menu

Woodstock (1970)

Alternatieve titel: Woodstock: 3 Days of Peace & Music

mijn stem
3,80 (411)
411 stemmen

Verenigde Staten
Documentaire / Muziek
184 minuten / 228 minuten (director's cut)

geregisseerd door Michael Wadleigh

Een intieme kijk op het Woodstock Music & Art Festival, dat in 1969 in Bethel, NY gehouden werd. Van de voorbereiding tot het opruimen, met toegang tot bijzondere insiders, registraties van optredens en portretten van festivalgangers. Zowel positieve als negatieve elementen worden belicht.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=Ok9941BTzVg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Spirit_Catcher
4,5
Ik heb 2 dvd's i.v.m. Woodstock '69. altijd leuk om te zien omdat ik als kind toch met de muziek opgegroeid ben (dankzij fanatieke ouders).
van deze dvd kon je trouwens de directors cut (hier in België) een paar jaar geleden bij een krant bijkopen voor een mooi prijsje zonder twijfels gekocht!
ik ga niet teveel kak aan m'n uitleg hangen = niets anders dan lovende woorden voor deze docu.

avatar van HarmJanStegenga
3,5
Nou had ik verdomme zo gehoopt op 'White Rabbit' van Jefferson Airplaine. Grace Slick is één van mijn grootste heldinnen ooit. Allang blij om haar te zien in deze documentaire natuurlijk, samen met de andere leden. Maar om dan een director's cut van bijna 4 uur te zien en bepaalde nummers (waaronder deze) niet te horen / zien te krijgen is een beetje jammer. Maar deze 'Woodstock' heeft meer te bieden.

Tja, 'Woodstock'. Dit is dé gebeurtenis die ik had willen meemaken. Al sinds ik een klein jochie ben, ben ik gek van muziek. Ik hou van de jaren 60 (70 en 80 ook erg trouwens) en de sfeer die een evenement als deze met zich meebrengt is onbetaalbaar. Zo vrij als een vogel, zo had ik me daar gevoeld. Beetje naakt zwemmen en wassen in een meer, wat drinken, roken, high worden en trippen op alle mooie muziek en de scenery. Want wat een prachtig gezicht zeg. Al die mensen, het podium, zon, regen, modder.. het maakt niet uit. Alle mensen genieten. Of proberen dat in ieder geval. Voor zover ze kunnen.

Jonge, gooi mij asjeblieft terug in de tijd op dat weiland. Geef me een pak peuken, een fles whisky en optredens van o.a. Crosby, Stills & Nash, Hendrix, Jefferson Airplane, The Who, CCR, Grateful Dead etc. en 't had me niet kunnen schelen dat ik nu al een opaatje was geweest. Ik was lekker op 'Woodstock' geweest. Maar helaas. Het mocht niet baten. Gelukkig hebben we de prachtige, sfeervolle beelden die me terug de tijd in kunnen nemen, om zo toch te kunnen genieten van dit grootste evenement. Schitterend.

Ja, ondanks de lange speelduur van de DC heb ik genoten. Zo nu en dan gaat 't wat te lang door allemaal, maar ik had een klein beetje het gevoel er toch wat bij geweest te zijn. Eindelijk gezien deze prent. De speelduur hield me al jaren tegen. Waar een weekendje alleen thuis wel niet goed voor is.

avatar van DirkjeA
5,0
HarmJanStegenga schreef:
Nou had ik verdomme zo gehoopt op 'White Rabbit' van Jefferson Airplaine. Grace Slick is één van mijn grootste heldinnen ooit. Allang blij om haar te zien in deze documentaire natuurlijk, samen met de andere leden. Maar om dan een director's cut van bijna 4 uur te zien en bepaalde nummers (waaronder deze) niet te horen / zien te krijgen is een beetje jammer. Maar deze 'Woodstock' heeft meer te bieden.

Tja, 'Woodstock'. Dit is dé gebeurtenis die ik had willen meemaken. Al sinds ik een klein jochie ben, ben ik gek van muziek. Ik hou van de jaren 60 (70 en 80 ook erg trouwens) en de sfeer die een evenement als deze met zich meebrengt is onbetaalbaar. Zo vrij als een vogel, zo had ik me daar gevoeld. Beetje naakt zwemmen en wassen in een meer, wat drinken, roken, high worden en trippen op alle mooie muziek en de scenery. Want wat een prachtig gezicht zeg. Al die mensen, het podium, zon, regen, modder.. het maakt niet uit. Alle mensen genieten. Of proberen dat in ieder geval. Voor zover ze kunnen.

Jonge, gooi mij asjeblieft terug in de tijd op dat weiland. Geef me een pak peuken, een fles whisky en optredens van o.a. Crosby, Stills & Nash, Hendrix, Jefferson Airplane, The Who, CCR, Grateful Dead etc. en 't had me niet kunnen schelen dat ik nu al een opaatje was geweest. Ik was lekker op 'Woodstock' geweest. Maar helaas. Het mocht niet baten. Gelukkig hebben we de prachtige, sfeervolle beelden die me terug de tijd in kunnen nemen, om zo toch te kunnen genieten van dit grootste evenement. Schitterend.

Ja, ondanks de lange speelduur van de DC heb ik genoten. Zo nu en dan gaat 't wat te lang door allemaal, maar ik had een klein beetje het gevoel er toch wat bij geweest te zijn. Eindelijk gezien deze prent. De speelduur hield me al jaren tegen. Waar een weekendje alleen thuis wel niet goed voor is.


Mijn gevoel precies, alleen wel naar het Holland Pop Festival in het Kralingse Bos geweest. Was 15 jaar en mijn ouders dachten dat ik bij een vriendinnetje verbleef, en haar ouders dachten hetzelfde. Ahhh wat een ervaring, om nooit te vergeten. Nee, geen Woodstock maar het leek er op.

avatar van Mescaline
5,0
DirkjeA schreef:
Mijn gevoel precies, alleen wel naar het Holland Pop Festival in het Kralingse Bos geweest. Was 15 jaar en mijn ouders dachten dat ik bij een vriendinnetje verbleef, en haar ouders dachten hetzelfde. Ahhh wat een ervaring, om nooit te vergeten. Nee, geen Woodstock maar het leek er op.


Sta je ook nog op de documentaire van het Kralingse Bos?

avatar van Mescaline
5,0
Na 3 jaar lang weer herbekeken en wat blijkt? Die hippies zijn gewoon nog steeds aan het feesten! Dit is zo geweldige indrukwekkende en mooie docu over de saamhorigheid tussen een hele grote groep mensen en de feel good sfeer die er onlangs alle gebreken toch aanwezig bleef. Zelfs als het gaat regenen weten ze er op een positieve manier mee om te springen en ook de artiesten die hier onderdeel van mochten zijn spelen met een hoop plezier en allemaal op hun hoogste niveau!
Wat een heerlijk tijdsbeeld is en blijft deze documentaire toch en wat een droevige gedachte dat ik helaas niet in die tijd mocht opgroeien.
Ik probeer hier wel een jaarlijks iets van te maken.

Van 4,5 naar een 5 en gewoon ook een plaats in mijn top 10, want wat is dit 3 uur en 3 kwartier lang genieten zeg!!

avatar van Woland
5,0
Ontzettend gave registratie van een toch wel vrij unieke gebeurtenis: het Woodstock-festival. De drie uur drie kwartier die de Director's Cut duurde is wat aan de lange kant, dat wel, maar alsnog is het een boeiende zit. Fantastische muziek, die me doet wensen dat ik daar ook op dat veld zat, maar deze film is veel meer dan een concertregistratie. De sfeer van het festival komt uitstekend naar voren, met zeer veel footage van de dagelijkse gang van zaken, en vele korte gesprekken met allerlei festivalgangers, organisatoren en muzikanten. Ze zijn niet allemaal even coherent, en er zitten ook een paar complete mafklappers tussen (die gasten die de regering ervan beschuldigden dat ze het laten regenen, of die kerel die midden op 't veld in z'n blote tokus staat te dansen), maar de positieve vibes stralen ervan af. Ook de wat mindere aspecten komen naar voren. Sommige buurtbewoners vinden het allemaal prachtig, anderen zien het maar als een stelletje onverantwoordelijke uitvreters die er een teringbende van maken. En het is geen geheim dat Woodstock uit z'n voegen is gebarsten, en bij lange na niet de faciliteiten qua sanitair en eten had om zo'n mensenmassa te onderhouden. Het is alleen maar goed dat ook dit soort aspecten wel naar voren komen, maar uiteindelijk blijft het genieten om de indrukwekkende beelden van deze unieke samenkomst te zien. Prachtig gemaakt, fijne muziek, en er wordt een geweldig tijdsbeeld gegeven. Ik geef het gewoon de volle mep.

avatar van zoutzak
4,5
Mooie opmars in de top250

avatar van mrklm
5,0
Jimi Hendrix die met een kippenvelbezorgende, geïmproviseerde versie van “The Star-Spangled Banner”: wellicht het beroemdste moment uit deze sublieme documentaire over een uniek evenement waarbij zo’n 300.000 (!) jongeren bijeen kwamen op het land van Max Yasgur, om samen te genieten van een cultureel muziekfestival met enkele van de grootste namen uit de muziekwereld. Dit had kunnen uitlopen op een ramp en de enorme toeloop van jongeren, waardoor er bij lange na niet voldoende faciliteiten waren om ze te voorzien van eten, drinken, onderdak en sanitaire voorzieningen, betekende ook dat het festivalterrein officieel tot rampgebied werd verklaard! De plaatselijke bevolking is er beduusd van, maar vrijwel iedereen prijst de jongeren voor hun gedrag en geniet van hun aanwezigheid. Het Woodstock-festival had gewoon een entreeprijs, maar tienduizenden jongeren reisden op de bonnefooi af en nadat een aantal van hen een gedeelte van de hekken had neergehaald en het terrein was opgekomen, zat er niets anders op dan iedereen verder maar gratis toe te laten. Een financiële strop voor organisator Michael Lang en de zijnen natuurlijk, maar zij zijn zich dusdanig bewust van het feit dat zij de instigatoren zijn geweest van een wonderlijk, onvergetelijk en legendarisch moment in de levens van alle aanwezigen, dat ze alleen maar kunnen genieten.

Natuurlijk valt er muzikaal van alles te genieten, maar het zijn niet alleen de optredens die deze film zo geweldig maakt om naar te kijken. Regisseur Wadleigh liet de cameramensen alles vanuit verschillende hoeken film, waarbij de camera vaak extreem dicht op de muzikanten staat. Zeker, een aanzienlijk deel van de artiesten stond onder invloed op het podium, maar het is prachtig om te zien hoe de muzikanten volledig opgaan in hun muziek en zich totaal niet bewust lijken van de camera. Ritchie Havens opent het gevarieerde programma, gevolgd door de bluesrock van Canned Heat en Ten Years After, de progressieve rock van The Who in absolute topvorm, de soul van de sublieme Joe Cocker, Janis Joplin, de funk van Sly & The Family Stone, de folkmuziek van Joan Baez en John Sebastian, de politieke karaoke van Country Joe & The Fish en de meligheid van Sha-Na-Na. “Woodstock” eindigt met het afsluitende optreden van Jimi Hendrix, die speelde voor een relatief kleine groep toeschouwers. Door een combinatie van regen en technische problemen had het festival zoveel vertraging opgelopen dat het festival een dag uitliep, waardoor Jimi Hendrix op maandagochtend speelde, toen een groot deel van het publiek al huiswaarts was gekeerd.

Wadleigh wisselt de optredens af met gesprekken met jongeren, altijd in split-screen aangevuld met sfeerimpressies van het festival. Het geeft een prachtig inzicht in wat deze bijzondere generatie bezielde om hier zo vreedzaam samen te komen. Er zijn genoeg luchtige momenten, bijvoorbeeld wanneer jongeren massaal een “Rain Chant” doen in een poging de regen te verdrijven. Of wanneer een groep genaamd “Merry Pranksters” een stukje performance-art brengen, een groep jongeren de basisbeginselen van meditatie [‘de ultieme drug’] krijgt aangeleerd en wanneer ze na een stevige regenbui zichzelf languit door de modder laten glijden. Hier is geen sprake van mythevorming: dit waren werkelijk “3 Days Of Peace & Music” en was het hoogtepunt en toont aan hoe waardevol de boodschap van de hippiebeweging was. Helaas zouden pogingen om het succes van Woodstock te herhalen jammerlijk mislukken: in december 1969 liep het gratis Altamont Festival uit op een drama door een combinatie van teveel en slechte drugs en de gewelddadige ‘beveiliging’ door “Hell’s Angels”. Het was het einde van de idealistische jaren ’60, maar gelukkig kunnen we bijna 50 jaar later nog volop genieten van hoe het was en hoe het – in de ogen van de idealistische dromer – nog steeds zou moeten kunnen. Dit is een film voor zij die er bij waren, voor de ware muziekliefhebber, maar bovenal voor de dromer... en wie droomt er niet van een wereld van vrede en muziek waarin Amerikaanse jongeren drie dagen in 1969 mochten leven?

5,0
Wat mij betreft de belangrijkste muziekfilm ooit. Wat een prachtige tijd was dat.

3,0
Een keer aardig om te zien, maar door de vele (slechte) optredens, duurt de docu veel te lang.

avatar van Mescaline
5,0
shrink schreef:
maar door de vele (slechte) optredens

Smaken verschillen zullen we maar zeggen, maar dit hoor ik toch niet zo vaak.

5,0
De documentaires 'Woodstock' van Michael Wadleigh en 'Gimme Shelter' van Albert & Davis Maysles zouden een verplichte double-bill moeten zijn. Beide verschenen in 1970 en geven een beeld van het verloop van een uit de hand gelopen festival. Woodstock vond plaats in augustus 1969 en het Altamont Festival (waar 'Gimme Shelter' om draait) nog geen vier maanden later. Daar waar Woodstock als het feestelijke hoogtepunt van de hippiecultuur wordt beschouwd met '3 days of love, peace and music' betekent Altamont het desastreuze einde van diezelfde cultuur, culminerend in vechtpartijen en zelfs een moord.
Het is als dag en nacht: het verschil tussen soft drugs op Woodstock en hard drugs en alcohol op Altamont. De films terugkijkend zijn de nogal naïeve organisatoren van Woodstock goed weg gekomen dat de "disaster area", zoals de festival-locatie in de buurt van New York al snel werd aangeduid niet tot daadwerkelijke rampen leidde. In 'Gimme Shelter' zie je de gevolgen van een vergelijkbare naïviteit. The Rolling Stones (hoofdact op Altamont) en met name hun aanhang van managers, advocaten en producenten maken op zijn minst een arrogante indruk. Ze zullen dat Woodstock wel eens even een poepie laten ruiken. De angst en paniek spatten niet veel later van het scherm.
Het levert in beide gevallen fantastische films op. 'Woodstock' maakte veelvuldig gebruik van de split-screentechniek, wat de vaart houdt in de niet-muzikale delen van de film en ook een aantal optredens een overweldigende impact meegeeft. De camera's die de beelden van de bands schieten bevinden zich allemaal op het podium, zodat wanneer je publiek in beeld krijgt dat altijd is vanuit het gezichtsbeeld van de artiest en je je met deze kunt vereenzelvigen.
'Gimme Shelter' is zonder al te vast plan vooraf gemaakt en doet van dag tot dag verslag van de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse toernee van de Stones. Het briljante is dat je al meteen bij het begin weet hoe slecht het af zal lopen, omdat de film aanvangt met Jagger, Richards en Watts die de rushes van het eindresultaat terugkijken. De muziekindustrie zou nooit meer hetzelfde zijn.

avatar van tbouwh
4,0
geplaatst:
3 uur en 45 minuten in de bioscoop... Dat was me wat.

avatar van Mescaline
5,0
geplaatst:
tbouwh schreef:
3 uur en 45 minuten in de bioscoop... Dat was me wat.
Met relaxed publiek ook? Dit in de bioscoop moet toch wel super zijn!

avatar van tbouwh
4,0
geplaatst:
Absoluut!

Gast
geplaatst: vandaag om 22:13 uur

geplaatst: vandaag om 22:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.