menu

Woodstock (1970)

Alternatieve titel: Woodstock: 3 Days of Peace & Music

mijn stem
3,81 (431)
431 stemmen

Verenigde Staten
Documentaire / Muziek
184 minuten / 228 minuten (director's cut)

geregisseerd door Michael Wadleigh

Een intieme kijk op het Woodstock Music & Art Festival, dat in 1969 in Bethel, NY gehouden werd. Van de voorbereiding tot het opruimen, met toegang tot bijzondere insiders, registraties van optredens en portretten van festivalgangers. Zowel positieve als negatieve elementen worden belicht.

  • Vanaf 18 augustus in de bioscoop (re-release)
  • nummer 190 in de top 250

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=i-kspXErXnU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Spirit_Catcher
4,5
Ik heb 2 dvd's i.v.m. Woodstock '69. altijd leuk om te zien omdat ik als kind toch met de muziek opgegroeid ben (dankzij fanatieke ouders).
van deze dvd kon je trouwens de directors cut (hier in België) een paar jaar geleden bij een krant bijkopen voor een mooi prijsje zonder twijfels gekocht!
ik ga niet teveel kak aan m'n uitleg hangen = niets anders dan lovende woorden voor deze docu.

avatar van HarmJanStegenga
3,5
Nou had ik verdomme zo gehoopt op 'White Rabbit' van Jefferson Airplaine. Grace Slick is één van mijn grootste heldinnen ooit. Allang blij om haar te zien in deze documentaire natuurlijk, samen met de andere leden. Maar om dan een director's cut van bijna 4 uur te zien en bepaalde nummers (waaronder deze) niet te horen / zien te krijgen is een beetje jammer. Maar deze 'Woodstock' heeft meer te bieden.

Tja, 'Woodstock'. Dit is dé gebeurtenis die ik had willen meemaken. Al sinds ik een klein jochie ben, ben ik gek van muziek. Ik hou van de jaren 60 (70 en 80 ook erg trouwens) en de sfeer die een evenement als deze met zich meebrengt is onbetaalbaar. Zo vrij als een vogel, zo had ik me daar gevoeld. Beetje naakt zwemmen en wassen in een meer, wat drinken, roken, high worden en trippen op alle mooie muziek en de scenery. Want wat een prachtig gezicht zeg. Al die mensen, het podium, zon, regen, modder.. het maakt niet uit. Alle mensen genieten. Of proberen dat in ieder geval. Voor zover ze kunnen.

Jonge, gooi mij asjeblieft terug in de tijd op dat weiland. Geef me een pak peuken, een fles whisky en optredens van o.a. Crosby, Stills & Nash, Hendrix, Jefferson Airplane, The Who, CCR, Grateful Dead etc. en 't had me niet kunnen schelen dat ik nu al een opaatje was geweest. Ik was lekker op 'Woodstock' geweest. Maar helaas. Het mocht niet baten. Gelukkig hebben we de prachtige, sfeervolle beelden die me terug de tijd in kunnen nemen, om zo toch te kunnen genieten van dit grootste evenement. Schitterend.

Ja, ondanks de lange speelduur van de DC heb ik genoten. Zo nu en dan gaat 't wat te lang door allemaal, maar ik had een klein beetje het gevoel er toch wat bij geweest te zijn. Eindelijk gezien deze prent. De speelduur hield me al jaren tegen. Waar een weekendje alleen thuis wel niet goed voor is.

avatar van DirkjeA
5,0
HarmJanStegenga schreef:
Nou had ik verdomme zo gehoopt op 'White Rabbit' van Jefferson Airplaine. Grace Slick is één van mijn grootste heldinnen ooit. Allang blij om haar te zien in deze documentaire natuurlijk, samen met de andere leden. Maar om dan een director's cut van bijna 4 uur te zien en bepaalde nummers (waaronder deze) niet te horen / zien te krijgen is een beetje jammer. Maar deze 'Woodstock' heeft meer te bieden.

Tja, 'Woodstock'. Dit is dé gebeurtenis die ik had willen meemaken. Al sinds ik een klein jochie ben, ben ik gek van muziek. Ik hou van de jaren 60 (70 en 80 ook erg trouwens) en de sfeer die een evenement als deze met zich meebrengt is onbetaalbaar. Zo vrij als een vogel, zo had ik me daar gevoeld. Beetje naakt zwemmen en wassen in een meer, wat drinken, roken, high worden en trippen op alle mooie muziek en de scenery. Want wat een prachtig gezicht zeg. Al die mensen, het podium, zon, regen, modder.. het maakt niet uit. Alle mensen genieten. Of proberen dat in ieder geval. Voor zover ze kunnen.

Jonge, gooi mij asjeblieft terug in de tijd op dat weiland. Geef me een pak peuken, een fles whisky en optredens van o.a. Crosby, Stills & Nash, Hendrix, Jefferson Airplane, The Who, CCR, Grateful Dead etc. en 't had me niet kunnen schelen dat ik nu al een opaatje was geweest. Ik was lekker op 'Woodstock' geweest. Maar helaas. Het mocht niet baten. Gelukkig hebben we de prachtige, sfeervolle beelden die me terug de tijd in kunnen nemen, om zo toch te kunnen genieten van dit grootste evenement. Schitterend.

Ja, ondanks de lange speelduur van de DC heb ik genoten. Zo nu en dan gaat 't wat te lang door allemaal, maar ik had een klein beetje het gevoel er toch wat bij geweest te zijn. Eindelijk gezien deze prent. De speelduur hield me al jaren tegen. Waar een weekendje alleen thuis wel niet goed voor is.


Mijn gevoel precies, alleen wel naar het Holland Pop Festival in het Kralingse Bos geweest. Was 15 jaar en mijn ouders dachten dat ik bij een vriendinnetje verbleef, en haar ouders dachten hetzelfde. Ahhh wat een ervaring, om nooit te vergeten. Nee, geen Woodstock maar het leek er op.

avatar van Mescaline
5,0
Mescaline (moderator)
DirkjeA schreef:
Mijn gevoel precies, alleen wel naar het Holland Pop Festival in het Kralingse Bos geweest. Was 15 jaar en mijn ouders dachten dat ik bij een vriendinnetje verbleef, en haar ouders dachten hetzelfde. Ahhh wat een ervaring, om nooit te vergeten. Nee, geen Woodstock maar het leek er op.


Sta je ook nog op de documentaire van het Kralingse Bos?

avatar van Mescaline
5,0
Mescaline (moderator)
Na 3 jaar lang weer herbekeken en wat blijkt? Die hippies zijn gewoon nog steeds aan het feesten! Dit is zo geweldige indrukwekkende en mooie docu over de saamhorigheid tussen een hele grote groep mensen en de feel good sfeer die er onlangs alle gebreken toch aanwezig bleef. Zelfs als het gaat regenen weten ze er op een positieve manier mee om te springen en ook de artiesten die hier onderdeel van mochten zijn spelen met een hoop plezier en allemaal op hun hoogste niveau!
Wat een heerlijk tijdsbeeld is en blijft deze documentaire toch en wat een droevige gedachte dat ik helaas niet in die tijd mocht opgroeien.
Ik probeer hier wel een jaarlijks iets van te maken.

Van 4,5 naar een 5 en gewoon ook een plaats in mijn top 10, want wat is dit 3 uur en 3 kwartier lang genieten zeg!!

avatar van Woland
5,0
Ontzettend gave registratie van een toch wel vrij unieke gebeurtenis: het Woodstock-festival. De drie uur drie kwartier die de Director's Cut duurde is wat aan de lange kant, dat wel, maar alsnog is het een boeiende zit. Fantastische muziek, die me doet wensen dat ik daar ook op dat veld zat, maar deze film is veel meer dan een concertregistratie. De sfeer van het festival komt uitstekend naar voren, met zeer veel footage van de dagelijkse gang van zaken, en vele korte gesprekken met allerlei festivalgangers, organisatoren en muzikanten. Ze zijn niet allemaal even coherent, en er zitten ook een paar complete mafklappers tussen (die gasten die de regering ervan beschuldigden dat ze het laten regenen, of die kerel die midden op 't veld in z'n blote tokus staat te dansen), maar de positieve vibes stralen ervan af. Ook de wat mindere aspecten komen naar voren. Sommige buurtbewoners vinden het allemaal prachtig, anderen zien het maar als een stelletje onverantwoordelijke uitvreters die er een teringbende van maken. En het is geen geheim dat Woodstock uit z'n voegen is gebarsten, en bij lange na niet de faciliteiten qua sanitair en eten had om zo'n mensenmassa te onderhouden. Het is alleen maar goed dat ook dit soort aspecten wel naar voren komen, maar uiteindelijk blijft het genieten om de indrukwekkende beelden van deze unieke samenkomst te zien. Prachtig gemaakt, fijne muziek, en er wordt een geweldig tijdsbeeld gegeven. Ik geef het gewoon de volle mep.

avatar van zoutzak
4,5
Mooie opmars in de top250

avatar van mrklm
5,0
Jimi Hendrix die met een kippenvelbezorgende, geïmproviseerde versie van “The Star-Spangled Banner”: wellicht het beroemdste moment uit deze sublieme documentaire over een uniek evenement waarbij zo’n 300.000 (!) jongeren bijeen kwamen op het land van Max Yasgur, om samen te genieten van een cultureel muziekfestival met enkele van de grootste namen uit de muziekwereld. Dit had kunnen uitlopen op een ramp en de enorme toeloop van jongeren, waardoor er bij lange na niet voldoende faciliteiten waren om ze te voorzien van eten, drinken, onderdak en sanitaire voorzieningen, betekende ook dat het festivalterrein officieel tot rampgebied werd verklaard! De plaatselijke bevolking is er beduusd van, maar vrijwel iedereen prijst de jongeren voor hun gedrag en geniet van hun aanwezigheid. Het Woodstock-festival had gewoon een entreeprijs, maar tienduizenden jongeren reisden op de bonnefooi af en nadat een aantal van hen een gedeelte van de hekken had neergehaald en het terrein was opgekomen, zat er niets anders op dan iedereen verder maar gratis toe te laten. Een financiële strop voor organisator Michael Lang en de zijnen natuurlijk, maar zij zijn zich dusdanig bewust van het feit dat zij de instigatoren zijn geweest van een wonderlijk, onvergetelijk en legendarisch moment in de levens van alle aanwezigen, dat ze alleen maar kunnen genieten.

Natuurlijk valt er muzikaal van alles te genieten, maar het zijn niet alleen de optredens die deze film zo geweldig maakt om naar te kijken. Regisseur Wadleigh liet de cameramensen alles vanuit verschillende hoeken film, waarbij de camera vaak extreem dicht op de muzikanten staat. Zeker, een aanzienlijk deel van de artiesten stond onder invloed op het podium, maar het is prachtig om te zien hoe de muzikanten volledig opgaan in hun muziek en zich totaal niet bewust lijken van de camera. Ritchie Havens opent het gevarieerde programma, gevolgd door de bluesrock van Canned Heat en Ten Years After, de progressieve rock van The Who in absolute topvorm, de soul van de sublieme Joe Cocker, Janis Joplin, de funk van Sly & The Family Stone, de folkmuziek van Joan Baez en John Sebastian, de politieke karaoke van Country Joe & The Fish en de meligheid van Sha-Na-Na. “Woodstock” eindigt met het afsluitende optreden van Jimi Hendrix, die speelde voor een relatief kleine groep toeschouwers. Door een combinatie van regen en technische problemen had het festival zoveel vertraging opgelopen dat het festival een dag uitliep, waardoor Jimi Hendrix op maandagochtend speelde, toen een groot deel van het publiek al huiswaarts was gekeerd.

Wadleigh wisselt de optredens af met gesprekken met jongeren, altijd in split-screen aangevuld met sfeerimpressies van het festival. Het geeft een prachtig inzicht in wat deze bijzondere generatie bezielde om hier zo vreedzaam samen te komen. Er zijn genoeg luchtige momenten, bijvoorbeeld wanneer jongeren massaal een “Rain Chant” doen in een poging de regen te verdrijven. Of wanneer een groep genaamd “Merry Pranksters” een stukje performance-art brengen, een groep jongeren de basisbeginselen van meditatie [‘de ultieme drug’] krijgt aangeleerd en wanneer ze na een stevige regenbui zichzelf languit door de modder laten glijden. Hier is geen sprake van mythevorming: dit waren werkelijk “3 Days Of Peace & Music” en was het hoogtepunt en toont aan hoe waardevol de boodschap van de hippiebeweging was. Helaas zouden pogingen om het succes van Woodstock te herhalen jammerlijk mislukken: in december 1969 liep het gratis Altamont Festival uit op een drama door een combinatie van teveel en slechte drugs en de gewelddadige ‘beveiliging’ door “Hell’s Angels”. Het was het einde van de idealistische jaren ’60, maar gelukkig kunnen we bijna 50 jaar later nog volop genieten van hoe het was en hoe het – in de ogen van de idealistische dromer – nog steeds zou moeten kunnen. Dit is een film voor zij die er bij waren, voor de ware muziekliefhebber, maar bovenal voor de dromer... en wie droomt er niet van een wereld van vrede en muziek waarin Amerikaanse jongeren drie dagen in 1969 mochten leven?

5,0
Wat mij betreft de belangrijkste muziekfilm ooit. Wat een prachtige tijd was dat.

3,0
Een keer aardig om te zien, maar door de vele (slechte) optredens, duurt de docu veel te lang.

avatar van Mescaline
5,0
Mescaline (moderator)
shrink schreef:
maar door de vele (slechte) optredens

Smaken verschillen zullen we maar zeggen, maar dit hoor ik toch niet zo vaak.

5,0
De documentaires 'Woodstock' van Michael Wadleigh en 'Gimme Shelter' van Albert & Davis Maysles zouden een verplichte double-bill moeten zijn. Beide verschenen in 1970 en geven een beeld van het verloop van een uit de hand gelopen festival. Woodstock vond plaats in augustus 1969 en het Altamont Festival (waar 'Gimme Shelter' om draait) nog geen vier maanden later. Daar waar Woodstock als het feestelijke hoogtepunt van de hippiecultuur wordt beschouwd met '3 days of love, peace and music' betekent Altamont het desastreuze einde van diezelfde cultuur, culminerend in vechtpartijen en zelfs een moord.
Het is als dag en nacht: het verschil tussen soft drugs op Woodstock en hard drugs en alcohol op Altamont. De films terugkijkend zijn de nogal naïeve organisatoren van Woodstock goed weg gekomen dat de "disaster area", zoals de festival-locatie in de buurt van New York al snel werd aangeduid niet tot daadwerkelijke rampen leidde. In 'Gimme Shelter' zie je de gevolgen van een vergelijkbare naïviteit. The Rolling Stones (hoofdact op Altamont) en met name hun aanhang van managers, advocaten en producenten maken op zijn minst een arrogante indruk. Ze zullen dat Woodstock wel eens even een poepie laten ruiken. De angst en paniek spatten niet veel later van het scherm.
Het levert in beide gevallen fantastische films op. 'Woodstock' maakte veelvuldig gebruik van de split-screentechniek, wat de vaart houdt in de niet-muzikale delen van de film en ook een aantal optredens een overweldigende impact meegeeft. De camera's die de beelden van de bands schieten bevinden zich allemaal op het podium, zodat wanneer je publiek in beeld krijgt dat altijd is vanuit het gezichtsbeeld van de artiest en je je met deze kunt vereenzelvigen.
'Gimme Shelter' is zonder al te vast plan vooraf gemaakt en doet van dag tot dag verslag van de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse toernee van de Stones. Het briljante is dat je al meteen bij het begin weet hoe slecht het af zal lopen, omdat de film aanvangt met Jagger, Richards en Watts die de rushes van het eindresultaat terugkijken. De muziekindustrie zou nooit meer hetzelfde zijn.

avatar van tbouwh
4,0
3 uur en 45 minuten in de bioscoop... Dat was me wat.

avatar van Mescaline
5,0
Mescaline (moderator)
tbouwh schreef:
3 uur en 45 minuten in de bioscoop... Dat was me wat.
Met relaxed publiek ook? Dit in de bioscoop moet toch wel super zijn!

avatar van tbouwh
4,0
Absoluut!

avatar van mjk87
3,5
geplaatst:
tbouwh schreef:
3 uur en 45 minuten in de bioscoop... Dat was me wat.


In augustus weer als je wil.

Nog niet eerder gezien, m'n vader al vaak genoeg, maar deze gaan we samen maar in de bios bekijken.

avatar van tbouwh
4,0
geplaatst:
Ja ik zag het. Een keer is wel voldoende en ik denk dat er voor zo'n eenmalige vertoning in EYE sowieso al genoeg gegadigden zijn om 'em snel uit te verkopen.

avatar van Basto
5,0
Verheug me er zeer op deze op de 18e op het grote witte doek te zien.

avatar van SergioMalick
4,5
Mijn ticket voor zondag is ook besteld! Met mijn 25 jaar zal ik waarschijnlijk veruit de jongste zijn... 3,5 uur, stoned op de eerste rij.

avatar van AGE-411
4,0
Heb er zonet de director's cut op zitten.
Exact 10 jaar geleden zag ik op een lange augustusnacht al eens de bioscoopversie, en mijn eerste gedachte vanavond was: "Wat? Is dat al 10 jaar geleden?". En wellicht zeggen de concertgangers van toen: "Is dat al 50 jaar geleden?".

Steenoud, maar nog niet versleten. De geest van die tijd mag dan al volledig weg zijn, de muziek staat nog steeds als een huis. En wedden dat dat binnen nog eens 50 jaar nog steeds het geval zal zijn? Ik zou dit een historisch document durven noemen.

Om dit document een hoge score te geven moet je natuurlijk voeling hebben met de muziek en de geest van toen. Als je een liefhebber van techno of hip-hop bent, dan kan ik me inbeelden dat je dit maar niets vind.
Hoewel ik een groot deel van de bands enkel van naam ken, kan de muziek - rock met een dik blues-laagje - me meteen bekoren. Mijn rechtervoet zit geen 5 minuten stil tijdens deze film. Vooral de optredens van Richie Havens, Santana en Ten Years After zullen er mij toe aanzetten om in de nabije toekomst deze artiesten verder te ontdekken.
De optredens van Canned Heat, The Who en Jimi Hendrix kende ik al. Moet gezegd worden dat Jimi niet tevreden was over z'n optreden: Een jaar later zou hij optreden op het Isle of Wight, een optreden dat hoger aangeschreven staat dan dit.
Bij Janis Joplin en Jefferson Airplane had een betere songkeuze er voor kunnen zorgen dat hun optreden minder ondergesneeuwd geraakte tegenover de voorgenoemde bands.


Een 4,0 is zeker op z'n plaats. Een score die ik niet snel zal geven aan een documentaire.

avatar van Tarkus
5,0
Tarkus schreef:
De hoeveelste keer het is dat ik deze film zie, eerlijk gezegd, ik ben de tel kwijt... Het is wel de eerste keer dat ik de director's cut zie.
Volgend jaar is het 40 jaar geleden dat het festival plaats vond, en toch is de film ervan nog steeds indrukwekkend.
Nu zijn zulke evenementen misschien een gewone zaak, maar dat was toen niet zo, dit concert is de moeder van alle festivals.
Het betekende ook voor vele artiesten de doorbraak, maar helaas voor sommigen was dit ook een van hun laatste optredens (Jimi Hendrix en Janis Joplin).
Maar het is een aanrader voor elke muziekliefhebber, en ondanks de lengte van de film, ruim 3,5 uur is er geen seconde dat je niet aandachtig toekijkt en luistert.
Bovendien is deze versie ook nog eens knap geremasterd, en heeft de DVD een prachtig surround geluid meegekregen.
Dit is echt top !!! En is de ideale film voor jongere mensen om de wat 'klassiekere' rock en folk uit de jaren 60 te leren kennen.


Naar aanleiding van de 50ste verjaardag van het concert heb ik me de Blu-ray versie van de film aangeschaft.
En uiteraard ook opnieuw bekeken en beluisterd.
Is en blijft een uitstekende film zoals ik reeds eerder zei.
Pluspunt bij deze versie is dat er een extra schijfje bij zit waarop nog vele onuitgegeven concertfragmenten staan, met onder andere CCR en Johnny Winter, maar nog vele anderen.
Topuitgave dus !!

avatar van thegoodfella
3,5
Woodstock zal nooit los gezien kunnen worden van Gimme Shelter. Lees hieronder waarom
Woodstock: 3 Days of Peace & Music | The Cult Corner - thecultcorner.com

avatar van Basto
5,0
thegoodfella schreef:
Woodstock zal nooit los gezien kunnen worden van Gimme Shelter. Lees hieronder waarom
Woodstock: 3 Days of Peace & Music | The Cult Corner - thecultcorner.com


Ben ik op voorhand oneens. Woodstock was immers eerst en heeft daarom niks met Altamont te maken. Omgekeerd is natuurlijk wel het geval.

Maar ik ga nu op je link klikken.

avatar van Gish
4,0
Vanmiddag op het grote scherm in LV 010, zin in.
Hendrix, Cocker, Ten Years After, laat maar komen.

avatar van Graaf Machine
5,0
Vanmiddag in de dorpsbioscoop van Hengelo de directorscut gezien.
Ben zelf 51 jaar, dus de muziek van de sixties is van voor mijn tijd.

Deze film trok blijkbaar voornamelijk mensen die wel de sixties hebben meegemaakt, want van de ruim 40 (zoveel heb ik nog nooit in Hengelo meegemaakt) medekijkers was ik denk ik wel de jongste. Vooral veel 60ers en 70ers. Voor hen moet het een absoluut feest geweest zijn.

Want voor mij was het al een feest.
Magistraal.
Overweldigend.
Intens.

Ik zit zelden met tranen in mijn ogen in de bioscoopzaal maar hier kwamen ze. Vier uur lang genieten.

Hoogtepunt was voor mij I'm going home van Ten Years After. Die band kende ik dus helemaal niet, maar wat een geweldige livepresentatie. Zat te shaken in mijn stoel. Heerlijk.

4,0
Wat de film betreft: de beelden zijn zo iconisch dat nu ik de film na 35 jaar weer eens zie ik alle beelden nog herken. Wat de film vooral laat zien behalve de muziek is dat de vibes van het festival goed waren: we zien een massaal feest van liefde, vrede en muziek zonder één geweldsincident. De paradox is dat het grote succes van het festival in wezen was dat juist alles mis ging en de hele organisatie een groot fiasco was: dat maakte niet alleen de toegang gratis maar dat men aldoor werd gedwongen samen te werken en voor elkaar te zorgen zonder dat geld een rol speelde. Aldus brachten de slechte omstandigheden de hippie-idealen in de praktijk. Qua muziek heb ik het nooit zo bijzonder gevonden, ondanks mijn liefde voor psyhedelica en jaren ’60: veel optredende artiesten maken geen psychedelische muziek (bv. The Who) of hebben zelfs helemaal niets met hippies te maken (bv. Sha-Na-Na) en omgekeerd ontbreken veel grote namen qua psychedelische muziek zoals The Doors. Alleen het optreden van Jimi Hendrix heeft me altijd van mijn sokken geblazen. Het zou niet een van zijn beste optredens zijn maar ik heb altijd het deel dat in de film is gekomen als absoluut legendarisch en Hendrix op z’n best gevonden (en ook z’n Woodstock-uitvoering van Red House, dat niet in de film zit en waarbij hij tijdens het spelen nota bene een snaar lijkt te breken, is van een onwerkelijke schoonheid en virtuositeit).

On a personal note: ik raakte als 12-jarige of zo in de ban van de hippies (van ver voor mijn tijd) en in zekere zin ben ik altijd een hippie gebleven. De hippies suggereerden immers dat er een andere en mooiere wereld mogelijk was – een leven van totale vrijheid en ecstatisch geluk – en zoiets maakte een onuitwisbare indruk op mijn puberziel die zo naar bevrijding smachtte. Hippiedom staat misschien voor een idealistisch ‘peace, love & music’, zoals Woodstock, en wordt wel opgevat als de romantische wending na de meer verlichte, rationalistische jaren ’50 (en op welk romantisch idealisme de cynische punk weer de tegenreactie was), maar in mijn schemadrang maak ik onderscheid tussen de volgende twee fasen of aspecten waarmee we ook beter kunnen begrijpen welke betekenis aan Woodstock moet worden toegekend.

Voor mij vormden de ‘stadshippies’ de eerste fase: een kleine groep radicalen met onder meer Timothy Leary die de LSD-revolutie preekten. Deze revolutie was naar buiten gericht: zoals LSD de geest deed exploderen en je door eindeloos veel prachtige werelden deed reizen, zo kon het gratis uitdelen van LSD een directe prikkel vormen om de maatschappij radicaal te veranderen. Uiteraard was dit bedreigend voor de gevestigde orde: LSD werd verboden en Timothy Leary werd door president Nixon “the most dangerous man in America” genoemd.

Mede door deze vijandigheid of weerstand trad er in de hippierevolutie een romantische inkering op (de tweede fase): het ging er niet meer om de maatschappij te veranderen maar om uit de maatschappij te stappen om op het platteland een alternatieve maatschappij van liefde en vrede – de commune – te vormen. De commune betrof een ‘terug naar de natuur’ (in contrast met de corrupte burgerlijkheid en stedelijke beschaving) – het simpele leven in harmonie met de natuur – en zelfontplooiing. LSD en revolutie werden vervangen door yoga, meditatie, kruidenthee, spiritualiteit en vrede in jezelf. Hooguit was vrije liefde nog een gemeenschappelijke factor, maar nu niet meer zozeer vanuit rebellie en vrijheid maar vanuit een sociaal met elkaar willen delen van alles (tegen het kapitalisme en bezitsdrang).

Woodstock lijkt op het kruispunt te staan van deze twee fasen: het belichaamt de omslag naar de tweede fase – Woodstock beoogde niet de maatschappij te veranderen maar om een weekend lang een alternatieve maatschappij van vrede en liefde te stichten – en het belichaamt de hippiecultuur als massafenomeen. Woodstock liet zien dat de hippies niet meer een marginaal groepje radicalen waren maar was uitgegroeid tot een massabeweging onder jongeren die als zodanig maatschappelijke impact maakten. Niet de radicaliteit maar de massaliteit deed vermoeden dat een maatschappelijke verandering mogelijk was: de nieuwe generatie toonde zich idealistisch en zou de wereld beter gaan maken. NB. Slechts een paar dagen eerder had de hippiesekte van Charles Manson een bloedbad aangericht, maar dat blijkt geen enkele impact te hebben gehad op het optimisme van Woodstock: wellicht markeerde dat bloedbad vooral het einde van de eerste fase en de uitloop naar de tweede fase die met Woodstock begon.

We weten nu dat van de impact van de hippies op de maatschappij qua vrede en liefde niet heel van terecht is gekomen, anders dan een radicaal romantisch individualisme waarbij iedereen ‘zichzelf’ moet kunnen zijn, bevrijd van maatschappelijke normen. De hippierevolutie heeft ons een stuk vrijer gemaakt maar niet perse socialer. De Hells Angels en het drama op Altamont zijn daarvan sprekende voorbeelden (en conservatieven hebben de erfenis van de 1968-revolutie in de vorm van de bloei van misdaad (drugshandel), prostitutie en ondermijning van elke autoriteit altijd gehekeld). In onze tijd zien we een paradox: mede dankzij de hippies zijn we alle vrije individuen geworden maar na de val van de Muur en de teloorgang van de hippiebeweging lijkt er geen alternatief zelfs meer denkbaar waardoor dat ‘neoliberale’ individualisme een dictatuur is geworden waaraan elke jongere zich noodgedwongen conformeert. Ja, die jongere heeft dankzij de hippies de vrijheid gekregen uit de maatschappij te stappen als hij dat wil maar hij vindt er geen vrijheid of geluk meer. Buiten de maatschappij is er nog slechts zelfvernietiging (waarvan Into the Wild (2007) - MovieMeter.nl een document is). En omdat je altijd alleen staat is de druk tot conformisme enorm groot geworden: de hippies op Woodstock liepen naakt rond als ze daar zin in hadden maar in onze tijd durft een vrouw niet eens meer topless te zonnen. Alternatieve sociale verbanden en normen worden niet meer geleverd door ‘subculturen’ maar door religies (de multicultuur) die juist vijandig staan tegenover individuele vrijheid.

Dat maakt Woodstock tot een unieke historische gebeurtenis – eenmalig was in de 20ste eeuw een utopische samenleving werkelijkheid geworden, ook al duurde het maar één weekend – en deze documentaire geeft ons de kans die met eigen ogen te aanschouwen.

avatar van Graaf Machine
5,0
Mooi stuk, Filosoof !

avatar van Basto
5,0
Fucking Hippies!

Misschien ben ik beïnvloed door de laatste Tarantino die ik eerder deze week twee keer zag. Maar ik vond de hippies vooral erg dom en naïef overkomen deze kijkbeurt.

Ik heb de film meermaals gezien en was in de jaren 80 er enorm van onder de indruk. Woodstock was iets magisch en deze film ving die vibe perfect.

Inmiddels zijn er elke zomer tientallen van dit soort festivals en is de bijzonderheid er grotendeels vanaf. Ook de meeste bands op Woodstock vallen niet direct (meer) in de smaak bij mij. Wel leuk om te zien wat een enorm basic podium er stond. Een paar houten vlonders!

Verder was het leuk om m eens in een uitverkochte bios te zien, maar de Director’s cut is toch wat minder dan de originele bioscoopversie. Iets compacter is toch beter. De 5* laat ik staan voor all times sake, maar vanmiddag kwam de kijkervaring eerder rond de 4* uit.

avatar van Graaf Machine
5,0
Heerlijke hippies !

Of ze dom zijn of niet is totaal irrelevant.
Sowieso wordt intelligentie zwaar overschat.
Alle grote problemen in de wereld zijn gevolg van intelligentie, niet van gebrek daaraan.
Alle grote problemen in de wereld kunnen niet door intelligentie opgelost worden, omdat ze er door veroorzaakt zijn.
Alle grote problemen in de wereld hebben gevoel nodig om opgelost te worden.

Heerlijke hippies !

avatar van Basto
5,0
Graaf Machine schreef:
Heerlijke hippies !

Of ze dom zijn of niet is totaal irrelevant.
Sowieso wordt intelligentie zwaar overschat.
Alle grote problemen in de wereld zijn gevolg van intelligentie, niet van gebrek daaraan.
Alle grote problemen in de wereld kunnen niet door intelligentie opgelost worden, omdat ze er door veroorzaakt zijn.
Alle grote problemen in de wereld hebben gevoel nodig om opgelost te worden.

Heerlijke hippies !


Die hippies zijn wel uitgegroeid tot een generatie van yuppies en verantwoordelijk voor een verdeelder Amerika dan ooit.

Drie dagen vredig samen zijn en van muziek genieten is geen kunst. Dat bewijzen al die festivals elke zomer wel...

Gast
geplaatst: vandaag om 06:59 uur

geplaatst: vandaag om 06:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.