Woodstock (1970)

Vanavond op Canvas. Vind je de muziek van die tijd leuk en het

beeld van de hippies rond de jaren 70. Kijken. Op dit festival was ik helaas niet. Wel de drie dagen 26,27 en 28 juni 1970 in het Kralingse Bos te Rotterdam. Gelukkig ook absoluut de top. Ook daar is een film van die uiteraard ook (net als deze) in mijn bezit is. Maar Woodstock,ach ach,was ik er maar geweest.

Tja, da's lang geleden dat ik deze film gezien heb. Ook ik ben in het Kralingse Bos geweest. Ik luister zelden of nooit meer naar muziek uit die tijd. Het sterkst herinner ik me de vogels die floten aan het eind bij Pink Floyd en wat ik allemaal "genuttigd" had. En wat was ik blij dat ik thuis was zeg! God, wat was ik kapot zeg! Gek genoeg luister ik wel veel naar jaren '80 en midden '90 rock. Ook laat 70-er rock jaren soms.

Toch vond ik die periode wel heel leuk om in te leven. Maar ja, tijden veranderen. Had geen zin om weer te kijken. Oh, 't is nog bezig zie ik maar ik heb van die zeurende buren en dan moet de muziek zacht.......ff een blik erop werpen voor de sterren....de "stem sterren".........

(TV is aan nu.) Huh, wie waren dit ook alweer? Afijn, toentertijd vond ik het geweldig dus doe ik maar 4 sterren. Ha, daar is Jefferson Airplane, nah, het boeit me maar matig om eerlijk te zijn.

Ik ben helaas de titel vergeten van die geweldige documentaire die Het Uur van de Wolf uitzond enige weken geleden over de Festival Train door Canada met ook Janis Joplis, The Band enz. Dat was geweldig maar ook tevens het einde van het sprookje......ach ja......en nu John Sebastian over de love and peace die zeer bankable events werden. Doch ik las dat grote bands als U2, Coldplay en nog wat van die bands hun dure kaartjes niet meer kwijt raken......Tijden veranderen weer....

God, die haarbanden, aviators en de hele rimbam is weer terug in fashion.....maar niet die onschuld en het kost veel meer.....

En de tv gaat maar uit. Beter voor de buren en ik weet het nog wel maar 't is over.

Godverdomme, machtige reportage.

Het optreden van Jimi Hendrix was het enige dat ik kende (Youtube en DVD). Het opmerkelijkste is dat ie op een bepaald moment als protest het Amerikaanse volkslied naspeelt op zijn gitaar.

Daarnaast allemaal artiesten waar ik nog nooit van gehoord heb, of enkel van horen zeggen.

Die Country Joe McDonald (totaal onbekende naam) was nog het meest indrukwekkende; gaat er plots 300.000 man meezingen

Mooie optredens van oa John Sebastian, The Who, Crosby, Stills & Nash en Jefferson Airplane.

Een fascinerend tijdsdocument, niet altijd even interessant, geld ook zeker voor de muziek.

Wouw! Ik heb er wel de lpvan gehad en nu nog de VHS van Stamping Ground. (Heb deze docu van George Sluizer maar eens toegevoegd. )Moet geweldig zijn geweest...

Ik vond het niet zo fantastisch deze documentaire behalve natuurlijk J.Cocker en Santana. J.Cocker had ik nog gezien als oude vent op TV maar zo jong hier met zijn wilde, lange haren en zijn gekke gebaren, fenomenaal.

Schitterende docu. Vond vooral de optredens van Santana en Ten Years After te gek! Helemaal opgaan in de klanken en de intensiteit van de performers. Fantastisch!

Country Joe McD kreeg natuurlijk iedereen mee omdat hij een anti-Vietnam nummer ten gehore bracht. Maar dat was wel een kippenvel momenje omdat heel veel mensen idd spontaan mee begonnen te zingen. En je zag ook dat ze dat met hun hart deden, omdat ze het helemaal gehad hadden met de oorlog.

Optreden van Jimi was ook gaaf. Maar hoe weet je dat dat een protest is? En dat was dan een protest tegen....(Vietnam neem ik aan?)

Wordt verder een heel goed beeld geschetst van het festival en van hoe de omgeving ermee omgaat. En hoe de meningen erover uiteenlopen bij de mensen op de straat. Mooi tijdsbeeld ook.

'We mogen blij zijn met onze jongeren, dat ze drie dagen bijeen kunnen zijn zonder rellen, ruzies, de boel af te breken.' Duidelijke tweedeling tussen ouderwets/conservatief Amerika en de jeugd/progressief Amerika.

Plaatsvervangende schaamte bij het zien van een leeg veld bij Jimi. Kutpubliek. Onderling hadden ze het heus naar hun zin, maar weglopen bij Jimi is gewoon schandalig. Wat Jimi ook doet.

Naar wat ik heb gelezen speelde hij het niet uit protest maar gewoon omdat hij het mooi vond.

voor de rest vond ik het leuk om eens beelden te zien van het bekendste festival ooit, ongelofelijk hoeveel volk daar was. spijtig dat the doors er niet hebben opgetreden, had de docu voor mij nog wat leuker gemaakt:D

Volgens mij toonden ze gewoon wat beelden van 'the day after' hoor.

Anders was de docu nog eens 10 min langer.

Gedeeltelijk waar. Toch is er duidelijk te zien dat er veel minder volk aanwezig is bij het optreden van Jimi, dan bij de voorgaande dagen. Er zijn immers verschillende beelden van het optreden gefilmd van op het podium terwijl Jimi aan het optreden is. Dan zie je echt een groot verschil met de eerdere dagen. Het had waarschijnlijk echter meer met het aanhoudende slechte weer te maken dan met de muzikale prestaties.

Ik kan me uiteraard vergissen, maar ik dacht dat het publiek massaal vertrok toen hij het volkslied ging spelen.

Wij gingen in 1972 naar de tweede voorstelling en toen we ons kaartje kochten gierde Jimi Hendrix met het Amerikaanse volkslied door het filmtheater. De eerste voorstelling naderde haar einde.

Voor mij een onvergetelijke ervaring en de start van een muziekverslaving.

Er had voor mij veel meer sfeerbeelden en reacties van het publiek tussen gemogen, ook nauwelijks beelden van het publiek tijdens de optredens, vond ik bijzonder jammer

zo'n half uur aan een stuk zitten kijken hoe iemand zijn gitaar bespeelt vind ik daarentegen ongelooflijk saai, dan luister ik wel naar een CD...

Woodstock 40 jaar!

Nou, hangt er vanaf wie die gitaar bespeelt. Bij Hendrix, verdomme, daar kan ik uren naar kijken. Schitterende handen alleen al.

Zeer sterke film die met z'n 228 minuten (de versie die ik gezien heb) een uitgebreid beeld laat zien van het festival met evengoed tijd voor interviews, sfeerbeelden, achter de schermen, opstellen, catering, buurtbewoners, ... Het festival van peace & harmony had uiteraard ook een commerciële kant (die artiesten kwamen echt wel niet gratis) en je merkt dat er professionalisme is met voorbereide filmopnames. Dit is geen verdwaalde hippie met een camera.

Enige minpunt, maar daar kunnen de filmmakers niet aan doen, is de onvolledigheid van de affiche in de film (oa CCR, Melanie, The Band, Blood Sweat & Tears, Tim Hardin en Grateful Dead waren op het festival maar niet in de film). Als is het natuurlijk moeilijk om het hele festival in beeld te krijgen.

In elk geval een prachtig tijdsbeeld met enkele klassieke beelden en zo goed mogelijk vast gelegd voor de eeuwigheid.

Muzikabel.

Dat is een zelfverzonnen woord, maar u snapt waar ik heen wil (iets met formidabel). Erg prettig is vooral ook dat de tijdsgeest en sfeer goed lijkt gevangen. Gelukkig tegenwoordig ook inclusief de schitterende Tim Hardin.

Zeer goed.

Nadat ik Taking Woodstock vorige maand gezien had vroeg ik mezelf af of dit een slappe satire, komedie of drama moest voorstellen. En die vraag stelde ik me vooral omdat er nogal wat kleurrijke personage de revue passeerde die nauwelijks uitgediept werden. Neem nou bijvoorbeeld de ouders, de travestiet en een getraumatiseerde Vietnam veteraan. Ik kon daar werkelijk niets mee.

Op zich is het verhaal goed te volgen van Taking Woodstock maar als je wat dieper gaat kijken, en je weet eigenlijk niets af van Woodstock, dan kom je letterlijk van een koude kermis thuis. Omdat je verdere betekenislagen mist is de hele essentie van film ervaren verdwenen. Het is namelijk belangrijk om in te zien dat film niet op zichzelf staat.

Maar toen ik afgelopen week Woodstock gezien had kwam ik tot het besef dat de kleurrijke personages van Taking Woodstock symbool staan van de tijd van toen. Het zijn dus toch mensen van vlees en bloed hoe krankzinnig ze er ook uitzien en wat voor wartaal ze ook uitslaan. Daarbij is het belangrijk om te weten dat er ten tijden van Woodstock sprake was van een generatieconflict. Denk aan de ambivalentie van de jeugd tegenover Amerika of de popmuziek. Wat ook interessant is om te zien is hoe Ang Lee omgaat met de filmtechniek van toen en dat gebruikt in zijn eigen film. Bijvoorbeeld de split-screen techniek. Hij gebruikt dat vaker om gebeurtenissen gelijktijdig af te laten spelen.

Woodstock zelf vond ik interessant om te zien. Vooral als tijdsdocument. Persoonlijk kan ik niet veel met de muziek. Mijn oren doen nog steeds pijn van dat gepengel op de banjo van Jimi Hendrix. En dat voor een half uur lang waar de camera continue gericht is op het lichaam van Jimi Hendrix. Dat kon wel wat minder. Ik had trouwens wel wat meer concertgangers of buurtbewoners willen horen en zien. Maar dat is eerder een smetje op een vier uur durende documentaire die vrijwel alles belicht.

Ik vond de kwaliteit van het beeld en geluid stukken minder dan ik er van verwacht had. Komt dat doordat ik Woodstock op TV zag? Ik vermoed van wel want deze documentaire lijkt alleen voor de bioscoop gemaakt te zijn. Daarbij komt het stereogeluid ook meer tot zijn recht in de bioscoop dan in de huiskamer.

Het is interessant om te zien hoe belangrijk context is voor veel film. Of dat nu historische, sociaal, politiek of filmtechnisch is. Het is voor veel films noodzakelijk dat je op de hoogte bent van de context. En zo zie je maar weer dat ieder mens niet te oud is om te leren en ben ik alweer een stukje wijzer geworden rondom de essentie van films ervaren en bekijken. Heel af en toe is context belangrijk om een film te doorgronden.

Jimi Hendrix is een der grootste musici die ooit op deze aarde rond liepen.

Waar ben jij dan fan van?

Britney Spears? Milk inc.? K3? Whithin Temptation?

Vangelis, Mozart, Beethoven, Strauss, Bach om er een aantal te noemen. En ik noem het geen fan (klinkt nogal Britney Spears achtig) eerder een liefhebber.

Misschien is het dan beter om te zeggen dat Jimi één van de grootste musici van de 20ste eeuw is. Maar als je niet van pop/rock houdt, (of heb ik dat verkeerd begrepen) dan vind ik het apart dat je 3,5 uur ernaar gaat kijken. Maar je kijkt het voor het tijdsbeeld. Kan ook. Maar om nou te beweren dat Jimi niet met een gitaar overweg kan is wel erg vergezocht, hij is misschien wel de beste gitarist aller tijden.

Konden geen van allen beter electrische gitaar spelen dan Hendriks.

En al helemaal niet linkshandig

Noch met de tanden.

Ter verduidelijk --> SARCASME

Alvorens "Taking Woodstock" volgende week te bekijken, heb ik eerst nog maar eens de Woodstock documentaire bekeken of liever gezegd beluisterd. Bijna 4 uur kijken naar het scherm kon ik toch niet opbrengen, omdat ik het optreden van de artiesten niet altijd interessant vond en dat geldt zeer zeker ook voor 'het gepengel op de banjo' van Jimi Hendrix. Het beste vond ik het optreden van Santana, een van mijn favoriete bands van de jaren zestig en zeventig.

Woodstock mag dan wel als Music & Art festival belangrijk zijn, veel indruk - dat moge duidelijk zijn - maakte dit concert op mij bij herziening dus nu ook weer niet. De meeste muziek die door een 20-tal artiesten ten gehore werd gebracht vond ik gewoon niet mooi. Voor de rest een mooie tijdsdocumentaire, die niet los gezien kon worden van de oorlog in Vietnam die aan de andere kant van de aardbol door de Amerikanen uitgevochten werd. Het nummer van Country Joe MCDonald "I feel like I'm fixin' to die rag" was daar een mooi voorbeeld van.

3,5*