineens kon, en daar maken ze gebruik van ook. Nu snap je ook wel waarom deze film een hoge rating krijgt, want het gaat zeker niet alleen maar om een muziekfilm, het lijkt wel een soort voorganger van Fear and Loathing Las Vegas, maar dan nog serieuzer. We volgen Morrisson al vanaf begin tot eind tijd, van de tijd dat hij nog een verlegen puber was, tot de tijd dat hij met zijn vrienden een beetje muziek gaat maken, wat uiteindelijk grote successen werden en weer helemaal nieuw was in die tijd. Maar helaas blijft het niet alleen bij muziek blijven, want alcohol en een ongelofelijk hoeveelheden drugs horen ook bij de partij. En natuurlijk de hectische relatie tussen Morrison en zijn vriendin Pamela. Je krijgt wel een beetje door dat Morrisson alles behalve aardig was en gewoon de hele samenleving, dat nog net uit de kuisheid van de jaren 50 kroop, compleet op zijn kop zette. En natuurlijk ook een ongelofelijke egoistische aso was in zijn persoonlijke leven. Vooral dat laatste concert (op woodstock?) was echt briljant, hoe Morrisson iedereen liet uitkleden en de dames naakt op het podium mochten dansen, dronken optrad en het publiek uitschold en deromheen nog wat gevechten tussen publiek en politie. Hij had overduidelijk overal schijt aan.

Verder zijn de beelden van de jaren 60 ook weer erg mooi geschoten en Stone heeft alweer overduidelijk al zijn aandacht erin geschonken en weet gewoon op zijn uitgebreidst een levens verhaal van Morrison neer te pennen, en zijn dood in Parijs natuurlijk. Inderdaad een soort rise and fall ja, maar dan niet van een gangster.

5,0*

Audiovisueel weer een uitstekende film van Stone, inhoudelijk naar het eind steeds beter, maar het duurt wat lang eer je echt in het verhaal wordt meegezogen.

Jim Morrison is The Doors, zoals ergens halverwege wordt gezegd. Dan is de titel wel correct, want het is eerder de visie van Stone op het leven van Morrison dan dat het over The Doors als muziekgroep gaat. En deze visie is tamelijk eenlijnig, maar door het spel van Kilmer wel goed te behappen. We zien Morrison wegglijden, zien hem enkel als dronkenlap die ook wel iets in de muziek doet, we zien hem enkel als halve hippie die ook nog dichter, schrijver, maar bovenal een mens is. Je vraagt je wel af door deze visie waarom men hem bleef steunen, bleef adoreren, met hem bleef werken. Want met zo’n persoon lijkt me dat tamelijk lastig. Gelukkig doet Kilmer goed werk en vergeet je deze vragen meestentijds. In stem en in uiterlijk is hij direct overtuigend, en naarmate de film vordert gaat hij echt onder de huid zitten en heb je een prachtige vertolking, zij het van een wat karikaturaal persoon.

Veelal gefilmd in rood en geel, de kleuren van The Doors, met een schitterende soundtrack (dat kan haast niet anders), mooie uitgepuurde fotografie, altijd volle beelden (Stone weet ook als geen ander het bioscoopformaat optimaal te benutten), intensieve scènes van optredens, goede montage (die soms wordt gebruikt om weer dat brede formaat te benutten) en een mooi shot in de badkamer, Morrison en zijn vriendin, haast Christus en Magdalena in het Laatste Avondmaal van Da Vinci. In die pose ook, met die V ertussen.

Dus mooi gefilmd, wat saai aan het begin en niet altijd even overtuigend, maar wel zeer vermakelijk.

Sinds kort weer meer The Doors opstaan. Deze film geeft een redelijk goede kijk op de belangrijkste momenten uit Morrison's leven maar een perfecte biografie is het niet geworden. Val Kilmer lijkt op Jim maar is het niet. Niemand zou hem zo goed kunnen spelen dat het hem eer aan doet, naar mijn idee is een film als deze maken dan ook altijd met de gedachte van imperfectie in het achterhoofd. Er gebeurt te veel en het gebeurt te vaak. Op een gegeven moment wordt het eentonig. Het leven van Morrison is echter interessant genoeg om 2,5 uur zonder verveling te kunnen kijken, tenminste, als je je er een beetje in interesseert. Het grootste pluspunt van de film is de muziekkeuze (hehe)

Lange tijd vond ik The Doors niet heel bijzonder, totdat ik toch maar eens goed naar hun nieuw debuutalbum The Doors ging luisteren. Wat een genialiteit had die plaat en ook zoveel extreem goeie liedjes. Sindsdien kan ik deze groep wel waarderen. De helft van plaat vind je ook terug in deze film overigens en dat maakte de film erg genietbaar. Sowieso is veel muziek tijdens dit soort films wel lekker en daarin word je met deze film niet teleurgesteld.

The Door is op het lijf geschreven van Oliver Stone, die begin jaren '90 allerlei overambitieuze projecten aanging met ondermeer ook JFK en Nixon. Wat snoof die gast ? Het gevaar is altijd dat je als regisseur compleet uit de bocht schiet, maar hier weet Stone toch wel de essentie te pakken door te focussen op Jim Morrison. Eerst is dat losgeslagene van hem nog wel lollig (die obsessie met slangen bereiden enzo )), maar de destructieve uitwerking van al die shit die ie tot zich nam, wordt ook uitgebreid getoond. En tsja, Oliver Stone weet dan wel raad met uitgebreide hallucinerende scenes. Veel bizarriteiten zijn niet helemaal accuraat lees ik achteraf, maar soit, toch een prima bio-pic hoor.

Kill your idols, moet Oliver Stone gedacht hebben bij het maken van The Doors. Want het is alles behalve een hagiografie geworden, eerder een meedogenloos portret van Jim Morrisson, die overkomt als een talentvolle maar getormenteerde ziel, die de hele film laveloos is of aan het trippen, die ruzie maakt met alles en iedereeen, zijn vriendin probeert te vermoorden, destructief is, koketteert met zelfmoord, en zijn verantwoordelijkheid niet durft te nemen. Of zoals medebandlid Krieger zegt: "You said you love pain, but you run from it every chance you get".

Best een onaangename en slappe kerel, die Morrisson, in de visie van Stone. Wel een rebel, dus de perfecte stem van zijn generatie, waar hij ook niet op zat te wachten. Stone giet het allemaal in een strakke film met mooie beelden, waarbij vooral de concerten en jam-sessies leuk waren om te zien. Maar het komt toch vooral over als een afrekening. De andere leden van The Doors, die als serieuze muzikanten worden afgebeeld die echter niet vies zijn van commercie, en de journalist Keneally die een klein rolletje heeft als wicca heks, waren dan ook niet blij met de film en vooral hoe Morrisson wordt neergezet.

Deze film krijgt vaak kritiek omdat hij niet waarheidsgetrouw zou zijn... puristen vallen over details die in documentaires anders in beeld gebracht zijn, of situaties die niet gebeurd zijn. Voor mijn gevoel geeft hij juist een heel treffend beeld van de opkomst en de ondergang van Jim Morrison. Sommige gebeurtenissen zijn inderdaad overdreven (“higher”) andere zaken berusten louter op verhalen en moeten we maar voor waar aannemen.

Wat echt gebeurd is in Jims korte carriere met The Doors, en wat mythe is, zullen we nooit helemaal precies weten, ondanks de vele boeken en documentaires. Daarom is het zo fijn dat deze film ook precies deze grens tussen realiteit en mythe bewandelt. Een mooi voorbeeld daarvan is Jims eerste ontmoeting met Pam, waarin hij haar achtervolgt, en op haar wacht tot het donker is. Zat hij werkelijk een halve dag daar te wachten? We weten het niet, maar het lijkt onwaarschijnlijk.

Een ander mooi voorbeeld is de woestijn scene, oftewel de peyote trip, die uiteindelijk uitmondt in de legendarische uitvoering van The End. Werkelijk prachtig gefilmd, en zeer treffend qua thematiek en sfeer. De scene bij Warhol vond ik ook goed, met die fantastische muziek van The Velvet Underground eronder. Zeer betoverend, het roes gevoel is alom aanwezig, en de realiteit lijkt ver weg, vooral als ze een koets tegenkomen middenin New York die uit de tijd van Lincoln lijkt te komen.
Ook aan het eind, bij Jims overlijden, ziet Pam een vreemd figuur door de gang lopen (and he walked down the hall...) die er niet echt geweest is, maar wat weer laat zien dat de grens tussen realiteit en visioenen in deze film nogal dunnetjes is.

Naast deze dromerige momenten kent de film ook zeer opwindende momenten die je wakker schudden en de adrenaline laat stromen. Dit betreft vooral de rebellie tijdens de concerten, en wordt goed duidelijk gemaakt wat de kracht van rock ‘n roll kan zijn: een daad van verzet tegen de autoriteiten, tegen mensen die je vast houden en omlaag halen, tegen foute politiek. In een samenleving die hier vol van is, moet je je wel verzetten, en kan rock ‘n roll of zelfs drugsgebruik een daad van verzet zijn: je weigert simpelweg het spel mee te spelen. Dat dit uiteindelijk desastreus kan zijn, is een risico dat je neemt. En Jim nam dat risico overduidelijk.

Realistisch? Nee, maar deze film pretendeert dat naar mijn mening ook niet. Het is een uitvergroting, een droomwereld, een nachtmerrie, een drugsroes en een bizarre trip, waar we onze eigen weg in moeten zien te vinden.

Opnieuw bekeken, en opnieuw van genoten.

Vooral de muziek van The Doors is tijdloos, het bezorgd me nog steeds kippenvel.

Wat mocht er gebeurt zijn was Jim Morrison blijven leven.... meer zulke prachtige muziek wellicht.... we zullen het nooit weten...

IJzersterke biopic. Het verhaal van Morrison en The Doors is natuurlijk fantastisch materiaal en in perfectehanden bij Oliver Stone. Hallucinant, meeslepend en onthutsend portret van de ondergang van een supertalent. Val Kilmer zet een zeer overtuigende Morrison neer en de soundtrack is vanzelfsprekend doorspekt met Doors muziek.

Maar het is vooral de rijke collage van beelden waarmee Stine het verhaal vertelt, die dit tot een fantastische film maken.

4,5

Prima film over Jim Morrison en The Doors, gemaakt door topregisseur Oliver Stone. Ik hou wel van de muziek van The Doors, al ken ik denk ik vooral hun grotere hits. Meer dan dat Morrison op 27 jarige leeftijd overleden is na een turbulent leven wist ik ook niet echt, dus wel prima dat je hier eens zijn hele verhaal krijgt. Het eerste deel van de film is me wat te vaag en te traag, maar al snel zit je er wel lekker in en kijkt het goed weg. Tragisch, maar ook voorspelbaar om te zien hoe iemand in die periode van de muziekgeschiedenis weg is gegleden in seks, drugs en een heel wild leven. Beetje wat oa Elton John en Freddie Mercury ook beleefden, al kwam de ene er beter vanaf dan de andere. Zo richting het einde word de film wel een beetje ongemakkelijk, met bv de tirade richting de politie op het podium. Zijn vroege dood was vast geen verrassing, maar wel spijtig, want wat was Morrison enorm goed zeg.

3,5*

Wel grappig: absoluut geen groot kenner van The Doors hier, maar deze teaser van de film stond op een videoband uit mijn kindertijd; ik meen die van Teenage Mutant Ninja Turtles. Dit is me altijd bijgebleven en maakte me destijds al benieuwd naar wat dit voor iets was.

Inmiddels ben ik wel bekend met een paar hits van de band en ik weet ook dat Jim Morrison nogal tragisch aan zijn einde kwam, maar verder zei het me nog steeds niet zo veel. Toen ik echter de cast bekeek en zag dat dit van de hand van Oliver Stone was, wist ik zeker dat ik dit een kans moest geven. Het wordt al een paar keer hierboven gezegd: dit is vooral een film over het leven van Jim Morrison. De band was een prominent onderdeel van zijn leven en komt dus zeker aan bod, maar verwacht niet dat je tot in detail te zien krijgt hoe bepaalde nummers tot stand kwamen.

Dat ik de 140 minuten allemaal even boeiend vond kan ik niet zeggen, maar als de film eenmaal op gang gekomen is (zodra de band enige faam begint te verwerven) zit het over het algemeen wel goed. Morrisons leven was veelbewogen en het is tragisch om te zien hoe hij zich laat meeslepen door alle verleidingen. Oliver Stone weet dit overigens wel kundig in beeld te brengen, want ik kreeg er regelmatig zelf een onbehagen gevoel bij. Het is ergens het typische 'rise and fall' verhaal dat je wel bij meerdere zangers (en bands) gezien hebt, maar hier gebeurt het met dusdanig veel tumult dat een biopic wel op zijn plaats is. Ik heb begrepen dat delen van de film met een korreltje zout genomen dienen te worden. Dat is bij het merendeel van dit soort films het geval, dus daar had ik al rekening mee gehouden.

Naast het kundige camerawerk (de registraties van de optredens zijn schitterend) en de montage viel ook zeker het acteerwerk op. Val Kilmer leeft zich helemaal uit en doet het uitstekend, maar ook Meg Ryan vond ik overtuigend. De rest van de cast, waaronder de altijd amusante Kyle MacLachlan, is ook solide. Kortom: in vrijwel elk opzicht is de film sterk. Mogelijk dat je een echte fan moet zijn of er iets meer affiniteit mee moet hebben om het van de eerste tot en met de laatste minuut constant even indrukwekkend te vinden, want ik vond het tempo soms wat wisselvallig. Desondanks was het absoluut de moeite waard om dit eens gezien te hebben.

3,5*

Ik was dinsdag na het fotograferen op een Urbexlocatie in een soort van kringloopfrenzy geraakt waarbij ik tien adressen bezocht had. Toch wilde dat 'Eureka' momentje niet komen dat alles leek te belonen, dat gevoel dat je hier voor op pad gegaan bent. Tot ik deze The Doors op het één na laatste adres vond en mijn dag niet meer stuk kon en de film met stip op de kijklijst van deze week kwam te staan. Opgegroeid met Tour of Duty, de teleurstelling dat Paint it Black niet op de eerste cd stond, toch maakte Riders On The Storm als eerste nummer veel goed, om uiteindelijk jaren later op mijn verjaardag een The Doors boxset te krijgen met al hun albums. En man, wat staat daar een goede muziek op, om nog nog maar te zwijgen over de documentaire When You Are Strange waarin het enigma Jim Morrison soort van in kaart gebracht wordt. Ik was dus wel erg benieuwd wat Stone hier van ging maken, een regisseur overigens wiens werk ik vaak wel kan waarderen, maar ook wel eens uit de bocht vliegt.

Opstarten hoeft de film niet en een beetje muziekkenner zal toch snel, mede door de muziek van The Doors zelf, mee gaan op de flow van herkenning. Daarnaast regent het meteen kleine verwijzingen naar teksten, shots van onbeduidende dingen die aansluiten bij de geest van Morrison en de muziek. Zal het zo gegaan zijn? Twijfelachtig. Zal Morrison inderdaad op degelijke wijze gewacht hebben bij het huis van Courson? Waarschijnlijk niet want volgens Wiki waren The Doors al samen voor dat Pam op het toneel verscheen, dus dat klopt al niet. Heeft de jonge Jim een stervende indiaan gezien, het is net zo twijfelachtig als de vreemde verschijning in de gang bij het ligbad. Doet dat er eindelijk toe? Misschien wel voor een kenner of een kniesoor, voor mij niet zo zeer. Herkenbaar is dan wel weer dat Morrison de eerste optredens met zijn rug naar het publiek deed uit pure verlegenheid. Net zo herkenbaar en tevens te zien in When You Are Strange het ontslag bij de Whiskey A GoGo en de scene waar de bandleden op een vliegveld langs de camera langs lopen en ze gevraagd worden zich voor te stellen of de bekende fotoshoot met het ontblote bovenlijf.

Het zou geen Stone film zonder Stone en dat bedoel ik letterlijk en figuurlijk. Want behalve de cameo in het begin als leraar, betreft het toch allemaal wel weer zijn typische stijl van kleuren, overgangen, soms shockerende beelden, nieuwsflitsen en een montage die soms haaks staat op het vorige. Hoewel in Nixon de aanpak soortgelijk was, en me daar niet echt aangreep, slaat het beter aan in de psychedelische trip die deze film moet voorstellen. Op kunstig wijze zijn de koppen van vooral Dillon en Maclachlan erbij gezocht, is Meg Ryan altijd een plaatje om te zien, zijn Wincot en Madsen altijd bijzondere verschijningen, valt Crispin Glover op als Andy Warhol, is het de vraag hoe je bij Billy Idol uitkomt als acteur ook al doet hij het niet verkeert, maar is 'man of the hour' natuurlijk niemand minder dan Val Kilmer. Wat een glansrol, wat een gelijkenis in loop, beweging en mimiek, vooral met baard is de gelijkenis praktisch bizar te noemen, nog maar te zwijgen dat hij zelf het meeste heeft ingezongen, en ik hoor het eigenlijk niet, hoewel ik wel het vermoeden had. Om nog maar weer eens over al die prachtige nummers te beginnen die de revue passeren met The End, Riders On The Storm, Love Street, Love Her Madly en het recent herontdekte 5 to 1.

Om terug te komen bij Morrison die ik voor het gemak even terugkoppel aan Kurt Cobain en mijn comment in Montage Of Heck. Want voor beide geldt dezelfde vraag: gek of geniaal? Overgevoelig, heldervoelend, hoogsensitief, iemand die niet binnen kaders of drempels kon denken maar ergens toch een bepaalde aversiteit had met thuis, met zijn ouders. Precies zullen we het nooit weten of we met een hyper talent, overgevoelig iemand of een uitermate labiel persoon te maken hadden. En dat is waar de romantiek van het geheel de kop opsteekt. Verheerlijking van drugs en drank? Nee, wat mij betreft niet want dat hekel ik juist, net als de aversie tegen justitie. Stone weet er wat dat betreft precies de juiste mythe om heen te weven die zichzelf in die zin alleen maar versterkt. Wat vaag en zweverig genoemd kan worden kun je ook zien als een 'vrije' geest. Kostelijk in dat geval is de bizarre scene met Kathleen Quinlan, ook niet mis in haar jonge jaren, terwijl ze naakt achter elkaar aanvliegen en dansen op de klanken van Carmina Burana, net zo bijzonder de scène waar hij buiten het raam hangt en Pam opoffering afdwingt of de 'turkey-diner-murder-food- fight-fest' een situatie die ook even gemakkelijk weer bij gelegd wordt. Het onderstreept niet alleen Jim, of The Doors en hun aanhang, maar vooral het tijdperk waarin dit speelde.

Het kan dan ook niet anders dan The Doors als film een geweldige indruk op mij achter laat om tenslotte Edie Sedgewick nog even te benoemen als amper in beeld, en Densmore zelf schijnt ook nog voorbij te komen als engineer. Ja, dit beviel mij wel en met recht een fijne toevoeging voor mijn collectie, en ik zie nu al uit naar een herkijk terwijl ik als één van de weinige minpunten de slechte elektronische uitvoering van Adagio van Albinoni noem, oef...Stone, dat klonk slecht. Zonde!

Waarschijnlijk al eens benoemd hier maar wat een sterk acteerwerk ook van Val Kilmer zeg, chapeau!

De demonen (jeugdtrauma's) die Morrison al dan niet onder invloed uit laten zien wat voor (constructieve / destructieve) drijfveren deze getalenteerde doch getroubleerde man had. Bijzonder mooi en knap in beeld gebracht, mooie trip.

Als je dan toch een film moet maken over The Doors en je op zoek bent naar een acteur die Jim Morrison kan spelen dan is er slechts één optie: Val Kilmer. Mocht Jim in 1991 nog geleefd hebben, dan zou hij wellicht geschrokken zijn van zijn evenbeeld, zo levensecht. Geweldig!

Regisseur Oliver Stone mag zich visueel volop uitleven in deze registratie van Jim Morrisons turbulente levensloop. Zeker de tweede helt bevat daarmee een aantal uitstekend in beeld gebrachte concertregistraties met een innemende stilering. Val Kilmer zit uitzonderlijk goed in zijn rol tijdens de krankzinnigere scenes en zijn personage leent zich voor genoeg excentrieke momenten. Jammerlijk is dat zo'n verhaal uiteraard met een uitgesponnen inleiding moet komen en die neemt in het geval van The Doors een geheel uur in beslag. Daar zit Stone duidelijk minder comfortabel op zijn plek, want het duurt erg lang voordat de film je weet te absorberen. De bijpersonages verwateren bovendien compleet naar de achtergrond, maar eenmaal Kilmer zijn microfoon oppakt wordt er gelukkig efficiënte afleiding aangeboden.