Een Amerikaanse stad wordt onder de voet gelopen door een heuse zombieplaag en niemand lijkt de hongerige ondoden te kunnen stoppen. Een groep mensen, waaronder een zuster en een politieagent, besluit voor al deze waanzin te vluchten en zoekt tijdelijk hun heil in een verlaten winkelcentrum.
Je hebt regisseurs die voorzichtig aan hun carrière bouwen. En dan heb je Zack Snyder die in zijn debuut meteen alle remmen losgooit. Dawn of the Dead is een heerlijke hersenloze (neem dat gerust letterlijk) horrorflick die het publiek ouderwets uitnodigt om met popcorn naar het scherm te gooien.
Echt spannend wordt het nooit, daarvoor gaat deze film te veel over-the-top. De makers nemen het allemaal niet bijzonder serieus, waardoor deze remake eerder naar comedy dan naar thriller neigt. Wie tussen de lijntjes leest, zal links en rechts ook wat maatschappijkritiek zien passeren. Het geeft de film extra cachet zonder dat het prekerig wordt.
Ook op visueel vlak is dit nog steeds een topper. Vooral de ontsnappingsscène met de bussen werd erg cool in beeld gebracht: qua post-apocalyptische chaos kan hier weinig aan tippen. De gore vond ik eerder braaf, maar naar Hollywood-maatstaven zeker “toereikend”.
Dawn of the Dead heeft ondertussen al 17 jaar op de teller staan… Gelukkig zit er nog geen spoor van sleet op. 4*
Na een jaartje of twaalf heb ik deze Dawn of the Dead maar eens opnieuw bekeken en merkte ik dat mijn enthousiasme niet meer zo groot is als destijds. Ook niet zo gek, in zoveel jaren verandert je smaak vermoedelijk wel en is er ook flink wat vergelijkingsmateriaal weer verschenen. Op gebied van zombies is een paar jaar na deze film natuurlijk de toon gezet met de behoorlijk creapy ondoden uit The Walking Dead. Maar dat neemt niet weg dat Zach Snyder nog steeds een hele fijne zombiefilm op zijn naam heeft, want ik heb me met Dawn of the Dead echt nog wel goed vermaakt. Overigens erg gaaf dat dit jaar een nieuwe zombiefilm van de beste man op Netflix gaat verschijnen. Can't wait en deze film herzien is meteen een mooi voorgerechtje.
Dawn of the Dead begint echt vrij briljant, met een normaal gezinnetje in een normale woonwijk die merken dat er stront aan de knikker is. Lekker bruut en ongemakkelijk. Geen lange aanloop, meteen over naar de feiten. Ik hou er wel van. Dat shot als ze in de auto duikt en vertrekt van die brandende wijk en het gebied er omheen is ijzersterk. Jammer dat ze dit niveau niet vol kunnen houden, want eenmaal in het winkelcentrum neemt het tempo af en is het sporadisch nog maar spannend of bloederig. Richting het einde voeren ze het tempo weer op en krijg je nog een heel lekker slotstuk met die bus. Dat sluitstuk vond ik weer typisch Zach Snyder. Deze film voelt niet helemaal als een Snyder film, want meestal zijn zijn werken stijl boven inhoud, maar hier heeft hij er nog geprobeerd om de personages diepgang te geven.
Is niet helemaal gelukt, het grootste gedeelte is saaie opvulling, maar bijvoorbeeld Ving Rhames is best tof. En hoofdrolspeelster Sarah Polley is ook nog wel leuk, al is ze ook een tikje saai. Wel leuk om een jonge Ty Burrell te zien, die later natuurlijk wereldberoemd werd als de geweldige Phil Dunphy uit Modern Family. Hij is hier een eikel en dat is best even wennen, maar zijn gevoel voor wrange humor maakt zijn rol wel leuk.
De film kan na een kleine 17 jaar nog steeds mee, ook visueel, al is een serie als The Walking Dead wel echt een stuk verder gegaan met het grimeren van zombies, die daar nog smeriger en onmenselijker ogen. Maar dit kan er ook echt goed mee door. De mix van actie, humor en tempo maakt dat het een nog altijd van de betere zombiefilm is.
Zo af en toe is het gewoon lekker naar deze ranzigheid te kijken; zombies staan toch altijd wel garant voor bloederig amusement met een knipoog. Ook in Dawn of the Dead worden er weer vele levende lijken neergehaald en afgeslacht. Het had alleen wel wat korter gekund, want regelmatig wordt de vaart er uit gehaald door semi-sentimentele bijzaken, waarin de film niet op zijn sterkst is. Fijn is wel dat het er niet al te serieus aan toegaat en dat de zombies hier atletisch gezien aardig meekunnen.
Zelf ben ik een groot fan van in principe alles wat met zombies te maken heeft. Films/series, games, comics. Noem het maar op.
Alleen worden er niet elk jaar nieuwe zombie films gemaakt, dus als er dan eentje uitkomt heb ik direct hoge eisen die ze vaak niet waar weten te maken voor mij. Ook ‘Dawn of the Dead’ weet daar voor mij niet in te slagen. Ja, het is zo nu en dan vrij amusant, maar ik mis toch nog wat. Meer inhoud of een beter verhaal en wat betere CGI of gebruik het niet. Want slechte CGI doet het toch af voor mij, dan heb ik liever dat het niet gebruikt word.
‘Dawn of the Dead’ is dan ook een vrij low budget zombie movie. Alhoewel de zombies er zeker degelijk uitzien, is de CGI niet erg denderend. Net zoals de acteerprestaties die ik hier toch vrij ondermaats vind. Vond Sarah Polley zelfs slecht en de rest deed het ook niet heel veel beter.
De tien minutenlange openingsscène is weergaloos en echt fantastisch spannend gefilmd. Iedereen weet wat er in een zombiefilm gaat gebeuren, dus Snyder beslist om meteen lekker op de gaspedaal te trappen. Daarna komen enkele personages al snel in het winkelcentrum terecht, en daar blijven ze in feite het grootste deel van de film vastzitten. Qua locatie een beetje eentonig dus, en ook de vaart verdwijnt af en toe, maar over het algemeen zat er een heel aangenaam tempo in de film, met om de zoveel tijd weer een catastrofische gebeurtenis. De groep personages is iets te groot maar bevat wel enkele fijne figuren en acteurs. Grappig om de lollige Ty Burrell hier een klootzak te zien spelen. Tevens wordt er qua bloed en gore niet ingehouden; er zitten toch wel heel wat brute en vettige stukjes in. Vooral die bevallingsscène en de zombie baby is fucked. Helaas kan je de ultra-domme beslissingen die de personages in het laatste halfuur nemen niet meer op twee handen tellen, maar bon, zo weinig mogelijk aan storen zeker. Maar af en toe wordt het wel heel dom.
Qua vaart, gore/effecten, actie en enkele spannende sequenties zit het dus echter meer dan snor in Snyder's Dawn of the Dead. Ik heb de originele film nog nooit gezien, dus ik weet niet of dit een echte remake is of meer een eigen interpretatie, maar als debuutfilm is dit natuurlijk gewoon vrij knap. Het felle, artificiële kleurgebruik vermindert de sfeer af en toe, en oh ja, die scènes tijdens de aftiteling zijn echt véél te edgy, gecombineerd met Down with the Sickness van The Disturbed, lol, maar over het algemeen verdient deze vermakelijke zombiefilm een 3.5*.
Zombies in een shopping mall, dat doet mij meteen denken aan het videospel Dead Rising. En gelukkig zit in deze film ook enige humor. De combinatie van horror en humor werkt vaak erg goed, denken we maar aan The Cabine in the Woods, Dead Snow, Zombieland en recentelijk Yummy. Dit debuut van Zac Snyder is niet alleen de beste film die hij heeft gemaakt, het is ook de enige film van de man die ik goed vind. En naast wat humor zit er ook spanning in. De openingsscène is bijvoorbeeld erg gedenkwaardig, waarop het lied The Man Comes Around van Johnny Cash tijdens de opening credits weerklinkt. Gedurende de rest van de film wordt dit hoogstaande niveau niet steeds aangehouden, maar over het algemeen zit de vaart er wel in. Erg origineel is dit debuut natuurlijk niet, het is dan ook een remake. Het verhaal is niet vernieuwend en de hoog gesatureerde kleuren zijn er soms wel teveel aan. Aan het einde van de film (na de ontsnapping met de busjes) krijg je alsnog wat hyperactief camerawerk te zien, dat zo typisch is voor dit horror genre. En waarom lopen die zombies zo snel in de moderne zombiefilms? Maar voor een avondje onschuldig vermaak voldoet deze film ruimschoots. Ook na een tweede kijkbeurt!
Toffe film dit met een aangename vrij bescheiden cast. Het begint al goed met een fraaie scene en wat ook fijn is dat de actie gedoseerd is dus geen eindeloze schietpartijen hier.