Woodstock (1970)

Geweldig tijdsdocument. Als documentaire niet zozeer ontzettend geslaagd, maar als registratie uniek. Hoogtepunten waren Havens, Cocker (waar ik inmiddels een hekel aan heb) en Hendrix. Vond de interviews en dergelijke wel aardig, maar de optredens was wat dit memorabel maakt. 4 sterren. Het scheelt ook behoorlijk dat ik van de muziek houd.

There's always a little bit of heaven in a disaster area!!

Ik heb deze gisteren ondertussen al voor tiende maal gezien en hij blijft echt scoren. Komt misschien vooral doordat ik de DVD meestal opzet wanneer ik met een paar vrienden terugkom van café. En de sfeer zit er dan echt altijd direct in; rocken met Joe Cocker, lachen met Anti-Vietnam karaoke liedje, kippenvel bij Airplane & Joplin om uiteindelijk melancholisch te zeveren op de tonen van Jimmy Hendrickx ' magistrale gitaarwerk. Maar de film biedt tonnen meer, zoals onder andere een uiterst unieke registratie van een fantastisch festival. Een ander sterk punt zijn uiteraard de geweldige beelden en montagewerk. Dezer dagen ogen dezen zelfs modern. Kortom, ijzersterke film die met gemak de volle pot scoort en moest ik geloven in het heil van een top tien een onvoorwaardelijke nummer één plaats toebedeeld zou krijgen!

5*

Woodstock is een zeer treffende documentatie van een belangrijke periode uit de twintigste eeuw. De balans tussen de optredens, de interviews en de beelden van de bezoekers is precies goed. Deze mix maakt de film ook moeilijk te classificeren en daarom redelijk uniek. Aan de ene kant is het een serieuze documentaire over het Woodstock festival. Aan de andere kant kun je het ook zien als muziekfilm met prachtige optredens, waarvan de optredens van Jefferson Airplane en de afsluiter van Hendrix persoonlijke hoogtepunten zijn.

De knappe montage, met meerdere beelden naast elkaar, geeft vaak nog eens extra diepgang aan de beelden. Verder is het gewoon genieten van de muziek en alle mensen die het daar zo naar hun zin hebben. Apart hoe een film bij iemand die de jaren zestig niet mee heeft kunnen maken toch een soort gevoel van heimwee naar vervlogen tijden op kan wekken.

Een klein minpuntje voor mij is het ontbreken van de namen van de artiesten. Destijds was het natuurlijk overbodig en voor de kijker die de vijftig reeds gepasseerd is zal het ook geen problemen opleveren. Ondertiteling was op sommige momenten ook wel gewenst.

Woodstock... een 15 kwartier durende docu over een festival waar mensen opzoek gingen naar peace, love en muziek in één van de glorietijden van de muziek. De jaren 70 streeft dat net nog voorbij in mijn opinie.

Eerst viel er weinig te beleven vond ik tot Richie Havens Woodstock op gang zette en er werd besloten dat Woodstock gratis werd omdat ze het volk niet konden houden. Erg pure beelden onder die omroepersstem.

Hoogtepunten voor mij waren Baez met Joe Hill (wat een stem), The Who, Country Joe en Hendrix (wat een muzikaal genie).

3,5*

Zeer sterke film die met z'n 228 minuten (de versie die ik gezien heb) een uitgebreid beeld laat zien van het festival met evengoed tijd voor interviews, sfeerbeelden, achter de schermen, opstellen, catering, buurtbewoners, ... Het festival van peace & harmony had uiteraard ook een commerciële kant (die artiesten kwamen echt wel niet gratis) en je merkt dat er professionalisme is met voorbereide filmopnames. Dit is geen verdwaalde hippie met een camera.

Enige minpunt, maar daar kunnen de filmmakers niet aan doen, is de onvolledigheid van de affiche in de film (oa CCR, Melanie, The Band, Blood Sweat & Tears, Tim Hardin en Grateful Dead waren op het festival maar niet in de film). Als is het natuurlijk moeilijk om het hele festival in beeld te krijgen.

In elk geval een prachtig tijdsbeeld met enkele klassieke beelden en zo goed mogelijk vast gelegd voor de eeuwigheid.

Muzikabel.

Dat is een zelfverzonnen woord, maar u snapt waar ik heen wil (iets met formidabel). Erg prettig is vooral ook dat de tijdsgeest en sfeer goed lijkt gevangen. Gelukkig tegenwoordig ook inclusief de schitterende Tim Hardin.

Zeer goed.

Alvorens "Taking Woodstock" volgende week te bekijken, heb ik eerst nog maar eens de Woodstock documentaire bekeken of liever gezegd beluisterd. Bijna 4 uur kijken naar het scherm kon ik toch niet opbrengen, omdat ik het optreden van de artiesten niet altijd interessant vond en dat geldt zeer zeker ook voor 'het gepengel op de banjo' van Jimi Hendrix. Het beste vond ik het optreden van Santana, een van mijn favoriete bands van de jaren zestig en zeventig.

Woodstock mag dan wel als Music & Art festival belangrijk zijn, veel indruk - dat moge duidelijk zijn - maakte dit concert op mij bij herziening dus nu ook weer niet. De meeste muziek die door een 20-tal artiesten ten gehore werd gebracht vond ik gewoon niet mooi. Voor de rest een mooie tijdsdocumentaire, die niet los gezien kon worden van de oorlog in Vietnam die aan de andere kant van de aardbol door de Amerikanen uitgevochten werd. Het nummer van Country Joe MCDonald "I feel like I'm fixin' to die rag" was daar een mooi voorbeeld van.

3,5*

Financially, it is a disaster.

Iedereen hier spreekt bijna alleen maar over de optredens van de muzikanten in deze docu. Begrijpelijk natuurlijk en ze krijgen zeker niet onterecht zoveel eer, maar voor mij zit de grootsheid van Wadleighs meesterwerkje op de eerste plaats in de manier waarop hij de gebeurtenissen rond de optredens vangt. Het citaat hierboven komt van een van de organisatoren van het evenement. De manier waarop hij uitsprak zal ik niet snel vergeten. Met een sullig bloemetje in de hand en een grote grijns op zijn gezicht alsof hij haast blij is dat dit concert financieel een ramp is gebleken. Uiteraard is hij vooral blij met wat het concert uitdraagt. Het levert een schitterend beeld op.

En zo zijn er meer kleine momenten die dit tot een sterke film maken. John Sebastian die op het podium arriveert een aantal seconden nadat er omgeroepen is dat er een baby geboren is op het festivalterrein. Sebastian is er helemaal van de kaart van (en van de drugs, maar zijn reactie is niettemin prachtig). De man die de toiletten schoonmaakt. De opmerking dat er ontbijt aan bed georganiseerd gaat worden voor alle aanwezigen. De Indiër die zegt dat ze in India toch echt een heel ander beeld hebben van Amerika. De politiechef die trots is op de jeugd van tegenwoordig. De omroeper die naar ik vermoed vergeefs omroept dat er bij de informatiebalie een telefoontje is voor één van die ontelbare bezoekers van het festival. Een groepje hippies die we als silhouetten in de nacht zien dansen. Er is zoveel te zien dat een opsomming met gemak eindeloos kan worden.

Wat het uitdraagt is uiteindelijk niet de kracht van de muziek maar de beeld van een tijd en een houding. Om precies te zijn: een tijd en een houding die ver achter ons ligt. In tegenstelling tot veel liefhebbers van deze docu heeft de hippiewereld voor mij bijzonder weinig aantrekkingskracht. Geen wonder dat hun mentaliteit het uiteindelijk niet tot in de eeuwigheid heeft weten stand te houden. Dit ten spijt vond ik Woodstock, de documentaire, een ontroerend portret van deze mentaliteit: nauwelijks serieus te nemen, ongeloofelijk naïef, teveel gesteund op drugs, maar met een simpele oprechtheid die onmiskenbaar is. Wadleigh en zijn crew observeren de kleurrijke groep als buitenstaanders, maar met de juiste mate van affectie. Misschien is de lengte uiteindelijk wat overdreven, maar aan de andere kant zuigt het je er ook wel in.

En ja, de performances mogen er ook zijn. Een speciaal plekje had ik voor Joan Beaz die erg ontroerende speelde. Over de rest van de artiesten hoef ik niets te zeggen. Namen als Jimi Hendrix spreken voor zich.

4*

Hij is natuurlijk ongelooflijk lang maar absoluut het uitzitten waard. Een bijzonder concert en daarmee ook gelijk een bijzondere film. De acts zijn geweldig en waarschijnlijk kun je het hippietijdperk niet beter uitleggen dan met deze show. Moet bekennen dat het optreden van The Who me een beetje tegenviel, ze waren blijkbaar niet in topvorm. Sowieso is de geluidsopname van de optredens niet je van het. Qua documentaire-aspect wordt de nadruk gelegd op het vredelievende van de hippies en dat het lukte om drie dagen zonder voldoende voorzieningen in vrede te leven. Belangrijk voor het tijdsbeeld en past prima bij de film maar tegenhanger Gimme Shelter is natuurlijk vele malen spannender en opwindender met het oog op frictie en het breken van een tijdsperk. Woodstock is vooral een document, vrij eerlijk en straight naar film gebracht. Filmisch misschien zelfs wel saai maar dat wordt zwaar gecompenceerd door de magie van het evenement zelf.

Zo poe poe wat een zit zeg die director’s cut. Een documentaire van drieënhalf uur kijk je tenslotte niet iedere dag. Maar het moet gezegd worden dat het allemaal reuze meeviel. Sterker nog het was vaak erg leuk om te zien. Het was vandaag een snikhete dag en daar sluit Woodstock eigenlijk perfect bij aan, het festival waar mensen ook vaak schaars gekleed rondliepen.

De documentaire is vrij rechttoe rechtaan, Best leuk om te zien hoe het er destijds op Woodstock aan toe ging, maar nog leuker is het feit dat het gewoon regelmatig erg goede muziek is wat er gespeeld werd en wat ook voor een groot deel deze film vult. Jimi Hendrix, Santana en Joe Cocker zijn een aantal namen die de revue passeren en wat prettig luisteren is, al gaat Hendrix op een gegeven moment wel erg lang door met zijn solo. Verder heeft de film een prettige sfeer en ging de tijd ondanks de enorme lengte nog redelijk snel voorbij, ondanks dat er soms ook best wat mindere stukjes tussenzaten. Een ruime voldoende is wel op zijn plaats wat mij betreft.

3,5*

Woodstock

Een prent die ontroert, inspireert, beangstigt en je puur genot voorlegt. Een geweldig tijdsdocument.

Van het sigaretje en het babbeltje dat effe tussen het optreden door wordt opgestoken tot aan de regendans die plots ontstaat.

Van Richie *mf* Havens die pure soul is tot aan de prachtige Grace Slick.

Maar ook van de vrouw die haar zus al 2 dagen kwijt is (she was on meth during Richie Havens) en het grote financiële verlies

We zien hier een prachtig vastgelegd relikwie uit vervlogen tijden. Uit tijden waar niet álles werd vastgelegd door het publiek.

Uit een tijd waar de hoop op de muziek en de saamhorigheid was gevestigd, die uiteindelijk wellicht pijnlijk naïef is gebleken, maar toch.

Uit een tijd waar wellicht alles een stuk minder geregisseerd werd qua licht, geluid en technische zaken, maar het ging om de flow die er heerste.

De flow die er op een paar dagen ontstond en waar ik graag deelnemer van was geweest.

Ik ben op festivals geweest, de groepen mensen die hetzelfde voor ogen hebben, de gemeenschappelijkheid, is geweldig.

Het is inderdaad een groot dorp met allerlei gebeurtenissen, en als het op een dergelijke grootschalige, manier wordt gedeeld is het werkelijk ultiem.

En daar had ik dan ook nog meer van willen zien, want dat maakt Woodstock uniek; de absurd grote menigte die zich op allerlei fronten als sociaal heeft getoond.

Natuurlijk óók de artiesten, waarbij Jefferson Airplane, CSNY, Richie Havens en the Who toch wel zeer groots waren, maar denk eens aan alle namen die er niet waren.

Hoe was het dáár op het veld, tussen de (bedwelmde) mensen, bij de eettentjes, backstage, op de wegen naar het festival toe, in de bossen er rondom heen.

Desondanks genoten van alle artiesten, interviews en sfeerbeelden van allerlei (rand)zaken van het festival.

Woodstock is een drug op zichzelf. 4,5*

There's always a little bit of heaven in a disaster area

Het moet nu ongeveer een jaar zijn dat ik de CD Remember Woodstock in de auto heb liggen. Het is een CD met zo'n 15 nummers (bijlange na niet volledig dus) en van die 15 nummers zijn er 7 die ik stante pede opzet als ik in de auto zit. Het gaat hierbij om Santana (Jingo en Soul Sacrifice), Jimi Hendrix (Foxy Lady en Purple Haze), Jefferson Airplane (Somebody to Love en White Rabbit) en The Grateful Dead (Turn on You Love Light dat verkeerd gespeld wordt als Turn On Your Love Life). Ik was dan ook al tijden van plan om de Director's Cut van Woodstock op te zetten en gisteren, waar examens toch allemaal niet goed voor zijn, is dat er eindelijk van gekomen.

En het is een lange zit geworden maar wel één die het waard is. Woodstock fungeert dan ook vooral als een interessant tijdsdocument van één van de grootste festivals ooit. Met een prijskaartje van 18$ voor een ticket (uiteindelijk werd het zelfs gratis) is Woodstock één grote financiële flop maar Michael Wadleigh (met de hulp van een jonge Scorcese!) levert een interessant beeld af van die hippie periode. Het is dan ook bijna hallucinant om te kijken hoe er zoveel volk op één plaats tegelijkertijd aanwezig is en dat voor drie dagen lang terwijl ze compleet beneveld zijn door de drugs. Het is een festival dat je vandaag de dag niet zou zien gebeuren, zoveel is duidelijk. De lange speelduur is misschien het grootste hekelpunt aan heel de documentaire maar het moet gezegd worden dan het eigenlijk allemaal nog vrij snel voorbij gaat, al helpt het natuurlijk wel om fan te zijn van de vele bands die hier komen optreden.

Want hier zitten toch wel een paar geniale performances tussen. Een paar relatief onbekenden voor mij die meteen de toon weten te zetten (Richie Havens met Freedom en Country Joe McDonald met I Feel Like I'm Fixin' To Die!) maar ook de optredens van Hendrix, Santana, Joe Cocker en The Who zijn zeker en vast erg te pruimen. Het is dan ook zonde dat er besloten is om hier en daar maar wat fragmenten te laten zien. Zo was Neil Young, voor mij toch de interessantste van het kwartet Crosby, Stills, Nash & Young, er wel bij maar zie je hem nooit in de documentaire verschijnen. En jammer genoeg is er het complete gebrek aan The Grateful Dead. Oké, Jerry Garcia is hier en daar wel eventjes te zien maar de uitvoering van Turn on Your Love Light met Janis Joplin is misschien wel één van de meest geniale uitvoeringen die ik ken. The Grateful Dead vonden hun eigen performance echter niet zo denderend (het weer zat ook niet mee) en kozen ervoor, net zoals CCR, om hun beelden niet vrij te geven voor de film. Eeuwig zonde als je het mij vraagt.

Een uniek tijdsbeeld maar ik ben eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld in hetgeen er niet wordt getoond dan hetgeen dat er wel wordt getoond. Dit is natuurlijk puur gebaseerd op smaak en voorkeur maar ik zat uit te kijken naar White Rabbit en dergelijke die er uiteindelijk nooit komen. Sterke performances van The Who, Joan Baez en wie weet ik nog allemaal maar juist van die groepen ben ik niet meteen zo'n enorme fan. Al ga ik wel eens wat meer beginnen opzoeken van Richie Havens.

Dikke 3.5*

Nou had ik verdomme zo gehoopt op 'White Rabbit' van Jefferson Airplaine. Grace Slick is één van mijn grootste heldinnen ooit. Allang blij om haar te zien in deze documentaire natuurlijk, samen met de andere leden. Maar om dan een director's cut van bijna 4 uur te zien en bepaalde nummers (waaronder deze) niet te horen / zien te krijgen is een beetje jammer. Maar deze 'Woodstock' heeft meer te bieden.

Tja, 'Woodstock'. Dit is dé gebeurtenis die ik had willen meemaken. Al sinds ik een klein jochie ben, ben ik gek van muziek. Ik hou van de jaren 60 (70 en 80 ook erg trouwens) en de sfeer die een evenement als deze met zich meebrengt is onbetaalbaar. Zo vrij als een vogel, zo had ik me daar gevoeld. Beetje naakt zwemmen en wassen in een meer, wat drinken, roken, high worden en trippen op alle mooie muziek en de scenery. Want wat een prachtig gezicht zeg. Al die mensen, het podium, zon, regen, modder.. het maakt niet uit. Alle mensen genieten. Of proberen dat in ieder geval. Voor zover ze kunnen.

Jonge, gooi mij asjeblieft terug in de tijd op dat weiland. Geef me een pak peuken, een fles whisky en optredens van o.a. Crosby, Stills & Nash, Hendrix, Jefferson Airplane, The Who, CCR, Grateful Dead etc. en 't had me niet kunnen schelen dat ik nu al een opaatje was geweest. Ik was lekker op 'Woodstock' geweest. Maar helaas. Het mocht niet baten. Gelukkig hebben we de prachtige, sfeervolle beelden die me terug de tijd in kunnen nemen, om zo toch te kunnen genieten van dit grootste evenement. Schitterend.

Ja, ondanks de lange speelduur van de DC heb ik genoten. Zo nu en dan gaat 't wat te lang door allemaal, maar ik had een klein beetje het gevoel er toch wat bij geweest te zijn. Eindelijk gezien deze prent. De speelduur hield me al jaren tegen. Waar een weekendje alleen thuis wel niet goed voor is.

Na 3 jaar lang weer herbekeken en wat blijkt? Die hippies zijn gewoon nog steeds aan het feesten! Dit is zo geweldige indrukwekkende en mooie docu over de saamhorigheid tussen een hele grote groep mensen en de feel good sfeer die er onlangs alle gebreken toch aanwezig bleef. Zelfs als het gaat regenen weten ze er op een positieve manier mee om te springen en ook de artiesten die hier onderdeel van mochten zijn spelen met een hoop plezier en allemaal op hun hoogste niveau!

Wat een heerlijk tijdsbeeld is en blijft deze documentaire toch en wat een droevige gedachte dat ik helaas niet in die tijd mocht opgroeien.

Ik probeer hier wel een jaarlijks iets van te maken.

Van 4,5 naar een 5 en gewoon ook een plaats in mijn top 10, want wat is dit 3 uur en 3 kwartier lang genieten zeg!!

Ontzettend gave registratie van een toch wel vrij unieke gebeurtenis: het Woodstock-festival. De drie uur drie kwartier die de Director's Cut duurde is wat aan de lange kant, dat wel, maar alsnog is het een boeiende zit. Fantastische muziek, die me doet wensen dat ik daar ook op dat veld zat, maar deze film is veel meer dan een concertregistratie. De sfeer van het festival komt uitstekend naar voren, met zeer veel footage van de dagelijkse gang van zaken, en vele korte gesprekken met allerlei festivalgangers, organisatoren en muzikanten. Ze zijn niet allemaal even coherent, en er zitten ook een paar complete mafklappers tussen (die gasten die de regering ervan beschuldigden dat ze het laten regenen, of die kerel die midden op 't veld in z'n blote tokus staat te dansen), maar de positieve vibes stralen ervan af. Ook de wat mindere aspecten komen naar voren. Sommige buurtbewoners vinden het allemaal prachtig, anderen zien het maar als een stelletje onverantwoordelijke uitvreters die er een teringbende van maken. En het is geen geheim dat Woodstock uit z'n voegen is gebarsten, en bij lange na niet de faciliteiten qua sanitair en eten had om zo'n mensenmassa te onderhouden. Het is alleen maar goed dat ook dit soort aspecten wel naar voren komen, maar uiteindelijk blijft het genieten om de indrukwekkende beelden van deze unieke samenkomst te zien. Prachtig gemaakt, fijne muziek, en er wordt een geweldig tijdsbeeld gegeven. Ik geef het gewoon de volle mep.

Jimi Hendrix die met een kippenvelbezorgende, geïmproviseerde versie van “The Star-Spangled Banner”: wellicht het beroemdste moment uit deze sublieme documentaire over een uniek evenement waarbij zo’n 300.000 (!) jongeren bijeen kwamen op het land van Max Yasgur, om samen te genieten van een cultureel muziekfestival met enkele van de grootste namen uit de muziekwereld. Dit had kunnen uitlopen op een ramp en de enorme toeloop van jongeren, waardoor er bij lange na niet voldoende faciliteiten waren om ze te voorzien van eten, drinken, onderdak en sanitaire voorzieningen, betekende ook dat het festivalterrein officieel tot rampgebied werd verklaard! De plaatselijke bevolking is er beduusd van, maar vrijwel iedereen prijst de jongeren voor hun gedrag en geniet van hun aanwezigheid. Het Woodstock-festival had gewoon een entreeprijs, maar tienduizenden jongeren reisden op de bonnefooi af en nadat een aantal van hen een gedeelte van de hekken had neergehaald en het terrein was opgekomen, zat er niets anders op dan iedereen verder maar gratis toe te laten. Een financiële strop voor organisator Michael Lang en de zijnen natuurlijk, maar zij zijn zich dusdanig bewust van het feit dat zij de instigatoren zijn geweest van een wonderlijk, onvergetelijk en legendarisch moment in de levens van alle aanwezigen, dat ze alleen maar kunnen genieten.

Natuurlijk valt er muzikaal van alles te genieten, maar het zijn niet alleen de optredens die deze film zo geweldig maakt om naar te kijken. Regisseur Wadleigh liet de cameramensen alles vanuit verschillende hoeken film, waarbij de camera vaak extreem dicht op de muzikanten staat. Zeker, een aanzienlijk deel van de artiesten stond onder invloed op het podium, maar het is prachtig om te zien hoe de muzikanten volledig opgaan in hun muziek en zich totaal niet bewust lijken van de camera. Ritchie Havens opent het gevarieerde programma, gevolgd door de bluesrock van Canned Heat en Ten Years After, de progressieve rock van The Who in absolute topvorm, de soul van de sublieme Joe Cocker, Janis Joplin, de funk van Sly & The Family Stone, de folkmuziek van Joan Baez en John Sebastian, de politieke karaoke van Country Joe & The Fish en de meligheid van Sha-Na-Na. “Woodstock” eindigt met het afsluitende optreden van Jimi Hendrix, die speelde voor een relatief kleine groep toeschouwers. Door een combinatie van regen en technische problemen had het festival zoveel vertraging opgelopen dat het festival een dag uitliep, waardoor Jimi Hendrix op maandagochtend speelde, toen een groot deel van het publiek al huiswaarts was gekeerd.

Wadleigh wisselt de optredens af met gesprekken met jongeren, altijd in split-screen aangevuld met sfeerimpressies van het festival. Het geeft een prachtig inzicht in wat deze bijzondere generatie bezielde om hier zo vreedzaam samen te komen. Er zijn genoeg luchtige momenten, bijvoorbeeld wanneer jongeren massaal een “Rain Chant” doen in een poging de regen te verdrijven. Of wanneer een groep genaamd “Merry Pranksters” een stukje performance-art brengen, een groep jongeren de basisbeginselen van meditatie [‘de ultieme drug’] krijgt aangeleerd en wanneer ze na een stevige regenbui zichzelf languit door de modder laten glijden. Hier is geen sprake van mythevorming: dit waren werkelijk “3 Days Of Peace & Music” en was het hoogtepunt en toont aan hoe waardevol de boodschap van de hippiebeweging was. Helaas zouden pogingen om het succes van Woodstock te herhalen jammerlijk mislukken: in december 1969 liep het gratis Altamont Festival uit op een drama door een combinatie van teveel en slechte drugs en de gewelddadige ‘beveiliging’ door “Hell’s Angels”. Het was het einde van de idealistische jaren ’60, maar gelukkig kunnen we bijna 50 jaar later nog volop genieten van hoe het was en hoe het – in de ogen van de idealistische dromer – nog steeds zou moeten kunnen. Dit is een film voor zij die er bij waren, voor de ware muziekliefhebber, maar bovenal voor de dromer... en wie droomt er niet van een wereld van vrede en muziek waarin Amerikaanse jongeren drie dagen in 1969 mochten leven?

De documentaires 'Woodstock' van Michael Wadleigh en 'Gimme Shelter' van Albert & Davis Maysles zouden een verplichte double-bill moeten zijn. Beide verschenen in 1970 en geven een beeld van het verloop van een uit de hand gelopen festival. Woodstock vond plaats in augustus 1969 en het Altamont Festival (waar 'Gimme Shelter' om draait) nog geen vier maanden later. Daar waar Woodstock als het feestelijke hoogtepunt van de hippiecultuur wordt beschouwd met '3 days of love, peace and music' betekent Altamont het desastreuze einde van diezelfde cultuur, culminerend in vechtpartijen en zelfs een moord.

Het is als dag en nacht: het verschil tussen soft drugs op Woodstock en hard drugs en alcohol op Altamont. De films terugkijkend zijn de nogal naïeve organisatoren van Woodstock goed weg gekomen dat de "disaster area", zoals de festival-locatie in de buurt van New York al snel werd aangeduid niet tot daadwerkelijke rampen leidde. In 'Gimme Shelter' zie je de gevolgen van een vergelijkbare naïviteit. The Rolling Stones (hoofdact op Altamont) en met name hun aanhang van managers, advocaten en producenten maken op zijn minst een arrogante indruk. Ze zullen dat Woodstock wel eens even een poepie laten ruiken. De angst en paniek spatten niet veel later van het scherm.

Het levert in beide gevallen fantastische films op. 'Woodstock' maakte veelvuldig gebruik van de split-screentechniek, wat de vaart houdt in de niet-muzikale delen van de film en ook een aantal optredens een overweldigende impact meegeeft. De camera's die de beelden van de bands schieten bevinden zich allemaal op het podium, zodat wanneer je publiek in beeld krijgt dat altijd is vanuit het gezichtsbeeld van de artiest en je je met deze kunt vereenzelvigen.

'Gimme Shelter' is zonder al te vast plan vooraf gemaakt en doet van dag tot dag verslag van de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse toernee van de Stones. Het briljante is dat je al meteen bij het begin weet hoe slecht het af zal lopen, omdat de film aanvangt met Jagger, Richards en Watts die de rushes van het eindresultaat terugkijken. De muziekindustrie zou nooit meer hetzelfde zijn.

Heb er zonet de director's cut op zitten.

Exact 10 jaar geleden zag ik op een lange augustusnacht al eens de bioscoopversie, en mijn eerste gedachte vanavond was: "Wat? Is dat al 10 jaar geleden?". En wellicht zeggen de concertgangers van toen: "Is dat al 50 jaar geleden?".

Steenoud, maar nog niet versleten. De geest van die tijd mag dan al volledig weg zijn, de muziek staat nog steeds als een huis. En wedden dat dat binnen nog eens 50 jaar nog steeds het geval zal zijn? Ik zou dit een historisch document durven noemen.

Om dit document een hoge score te geven moet je natuurlijk voeling hebben met de muziek en de geest van toen. Als je een liefhebber van techno of hip-hop bent, dan kan ik me inbeelden dat je dit maar niets vind.

Hoewel ik een groot deel van de bands enkel van naam ken, kan de muziek - rock met een dik blues-laagje - me meteen bekoren. Mijn rechtervoet zit geen 5 minuten stil tijdens deze film. Vooral de optredens van Richie Havens, Santana en Ten Years After zullen er mij toe aanzetten om in de nabije toekomst deze artiesten verder te ontdekken.

De optredens van Canned Heat, The Who en Jimi Hendrix kende ik al. Moet gezegd worden dat Jimi niet tevreden was over z'n optreden: Een jaar later zou hij optreden op het Isle of Wight, een optreden dat hoger aangeschreven staat dan dit.

Bij Janis Joplin en Jefferson Airplane had een betere songkeuze er voor kunnen zorgen dat hun optreden minder ondergesneeuwd geraakte tegenover de voorgenoemde bands.

Een 4,0 is zeker op z'n plaats. Een score die ik niet snel zal geven aan een documentaire.

Naar aanleiding van de 50ste verjaardag van het concert heb ik me de Blu-ray versie van de film aangeschaft.

En uiteraard ook opnieuw bekeken en beluisterd.

Is en blijft een uitstekende film zoals ik reeds eerder zei.

Pluspunt bij deze versie is dat er een extra schijfje bij zit waarop nog vele onuitgegeven concertfragmenten staan, met onder andere CCR en Johnny Winter, maar nog vele anderen.

Topuitgave dus !!

Wat de film betreft: de beelden zijn zo iconisch dat nu ik de film na 35 jaar weer eens zie ik alle beelden nog herken. Wat de film vooral laat zien behalve de muziek is dat de vibes van het festival goed waren: we zien een massaal feest van liefde, vrede en muziek zonder één geweldsincident. De paradox is dat het grote succes van het festival in wezen was dat juist alles mis ging en de hele organisatie een groot fiasco was: dat maakte niet alleen de toegang gratis maar dat men aldoor werd gedwongen samen te werken en voor elkaar te zorgen zonder dat geld een rol speelde. Aldus brachten de slechte omstandigheden de hippie-idealen in de praktijk. Qua muziek heb ik het nooit zo bijzonder gevonden, ondanks mijn liefde voor psyhedelica en jaren ’60: veel optredende artiesten maken geen psychedelische muziek (bv. The Who) of hebben zelfs helemaal niets met hippies te maken (bv. Sha-Na-Na) en omgekeerd ontbreken veel grote namen qua psychedelische muziek zoals The Doors. Alleen het optreden van Jimi Hendrix heeft me altijd van mijn sokken geblazen. Het zou niet een van zijn beste optredens zijn maar ik heb altijd het deel dat in de film is gekomen als absoluut legendarisch en Hendrix op z’n best gevonden (en ook z’n Woodstock-uitvoering van Red House, dat niet in de film zit en waarbij hij tijdens het spelen nota bene een snaar lijkt te breken, is van een onwerkelijke schoonheid en virtuositeit).

On a personal note: ik raakte als 12-jarige of zo in de ban van de hippies (van ver voor mijn tijd) en in zekere zin ben ik altijd een hippie gebleven. De hippies suggereerden immers dat er een andere en mooiere wereld mogelijk was – een leven van totale vrijheid en ecstatisch geluk – en zoiets maakte een onuitwisbare indruk op mijn puberziel die zo naar bevrijding smachtte. Hippiedom staat misschien voor een idealistisch ‘peace, love & music’, zoals Woodstock, en wordt wel opgevat als de romantische wending na de meer verlichte, rationalistische jaren ’50 (en op welk romantisch idealisme de cynische punk weer de tegenreactie was), maar in mijn schemadrang maak ik onderscheid tussen de volgende twee fasen of aspecten waarmee we ook beter kunnen begrijpen welke betekenis aan Woodstock moet worden toegekend.

Voor mij vormden de ‘stadshippies’ de eerste fase: een kleine groep radicalen met onder meer Timothy Leary die de LSD-revolutie preekten. Deze revolutie was naar buiten gericht: zoals LSD de geest deed exploderen en je door eindeloos veel prachtige werelden deed reizen, zo kon het gratis uitdelen van LSD een directe prikkel vormen om de maatschappij radicaal te veranderen. Uiteraard was dit bedreigend voor de gevestigde orde: LSD werd verboden en Timothy Leary werd door president Nixon “the most dangerous man in America” genoemd.

Mede door deze vijandigheid of weerstand trad er in de hippierevolutie een romantische inkering op (de tweede fase): het ging er niet meer om de maatschappij te veranderen maar om uit de maatschappij te stappen om op het platteland een alternatieve maatschappij van liefde en vrede – de commune – te vormen. De commune betrof een ‘terug naar de natuur’ (in contrast met de corrupte burgerlijkheid en stedelijke beschaving) – het simpele leven in harmonie met de natuur – en zelfontplooiing. LSD en revolutie werden vervangen door yoga, meditatie, kruidenthee, spiritualiteit en vrede in jezelf. Hooguit was vrije liefde nog een gemeenschappelijke factor, maar nu niet meer zozeer vanuit rebellie en vrijheid maar vanuit een sociaal met elkaar willen delen van alles (tegen het kapitalisme en bezitsdrang).

Woodstock lijkt op het kruispunt te staan van deze twee fasen: het belichaamt de omslag naar de tweede fase – Woodstock beoogde niet de maatschappij te veranderen maar om een weekend lang een alternatieve maatschappij van vrede en liefde te stichten – en het belichaamt de hippiecultuur als massafenomeen. Woodstock liet zien dat de hippies niet meer een marginaal groepje radicalen waren maar was uitgegroeid tot een massabeweging onder jongeren die als zodanig maatschappelijke impact maakten. Niet de radicaliteit maar de massaliteit deed vermoeden dat een maatschappelijke verandering mogelijk was: de nieuwe generatie toonde zich idealistisch en zou de wereld beter gaan maken. NB. Slechts een paar dagen eerder had de hippiesekte van Charles Manson een bloedbad aangericht, maar dat blijkt geen enkele impact te hebben gehad op het optimisme van Woodstock: wellicht markeerde dat bloedbad vooral het einde van de eerste fase en de uitloop naar de tweede fase die met Woodstock begon.

We weten nu dat van de impact van de hippies op de maatschappij qua vrede en liefde niet heel van terecht is gekomen, anders dan een radicaal romantisch individualisme waarbij iedereen ‘zichzelf’ moet kunnen zijn, bevrijd van maatschappelijke normen. De hippierevolutie heeft ons een stuk vrijer gemaakt maar niet perse socialer. De Hells Angels en het drama op Altamont zijn daarvan sprekende voorbeelden (en conservatieven hebben de erfenis van de 1968-revolutie in de vorm van de bloei van misdaad (drugshandel), prostitutie en ondermijning van elke autoriteit altijd gehekeld). In onze tijd zien we een paradox: mede dankzij de hippies zijn we alle vrije individuen geworden maar na de val van de Muur en de teloorgang van de hippiebeweging lijkt er geen alternatief zelfs meer denkbaar waardoor dat ‘neoliberale’ individualisme een dictatuur is geworden waaraan elke jongere zich noodgedwongen conformeert. Ja, die jongere heeft dankzij de hippies de vrijheid gekregen uit de maatschappij te stappen als hij dat wil maar hij vindt er geen vrijheid of geluk meer. Buiten de maatschappij is er nog slechts zelfvernietiging (waarvan Into the Wild (2007) - MovieMeter.nl een document is). En omdat je altijd alleen staat is de druk tot conformisme enorm groot geworden: de hippies op Woodstock liepen naakt rond als ze daar zin in hadden maar in onze tijd durft een vrouw niet eens meer topless te zonnen. Alternatieve sociale verbanden en normen worden niet meer geleverd door ‘subculturen’ maar door religies (de multicultuur) die juist vijandig staan tegenover individuele vrijheid.

Dat maakt Woodstock tot een unieke historische gebeurtenis – eenmalig was in de 20ste eeuw een utopische samenleving werkelijkheid geworden, ook al duurde het maar één weekend – en deze documentaire geeft ons de kans die met eigen ogen te aanschouwen.

Woodstock, het meest iconische openlucht muziekfestival ooit. De opkomst was dermate groot dat er diverse tekorten waren aan voedsel of publieke toiletten. Peace, love and rock & roll waren de sleutels om opstanden of ontevredenen de kiem te smoren. Muziek als verbroedering en als symbool voor harmonie, vrijheid en vrede.

De docu geeft een mooie weergave weer van hoe het toen was. Muziek wordt afgewisseld met interviews uit diverse hoeken (muzikanten, bezoekers, organisatoren en omwonenden). Prachtige beelden met die lichtopnames. Fantastische muziek ook die legendarisch is. Puur genieten en beelden die iedereen wel al eens gezien heeft. Ze blijven voor eeuwig op het netvlies gebrand. De beelden zijn wat oud, maar wie maalt daar om? Het zijn tenslotte authentieke beelden. Het is de totaalbeleving die telt. Puur genieten!

Nou, om maar direct te zeggen: 4 uur is toch echt wel te lang. Dat komt deels ook doordat sommige nummers ellenlang duren en in die director's cut gaat dat toch echt wel wringen. Zelfs Hendrix op het eind die maar doorgaat, of Sly (dat nummer vind ik heerlijk): hier had met gemak een uur uit gekund. Vooral ook omdat ik lang niet elk nummer even bijzonder vond en van sommige artiesten daar werd ook niet mijn favoriete nummer gespeeld.

Wel een goede docu, die zowel de sfeer en het publiek toont, als de muziek zelf. Ook merk je dat de regisseur echt wel probeert de optredens, die steeds keurig een vol nummer tonen en de muziek dus centraal zetten, een beetje schwung te geven met zijn camerawerk, montage of verschillende beelden naast elkaar. Zo blijft het afwisselend genoeg. Leuk zijn vooral de beelden van de volwassen mensen die allemaal ook vrij relaxt zijn en die 'kinderen' graag willen helpen. Zou dat nu ook zo zijn als Lowlands faliekant mislukt? Sowieso vond ik de beelden buiten de muziek om het meest interessant. 3,5*.

Met een speelduur van bijna vier uur is deze (verlengde) versie van Woodstock wel extreem lang zeg. Om eerlijk te zijn, gewoon veel te lang. Op een gegeven moment raak je toch de concentratie kwijt, ook al is de sfeer tof en de muziek enorm goed. Het is een document van een periode in de vorige eeuw waar alles kon, waar iedereen alles deed. Dat komt wel goed naar voren in deze uren. Drank, drugs, seks, vrijheid. Het zit erin. Met z'n allen naakt in het water, geen probleem. Ik kan me voorstellen dat dit een enorm gave week is geweest voor iedereen die erbij was omdat het een uiting was voor hun manier van leven. Dat alles is alweer 50 jaar geleden, de tijd vliegt.

Puur als docu of als muziekfilm overtuigt het dus wel. De muziek is divers, de kwaliteit ligt hoog. Het spel van Jimi Hendrix op het einde is echt fenomenaal. De beelden van een uitzinnig publiek zijn mooi. Zeker bij dat laatste deel, tijdens het optreden van Hendrix, als de camera dan van bovenaf over honderdduizenden mensen heen gaat. Prachtig. Misschien had ik nog wel meer van het publiek en het festival zelf willen zien en iets minder van de optredens, al was dit ook gewoon goed. Maar nogmaals, het duurde me veel en veel te lang. Dit was denk ik krachtiger geweest in een uur of twee speelduur. Zelfs de korte versie duurt nog drie uur. Ongetwijfeld zullen de pure muziekliefhebbers hier van smullen en had het ze wel dubbel zo lang mogen duren, maar ik vond het gewoon een prettige tijdsbesteding.

3,5*

Bezit de DVD die ik wel zo nu en dan op zet. Prachtig die tijd en de muziek van The Who, Joe Cocker. Ik was 23 jaar tijdens dit concert.

Erg fijne registratie met naast aandacht voor de muziek ook redelijk wat screentime voor de organisatoren, de omwonenden en het publiek- de laatste groep had nog wel iets meer in beeld gemogen maar het was ook wel goed zo. Hoewel de docu erg lang duurt had het toch niet veel korter gekund- het tweede nummer van The Who (Summertime Blues) had er van mij wel uit gemogen omdat het het briljant uitgevoerde See Me, Feel Me opvolgt, en zo zijn er nog wel een paar die ik niet had gemist maar zo zal iedereen wel zijn eigen favorieten hebben. Het hoogtepunt zat eigenlijk al meteen in het begin met Freedom van Richie Havens. Grappig trouwens om Ten Years After te zien- ik kende de uitvoering al decennia omdat het ooit op een verzamelaar stond maar ik had nooit de link met Woodstock gelegd.

Los van de muziek valt er dus ook veel te genieten van de sfeerbeelden, de faciliteiten (Port-O-San), het taalgebruik ("Can you dig that, the New York State thruway is closed man!"), de oprechte vrolijkheid en ook wel aardig de kleine clashes te zien: omwonenden die klagen maar vervolgens een aantal bedelende hippies best vriendelijk te woord staan. De editing wordt gekenmerkt door gebruik van split screen en multi-screens, iets dat vooral werkt als je zowel de muzikant als de dansende mensen ziet zoals bij Santana.

Ik kwam naast de naam van Scorsese trouwens ook die van Thelma Schoonmaker tegen bij de credits, de vaste editor van Scorsese- een van hun eerste samenwerkingen.

Een fikse kluif, deze documentaire. Woodstock is van ver voor mijn tijd, maar gelet op de reputatie van het festival best de moeite waard om wat meer over te weten te komen. Op de muziek valt over de hele linie weinig aan te merken, veelal goede optredens. Ik moet bekennen dat ik behoorlijk wat artiesten niet kende, maar muzikaal gezien is het zeker de moeite waard. De interviews vond ik tegenvallend. Ze gaven wel een tijdsbeeld en sfeerbeeld, maar echt interessant vond ik het niet. De documentaire duurt bijzonder lang, de director's cut gaat richting de vier uur. Ik heb lang niet de hele tijd geboeid gekeken en geluisterd. De optredens kun je ook prima als achtergrondgeluid hebben, maar het had echt beduidend korter gemogen voor mij. Ik kan mij echter wel voorstellen dat liefhebbers van deze muzikanten en deze periode hier wel de volle vier uur geboeid naar kunnen kijken, maar het duurde voor mij echt te lang.

Een documentaire, een muziekfeestje, een momument van een iconisch moment in een tijd die alweer heel ver achter ons ligt. Maar ook een film die ik graag en met veel plezier kijk, gewoon omdat het fijn kijken is met een fijne soundtrack. Knappe beelden, zeker voor die tijd en gezien de omstandigheden - ook daar zie je aan hoe uniek het geheel was, het enthousiasme straalt er vanaf, zowel in de onderwerpen als in de productie. De 228 minuten lange director's cut is duidelijk completer dan het origineel - en zelfs die had van mij best nog wat langer gemogen.