The Doors (1991)

Val Kilmer had hier een Oscar voor moeten hebben. Eén van de beste acteerprestaties aller tijden. Verder ook een uitstekende film. Inmiddels al erg vaak gezien, maar het blijft goed.

Mee eens D_B_L en ik begrijp ook totaal niet de opmerking van One Ring: "slechtste rol"??? Zijn carriere is juist door deze rol in een lift gezet... Het is smaak en wees dan maar blij dat je niet met hun heb 'samengewerkt'. .

Jim IS Doors, dus de andere bandleden hingen er maar bij...

Was dat niet Top Gun? Verder is zijn carriére ook absoluut niet geworden wat men er van verwacht had.

Ja, maar The Doors is ook een groep. Het komt op mij oneerlijk over om de film dan naar de groep te noemen en maar een bandlid fatsoenlijke aandacht te geven.

Met "Top Gun" werd hij bekend, maar met "The Doors" werd hij pas echt serieus genomen door critici. Hij heeft later een paar verkeerde keuzes gemaakt ("The Island Of Dr Moreau", "Red Planet" en "Alexander" bijvoorbeeld), maar in films als "The Doors", "Tombstone", "Heat", "Joe The King", "The Salton Sea", "Wonderland", "Spartan", "Kiss Kiss Bang Bang" en "Felon" laten zien dat hij (nog steeds) een zeer goede acteur is.

Nou zo kort zijn die 140 minuten niet, de film blijft ook niet die hele speelduur boeiend imho

Toch niet helemaal waar, veel nummers zijn van Robbie Kruger, o.a. Light my Fire en Touch Me, of voor een groot gedeelte van Robbie, People are Strange, Love me Two Times etc... Daarnaast zijn de meeste nummers gemaakt door alle bandleden.

Val Kilmer lijkt wel sterk op Jim Morrison.

Als ik over iemand uit die tijd een biopic zou willen zien is het wel Morrisson..... Vind het boeiend om te zien hoe ze hun eigen weg gaan en zich totaal niet laten leiden/beinvloeden door hun omgeving..... Maar ik hou wel van dit soort zelfdestructieve personages. Zou ook dolgraag ooit een film over Keith Moon willen zien....

This is the strangest life I've ever known.

Een hele tijd geleden The Doors al eens gezien. Toen wist ik niet zo goed wat ik er mee aanmoest. De film laatst aangeschaft omdat ik het eens tijd vond voor een herziening. En ik moet zeggen dat het een van de meest intense herzieningen is die ik tot nu toe heb meegemaakt.

Toen ik de film voor de eerste keer zag, was dat gewoon op tv. Ik kan zeggen dat de film door de reclames verpest wordt. Nu op dvd in een keer gezien, en het komt The Doors alleen maar ten goede. Nu ben ik niet meteen een fan van de band, maar sommige nummers zijn en blijven echt geweldig. Voor een biopic over een bepaald muzikant zit de film ook tjokvol met de vaak briljante nummers van The Doors. Dit maakt de film al zeker de moeite waard om eens te bekijken. Wat mij gewoon erg aanspreekt is het mysterie rondom Morrison, in zijn leven en zijn dood. Stone heeft de film goed uitgebalanceerd. Tussen de gekte van de concerten hebben we ook de nodige rustpunten, die het leven van de zanger iets duidelijker maakt. Een briljant dichter die de muziek gebruikt om zijn boodschap aan de wereld duidelijk te maken.

In het begin van de film zien we Morisson nog als verlegen jongen die aan de film academie studeert en daar ook niet wordt begrepen. Langzaam ontpopt deze verlegen jongen zich tot een god op het podium. Dat eist zijn tol. Zorgvuldig word de aftakeling van de gejaagde zanger in beeld gebracht. Sex, drugs en Rock & Roll wordt zijn levensstijl, maar hij vergeet nimmer de boodschap die hij wil overbrengen. Hij wordt alleen nog steeds verkeerd begrepen. De nummers die Stone met zijn team heeft gekozen voor de film, brengen al een deel van die boodschap over. Het is dan ook meteen duidelijk dat de film door fans van de band is gemaakt.

De film is niet bedoeld voor alleen fans die de band aanbidden, maar ook niet fans worden geholpen in het begrijpen van de zanger. Het verhaal wordt goed en rustig verteld. Iedereen weet natuurlijk waar de film heenleid, maar gek genoeg denk je daar bij het kijken geen enkel moment aan. Aan het einde maakt het dan ook een erg diepe indruk. Dit komt ook door de schitterende prestatie van Kilmer die een tour de force aflevert. De gelijkenis in uiterlijk en in stemgeluid helpt daarbij ook enorm veel. Maar ook de rest van de cast doet het uitstekend. Of het nu om kleine rollen gaat of om kleine bijrollen. Iedereen helpt mee om een ode te maken aan The Doors en aan Jim Morrison.

De manier waarop Stone de film geschoten heeft is fenomenaal. Niet zo experimenteel en druk als bijv. Natural Born Killers, maar af en toe wel een weirde shot. Het lijkt alsof je de gehele film aan het meetrippen bent, en de vaak hypnotiserende muziek en teksten helpen daarbij ook weer veel mee. Van de kleine intieme concerten tot de grote stadion concerten, van de gekte onderweg tot de rustpunten waarin we Kilmer met Ryan zien. Alles ziet er erg mooi uit. Mooi gebruik van kleur en een sterke editing.

Door mijn fascinatie voor de overleden zanger The Doors nog een kans gegeven, en ik ben blij dat ik dat gedaan heb wat toch wel een van de mooiste herzieningen is geweest sinds een hele lange tijd. Een stemverhoging lijkt me dan ook dik verdiend.

3* --> 4.5*

Morgenavond op tv, ik kan me herinneren dat ik er nog niet zo lang geleden een deel van had gezien op tv, is toch met de scene dat hij door een agent niet wordt herkend en een klap krijgt

Ben ik totaal niet met je eens, zonder de overige bandleden was hij ook niets geweest! Hooguit mischien een dichter of poeet.

Onzin inderdaad. Los van zijn muzikale inbreng was Ray Manzarek de stabiele factor in de band die onderlinge geschillen oploste en de band bij elkaar hield. Zonder die stabiliteit zou de band het m.i. niet lang uitgehouden hebben.

dit is gewoon een goeie movie.

Val Kilmer speelt de sterren van het podium.

muziek zweept de boel heerlijk op.

Stone laat zien hoe je muziek en film voortreffelijk combineert.

heb de film zo,n 3X gezien.

laatste X was een paar maand gelee.

Jim Morrison had een grotere bekendheid dan de andere leden. De frontman bij groepen heeft dat meestal wel. Maar muzikaal was The Doors meer dan enkel Jim. Hun doorbraak. Je hoort dat ook bij nummers als Riders on the storm, waarbij Morrison al zover van de wereld was, dat de rest van de band het instrumentale gedeelte van hun nummers wat groter maakte en de zang minder belangrijk was. Als performance heeft Morrison zeker z'n bijdrage, maar muzikaal gezien was hij vooral tegen het einde zo erg van de kaart dat hij amper iets kon bijdragen. Zeker niet in de studio.

Doors maakte ook zonder Jim albums.

Jim had solo zeker weten niet zo bekend geworden.

Daar ben ik van overtuigd.

Film had wat bij betreft nog meer cult mogen zijn, nu was het soms wat vlak.

Hoort allerminst bij de groep.

Verder toch een paar mooie scenes hoor!

Het eerste deel van de film maakte erg veel indruk en de muziek wordt prima gebruikt. Kilmer zet een mooie rol neer maar ik kan me nergens aan de indruk ontrekken dat het allemaal erg geromantiseerd is en dat maakt de film wat potsierlijk. en zorgt ervoor dat het gevoel ontstaat dat je het allemaal wel gezien hebt. Maar desondanks heb ik me prima vermaakt.

Discussie hoort misschien niet hier, maar Jim WAS Doors en dat werd nog eens (pijnlijk) onderstreept door de slechte verkoop van de zeer magere 2 albums die na de dood van Jim werden uitgebracht. Band dacht hier verder te gaan zonder Jim, maar helaas... Hierin werd toch wel vrij duidelijk welke invloed Jim had op zowel de band als hun geluid en uitstraling. Dit zegt overigens niets over de uitermate goede muzikaliteit van de bandleden.

De film laat duidelijk zien dat het toch echt om Jim ging en het hele circus om hem heen (natuurlijk hier en daar aangedikt, maar daar is het een film voor). Misschien hadden ze de film beter Jim Morisson kunnen noemen... . Anyway, met La Môme één van de beste muzikale films uit de geschiedenis voor mij.

Ben niet bepaald een fan van Kilmer na het zien van enkele twijfelachtige films... Toch, na jaren, de film maar eens bekeken. Het moet gezegd: Kilmer speelt hier z'n rol met verve. De film laat op mooie wijze Morrison's leven zien met bijbehorende schitterende muziek en dramatiek.

Nee, de film had natuurlijk niet Jim Morrison moeten heten. Hij had waarschijnlijk wel net zo bekend en controversieel geweest zonder de band. Het is de band echter die Jim's huidige status heeft gegeven. En die heeft-ie niet in zijn eentje opgericht.

Prachtige film . de film gaf me een totaal ander beeld van jim morrison en the doors val kilmer deed het fantasties als jim
wat 1 van de beste stukken uit de film is is dat stuk dat jimword aangevallen door die agent in die douche en dat jim dat daarna allemaal vertel op het poduim en vervolgens word gearesteerd

zozo, valt me nu pas op dat 1991 EN deze film verscheen EN JFK

@Triple G , nee samen met Ray Manzarek is de band opgericht.

De verschillen tussen Ray en Jim hebben er helaas ook weer toe geleid dat het geen stand kon houden.

Deze film staat al jaren in mijn top 10 (voor wat het waard is).

Mijn eerste bericht, ben nieuw op de site, ziet er goed uit en ik ben dankbaar dat ik mijn verzameling er zo overzichtelijk in kan zetten.

Eh.. Jim wás The Doors.. dan komt er een hele tijd niks en dan de groep pas . Dankzij Jim werden The Doors bekend, braken ze door.. Ik ben er van overtuigd dat hij ook een goede solocarriere had gehad. Hij was zanger, artiest en performer in één, da's best uniek.

ik ben dezel film gaan kijken omdat ik gek ben op the doors.

het was een vermakelijke film.

wel is het jammer dat ze alleen de slechte kant van Jim laten zien.

hij was geen heilige, maar hier wordtie afgeschilderd als een vreselijk persoon.

ik kan niet wachten op 'strange days', lijkt me toch wat meer waarheidsgetrouw

The Doors is een van de beste bands allertijden

There are things known and things unknown and in between are The Doors

Ik noem mezelf zeker en vast een Doorsfan. Ik kende de groep vroeger alleen maar door Riders on the Storm maar sinds ik van mijn broer een magazine had gekregen met daarin een interview met Morrison was ik toch benieuwd wat iedereen nu aan deze band zo goed vond. Het begon met hun debuutalbum en al snel had ik de gehele collectie in mijn bezit. Stone zorgt ervoor dat mijn liefde voor film en voor The Doors een mooie combinatie wordt.

Er zijn zo een aantal mensen die zonder veel te doen ontzettend charismatisch zijn. Ché Guevarra is er één van, James Dean en Marilyn Monroe ook maar in de muziekbusiness is dit zonder twijfel Jim Morrison. Gewoon al de manier waarop de man, vaak knetterstoned of straalbezopen, op een podium stond zorgde voor een gigantische aantrekkingskracht bij mij. Reken daar nog eens zijn geweldige stem en prachtige poëzie en het kan niet meer stuk. Ik ben me in de loop der tijden dan ook beginnen interesseren in het fenomeen achter Jim Morrison, o.a. documentaires en boeken, dus ik was best wel benieuwd wat Stone hier van terecht ging brengen. Over het algemeen ben ik dan ook zeer tevreden van wat we hier te zien krijgen. Naar mijn weten zit er maar één grovere fout in, de Young Lion foto's werden getrokken door een man en niet door een vrouw, maar de meeste zaken worden ook netjes tot in de details besproken. De film duurt nu al meer dan 2 uur maar van mij had Stone het verhaal gerust nog wat verder mogen uitdiepen. Zo miste ik af en toe wel een klein detail dat Morrison echt kenmerkte. Een voorbeeld is dat Morrison naar het einde van de carrière van de band voorstelde aan de rest van de band om tegen het publiek te zeggen dat hij back stage was gestorven. Een verhaal dat later gigantisch veel roddels zou teweeg brengen of Morrison nu effectief gestorven is want als hij het toen al overwoog maar werd tegen gehouden door de band waarom zou hij het nu dan niet doen? Soit, Stone geeft in ieder geval wel een sterk beeld van Morrison weer zonder teveel in herhaling te vallen. Minpunt is wel dat ik het einde van de film iets te afgeraffeld vind met name Morrison zijn dood. Het zijn pas echt de laatste 5 minuten waarin hij sterft maar ik had gerust nog iets van de afloop willen zien. De film noemt niet voor niets 'The Doors' dus Stone had zich nog wel even mogen concentreren op de andere bandleden en hoe zij met de dood van hun vriend om gingen. Maar dit is maar een klein minpunt want voor de rest zet Stone een zeer sterk portret neer.

Iemand die nog een sterk portret neerzet is natuurlijk Val Kilmer. Verdomme, wat komt die man echt dicht in de buurt bij Morrison zelf. Qua uiterlijk is hij twee druppels water en alleen qua stem hoor ik soms nog een verschil maar dat is maar bij vlagen. In ieder geval behoort dit voor mij tot nu toe één van de beste, misschien zelfs de beste, rol van Kilmer. De manier waarop hij Morrison weergeeft is gewoon fenomenaal, ik kreeg echt het gevoel dat ik gewoon naar de pure belichaming van de Lizard King zat te zien. Ook de rest van de cast was fantastisch gecast. Meg Ryan, normaal gezien niet één van mijn favoriete actrices, zet hier een geloofwaardige Pam neer maar het zijn vooral de andere bandleden die bijna op hetzelfde niveau als Kilmer zitten. MacLachlan, ik zal er wel altijd Dale Cooper in blijven zien, ondergaat een ware metamorfose tot Manzarek maar Whaley en Dillon moeten niet veel doen om bijna dubbelgangers te zijn van Krieger en Densmore. Hieruit blijkt het nog maar eens hoe belangrijk het is om een geloofwaardige cast te kiezen. Degene die dan ook wat uit de boot viel was Michael Madsen. Echt geen idee wat die nu eigenlijk in de film had te zoeken.

Als je fan bent van The Doors dan zullen de vele nummers doorheen heel de film je wel bekend voor komen. Vele nummers zijn effectief de originele Doors opnames maar Kilmer slaagt erin om in de live versies de stem van Morrison perfect na te doen. Heerlijk!

Tjah, ik denk dat als je fan bent van de groep en van Morrison dat je dit sowieso al wel hoog beoordeelt. Hier en daar zitten er een paar nalatigheden in (het auto ongeluk is nooit zo bloederig geweest, in tegenstelling tot wat Morrison altijd heeft beweerd) maar Stone weet tot in de meeste details ontzettend nauwkeurig te zijn. Kilmer en de rest van de cast, met uitzondering van Madsen, zetten een knalprestatie neer die zich zo kan meten met de originele bandleden.

This is the strangest life I've ever known

4.5*

The Doors en Jim Morrison in het bijzonder is zo'n figuur die mijn adolescente jaren meer draagbaar heeft gemaakt. Ik heb veel gelezen over het leven van Jim Morrison, in vele geestverruimende of juist vernauwde staten Doors muziek geluisterd... Vooral The End en When the Musics Over zitten waarschijnlijk dieper in mijn geest gebakken dan enig ander stuk muziek. Ja, je kan veilig stellen dat Jim Morrison een held voor mij was in die tijd.

En nu... Ik ben zelf inmiddels bijna 10 jaar ouder dan Jim Morrison ooit is geworden. Ik houd nog steeds erg veel van de muziek maar het perspectief is wel degelijk veranderd. Jim Morrison is voor mij geen mythe meer, eerder iemand die zichzelf jammerlijk te vroeg verloor in de duistere en zelfdestructieve kant van het leven. Een tragische en getalenteerde kunstenaar en poëet maar ook een entertainer en soms een grote clown, een gast die eigenlijk ouder was dan zijn leeftijd deed vermoeden. Ik vind het nu nog moeilijk te geloven wat voor teksten hij schreef op 21 jarige leeftijd...

Jim Morrison had gewoon lekker gedichten moeten gaan schrijven in Parijs, films maken, oud en grijs worden en gelukkig sterven op 85 jarige leeftijd. Fuck die onzin van de Rock & Roll mythe, dan maar geen legende zijn. Niet dat ik er zo over dacht toen ik 18 was maar juist daarom was ik wel erg benieuwd wat ik nu anno 2010 van deze film zou vinden. Het kan inmiddels goed 15 jaar gelden zijn dat ik hem voor het laatst gezien heb namelijk.

Goede films zijn in staat om met de kijker mee te groeien. Om bij veranderde denkbeelden en perspectieven een andere invalshoek te belichten, lagen te ontsluiten waar eerder nog geen oog voor was. En lukt Stone dat met zijn Doors film? Ja zeker! Ik zie dezelfde scenes als die ik uit mijn herinnering nog voor de geest weet te halen maar de interpretatie is duidelijk anders. Wellicht komt het door de grotere afstand tussen mij en het onderwerp. Wanneer je Jim Morrison als een held ziet vind er een soort vereenzelviging plaats met die figuur wat een andere meer objectieve kijk in de weg staat. Grappig om te merken dat ik de film anders ervoer nu, veel meer als buitenstaander. Maakt dat de ervaring of de film an sich minder interessant of boeiend? Nee, eigenlijk in zijn geheel niet.

In The Doors ligt het zwaartepunt niet zozeer op de muziek, of de band maar draait het eerder om de capriolen van Enfant Terrible Jim Morrison. Stone belicht vooral de kant van de onaangepaste kunstenaar, chaotisch met een voorliefde voor drank, geestverruimende drugs en vrouwen maar vooral een hang naar ongelimiteerde vrijheid. Met The Doors probeert Stone verder door te dringen in de motivaties en beweegredenen van Jim Morrison, de dichter, de rock god en de onbegrepen filosoof.

Ik vind deze film in bepaalde opzichten veel lijken op Stone zijn andere biopic Nixon. Beidde kennen een idioot goede vertolking van de hoofdpersoon, Val Kilmer speelt hier echt de rol van zijn leven. Stone zijn duidelijk aanwezige, drukke, chaotische stijl van regisseren drukt ook een zwaar stempel op deze film. Je moet er wel een beetje van houden denk ik. Toch vind ik het erg goed passen. Het geeft zijn films vaak iets koortsig, opzwepends en lichtelijk surrealistisch. Het past zowel bij zo´n aan medicijnen en macht verslaafde president als aan zo´n trippende rockster. Als kijker wordt je als het ware meegezogen in de eigen wereld van het lijdend voorwerp in kwestie.

Stone heeft zo halverwege de jaren ´80 begin jaren ´90 toch wel een aantal zeer sterke films op zijn naam geschreven hoor.

4* zijn makkelijk verdient!

hier speelt vk de sterren vd hemel. in tegensteling vd rest

Prima verfilmde biografie over Jim Morrison welke uitstekend werd gespeeld door Val Kilmer die er ook nog eens goed op leek.

geweldige film, toendertijd echt stukgedraait (videoband)

kan nog hele stukken citeren uit de film en dat na al die jaren...

toch mn top 10 weer eens aanpassen

I am the lizardking, I can do anything!

Prachtfilm die ik in de bioscoop voor het eerst zag, dan komt het visuele aspect (zoals het moment waarop de band speelt op het podium en er indianen meedansen) nog een dimensie extra over, je wordt bijna de film ingetrokken! Als groot The Doors fan ben ik erg te spreken over de manier waarop Oliver Stone de film heeft opgebouwd: je kunt zien hoe Jim Morrison steeds meer verandert in een zelfdestructieve psychopaat die vooral zijn dierbaren kwetst en alleen nog maar uit is op snelle kicks die zijn toenemende innerlijke pijn moeten verdoven (door de vele verhuizingen in zijn jeugd heeft hij nooit geleerd een relatie op te bouwen). In de film zijn er diverse voorbeelden waar dit op schrijnende wijze te zien is, vooral tav zijn beste vriend Ray en zijn vriendin Pam. Ook zie je hoe naar Jim omgaat met de andere bandleden Robbie en vooral John die nog de meeste moeite heeft om Jim te accepteren. Verder komt ook goed naar voren hoe prettig Jim de aandacht van het publiek in het begin vindt maar gaanderweg kan hij ook deze vorm van relatie niet aan. Eigenlijk was Jim het liefst een dichter geweest maar het lot bepaalde dat hij een R&R held werd en dat kon hij niet aan. De sfeer in de film is vaak lekker meeslepend, alsof je in een soort droom de dingen meemaakt .. hoewel je het niet zelden beter als een nachtmerrie kunt omschrijven. Tot slot hoofdpersoon Val Kilmer, wat zet die perfect Jim Morrison neer, van Adonis tot vadsige verslaafde, zowel qua acteren als qua gelijkenis komt hij griezelig dichtbij, hulde! Geen klassieker (ik had graag iets meer verdieping gezien en wat minder sensatie) maar wel vier sterren.