Logboek

Mexico stad, maar eigenlijk heeft dit betrekking op eender welke grootstad waar ook ter wereld, laat men uitschijnen. Achter de mooie artistieke façades voor toeristen en zakenlui speelt zich een paar straten/wijken verder een strijd af om te overleven. Veelal gaat het om jongeren, om verschoppelingen van de maatschappij. (Half)wezen ook die niets meer te verliezen hebben en geen toekomst zien in wat morgen komt.

Ik kan me wel inbeelden dat het er voor 1950 best hard aan toe ging. Vandaag de dag maakt de criminaliteit minder indruk en zie je bijvoorbeeld in Cidade de Deus (Film, 2002) wel nog wat andere dingen passeren.

Maar Los olvidados heeft een prima plot en heeft wat weg van het neo-realistische subgenre. Armoede en criminaliteit staan centraal en gaan hand in hand. Het is eten of gegeten worden. Dat ondervindt de blinde man maar al te goed. Daarom is hij ook alles behalve sympathiek. Deprimerend ...

Intrigerend uitgangspunt waarbij de duivelse dokter Mabuse via een soort hypnose/trance mensen kan doen aanzetten om misdaden (moorden) te plegen. Zijn schrijfsels vanuit de gevangenis zijn een soort blauwdruk voor wat komen gaat.

Ik zag weliswaar een gerestaureerde versie, maar zelfs zonder dat is het technisch een bijzonder sterke film vanuit die tijd. Maar Fritz Lang was één van de topregisseurs uit zijn tijd. Met M – Eine Stadt sucht einen Mörder en Metropolis scheerde hij al hoge toppen, ook vandaag nog.

Inhoudelijk weliswaar wat langdradig of wat rommelig. Er zaten wel wat zijsprongetjes in die niet altijd nodig waren voor het verhaal. Het einde is sterk. Mysterieus en technisch opnieuw bovengemiddeld.

Say, mister. Will you stake a fellow American to a meal? Wat een geweldige intrede van het personage van Bogart. Een landloper die de eindjes aan elkaar tracht te knopen en uiteindelijk een baan vindt ook al loopt dit laatste ook niet te geweldig af.

Hoewel het personage Dobbs alles behalve een sympathiek karakter heeft, is hij het toch wel die in het bargevecht enkel opeist wat hem toekomt (en niets meer) wanneer hij de portefeuille van zijn werkgever nam. Later wordt hij meer en meer begeesterd door de goudkoorts die hem paranoïa maakt. Dat is net de grote sterkte van deze film waarbij John Huston optimaal gebruik maakt om hierop in te spelen. De onenigheid en het wantrouwen is groot tussen het trio en al zeker wanneer er een kaper op de kust is. Meerdere zelfs waarbij het trio in elke situatie de opties moeten bekijken hoe ze zullen handelen. Boeiend.

Maar de film is ook in de eerste plaats een geweldig avontuur. Het vinden van het goud gaat wel erg snel, maar dat komt de rest van het plot ten goede. Zeer van genoten! Fijn!

Ik zag afgelopen maand met Rocco e i Suoi Fratelli en La notti blanche nog twee films van Luchino Visconti. Veruit zijn meest neo-realistische film die me wat deed denken aan Vittorio De Sica. Visconti tracht de authenticiteit te benaderen door louter te werken met niet-acteurs. Dat komt vrij goed uit. De vissers die hij aansprak moesten ook alleen maar visser spelen. Het drama (soms nogal theatraal) komt dan wel vanzelf.

Een erg positief beeld wordt er niet geschetst van het vissersleven. Het bestaan is hard en meedogenloos. Rijk wordt je er allerminst van en ook de behuizing van het vissersdorpje is maar karig. Ntoni besluit het dan maar op eigen houtje te proberen, in strijd met wat we vandaag tegen het kapitalistisch systeem zouden noemen. De macht van het getal, de macht van de massa, althans, daar wordt toch naar gestreefd als je verandering wil bekomen. Een erg socialistische arbeidskijk op het gebeuren word je voorgeschoteld.

Best interessant dus al kabbelt het bij momenten ook gewoon voort. Niet altijd even boeiend waardoor het toch wel een lange zit werd. 160 minuten is niet min en de boodschap kon zeker korter en zo ook krachtiger gebracht worden.

Ik ging net zeggen, 'wat een geweldige openingsscène' heeft deze Le notti bianche met dat erg sfeerrijke decor daar in Venetië. Dat brugje, dat water, de straatstenen, allen gehuld in de donkerte van de nacht met hier en daar een straatlantaarn. Ook her en daar wat dronkenlappen, prostituees en daklozen, maar zij zijn slechts schermvulling. Deze nachtelijke straatscènes komen echter heel vaak terug in deze film. Betoverend bij momenten. Nu, alles is letterlijk decor, want opgenomen in een studio ergens in Rome. Maar Visconti slaagt erin visueel iets prachtig neer te zetten.

Maar ook inhoudelijk is de film geslaagd. Mario heeft het niet getroffen (of net wel?) met de knappe Natalia die hij ontmoet aan het brugje. Liefde op het eerste gezicht, maar zij twijfelt. Afstoten en aantrekken, een tussendoortje en wachtend tot haar echte lief opdaagt na een jaar hem niet meer gezien te hebben. Het maakt hem stapelgek haar getreuzel en besluiteloosheid.

Erg onderhoudende film met een sterke cast die goed op elkaar was ingespeeld. Best wel van genoten. Geluk en ongeluk liggen inderdaad erg dicht bij elkaar.

Een gedegen oorlogsdrama zich afspelend tijdens de Tweede Wereldoorlog in Polen. Een peloton of klein bataljon soldaten is op de vlucht voor de omsingeling door de Duitsers. Goed in beeld gebracht en het decor met kapotgeschoten gebouwen en straten ziet er erg verzorgd uit.

Vervolgens is er de vlucht in de riolen. Het levert een claustrofobische film op waarbij ook de psychische angst en wanhoop komt boven drijven. Je ruikt haast de smerigheid tot in de woonkamer. Al bij al wel een cynische film waarbij helden ondergeschikt zijn aan het lot dat hen staat te wachten.

De film zag er vrij rauw en realistisch uit. Gelukkig konden we ons ook optrekken aan de energieke en vooral bloedmooie Teresa Izewska.

Ha, de voorloper van EO (Film, 2022). Leuk wel die films met en over ezels. Geweldige beesten. Nouja, leuk. Al bij al vrij triest ook want Balthasar heeft niet zo'n geweldig leven. Uitbuiting en mishandeling zijn zijn deel. Er zit niets anders op dan op de vlucht te slaan, maar het gras is ook aan de overkant niet groener.

Zijn leven loopt zowat parellel met een jong meisje. Fijn gedaan van Bresson. Een kleine minimalistische film die de juiste snaar weet te raken. Niet de topfilm die ik verwacht had van Bresson, maar zeker wel de moeite. Ook omwille van de religiositeit die hij er trachtte in te steken, hoewel ik me daar amper heb mee bezig gehouden.

Toch wel een interessante docu. Uiteraard vrij Westers gekleurd en zich focussend op de vergiftiging van Navalny een paar jaar terug. Opmerkelijk toch wel dat men er in geslaagd is om het lichaam van Navalny naar Berlijn te krijgen. En zelfs dat men in de eerste plaats een soort van tegengif tegen dat Novitsjok kon inbrengen. Wel een cynische reactie van Poetin om te beweren dat als ze iemand willen ombrengen dat ook gewoonweg lukt. Meestal wel inderdaad. Grappig hoe verkrampt en angstvallig Poetin reageert wanneer het over Navalny gaat. Net zoals bij Voldemort wordt de naam Navalny gewoon vermeden.

Het is inderdaad geen docu over de persoon Navalny. Het merendeel beslaat dus de vergiftiging, zijn herstel en het zoeken van de daders via die telefoongesprekken. Ook zijn politieke standpunten worden weinig echt belicht. Wat meer democratie en alles wat het Rusland vandaag niet is, maar echt concreet wordt het niet. Goed wel dat die extreemrechte optocht waar hij in het verleden aan deelnam werd opgenomen in de docu. Ik kan me best vinden in de idee van "de vijand van mijn vijand is mijn vriend" al kan dat wel in je gezicht ontploffen. Al is het nooit zover gekomen door zijn opsluiting en nu recentelijk zijn overlijden.

Toch wel een boeiende docu. Goed gebracht. Graag naar gekeken, maar misschien niet zo vernieuwend. Weinig nieuwe elementen. Toch 4,0* voor het lef en het doorzettingsvermogen van Navalny.

WTF was dit? Een bende anarchistische dwergen die keet schoppen en ontsnapt zijn uit de instelling. Bij het merendeel mag je er het syndroom van Down er ook nog op kleven. Hier en daar wel een leuke scène zoals met die auto. En dat constante gegiechel met hoge stemmetjes. Nou ja, na verloop van tijd wil je ook wel dat ze hun bek houden.

Grootste smet op de film was toch wel het dierenleed dat je zag. Misselijkmakend bij momenten. En dat puur voor het plezier. Je zou haast gehoopt hebben dat er eentje onder die auto belandde.

Neen Herzog, vandaag zou je er niet meer mee wegkomen... Meer woorden wil ik er niet aan vuilmaken.

Als uitgangspunt een geweldige film natuurlijk. Niet voor het laatste dat er wordt gespeeld met de persoonlijkheid of psyche van iemand wanneer die misvormd is/wordt. De uitwerking zelf is maar matig. Ik had hier toch veel meer van verwacht. Iets meer actie, iets meer spanning, iets meer dreiging.

In de plaats krijg je veel dialogen die niet altijd even interessant zijn. Normaal gezien kan ik me meestal wel vinden in wat filosofisch geleuter, maar hier sloeg het maar matig aan. Het subplot van het meisje wordt er nogal bijgeplakt.

Voorts wel fraaie stilistische beelden in die mooie zwartwit contrasten en de speciale aanpak van de röntgenfoto in het begin in het labo.

Het eerste half uur vroeg ik me af waar ik naar het kijken was. Ik kon er geen verhaal aan vastknopen. Later toen het personage van Steve Dallas meer in the picture kwam - en het plot zich eindelijk wat ontvouwde - werd het interessanter.

Een hoop schimmige figuren in de film. In de eerste plaats Falco gespeeld door een erg goede Tony Curtis. Een niemendal eigenlijk, een opportunistische emotionele parasiet die graag overal keet schopt, over lijken gaat om er zelf voordeel uit te halen. Een stropop voor diegene die met aanzien of geld komt aanzwaaien. Dan is JJ (geweldige rol ook van Burt Lancaster) veel gevaarlijker. Koeler, beredeneerder en vooral invloedrijker. Hyper intelligent ook. Hij heeft op privévlak maar één doel en dat is zijn jongere zus beschermen. Controleren en manipuleren is een betere omschrijving, maar kom.

Sterkste scène daar in dat theatergebouw waarbij Steve Dallas, het vriendje van het zusje, van leer trekt. De emoties gaan crescendo, behalve dan bij JJ zelf die elke reactie killig pareert en in zijn voordeel laat uitdraaien. Dat is nog wat anders als de manager van Dallas die vanuit angsthazerij aan damage control wil doen.

Godard en Karina hebben veel films samen gemaakt. Beiden voelen elkaar goed aan. Karina doet het hier wederom erg goed. Hoewel het plot een soort misdaadfilm suggereert, gaat het er vrij speels en luchtig aan toe. We zitten in de jaren 60, Een periode van sociale en politieke vervreemding van de (Franse) jeugd.

Ik werd niet zo omvergeblazen van het plot. De voice-over was prima en ook de soundtrack vond ik geweldig. Het maakte het voor mij nog draaglijk. Een film die er nooit helemaal doorkomt. Wat flets en dat komt niet alleen door het zwartwit.

Geen grote fan van Godard. Daar zal deze film niets aan veranderen. Misschien moet ik het nog eens proberen met Pierrot le fou.

Zeer mooie road movie die pas echt na een half uur echt op gang komt. Centraal een journalist die liever foto's neemt dan dat hij schrijft, dat tot ongenoegen van zijn werkgever. Philip geeft er vervolgens de brui aan en besluit om terug te keren naar Duitsland.

Op de luchthaven komt hij een alleenstaande moeder tegen en tegen wil en dank wordt hem een klein meisje in de handen gestopt. Weg uit New York naar Europa toe. Amsterdam, Wuppertal en het Ruhrgebied. Een beetje een doelloze tocht, zoeken naar een speld in een hooiberg, maar o zo mooi. Ik ben ooit zelf in Wuppertal geweest, familiebezoek en ook op die zweeftrein gezeten. Nostalgisch.

Mooie naturelle rol van dat meisje. Fijne chemie ook met de hoofdrolspeler. Toch eentje om te koesteren en één van de top road movies toch wel.

Schrijnend relaas van twee ontsnapte jongens uit een jodentransport. Worden ze opgejaagd wild door een bende bejaarde jagers. Een strijd om te overleven bereikt hierbij een nieuw level. Een erg zwijgzame film. Ik denk niet dat er tien zinnen werden gesproken. Misschien best, want ik had geen ondertiteling bij mijn versie.

Geen chronologisch verloop. Er werd gewerkt met flashback of met droomsequenties, beiden denk ik. Het maakte de film in zijn geheel omvattender.

Prima camerawerk dat de angst en de vlucht om te overleven goed in beeld bracht. Dicht op de huid en auditief sterk met de zuchtende verstokte ademhaling. Knap gedaan!

Het is vaak een moeilijk gegeven. Wat als je ouders hulpbehoevend worden? Neem je ze in huis of laat je hen opnemen in een rusthuis? Kinderen hebben de maatschappelijke plicht om voor hun ouders te zorgen, maar dat staat niet gelijk met hen in huis te nemen. Dat levert zo zijn problemen en ongemakken op. Dat werd hier wel af en toe duidelijk.

Scherp werd het nooit. Al bij al blijft het allemaal erg braafjes en onschuldig. Toch ervaar je de ongemakkelijkheden tot in de huiskamer. Oma Cooper lijkt me niet de makkelijkste persoon om mee samen te leven, hoe goed ze het vaak ook bedoelt.

Het feit dat oma en opa Cooper gescheiden moesten leven van elkaar vond ik veel treuriger. Toch kon ook dit nog scherper worden weergegeven. Zo begreep ik ook de grote vergadering in het begin niet zo goed. Het ouderlijke huis werd verkocht en ze werden dakloos, maar zo'n groot gedoe werd daar niet over gemaakt. Leuke film dat wel, maar voor mij toch met enkele mankementjes.

Het is geen straf om op een paar dagen tijd nog eens naar Tatyana Samoylova te kijken. Niet als oorlogsweduwe deze keer, maar als diamantzoeker in het weide taiga van het Russische Siberië. Met vier zijn ze en je weet vooraf dat ze het niet allemaal zullen halen.

Geweldig mooi geschoten. In de eerste plaats de natuurpracht, maar ook de noeste arbeid - niet zelden vanuit kikvorsperspectief - als hun toch door de bossen, op de rivier of later door de indrukwekkende vuurzee en de sneeuw. Ook veel close-ups van het gezicht, zeker wanneer het geregend heeft.

Het briefgedeelte vond ik eigenlijk het minste aan de film. Het voegde weinig toe en het leidde ook niet tot wat ik gedacht had. Maar in zijn geheel, wat een geweldig mooie survival!

Uiterst boeiende film over het opkomende fascisme ten tijde van de Tweede Wereldoorlog in Slowakije. Met de bouw van die toren moest ik even opsnorren wat dat symbool betekende. Het was geen swastika, maar het dubbele kruis, toen het symbool van de collaborerende Slowaakse nationale volkspartij en trouwens ook vandaag ook nog aanwezig in de officiële vlag van Slowakije.

De eerste twintig minuten moest ik even doorkomen met die braspartij thuis, maar toen was al duidelijk hoe gevoelig de vrouw van Tony was voor uiterlijke en materiële schijn naar buiten toe.

Tony zelf, een naïeveling, maar wel iemand met het hart op de juiste plaats krijgt de zeggenschap over een Joodse winkel toegeschoven. Hij ontfermt zich over de oude bomma die het winkeltje uitbaat. De omgang tussen hen beiden is innemend en ook best grappig. Bijzonder sterk laatste half uur dat je met een leeg gevoel achter laat. Knap!

We spreken 1925. Best wel een goede film dus. De voorloper van al die andere dinofilms. Hij mag best gezien worden. De beesten mogen er dan wel nep uit zien. Ze kwamen toch vrij veel aan bod. Vooral de gevechten onderling maakten indruk met bloedsporen en open wonden. Fijn ook dat men veel moeite heeft gestoken in de variëteit aan dieren met de allosaurus, apatosaurus, spinosaurus, stegosaurus, triceratops en pterodactylus.

Die aapman vond ik eigenlijk nog het zwakste creatuur en was bovendien ook erg overbodig. Nogal knullig ook hoe die zich gedroeg. Inhoudelijk niet al te bijzonder.

Het einde stemde me wel tevreden. Ook hier had men al de idee om een gevangen beest naar de bewoonde wereld te transporteren. Ik was echter gelukkig dat het beest het overleefde en wegvluchtte naar zijn natuurlijke habitat.

Een film die voor mij niet de impact heeft gehad zoals Sunrise dat wel heeft gedaan. Zeker een degelijke film over een pasgehuwd koppel dat op reis naar Parijs trekt. Daar ontdekt de vrouw een geheel andere wereld waardoor het huwelijk op barsten staat.

De film kent een aantal mooie scènes en heeft zo zijn kolderieke momenten, maar echt indruk maken deed het nimmer bij mij. Ik werd te weinig gepakt door de gebeurtenissen of de personages die nogal gekunsteld overkwamen.

Het camerawerk daarentegen was wel op niveau. Een film die me eerder technisch bekoorde, dan inhoudelijk.

Een ijzersterk begin van de film die wel een impact heeft nagelaten. De raid op de brug was hartverscheurend en visueel ook erg goed in beeld gebracht. Je zit direct in de film. Wat volgt is er veel gemoedelijkere film die bij momenten zelfs wat komisch is. Niet dat er geen ellende meer te bespeuren valt op de boerderij van boer Dolle, maar het voelde voor mij vanaf de adoptie meer aan als een soort familiefilm tijdens de oorlog.

Rouwen staat centraal en hoewel Paulette de dood van haar eigen ouders verdringt, tracht ze het trauma te verwerken door zich te bekommeren om dode dieren. Michel is haar partner in crime en zorgt voor de kruisen die op de graven geplaatst worden.

Fijn zo die ontluikende vriendschap tussen beiden. Maar het kabbelt allemaal wat verder. De oorlog lijkt ook wat ver weg op de boerderij. Zo schrijnend als het eerste kwartier werd het niet meer. Al bij al een erg fijne wegkijker.

Ja, dit was wel een speciale. Inhoudelijk was ik toch wat het spoor bijster. In een dystopische wereld werd een serum ontdekt dat de mens naar onsterfelijkheid en goddelijkheid brengt. Twee figuren - geen idee vanwaar ze kwamen - wilden dat beletten. Wat volgt is een crazy trip van beats en visueel spektakel.

Het is een film die vooral uitblinkt in upbeat electronic music, erg oppompend en passend. Met de sfeer zat het zeker goed. Ook visueel wel een plaatje, niet alleen door de soms flitsende beelden, maar ook met de kleurschakeringen. Helwitte pigmenten zoals dat serum of de bliksem die zorgden voor een mooi contrast met de erg donkere grauwe setting.

Op het einde krijgen we een soort anime gevecht, het zag er knullig uit met die golem, maar dat leek me bewust. Die vrouwen kon ik moeilijker plaatsen in de film, maar je moet het gewoon ervaren. Geen mainstream film alvast.

Ik moet toegeven dat dit een vrij vermoeiende zit van drie uren was. Ware het niet dat ik de beelden en cinematografie - denk bijvoorbeeld aan die scène in de waterput - enorm mooi vond, ik had er al eerder de brui aan gegeven.

Op zich wel een mooi en nobel verhaal van een soort van ziekenhuis waar patiënten verzorgd worden, patiënten die anders nooit de nodige zorgen konden ontvangen omdat ze daar de middelen niet voor hadden. Sommige patiënten worden verder uitgediept, maar ik vond het bij momenten nogal suf, zeker voor de volle 185 minuten.

De mistroostige armoedige setting werd mooi weergegeven, net als het lijden. Een vrij humanistische film dus, alleen kon ik er niet altijd evenveel mee. Jammer, vooral voor mezelf dan vermoed ik.

Wel een fijne whodunnit film noir film. Misschien niet zo geheel spannend omdat er niet zoveel verdachten zijn en het eigenlijk al snel duidelijk is wie de dader is. Dat handigheidje op het einde dat Laura Hunt eigenlijk niet dood is, is een frisse verrassing, maar was niet noodzakelijk om de film te doen slagen.

Sowieso sterk acteerwerk van het viertal, stuk voor stuk. Fijne dialogen ook waardoor het boeiend blijft om het te volgen. Hier en daar een twistplotje of een handigheidje zoals met die wandklok. De speelduur is ook ideaal en het plot is niet te complex. Leuke wegkijker!

Winnaar in 1948 van de Oscars voor beste buitenlandse film. Moeilijk om in te schatten of dat terecht was omdat er toen geen nominaties waren.

Het is een film die een ode brengt aan de heden heilig verklaarde Vincent de Paulo die als priester begin de 17e eeuw het opnam voor de armen en de hongerigen.

Redelijk mooi in beeld gebracht. Veel ellende natuurlijk waarbij hij ook nog diende af te rekenen met de pest. Geen Jezusfiguur die met 5 broden 1000 mensen kon voeden, dus moest hij creatief zijn. Indrukwekkende beelden daar van dat galeischip dat werd vooruitgestuwd door slaven. Geen meesterwerk, maar hoegenaamd geen slechte film. Prima rol van Pierre Fresnay!

Erg mooie film van Ozu waar hij de traditionele Japanse familiewaarden centraal plaats. Alles draait om Noriko, een 28-jarige ongehuwde vrouw. Zij woont in bij haar ouders en broer met diens vrouw en kinderen. Een gezellige boel zou je zeggen. Dat is het ook wel, want er is veel harmonie. Enkel het feit dat ze nog niet gehuwd is (en men haar eigenlijk wil uithuwelijken) weegt op de relatie.

Met die uithuwelijking valt het wel mee. Zo dwingend is het niet in de praktijk, maar voor de eer van de familie gaat ze toch maar snel op zoek naar een partner, liefst een goede partij met aanzien. Ozu besteedt ook veel aandacht voor andere familiewaarden. Respect voor ouderen, de emancipatie van de vrouw, het algemene gezinsleven, met hier en daar een kleine (maar respectvolle) strubbeling tot gevolg. Bij momenten is het zelfs grappig, zeker met die twee kleine bengels. Met die allerkleinste moest ik af en toe goed lachen.

Ozu gebruikt een vaste camera, maar wisselt erg vaak van camerastandpunt. Niet alleen bij conversaties, maar ook erg snel wanneer men van de ene naar de andere kamer rent bijvoorbeeld. Het maakt de film tot een erg fijn geheel. Prachtige zwartwitcontouren ook. Aangename film!

Dit is denk ik mijn allereerste John Wayne. Opmerkelijk toch wel. Mijn oma zaliger was gek van John Wayne en ik zal er toen wel flarden van meegepikt hebben, maar veel herinner ik me daar toch niet meer van. Maar mijn favoriete old school acteur is toch wel James Stewart, de reden alvast waarom ik deze film heb bekeken.

We bevinden ons in de transitie van oude stofferige stadjes waar de wet van de sterkste primeert en de democratie en de daarbij horende wetten om gezag af te dwingen. Voor sommigen een moeilijke oefening al had ik nog wel meer tegenstand en scepsis verwacht.

Los hiervan wel een geweldige western. Door de vertelflashback niet echt spannend, want je weet perfect hoe het verhaal loopt, maar toch genoot ik van het mooie samenspel tussen Stewart en Wayne. Fijn ook die heerlijke bad guy door Lee Marvin. Het laatste kwartier voelde als overbodig aan. De western is ook doorspekt met humor die voornamelijk voortkomt uit het angsthazengedrag van menig personage. Leuk!

Het verhaal van Hendrik VIII is jammer genoeg algemeen wel gekend. De koning met zijn 6 vrouwen en diegene die Katholieke Kerk afzwoer omdat hij niet mocht scheiden en dan maar de Anglicaanse Kerk in het leven riep. Met sommige van die vrouwen liep het jammer genoeg fout af, twee ervan werden onthoofd waaronder dus Anna Boleyn.

Deze vrij lange stomme film verhaalt de gebeurtenissen van ervan met zijn 1e vrouw Katarina, Boleyn zelf dus en nog even Jane Seymour, zijn 3e vrouw. Ik moest het doen met Duitse pancartes in Middeleeuwse sierletters, dat ging niet te best, maar dat leek me ook niet noodzakelijk.

Erg mooi gerestaureerde film met vaalgele kleuren waarbij vervolgens de erg mooie kostuums en het decor me opviel. Er is veel werk gestoken in deze film. Chapeau! Opvallend hoe de acteur erg goed leek op de voormalige Engelse koning.

Mooi sereen romantisch oorlogsdrama waarbij de focus ligt op het thuisfront. De onzekerheid en de angst van diegene die achterblijven voor zij die het "avontuur" aangaan om de fascisten te verslaan. Tatyana Samoylova spat van het scherm als de mooie Veronika. Zeer stijlvol en glamoureus.

De drie scènes die er voor mij uitspringen zijn er telkens met Tatyana Samoylova in the picture. Eerst had je die prachtige afscheidsscène waarbij Boris zich moest aanmelden. Mooi hoe die vruchteloze zoektocht langs het hek elkaars verdwaalde blikken trachtten te vinden.

Ook de scène met het bombardement van haar ouderlijke huis maakte indruk. Vooral visueel dan wanneer ze de deur opent en de muren en het dak zijn weggeblazen. En tenslotte vond ik de scène aan het bed van die wanhopige verminkte soldaat erg treffend. Veronika was in shock en ervoer de speech van de dokter als iets persoonlijks doordat ze huwde met Mark. Mooi!

Er is al veel gezegd over deze film. Ik tracht niet in herhaling te vallen. Eigenlijk is het een vrij gewone arthouse over het reilen en zeilen van een Duits gezin. Er is niets aan de hand. Alles gaat er gemoedelijk aan toe. Familie en vrienden komen op en af. Het lijkt saai en alledaags, met de nadruk op "lijkt".

Het is de context die een verpletterende indruk nalaat. Het leven tussen die grote muur die de tuin scheidt van de gruwelen erachter zijn weerzinwekkend. Je voorkennis heeft het moeilijk om beide contrasten met elkaar te verzoenen. Het knappe is dat je geen gruwelen ziet, maar je constant die gruwelen door je hersenpan jaagt terwijl je zit te kijken naar een zwempartijtje of het tuinieren in die geweldig mooie tuin.

Er gebeurt niet veel, maar tegelijk gebeurt er van alles. Als je goed oplet tenminste en je die kleine elementen koppelt aan de gekende gruwelen: een stomende trein die net boven de muur voorbij tuft, de wachttoren, de rode gloed en rook van de vuurovens, de geconfisqueerde bontjas ... En tenslotte heb je nog de verbluffende achtergrondgeluiden. Een geweerschot, geroep en getier ... Ver weg, maar tegelijk dichtbij. Hoe een film die niets laat zien tegelijk zo duidelijk is en een heuse impact nalaat. Sterk!

Een mooi romantisch drama dat vertrekt vanuit een brief en via flashbacks het wedervaren vertelt van een verliefd buurmeisje. Een beetje sentimenteel en melodramatisch, maar wel erg mooi verteld. Een prima sfeer hangt over de film als de hunker naar een onbereikbare liefde.

Prima setting en kostumering daar in de periode rond het jaar 1900 in Wenen. Erg stijlvol en knappe donkere grijszwarte overheersende tinten. Geen standaard romantisch verhaaltje, maar best een bitter verhaal.

Mooie overtuigende rol trouwens van Joan Fontaine als idealistische ietwat naïeve tiener. Een personage met veel flair en uitstraling geheel volgens de mogelijkheden van de actrice. Fijn.

Best een fascinerend gegeven die de film vooropstelt als je meegaat in het verhaal dat men opgesloten was in die ruimte. Het gedrag van de mensen is divers en verandert ook vrij snel. Eerst is er ongeloof en verbazing. Vervolgens is er paniek en angst. Er is woede en er wordt een zondebok gezocht. Alle primaire emoties en behoeftes treden op en het is interessant die als kijker te ervaren.

Het dunne laagje van beschaving valt er bij sommigen vrij snel af, uit onmacht, uit zelfbehoud. Knappe scène daar met die waterleiding. Het grootste pijnpunt van de film vond ik toch wel de te grote cast. Er waren gewoon te veel mensen aanwezig. Dit kon gerust met minstens de helft minder. Nu gingen veel personages op in de massa en waren de dialogen onderling te beperkt.

Best ook wel een mooie steek van Bunuel naar aristocratische klasse en hij trekt dat helemaal op het eind ook door naar de Katholieke Kerk. De oplossing vond ik echter net iets te simpel, maar ik genoot volop van het voorgaande anderhalve uur.

Niet zo'n geweldige horrorprent uit Japan. Ik had wel wat moeite met de Spaanse ondertiteling - ik vond niets anders - maar kon me toch niet van de indruk ontdoen dat het anders ook nogal een rommeltje was. Het verhaal was alvast niet het sterkste punt van de film.

Griezelig werd het ook niet echt. En de filmtitel is toch wel wat misleidend. Er komen dan wel een aantal keren wat skeletten aan te pas, erg veel kwamen die niet in beeld of voegden die iets toe aan het geheel. De skeletten werden zo weggeplukt uit het spookhuis overigens.

Hier en daar wel een leuke scène zoals met dat zuur, maar dat is het dan ook. In zijn geheel redelijk flauw, maar het blijft voor een keer wel een fijne wegkijker.

Veruit mijn oudste Japanse film die ik al gezien heb. Ik zocht het even op en vond tot nu de film Banshun (1949) van Ozu als oudste Japanse film in mijn lijst terug. Een stomme film uiteraard, deze Kurutta Ippêji, maar toch wel een bijzondere.

Ik was zonder voorkennis niet altijd goed mee met het verhaal - de traditionele pancartes zijn namelijk achterwege gelaten - maar was vooral visueel en auditief erg onder de indruk. Geen bombastische orkestmuziek hier, maar erg treffende en passende muziek die synchroon liepen met de gebeurtenissen. Speels, scherp of de spanning uitdrijvend, mooi in balans en fijn om naar te luisteren eigenlijk in combi met de beelden. Het kan misschien zijn dat het geluid later is geperfectioneerd en eraan is toegevoegd, maar toch.

Visueel ook bijzonder in die zin dat er al serieus met effecten en surrealistische (vervormde) beelden werd gewerkt. Knap toch voor die tijd. Zeer mysterieus en zelfs een beetje creepy. Technisch ook erg fijn met snelle beelden en montage.

Voor zover het kan moest deze toch even op gang komen. Het was wachten tot onze vriend zijn politie-uniform aantrok. Meestal zit de politieman achter hem aan, nu was hij het die de orde moest bewaken. En dat was nodig met die kolos die de buurt opruide.

De gummiknuppel had weinig effect en dus moest hij eieren voor zijn geld kiezen. Leuke intermezzo's dus, zowel op straat, in het appartement of in het politiekantoor. Fijne rol van die Eric Campbell dus.

Typische en repetitieve Chaplin, blijft wel vermakelijk natuurlijk.

Ik ben ook niet 100% overtuigd van Gilda. Het begon goed met Farrell die wordt betrapt als oplichter, maar bij een casinobaas toch aan de slag kan. Daar ontmoet hij Gilda, een oude liefde waarmee hij zo min mogelijk nog mee te maken wil hebben. Al heeft hij daar eigenlijk weinig over te zeggen.

Glenn Ford en Rita Hayworth doen het goed samen. De haat en de liefde spat er vanaf. Elk woord en elke omgang die ze met elkaar hebben, heeft wel een dubbele betekenis. De chemie tussen beiden is sterk en draagt de film. De rest van de plots doen er eigenlijk niet meer toe en raken ondergesneeuwd.

Inhoudelijk dus niet geweldig, maar wel best sfeervol en prima in beeld gebracht. Met dank dus aan Ria Hayworth en Glenn Ford.

Intrigerende film die ontzettend sterk begint. Haarscherpe soundtrack die iets creepy heeft en de spanning opdrijft. Het zweet staat letterlijk op het gezicht en dat gevoel wordt erg goed naar de kijker toe gebracht. Het mysterie wordt opgedreven en ik genoot er echt van.

Alleen jammer dat het halfweg als een pudding in elkaar zakt. Weg spanning en aandacht. Met als dieptepunt dat bacchanaal feestje gevolgd door de housewarming. Gelukkig wordt het op het einde weer wat mysterieuzer en beter, maar ik kreeg een vrij matig gevoel achteraf.

Alles bij elkaar genomen zeker nog een goede score. Het idee alleen al is iets waar sommigen over dromen door een heel nieuw leven te kunnen opstarten.

Opgenomen in de MovieMeterlijst van Film Pegasus. Slechts 3 stemmen in de lijst van 2013 en goed voor een 997e plaats. En daarbij is het gebleven. Geheel terecht overigens, want is een louter observerende documentaire. Er wordt geen woord in gesproken. De sound is wazig, behalve hier en daar wat verkeer of muziek van een bal. We krijgen een impressie van wat er leeft tijdens de nacht in diverse steden. Een Britse stad, een Kroatische stad ... alles leeft. Straten en pleinen lijken opgeslokt door de duisternis, maar dat is slechts schijn. De nacht is inderdaad fascinerend en de beelden zijn soms mooi, maar een dik uur kijken naar dit is lang, erg lang.

Sterke rechtbankfilm waarbij het gedeelte in de rechtbank centraal staat. Een echtgenoot staat terecht voor de moord op een man die zijn vrouw heeft verkracht. Het misdrijf zelf komt niet in beeld, waardoor de focus geheel op het proces komt te liggen.

Twee advocaten kruisen de degens met elkaar en wat volgt is een show van hoe je de gebeurtenissen en de feiten naar je hand probeert te zetten. Hoe kom ik zo geloofwaardig mogelijk over? Wat moet ik doen om iemand van iets te overtuigen? Kleine elementen worden enerzijds naar de hand gezet en uitvergroot terwijl meer belastende elementen worden verzwegen of geminimaliseerd. Het maakt allemaal deel uit van de rechtsbeginselen. En op de koop toe is de poppenkast niet volwaardig als men de tegenpartij ook niet viseert met allerhande trucs of aanvallen. Best boeiend om te volgen, mede door het sterke acteerwerk van in de eerste plaats James Stewart en de prima dialogen.

Interessante film die speelt met de termen rechtvaardig, rechtspraak en het recht, maar dat doen wel meerdere rechtbankfilms. Mooi en stijlvol in beeld gebracht ook.

Een man met een IQ van 140 die iedereen om de tuin wil leiden door zichzelf te laten opsluiten in een psychiatrisch ziekenhuis om een moord op te lossen. Het lijkt een intrigerend plot, maar hoe langer ik naar de film keek, hoe meer vragen ik me stelde. Het verhaal rammelt langs alle kanten al vond ik het al bij al wel nog boeiend genoeg om het te volgen.

Ik weet niet wat goed denken van de acteerprestaties. Niet makkelijk in deze context. Theatraal of net niet? Alvast erg expressief, dat is het minste dat je ervan kan zeggen. Hier en daar een kort fragment in kleur, maar geen idee wat daar de reden voor was.

Visueel vond ik het wel niet slecht. Lange klinische gangen, de camera ook dicht op de huid. Het gaf soms een beklemmend ongemakkelijk gevoel. Een geforceerd en eigenlijk vrij simpel plot dat eindigt met een voorspelbaar karma. Moeilijk te beoordelen, het lijkt wel een guilthy pleasure.

Een klassieker in een western jasje gestoken. Een rechtbankfilm ook, maar dan zonder rechtbank. Een opgejaagde menigte meent het recht in eigen handen te moeten nemen na de moord op een veeboer. Al snel vinden ze de drie verdachten. Vol adrenaline en handelend vanuit het goede berechten ze de drie individuen ter plaatse.

Het geheel blijft onderhoudend en spannend waarbij twijfel en schuld hand in hand gaan. Een grote mond opzetten om iemand op te hangen is één ding, het effectief tot uitvoer brengen is weer een ander paar mouwen.

Prima script eigenlijk en ook goed geacteerd. Met zijn speelduur van 75 minuten eigenlijk ideaal en onnodig om het nog verder uit te melken.

Meer dan degelijk Middeleeuws familie-epos uit Japan alweer. Veel onrecht en ellende was het deel van vele boeren uit die tijd. Wanneer je als gezagsdrager ook van je sokkel tuimelt, is niemand nog veilig. Het gezin van Tamaki wordt uit elkaar gescheurd. Zij een prostituee, de kinderen worden slaven en de vader blijft achter. Van die laatste werd niets meer vernomen.

Het plot is mooi te volgen. Prima in beeld gebracht ook, Wraakroepend ook allemaal, maar dit is geen wraakfilm, maar een vrij sereen portret van getekende kinderen. Wel wat overacting bij momenten, maar dat wordt tegelijkertijd gecompenseerd door de setting van het riet en het water.

Geen meesterwerk, maar ik bleef geboeid kijken naar de film met enkele prima scènes zoals de vlucht, de gevangenneming en uiteindelijk de ontsnapping.

Dit is een Italiaanse soap van de bovenste plank en dat is eerder negatief dan positief bedoeld. Al bij al begint het nog redelijk goed. Wat intriges, wat leugens en geheimen, maar al bij al nog wel onderhoudend. De mooie beelden van zowel Canada als zeker de Italiaanse Dolomieten doen veel.

Nazzari acteert degelijk, net als in I Figli di Nessuno (Film, 1951), een soortgelijke film die ik toch iets beter verteerde. Maar zoals het in een soap betaamt, wordt alle ellende en geheimdoenerij op de spits gedreven en uitgemolken. Het einde is supermelig en dan kan het niet snel genoeg gaan. In een minuut of drie wordt alles ontrafeld en is alles peis en vree.

Er staan er zo nog enkele op Netflix. Wat een mens niet over heeft voor een challenge...

Een paar dagen geleden zag ik Stalag 17 van Billy Wilder, eveneens een film over een POW-kamp, toen wel over de Tweede Wereldoorlog en niet WO I zoals deze film van Renoir. Wie hoopt op enkele actiescènes La Grande Guerre zal bedrogen uitkomen. Veel spektakel valt er niet te beleven. Via postenkranten vernamen we dat het Fort Douamont nabij Verdun gevallen is. We spreken dan over de periode eind februari 1916.

De film is luchtig, maar gelukkig niet (zo) kluchtig (als Stalag 17). Al had ik niet de indruk dat de gevangen genomen soldaten en officieren het zo slecht hadden in gevangenschap. Meer zelfs, er is zelfs het grootste respect tussen de Franse kapitein Boëldieu en de Duitse kapitein von Rauffenstein. Mocht het geen oorlog zijn geweest, ze waren dikke vrienden.

De film kabbelt wat voort, maar herleeft in het tweede gedeelte van de film bij de ontsnapping. Het is een film die veel tot de verbeelding overlaat, want vele (mogelijke) actiescènes worden niet in beeld gebracht. Interessant was ook de huisvesting bij Elsa. Aan welke kant van de lijn je ook staat, iedereen zit in hetzelfde schuitje. Misschien iets te simplistisch voorgesteld allemaal, maar als anti-oorlogsfilm is hij wel doeltreffend.

Niet ondersteboven van Charles Dickens noch van de verfilmingen van zijn boeken. Er is iets in het plot dat me weerhoudt. Hij creëert steeds een soort van sprookjesachtige sfeer van de underdog, de verschoppeling, voor wie het op miraculeuze wijze steeds goedkomt.

Visueel vond ik het wel mooi. Erg sfeervolle openingsscènes op de begraafplaats, zowel met als zonder de mist. Vermoedelijk door de keuzes die de film maakte, maar ik vond de verschillende (levens)delen van Pip nogal bruusk in de overgang. Tijdssprongen zijn zelden makkelijk te verweven in een plot, maar hier had ik geen goed gevoel bij.

Daar ik nog een goed gevoel had bij het begin van de film ervoer ik dat hoogtepunt nimmer nog in het verdere verloop van de film. Zoals ik al zei scoort de film voor op cinematografisch vlak goede punten.

Deze film heeft veel potentieel omwille van het intrigerende concept, alleen blijft de uitvoering nogal slordig en niet altijd even interessant. We bevinden ons in een wereld waar zelfmoord gereguleerd is. Niet iedereen is daar even gelukkig mee, maar het doel van de instelling is om mensen op een rustige (geplande) manier afscheid te laten nemen van de wereld. Zoals zij het willen en vaak gaat dit gepaard met een laatste wens. Gedaan dus met het oversnijden van de polsen of zich voor treinen of van gebouwen te gooien.

Ja, zo zou ik ook wel willen sterven. Een man die zichzelf gif toedient via een slokje champagne om vervolgens de liefde te bedrijven met een knappe deerne. Er zijn ergere manieren om aan je einde te komen. Moet ik onthouden ... Krijg je meteen ook inzage in de wensen of verlangens van anderen. Het kon best pittiger, jammer.

Maar de film heeft ook een komische invalshoek. Wanneer iemand zelfmoord pleegt op de old fashion way doet men er alles aan om hem te redden. Of wanneer er een shooting raid plaatsvindt, rent iedereen voor zijn leven, gewoon omdat ze een andere manier van (zelf)doding in gedachten hadden.

Interessant dus, alleen niet altijd goed uitgevoerd. Er zat veel meer in. Wel fijn om in deze Frans-Belgische productie de Belgische acteurs Benoît Poelvoorde en Clara Cleymans (Yummy) te mogen aanschouwen. Zwevend tussen 3,0 en 3,5*.

Een samurai western van Kurosawa. Best leuk eigenlijk en hier en daar met een komische noot. Leuk daar hoe onze zwaardheld in het begin van de film naar een hond gaapt met een hand tussen zijn muil. Gevolgd door zo'n vrolijk deuntje.

Kan me wel inbeelden dat het tot inspiratie heeft geleid voor latere westerns, maar al bij al blijft het nogal eenvoudig. De gevechten zijn nauwelijks gevechten en nemen nogal snel een eind. Vooral bij de eindconfrontatie was dit toch lichtelijk ontgoochelend. Alsof Kurosawa er geen zin meer in had. Het beste gedeelte van de film vond ik de twintig minuten ervoor wanneer hij werd gevangen genomen en ontsnapte.

Sfeervol zoals steeds, maar er zijn betere Kurosawa's op de markt denk ik. Maar een straf om dit te bekijken is dit zeker niet.

Hoogst boeiend die Moviemeter watchlist top 1000. Geen film die stand hield in 2021 of 2023 en zo te zien naar het aantal stemmen en wanneer deze geplaatst zijn, eentje die de oude garde hier heeft aanbevolen. Wel, ik sluit me hierbij aan. Een erg nihilistische film van twee verloren zielen die elkaar ontmoeten op een Japans flatgebouw. Eentje waarvan ik gezien de inhoud ook niet verbaasd ben dat het een Japanse film betreft. Geheel in zwartwit, met uitzondering van de twee kleine flashbacks die in kleur geschoten waren.

De flashbacks (en nog zoveel meer wellicht) hebben de ziel getekend van deze twee tieners. De verkrachtingen hakken erop in, niet zoals in Noé's Irréversible, maar toch, we spreken hier van 1969. De jongeman is erg passief en ondergaat alles. Hij observeert vooral tot hij terugdenkt wat bij hem eerder de stoppen deden doorslaan.

Het meisje wil alleen maar dood. Zelfmoord vindt ze zielig. Haar ouders deden het haar voor, maar ze verkiest om vermoord te worden. Alleen nu nog iemand vinden die hiertoe bereid is. Het geheel wordt ondersteund door een jazzsound die ik wel vond passen bij de film. Bijzonder en zeker aan te bevelen. Veel naakt ook in de film. Zeker niet voor tere zieltjes.

Dit is heel wat anders dan het Jezusverhaal van Bloody Mel. Pasolini slaagt erin het evangelie van Mattheüs op een erg adequate manier te vertellen. Sober en met alle relevante informatie. Mattheüs legde meer dan de andere evangelisten de klemtoon op de Joodse historie, wetten en tradities om het verhaal van Jezus te vertellen. Interessant hoe Pasolini vaak teruggrijpt naar de werkelijke bijbelcitaten als Jezus aan het woord is. Dat kan voor sommigen misschien nogal stroef overkomen. Ik vond de Jezusfiguur bij momenten erg streng en hoogdravend tekeer gaan, verwijtend bij momenten, maar het maakte wel indruk.

Voor mij toch één van de betere Pasolini's. Daar zal het onderwerp niet vreemd aan zijn. De film wordt overigens mooi ondersteund door een prima soundtrack. Geweldig mooi gefilmd ook. De locatie uit Zuid-Italië doet denken dat je inderdaad in Israël/Palestina bent. Veel sterke emotionele close-ups ook.

De film is misschien niet op elk moment even vlot, maar dat lijkt me net ook de kracht van de film te zijn om zo de gebeurtenissen of de quotes beter te laten insijpelen.

Er bestaat blijkbaar nog een (gelijknamige) film over Broadway, ook uit 1929. Ik had al op de verkeerde gestemd. Lat ons wel wezen, deze film pikte ik louter mee omdat hij bij de primitieve Oscars in de prijzen viel. En het musical genre is nu niet bepaald mijn favoriete genre. Het is overigens een jaar later dat de Oscars uitbreidde met de categorie sound. Dat was weggekomen nu er meer en meer geluidsfilms ontwikkeld werden.

We spreken ook van de periode rond 1929. In datzelfde jaar was er ook de heuse beurscrash van Wall Street, ook het echte Broadway deelde toen mee in de klappen.

Superslecht zou ik de film niet noemen. Eerder revolutionair, zowel in de winst van het beeldje als de mogelijkheden die de film (en het genre) met zich meebracht. Of dat nu de juiste manier was om dit te belonen, laat ik in het midden. Alleen is het kwalitatiefmve contrast met de winnende films van ervoor (Wings en Sunrise) en erna (All quiet on the Western front) wel érg groot.

Inhoudelijk sowieso te mager om me (te blijven) boeien. Dat gekissebis over liefde en die driehoeksverhouding, het kon me gestolen worden. En de songs waren ook niet echt mijn ding, maer dat is erg subjectief.

Een soort van documentaire over de plaats die de mens (met geweld) inneemt in de natuur. Het is een nietsontziende strijd om te overleven waar vooral veel wordt genomen en weinig wordt gegeven. Dieren worden gedomesticeerd en wanneer dat niet mogelijk is, worden ze bejaagd zoals de luipaard en de tijger.

Je krijgt een inkijk op hun jachtgewoontes, hoe ze vallen opzetten om wilde dieren te vangen. Af en toe wordt er al eens een verkeerd dier gevangen, zoals een Chang, maar dat blijft niet zonder gevolgen. Best spectaculaire beelden op het einde net als de wraakactie van zowel dier als mens.

Destijds, we spreken van 1927-1928, genomineerd voor de primitieve Oscars. Knap, boeiend, maar ook met een wrang gevoel naar gekeken.

Moeizaam. Mijn versie was er eentje met een donkergele filter. De beeldkwaliteit kon een stuk beter, maar de beeldcompositie, het camerawerk en de opbouw van het plot viel sowieso op.

Een soort van sprookje met een bepaalde moraal. Centrale thema´s rond liefde, hebzucht en verraad centraal en worden uitgewerkt aan de hand van twee boeren. De één is een pottenbakker, de andr wil het maken als samoerai, maar is in tegenstelling tot die eerste helemaal niet bedreven in wat hij beoogt.

Je moet toch wel van van de Japanse old cinema houden om dit volledig op te kunnen nemen, zeker wanneer men het thema van het platteland en zeg maar de ´Middeleeuwen´ met die samurai en krijgsheren aanhaalt. Niet 100% overtuigd, maar ik snap de liefhebbers zeker.

Billy Wilder staat hoog aangeschreven bij me. Ik vond Stalag 17 een prima film, maar moest toch even wennen aan de (k)luchtige aanpak van de film die toch wel licht komisch is. Een POW kamp was alles behalve een pretje, maar de omgang met de bewakers en oversten hier was er eentje met spot en met kwajongensstreken zo leuk het wel. Het mocht wat mij betreft wat grimmiger aangepakt worden, zeker omdat ik dat ook verwachtte daar ik blank de film in ging.

Los daarvan zeker een boeiende en onderhoudende film. Weliswaar wat karikaturaal alsof men op scoutskamp zat. De intriges rond de verrader/spion vond ik wel interessant en was best spannend. Goed in beeld gebracht ook. De film verveelde nimmer en vloog voorbij.

Leuk wel die scène met het boek Mein Kampf van Hitler.

Wel een leuke down to earth film. Als ouder idealiseer en perfectioneer je de kwaliteiten en mogelijkheden van je kinderen en hoop je dat ze succesvol zullen zijn en het ver gaan schoppen in de samenleving. Het beste is net goed genoeg, zoiets. Alleen spelen wel meer factoren mee dan alleen maar die 'American dream' na te jagen.

Werd destijds genomineerd voor de Oscars en het is ook duidelijk waarom. De titel van de film is ook treffend. Hoewel Sims boven de massa wil uitstijgen (of dat dat van hem wordt verwacht), blijft hij steken in die algemene grijze massa.

Prachtig geschoten ook toen Sims in New York arriveerde per boot. Het eerste wat hem te beurt viel was alweer die massa die kriskras door de straten liep en even later het legioen bureautjes met monotoon paperassenwerk.
Het einde is best ontroerend, hard ook wanneer blijkt dat hij gefaald heeft, voor zichzelf, maar ook in de ogen van anderen, zijn vrouw in de eerste plaats.

Een degelijke film over een jongeman die dolgraag wil gaan racen in de plaatselijke rally. Je moet daar natuurlijk wel een wagen voor hebben, en geld, en connecties. En dat heeft hij allemaal niet.

Voor de vorm racet hij door de straten van Brussel en omgeving, krijgt hij het af en toe aan de stok met een andere weggebruiker. Mooi in beeld gebracht. Ik had Brussel eerst niet herkend, maar dan later doemde het beeld van het Justitiepaleis op.

Sfeervol ook met die jazzdeuntjes. Vrij smoothly allemaal. Leuke meepikker, maar meer dan dat nou ook weer niet.

Een opmerkelijke western waarbij de sterkte en de focus niet ligt bij de pistoolduels, maar bij het gebeuren vooraf. Marshall Kane hangt zijn tinnen ster aan de haak en stapt het huwelijksbootje in, maar keert al gauw terug op zijn stappen wanneer blijkt dat een gevaarlijke outlaw als wraak het op hem en het stadje gemunt heeft.

Kane tracht bondgenoten te ronselen, maar dat blijkt al gauw niet zo'n evidente opdracht. Elkeen heeft wel zo zijn redenen om zich afzijdig te houden. Angst, rancune, onverschilligheid, opportunisme, ... elke reden is wel goed om het via de zijlijn te bekijken.

Prima hoe dit gebeuren in beeld wordt gebracht en de vertwijfeling en eenzaamheid van Kane wordt uitstekend weergegeven. Het uiteindelijke treffen stelt niet zoveel voor, maar was wel een goede afsluiter van het plot.

Meer een zuivere praatfilm dan dat ik vooraf in gedachten had. Niet dat dit me vooraf afschrikt, maar hier had ik een nogal hoogdravend babbelziek gevoel bij. Enerverend bij momenten hoe losgeslagen en manipulatief Cary Grant tekeer ging. Iemand die duidelijk steeds zijn zin wil krijgen.

Los daarvan is het acteerwerk en de dialogen best wel goed te noemen. Kwalitatief zeker in orde alleen was ik niet geheel overtuigd van het plot. Dat gekissebis tussen Grant en toch wel zijn ex bezorgde me hoofdpijn. Ik vond het bij momenten iets te eentonig.

Mooi Italiaans familie-epos van de familie Parondi die van het zuiden naar het noorden trekt. Wellicht waren zij niet de enigen die het arme zuiden ontvluchtten voor een betere toekomst in het meer welvarende noorden van Italië. Het zijn economische gegevens die vandaag de dag nog steeds spelen.

Een film die naast het familiegegeven vooral focust op de driehoeksverhouding tussen Nadia en de twee broers Simone en Rocco. De één is opvliegend en rancuneus, de ander is idealistisch en vergevingsgezind. Op het einde wordt het allemaal mooi samengevat in één zin wanneer wordt gesteld dat de goedheid van Rocco en de slechtheid van Simone beiden tot gevaarlijke zaken kunnen leiden.

Hoewel de hele film wel onderhoudend is en ik me niet heb verveeld, vond ik vooral het eerste uur erg sterk. Geweldige intrede van la mama bij haar oudste zoon Vincenzo en diens schoonfamilie in Milaan. Stond ze daar ineens met haar kroost en diende zoonlief maar een oplossing te bedenken om haar onderdak te geven.

De scène die me het meest bijbleef was dan toch die op het dak van de Dom van Milaan. Zeer intens, maar ook visueel erg mooi. De gehele film is wat theatraal en melodramatisch, maar op het einde ging dit helemaal crescendo. La mama kon er wat van.

Wel een fijne romcom uit de oude doos met een uitstekende speelse Clark Gable. Een plot die je ook alleen maar kan verzinnen zo'n 100 jaar terug: Een bankmagnaat die zijn dochter als opgejaagd wild controleert en achtervolgt. Kosten noch moeite worden gespaard en de pers smult ervan. Het vreemde is dat de publieke opinie gewoon achter deze man staat en de dochter beschouwd als een verwend nest.

En dan hebben we Clark Gable die met zijn nogal doorzichtige trucjes zich niet meer staande zou weten te houden anno 2024. Maar leuk is het wel. Toch wel een fijne chemie tussen Gable en Colbert. Beiden die hard to get spelen, maar tussen het kibbelen door best elkaar wel zien zitten. Zit er naast de vader alleen nog een suffe vliegende sok in de weg.

Hoogstaand is het misschien allemaal niet, maar ik heb me ontzettend vermaakt bij deze film. Charmante en speelse roadmovie! Deed me wat denken aan Roman Holiday (Film, 1953) waarbij ook de man in kwestie de vrouw moest vrijwaren van de buitenwereld.

Wat een leuke creatieve film van Sapir. Elke scène is er eentje van surrealistische inventiviteit waarvoor ik toch erg geboeid van begin tot het einde naar gekeken heb. Leuk ook hoe de teksten werden ingepast in de film. Gewaagd, maar wel geslaagd. Misschien wel wat vermoeiend. Deed me wat denken aan Bunuel.

De gedwongen stiltes van de personages deden me ook denken aan de Argentijnse junta in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw waarbij president Videla een bloedig dictatoriaal regime in stand hield. In de film worden namelijk de stemmen van de bevolking "gestolen" door Mr. TV, al is het hier de almachtige media die op de korrel wordt genomen.

Fris en origineel, alleen daarom verdient deze film punten. Maar wellicht niet voor iedereen weggelegd.

Moeilijk te beoordelen film. Langs de ene kant wel erg sentimenteel. Als je denkt dat je het wel gezien hebt, doet het einde er nog een schepje bovenop. Er zijn misschien net wat te veel dramatische wendingen in het plot waarbij je je kan afvragen hoe naïef je moet zijn om al die intriges te blijven pikken. Er zitten ook wel enkele gaten in het verhaal.

De film doet alsof het een happy familie is met de gravin of later met zijn vrouw, maar in werkelijkheid kan je daar toch niet mee wegkomen. Hetzelfde geldt voor die ploegbaas die op kap van profiteert van de situatie, jaren aan een stuk.

En toch vond ik het boeiend om te volgen. Het tempo zit er goed in en je sympathiseert wel met enkele personages zonder dat die laatste veel diepgang vertonen. Fijne omgeving ook wel met de witte kalksteen van het erg bekende Carrara.

Deze Angel-A stond al heel lang op mijn lijstje temeer omdat hij steevast opduikt in de tweejaarlijkse MM-lijst van Film Pegasus. Met de lopende B/W-challenge een ideale gelegenheid dus.

Achteraf gezien toch licht ontgoocheld. Zeker geen slechte film. De film is in de eerste plaats erg sterk geschoten en de mooie plaatjes van Parijs maken deel uit van het plot. Ze creëren een meerwaarde aan het verhaal dat wordt opgehangen tussen twee individuen.

Inhoudelijk vond ik het minder. Moeilijk toch om engelen in mensengedaante te plaatsen voor mij, net zoals in de films van Nicolas Cage en de meer kwalitatieve film met Bruno Ganz. Ik vond beide personages moeilijk met elkaar matchen. Hij, een kleine garnaal crimineel met schulden met wie je liever geen schulden hebt, en zij, een bad ass je m´en fous engel met goddelijke benen, het moet gezegd.

Wat melodramatisch en weinig overtuigend. Zeker met de scène de laatste 10 minuten als dieptepunt of symbool hiervoor.

Deze film zag ik onmiddellijk na de film uit 1954 op dezelfde avond. Een veramerikaande versie dit en deze voegt geheel niets toe aan die eerdere film uit 1954. Erg copieus met gelijklopende scènes, met dat verschil dat de Amerikaanse acteur Raymond Burr als journalist de hoofdrol draagt temidden van een Japanse cast. Takarada is hier ook van de partij.

Het was niet de bedoeling deze film te zien, maar ik had me vergist met de film van 2 jaar eerder. Deze film is ook iets korter, maar voegt dus daadwerkelijk niets extra bij. Overbodig en louter om het Amerikaanse publiek te plezieren. Maar om nu te zeggen dat Burr daar een groot aandeel in heeft, nou nee.

Een klassieker. Geen idee waar deze Godzilla zich bevindt in de franchise en talloze remakes, ik vind er mijn weg alleszins niet in. Maar deze was best vermakelijk.

Het monster zag er niet uit, was weinig schrikwekkend en was meer meer belachelijk. Het beweegt niet vlot en zijn kop was te misvormd om er angstaanjagend uit te zien. Desalniettemin vond ik al de rest wel prima. Het decor bijvoorbeeld waarbij de stad Tokyo met de grond werd gelijk gemaakt, was wel prima gedaan.

Geweldig toch dat gas dat uit de muil komt van het beest. Ik genoot er wel van. Ook leuk die connectie met de eilandbewoners die Godzilla als een boze God aanzagen die uit zijn slaap werd gehaald door de kernproeven. Heb je meteen ook een kritische noot in je film over de wapenwedloop tijdens de Koude Oorlog.

Inderdaad een fijne film waarbij het afpersen centraal staat. Wat een ongelooflijk vervelend individu dat hulpje. Erg verwaand en arrogant, zowel tijdens zijn periode als gewone burger en als rijke man. Zijn fortuin vergaard door zijn (voormalige) baas dus geld af te troggelen.

Geld was in principe nimmer een issue, maar hij ging een stap te ver toen hij het op de mooie dochter gemund had. Kon niet anders dan fout aflopen.

Het politieonderzoek was al bij al kort met 2 a 3 verdachten in de running. Prima opgelost hier door de regisseur en je kon er natuurlijk gif op innemen dat die curare pijltjes nog een item gingen worden. Daar werd net te veel op gefocust, net als op dat kleine beeldje overigens. Wel een fijne!

Een pareltje die vanaf minuut één onder mijn huid zat en daar wellicht nog een paar dagen zal sluimeren. Zeer confronterende anti-oorlogsfilm over de tweede Sino-Japanse Oorlog tussen 1937 en 1944. In veel films zag ik al amputaties passeren, denk maar aan de Saw-franchise, maar zelden was ik meer onder de indruk dan hier. Vermoedelijk omwille van de context en realiteit van het gebeuren. Ik heb al veel literatuur verslonden over de gruwelen uit WOI (Barbusse, Junger, Remarque, Barthas, Graves, …) en ik zag op de ziekenbedden telkens dezelfde gruwel terugkomen als hier.

Gewonde soldaten worden beschouwd als objecten. Dokters zijn niets meer dan veredelde slagers. Noodgedwongen ook. Om gangreen en tetanus tegen te gaan en wegens onvoldoende bloed(transfusies) en (hygiënisch) materiaal dienen harde knopen doorgehakt te worden. Letterlijk soms.

Daarnaast is er ook aandacht voor het imago van het land. Welk trauma zadel je een land op door zijn verminkte soldaten los te laten op de samenleving? Veeleer komen deze soldaten terecht in sanatoria tot het einde van hun dagen. Familie krijgt te horen dat hun partner of zoon eervol is gesneuveld op het slagveld.

Confronterend is het contact met de man zonder armen waarbij hij niet langer in staat is te voorzien in zijn eigen seksuele behoeften. Schrijnend is de situatie in de eerste linie die is afgesloten van de rest en waarbij cholera is uitgebroken. En dat allemaal door de ogen van een plichtbewuste jonge verpleegster. IJzersterk! Dit wordt op een dag de volle 5,0*!

Het is mijn eerste Chaplin vanaf de jaren 50. Dus hoogtijd was het om deze hoog genoteerde Limelight te bekijken. Het was even wennen om Chaplin in deze rol te zien, maar hij deed het zeker niet slechts langs de zijde van de erg mooie Claire Blooms. Ze deed me denken aan de minstens even knappe Liv Tyler. Een film gemaakt in een periode waarbij de hoogdagen van Chaplin achter hem lagen, dit in overeenstemming met zijn personage Calvero.

De vriendschap tussen beiden is innig en interessant. Ik genoot van hun conversaties en hun aanwezigheid. Gelukkig maar, want heel veel scènes spelen zich af in het appartement van Calvero. De luchtere stukken werden geïntroduceerd via flashbacks uit het meer roemrijke verleden van Calvero. Het bracht een mooie afwisseling tussen drama en komedie.

Maar het is ook een film die de zwaardere thema's niet schuwt zoals zelfmoord of prostitutie. Knap einde ook met die act met Keaton waarbij de balans tussen lach en traan wederom gevonden wordt.

De derde genomineerde voor beste film op de Oscars in 1927-1928. Wel een fijne stomme film die eigenlijk uiteen valt in twee grote delen. Het eerste deel is een romantisch gedeelte waarbij Chico Diana leert kennen. De één leeft al wat meer in de afgrond dan de andere, maar samen zijn ze sterk. Liefde overwint immers alles. Het is nogal mierzoet, maar het is wel mooi gedaan.

Nu niets dat hun levensgeluk nog in de weg staat, komt de Eerste Wereldoorlog opzetten. Chico wordt verplicht het vaderland te dienen. De oorlog wordt nogal gekunsteld naar voren gebracht, maar het blijft wel een beklijvend kijkstuk. Wel fijn om de mythe van de Parijse taxi's aan de Marne eens te kunnen bewonderen. De legende vertelt dat het de Parijse taxi's waren die de Duitsers tot stand hadden gebracht. Die taxi's voorzagen immers een enorme mobilisatie van de Franse troepen aan het front. Nouja, die impact is wel wat genuanceerder. Laat ons het erop houden dat vooral het Duitse leger enkele grote blunders heeft begaan daar in de zomer van 1914

Op het einde komt het allemaal wat als een potpourri samen. De dood van Chico, de Wapenstilstand én de herrijzenis van Chico. En dat allemaal in 5 minuten en op hetzelfde moment. Nouja, leuk was het wel!

Mijn vijfde Woodworth intussen, maar ik trek haar niet. Weinig toegankelijke films behalve dan dat duoluik over de Koning met Peter Van den Begin. Gehuwd met Peter Brosens, die andere regisseur en cameraman, vandaar de Belgische insteek.

Geen doorsnee film deze Luka. Vreemd zelfs. En als je vreemd zegt, ben je aan het goede adres om Sam Louwyck of Jan Bijvoet te casten. We bevinden ons in een dystopische wereld, jaartal onbekend. Een aantal mensen, soldaten eigenlijk, bewaken een fort en zijn bang voor een invasie uit het noorden. Het lijkt wel wachten op Godot, want veel gebeurt er niet.

Een eigenaardige sfeer hangt in het fort. Sommige gebruiken zijn bizar. Bepaalde regels zijn absurd. Moeilijk om de vinger op de wonde te leggen. Ongetwijfeld een film met een bepaalde moraal, maar moeilijk om de vinger op de wonde te leggen. Of toch, hoe geïndoctrineerd iemand kan zijn om in een blind geloof iemand te volgen, no matter what. Luchtkastelen zijn het.

Gefilmd aan de voet van de Etna. Het levert mooie beelden op.

Er staan wel wat Zweedse oude films op Netflix. Wellicht om te voldoen aan de Europese wetgeving. Dit is alvast één van de betere die ik er al van zag. Een erg fijne film over een man met geheugenverlies die wil te weten komen wat er is gebeurd en vooral wie hij is.

Leuk acteerwerk van Kjellin en Helling, zeker samen met elkaar als apart. Het plot zit behoorlijk in elkaar en blijft lange tijd mysterieus. Best spannend dus ook. Aangename film om te volgen van begin tot het eind.

Deed me wat denken aan Memento, maar dan in chronologische volgorde. Licht aanbevelingswaardig.

Één van de drie genomineerden voor beste film op de Oscars van 1927-1928. Deze won toen niet, maar blijft wel een degelijke stomme film. Gaande over het kat en muisspel tussen een maffiabaas en een politie-inspecteur. Misschien ook niet onbelangrijk is de setting en tijdsgewricht van de Drooglegging waarbij de verboden alcohol (productie en consumptie) de illegale markt op ging.

Een degelijke gangsterfilm, zonder meer. Of de nominatie verdiend was, kan ik niet zeggen, wel dat het prima was dat het de Oscar niét won, zonder afbreuk te willen doen aan de film. Best wel een interessant plot, maar zeker niet memorabel. Fijn om eens gezien te hebben. Camerawerk bijvoorbeeld zeker op niveau rekening houdend met de tand des tijds.

Een relatief korte Zweedse film van ongeveer 70 minuten waarbij een whodunnit verhaaltje wordt opgeworpen. De eerste 25 minuten zijn voorzien voor de introductie van de personages. Dat zijn er wel wat waardoor ik snel door het bos de bomen niet meer was. Veel volk in de hoeve van de familie Ernstam daar het Kerstmis is.

Een uitgenodigde schrijver profileert zich na de moord als een volleerd detective. Een verbannen stalknecht is al snel de eerste verdachte, maar onze schrijver is slimmer dan dat. Na nog wat moordpogingen van getuigen of personen die te lastig worden, komen we uiteindelijk uit bij de echte dader. En dat in minder dan 40 minuten.

Toch wel een bijzondere Estse film. Ik wist niet goed wat te verwachten, maar was danig onder de indruk van de openingsscène met het kalf. Een duivels gebroed van ijzerwerk dat tot leven komt, een kratt genaamd, gaat hier wel erg driest te werk. De boeren schrokken er alvast niet zoveel van. Een veelbelovend begin voor meer dacht ik. De film gaat echter een geheel andere richting uit.

Niet dat er niet nog vreemde dingen gebeuren, een metamorfose van mens tot wolf en een duivel die een pact wil sluiten om de ziel van de ongelukkige te verwerven. Allemaal erg fantasierijk in een grauw donker sprookje in een mistroostige setting. Ideaal dus om in beeld te brengen in zwartwit. De film slaagt daar dan ook glansrijk in.

Inhoudelijk vond ik het iets te mager. De boeren lijden honger en de constante zoektocht om te voorzien in hun levensonderhoud is hun voornaamste bekommernis. Maar eigenlijk draait het om een liefdesverhouding tussen drie personen waarbij er eentje jaloers is en uit de boot dreigt te vallen.

Sterke misdaad thriller over een min of meer mislukte overval waarbij de bendeleider zoek raakt. We zitten in de setting van de IRA ergens in de jaren 30 van de vorige eeuw schat ik. Bijzonder sfeervol gemaakt met al die donkere kleine geplaveide straatjes en tiny rijhuizen. Ook het weer speelt zijn rol met enerzijds plensbuien of wat sneeuw. Bijzonder sfeervol alvast en de zwartwitbeelden versterken dat gevoel alleen maar.

Prima regie en camerawerk. Ik vond de film vooral op technisch vlak bijzonder sterk, zeker voor een prent van 1947. Het vluchtrelaas, het kat en muisspel met de politie en de zoektocht door de kompanen, ik ervoer het als een spannend geheel met enkele mooie scènes. Ik kreeg wel wat sympathie voor Johnny McQueen. Zijn lijdensweg was lang, maar uitzichtsloos.

Deze stond al jaren stof te vergaren. Het kwam er nooit van, maar met de huidige black & white challenge moest ik er toch werk van maken. En daar heb ik geen spijt van gehad. Een ultrasofte versie van House of cards zo je wil waarbij macht en corruptie deel uitmaken van het politieke gestel in Washington.

Daartegenover staat de kersverse senator Jefferson Smith, een jonge en vooral naïeve idealist die zich als een scoutsjongen of toerist in Washington waant. Hij is zeer onder de indruk van de politieke instellingen en monumenten aldaar. Weet ik ook meteen wat Mount Vernon betekent. Best leuk en schattig openingsuur op dat vlak.

Tot hij ontdekt dat het leven in politiek Washington uit meer bestaat dan roze olifanten en het waarmaken van dromen en ideeën voor de burger. Heerlijke rol van James Stewart die ik best hoog heb zitten als één van mijn favoriete old actors. Al bij al een feel good film en een onderhoudend gebrei van hoe het er in een senaat aan toe kan gaan.

Een Japanse arthouse horror. Daar kan ik wel van genieten. Zombies zijn geen onbekenden in de samenleving. Meer nog, ze zijn gedomesticeerd en fungeren als huisdier of als werkslaafje. Veel rechten hebben ze niet, om niet te zeggen geen. Ze worden uitgebuit, vernederd, geslagen of verkracht.

Ik had er medelijden mee en je kan je wel wat moreel ethische vragen stellen met dit hele gedoe. Zeker omdat je de idee hebt dat ze best emoties had. Zielig ook hoe ze hier stond te schrobben op die terrastegels. En dan dat slakkengangetje met het hoofd naar beneden op weg naar haar slaapplaats.

De film is traag en bij momenten repetitief, maar dringt tegelijk tot je binnen. Je weet dat het op een bepaald moment zal ontsporen, maar het verliep toch anders dan dat ik in gedachten had. Ik moest even de klik maken met dat kind. Liever een zombiekind dan een dood kind waarschijnlijk, al was het resultaat niet echt wat de echte moeder in gedachten had. Interessant!

Eindelijk deze Hitchcock eens vanonder het stof gehaald. Mijn DVD-versie had niet meteen de beste kwaliteit en ook het gedeelte in het hotel had maar een gebrekkige sound. Zo zonder ondertiteling was het toch goed luisteren. Gelukkig beterde dit wel in de trein en ging meteen ook de film mee crescendo omhoog. Alsof de film een extra duwtje in de rug nodig had door de trein.

Treinfilms zijn eigenlijk altijd wel fijn. Zeker wanneer er eentje verdwijnt of het hoekje wordt omgelegd. Hitchcock slaagt erin om de spanning hoog te houden en mevrouw Henderson wordt meermaals hallucinaties toegemeten doordat er geen andere getuigen waren en ze eerder een klop op haar hoofd had gekregen.

Hier en daar een clue kwam op het juiste moment doet het mysterie langzaamaan ontrafelen. Niet alles is geweldig. Het gevecht in de wagon was nogal braafjes. Wel leuk met die goochelaarsspullen. Maar het schietincident overtreft het wel allemaal. Erg stuntelig, maar het is Hitchcock vergeven.

Niet de geweldige film die ik er hoopte in te zien. Het begint sterk met een bizarre moord waarbij Dixon Steele de hoofdverdachte blijkt, maar al gauw ebt die spanning weg wanneer hij een waterdicht alibi schijnt te hebben. De moordzaak verdwijnt meer en meer naar de achtergrond en is niet meer dan een simpel subplot. Op het einde wordt het mysterie ontrafeld, maar eveneens in de marge alsof het nog een los eindje was dat opgehelderd moest worden.

In de plaats krijg je een explosieve relatie tussen Dixon Steele en zijn buurvrouw Laurel Gray. Veel drama, letterlijk zelfs tussen de romantische buien door wanneer de één of de andere net niet vervelend is. Bogart is op dreef als een arrogante alfaman met een kort lontje dat het geweld niet schuwt. Het hoe en wat blijft achterwege. De romance zelf vond ik niet zo interessant waardoor er eigenlijk nog weinig overbleef.

Degelijk, dat zeker, maar niet ondersteboven van de film.

Een vrij suffe stomme film die volgens de moraal van die tijd misschien hitsig was, maar vandaag de dag nauwelijks indruk maakt. Ons tante mag dan wel gek zijn van mannen, maar een bom kan je het allerminst noemen.

Haar echtgenoot eveneens niet die nogal overkomt als een sullige professor. Hij heeft meer aandacht voor zijn kevers dan voor zijn vrouw. Gelukkig brengt het nichtje nog een beetje plezier.

Die verschillende affaires en amoureuze betreden liefdespaden maken weinig kndruk. Het kleurgebruik is erg fel met voornamelijk dat oranjegeel. Tijdens de ook "erotische" langdurende opera schakelde me over op groen en fel rood. Mooi gerestaureerd, dat wel, maar inhoudelijk vrij flets.

Die gerestaureerde oude stomme films hebben wel wat. Netflix heeft er blijkbaar een aantal in zijn aanbod zitten. Nu niet dat die het grote mainstream publiek gaan trekken. Met het stemmige rustige pianomuziekje heeft de film wel iets sereen. Het is eens iets anders dan de bombastische orkestmuziek dat soms nogal overweldigend is.

Een sociaal drama hier waarbij een vrouw haar hebben en houwen verliest door schulden en armoede. Eerst overlijdt haar man door een ziekte en nadien verliest ze ook nog eens haar kinderen door plaatsing. Niet omdat ze in se geen goede moeder is, wel omdat de opvatting destijds was dat armen minder goed konden zorgen voor hun kinderen. Treurig.

Erg weinig pancartes met tekst. Het zijn vooral de beelden die voor zich spreken. Fijn om meegepikt te hebben.

Ik ben wel anders gewend van Sono. Niet dat ik zijn hele oeuvre al heb gezien, maar over het algemeen was het toch flitsender, gewelddadiger en vooral sneller. Deze film druist daar in alle mogelijke manieren tegenin. Het is zelfs een ware beproeving, want bij momenten is het wel erg repetitief.

Nu, dat hoeft op zich geen probleem te zijn. Kan je des te meer genieten van de cinematografie en camera. Het lijkt alsof de film 30-40 jaar ouder is dan 2015. Aan boord van het ruimteschip, dat er binnenin zelfs vrij cosy uitziet, een vrouwelijke androïde. Zij is de moderne PostNL van dienst en bezorgt pakjes tussen mensen onderling die mijlenver van elkaar wonen in het galactische universum. Om de tijd wat te doden, houdt ze zich bezig met het huishouden en het poetsen. Zelfbedruipend is ze evenzeer als ze haar Duracell-batterijen moet vervangen. Nou, dat zag er vrij knullig uit eerlijk gezegd.

Die uitstapjes op de vrijwel verlaten planeten en de weinige encounters met de bevolking roepen inderdaad existentiële vragen op. Niet in het minst wordt ze begroet dat het tijd werd, alsof een androïde daar last van heeft.

Een bijzonder sfeervolle film die zich perfect tussen het genre van mystery en drama laveert. Romance zou ik het eerder niet noemen, want van een gelukkig amoureus sprake is niet echt sprake, hoewel de nieuwe mevrouw De Winter haar uiterste best doet.

Je voelt van in het begin dat er een ongemakkelijk geheim huist in het landgoed. Het soms opvliegende gedrag van Maxim versterkt dat alleen maar. Hitchcock bezit de kwaliteiten om dit maximaal uit te buiten met de prachtige setting en onderhuidse spanning. Een geweldige film ook in zwartwit waarbij de schaduwen en de vele grijstinten ideaal tot uiting komen.

Ergens heb je het gevoel dat de geest van Rebecca nog rond het kasteel zweeft. En als het niet letterlijk is, dan ervaart het nieuwe meisje haar aanwezigheid als verstikkend. Alles doet haar aan Rebecca denken die als een soort godin wordt opgevoerd waaraan ze nooit kan aan tippen.

Naar het einde toe is er een plottwist waardoor alles wat in een stroomversnelling komt. Misschien neemt daar de film wat een loopje met zichzelf. Heel even dat het zelfs in elkaar zou stuiken, maar achteraf blijkt toch dat meneer De Winter de perfecte moord heeft gepleegd. En Ben, die doolde verder rond in zijn strandhuisje hopend dat hij daar mag blijven.

Een film die de naweeën van de Tweede Wereldoorlog en de jacht op gevluchte nazikopstukken belicht. Dat gehuld in een sausje van romantiek met de driehoeksverhouding tussen Bergman-Grant-Rains. Dat laatste is best interessant, want het acteerwerk is wel sterk. Zeker van de leading lady Bergman die met al haar uitstraling en flair de camera naar haar toe zuigt.

Hier en daar wat spitsvondigheden van Hitchcock met de camera en het perspectief zoals met het theekopje. Mooie speling met de illusie. Maar echt spannend vond ik de film niet. De echte "suspense" ontbrak al bleef de film voorts wel onderhoudend.

Sowieso een degelijke prent, maar voor mij toch één van de mindere van Hitchcock die ik al zag. Prima einde, dat wel, maar dat alleen redt het onvoldoende.

Ik dacht deze ooit al eens gezien te hebben, maar zo achteraf gezien kan het evengoed zijn dat dit niet zo is. Ik herinnerde er mij alvast niets meer van. De hele tijd vroeg ik me ook af hoe ze de metamorfose van brandweerman naar super hero gingen doen. Al bij al valt dat nog mee. Het is nu niet dat Arnie transformeert naar Commando ofzo, hoewel zijn spionagetechnieken er wel mogen zijn. Beetje simplistisch hoe makkelijk hij die guerrilla's opspoort daar waar de CIA al jaren niet in slaagt.

Beetje simpel ook met die surrogaat moeder en kleine, verder dan dat hoefde het zeker niet te gaan. Al bij al toch een vrij matige tot zwakke Arnie. Er is toch wel wat beter beschikbaar van hem (en dan heb ik het niet over zijn topfilms).

Het einde met de motor is wel leuk. Niet geweldig, maar in deze film gewoon OK. Geen humor in deze film te bespeuren. Wel kan onze brandweerman zoals het hoort hier en daar zijn spierbundels nog eens gebruiken.

Waarschijnlijk zag ik een mooie gerestaureerde versie, maar desalniettemin toch een knappe stomme film uit de oude doos. De term stom kan je er hier wel op kleven, want de gehele film draagt geen geluid. Er is geen toevoeging van orkestmuziek of er moest een probleem geweest zijn met mijn geluid.

De beelden waren in diverse kleurenfilters, van bruin naar geel, maar ook rozerood tot blauw en grijswit. In zijn geheel zeker mooi in beeld gebracht. Ook inhoudelijk best interessant daar ergens begin 19e eeuw met de bezetting of oorlog met de Engelsen daar in Scandinavië. Het verhaal krijgt ook een persoonlijke moraal mee welk nogal theatraal werd voorgesteld, maar daarom niet perse stoorde.

Gewoon te zien op Netflix en dus zeker de moeite om eens mee te pikken.

Hmm, ik ben al tot de constatatie gekomen dat ik die oudere (zwartwit) films van Jarmusch minder trek dan zijn meer recentere films. Het verhaal kabbelde iets te veel verder zonder echt betrokken te geraken met de personages of de film in zijn geheel.

Erg veel gebeurt er dan ook niet. Een familiebezoek van een nicht uit Hongarije om dan door te reizen naar een tante. Om dan een hele poos later een trip te maken naar Miami om wat te gokken en van het leven te genieten. Dat allemaal met een soort laissez faire gehalte.

Het zwartwit vond ik nu ook niet bepaald een meerwaarde, toch niet qua sfeerschepping of cinematografisch. Ook nogal een vreemde montage met die zwarte beelden er steeds tussen. Eentje die ik snel vergeten zal zijn, jammer.

Ik heb eveneens genoten van deze American fiction. Een film over een academische boekenschrijver wiens boeken door haast niemand gelezen wordt, behoudens door een erg selectief nichepubliek. Hij ergert zich blauw aan de goedkope mainstream literatuur van matige kwaliteit dat als zoete broodjes verkoopt, zeker wanneer het onderwerp de zwarte gemeenschap is die volgens hem stereotiep en negatief wordt belicht om louter te scoren.

Een geweldige Jeffrey Wright hier als norse betweterige schrijver die ook geen al te beste band heeft met zijn familie. Geen geruzie onderling, maar een soort van "uit het oog, uit het hart" relatie al komt daar snel verandering met het subplot waarbij zijn moeder Alzheimer heeft. Het is vervolgens ook een maatschappijkritische noot naar de zorgverlening in de Verenigde Staten.

De film bevat enkele geweldige scènes en leuke momenten. Ik vond de openingsscène al meteen raak toen hij in discussie ging met zijn student(en), de directie/ouders en vervolgens zijn manager. Het is de fout die velen maken binnen het woke-proces om beladen termen en personen los te koppelen van de context en tijdsgeest waarin die ontstaan zijn, maar die af te wegen in en met de huidige morele visie van de samenleving.

Maar ook het hele proces van Monk en de commerciële mallemolen waarin hij terecht komt door te schrijven voor een groot publiek is bijzonder interessant en grappig. De vergelijking met Johnny Walker was dan ook treffend. Geweldig hoe sommige uitgevers of recensenten uit je handen eten als ze de dollartekens in hun ogen zien. Leuk hoe Monk hier verder op inspeelt. Mooi!

Nog steeds erg vermakelijk, maar toch één van de mindere van Dupieux die ik al zag. Mijn 10e intussen. Centraal staat Dolph die de hele film lang op zoek gaat naar zijn hond Paul. Naar verloop van tijd begon dat verhaaltje me wat te vervelen. Vooral de contacten met die goeroe sloegen niet zo aan.

Maar de randactiviteiten blijven wel leuk waardoor ik toch geboeid bleef verder kijken. Hoe kom je erop om een arbeidssetting te creëren waarbij het constant regent? Absurd gewoon. Om het dan nog niet te hebben over het feit dat Dolph daar al maanden niet meer werkt.

Leuk zijn ook de kleine rolletjes van Victor, de plantenman, en de bizarre pizzamadam. Onzinnig gewoon hoe naïef en dom die er bijloopt. De verver, de palmboom ... Er passeert nogal wat geks in de film. Alleen daarom al leuk, maar zoals ik al zei, hij heeft er betere.

Onzinnig, maar opnieuw geweldig vermakelijk. Ik hou wel van Dupieux zijn eigenzinnigheid. Heilige huisjes worden omgegooid en hij doet er nog een schepje bovenop.

Hier dus met politieagenten die ver buiten de lijntjes kleuren. Niet dat ze heulen met de maffia ofzo, gewelddadig of misdadig wordt het niet. Maar alles wordt bekeken vanuit die gekende roze humoristische bril.

Corruptie en onbekwame flikken zwaaien de plak in een algeheel absurde context. Mooie dames worden op een domme manier geïntimideerd, alleen pakt het niet altijd uit zoals ze willen. Totaal politiek incorrecte humor, maar in deze context geweldig. Leuk!

.

Knap geschoten drieluik in een verpauperde wijk van Memphis, Tennessee, waar alles Elvis ademt. Nouja, er is geen Elvissfeer, maar wel de hele buurt praat over hem. Het is ook daarom dat het Japanse koppel de locatie bezoekt waar hij enkele van zijn platen heeft opgenomen om nadien door te gaan naar Graceland. Erg toeristisch is de buurt niet, integendeel. Maar wat een geweldige sfeer en decor. Het is in dit 1e gedeelte dat dit het best naar voren komt.

Alle verhaaltjes hebben een alledaagse banaliteit in zich. De personages slenteren door de vervuilde verkommerde straten en eindigen uiteindelijk in een al even aftands en weinig appetijtelijk hotelletje. Een hotelletje uitgebaat door twee zwarte mannen waar het enthousiasme van afdruipt. Best een komisch duo.

Er zit een komische satirische ondertoon in de film, in de personages. Vaak eerder subtiel. Jarmusch slaagt erin om de personages - ondanks de kleine besognes en het feit dat er niet zo heel veel gebeurt - toch onderhoudend en boeiend te houden. Alle verhaaltjes sloegen bij mij wel aan. In het laatste zit met meeste schwung misschien met een Buscemi in een hoofdrol. Fijn!

Een erg leuke Dupieux dit. Bijzonder genoten van de absurde ondervraging op het politiebureau tussen de inspecteur en een man die aangifte doet van een verdacht overlijden. Wat een geweldig tweespel tussen Poelvoorde en Ludig. Die laatste lijkt overigens als twee druppels water op de Vlaamse komiek Jeroom, misschien ook niet zo onbekend in Nederland.

Een getuige wordt als verdachte aanzien en zijn verklaring neemt nogal wat tijd in beslag. Hoewel de politie-inspecteur er niet zoveel zin in heeft, neemt hij ruimschoots de tijd.

Daarbovenop zijn de scènes met de éénogige collega geweldig. Wat een climax op het einde ook, zag ik niet aankomen. Om dan op zijn Dupieux´ ook daar weer verder op door te gaan, maar toen was de aftiteling er al. Leuk!

Inderdaad niet Dupieux´ beste, maar nog steeds erg vermakelijk. Ik begreep niet alles van de film omdat ik het moest doen met het Frans en zonder ondertiteling, maar de grote lijnen had ik wel mee. Minder absurd dan sommige andere van zijn films, maar nog gek genoeg om entertainent te zijn.

Spitsvondig ook waarbij alcohol wordt vervangen door melk en waarbij ik toch moest lachen toen een fles Magnum werd besteld. Sigaretten waren dan ook weer uit den boze. Om er bij te horen in deze geflipte wereld was het "in" om een facelift te ondergaan. Sommigen lopen rond als een halve mummie en onze vriend Chuck kan niet onderdoen. Loopt hij er ook vervolgens rond met een mummiekop met slechts 1 open oog...

Leuk dus, onnozel vertier. Fijn om mee te pikken, maar zoals gezegd, leg gerust een andere Dupieux op als deze je niet afschrok.

Moeilijk om echt een coherent plot te ontwarren in deze Malgré la nuit. Maar het plot is wel vrij rechtlijnig en niet zozeer omgeven van fantasie of droomsequenties. Het plot lijkt me hier ook bijzaak te zijn. We zitten in een gewelddadig prostitutiemilieu waarbij criminelen er niet voor terugdeinzen om vrouwen te vernederen, verkrachten of zelfs te vermoorden.

Niet 100% genoten van de stijl van de film in tegenstelling tot vele anderen hier. Wel technisch en visueel erg verzorgd. Visueel erg grauw en donker met ook veel zwartbeelden. Een camera die ook zeer close op de huid zit waardoor het allemaal extra beklemmend wordt. De luide ademhalen en de angst van de slachtoffers wordt zo tot in de huiskamer gekatapulteerd. Een film di je duidelijk moet ondergaan.

Twee Vlamingen ook in de casting. Niet van de minste met Sam Louwyck en Johan Leysen. Het acteerwerk is zeker bovengemiddeld hoewel de dialogen vrij beperkt zijn.

Ik zag ook al wat van Ang Lee passeren. Een aangename regisseur zonder echt hoge toppen te scheren bij mij. Hier met deze 'The ice storm' een film volgens mijn verwachtingen. Goed, maar niet memorabel. Leuk om te zien, maar niet iets dat me noodzakelijk zal bijblijven.

Een plot gaande over twee gezinnen die naast elkaar wonen. De personages komen zoals steeds bij Lee goed naar voren, worden redelijk uitgewerkt. Vervolgens worden de onderlinge relaties verder uitgediept en wordt gekeken hoe die zich tegenover elkaar verhouden. De personages worstelen met elkaar en vooral met zichzelf. En dat is er aan te zien.

Dergelijke film heeft nood aan een sterke cast en die is hier zeker aanwezig. Ik zou zelfs durven spreken van een sterrenensemble. Kline, Weaver, Maguire, Sheridan, Ricci ... Ze doen het allemaal goed.

Het was misschien niet het meest ideale idee om Primer (Film, 2004) en deze Upstream color op één en dezelfde avond te zien. Ik had nog hersenkronkels bij de ene en ik had er al onmiddellijk nieuwe bij. Het geeft wel aan dat Shane Carruth best creatief is en het aandurft om risicovolle films op de markt te brengen.

In deze film zit duidelijk wat meer cinematografie. Het is ook minder eenzijdig dan Primer. De precieze betekenis van wat er allemaal gebeurt is misschien niet altijd even goed te volgen, maar het is wel een film waarin je ondergedompeld wordt en de dingen op je af laat komen, hoe bizar het ook soms overkomt. Daarom is de sterkte ook deels doordat het niet hoeft verklaard te worden.

Een film over verbondenheid tussen twee personen, met de natuur, varkens (?) en met zichzelf. Fascinerend, maar tegelijkertijd ook bijzonder vaag. Ook hier online diverse theorieën, allemaal wel eens interessant om door te nemen en er je eigen versie van te maken. In dat opzicht is het oeuvre van Carruth best geslaagd. Je begrijpt er in eerste instantie geen snars van, maar er wordt over gesproken en mensen overwegen hem zelfs een tweede en derde kans te geven. Il faut le faire ...

Bij de eerste kijkbeurt had ik er niet zo heel veel van begrepen. Als je achteraf het één en ander uitpluist en naleest op het internet, dan wordt het wel wat duidelijker en begon ik te begrijpen waarom deze film eigenlijk wel goed in elkaar zit.

Bij een volgende kijkbeurt vallen er al wat meer puzzelstukjes op de juiste plaats, hoewel er ook nog steeds leemtes zijn. Boeiend onderwerp, sowieso, maar met weinig schwung verhaald. De dialogen blijven erg moeizaam, zelfs in het Nederlands.

Kan ook moeilijk anders met een budget van slechts 7000 dollar en een hoofdrolspeler die afhaakte omdat hij de dialogen of het script maar niets vond. Zat er niets anders op voor Carruth om zelf mee te spelen. Het succes van deze cultfilm is onverhoopt denk ik. Een nieuwe kijkbeurt kan mijn stem alleen maar verhogen.

Een prachtige Chinese film waarbij de rivier Suzhou centraal staat. Niet voor het eerst overigens, want ook in de film Empire of the Sun (Film, 1987) is er een gevangenenkamp gevestigd. De lelijkheid van de stad vanuit het standpunt van de rivier wordt knap weergegeven. De rivier creëert veel leven en bedrijvigheden waardoor arbeiders, handelaars en wie weet misschien ook vissers hun gezin mee onderhouden.

Vanuit het standpunt van de rivier wordt ook het liefdesverhaal van Mardar en Moudan verteld via een voice-over, een lokale videograaf. Het klonk als een soort sprookje, een mythe en later blijkt dat de (mogelijke) fictie de realiteit achterhaalt en wordt verweven met het heden.

Verhaaltechnisch zat ik volledig in de flow van de film. De knappe (lelijke) beelden versterkten dat gevoel alleen maar. Mooie cinematografie ook en bijzonder sfeervol. Van genoten!

Ik zag er al eerder drie van zijn recenter werk, maar dit tienerliefdesverhaal uit 1970 ervoer ik toch als een complete andere Andersson. Minder abstract en statisch alvast.

Ook over een totaal ander onderwerp waarbij de liefde wordt ontdekt tussen twee pubers. Aandoenlijk zelfs hoe de kalverliefde ontspruit met de verkenningsfase door naar elkaar te loeren, elkaar op een afstand gade te slaan bij zogezegd toevallige passages. Vervolgens is het aan de vrienden om als boodschapper te spelen. Heerlijk. En zo gaat het nog even door.

Op de achtergrond heb je het spel van de volwassenen. Het is een leven dat er wat minder idyllisch aan toegaat. Het contrast tussen beiden is groot en het dreigt de jongeren uit hun bubbel te halen, maar zo een vaart loopt het gelukkig niet. Ook niet het wat vreemdere slot tijdens het familiefeest waarbij voor sommigen plaatsvervangende schaamte niet ver weg is.

Deze stond al eventjes op mijn kijklijstje. Een verhaal over een Londense seriemoordenaar zo'n 60 jaar na Jack the Ripper. Ik wist hoegenaamd niets van deze Christie, zocht hem even op en ik stel toch vast dat er toch wel fysische gelijkenissen zijn met Richard Attenborough in de film. Ook tussen Timothy Evans en de jonge John Hurt zijn de gelijkenissen treffend.

Sowieso een erg schrijnende situatie van de conservatieve en jammer genoeg weinig snuggere Evans. Hij kan lezen noch schrijven en komt soms erg verward over. Alsof het soms allemaal wat te snel gaat voor hem. Een ideaal slachtoffer dus voor de linke beredeneerde Christie.

10, Rillington Place, het is een groezelige plaats, donker en vies met die bruingrijze muren en aftandse meubelen. Set en decor waren zeker een pluspunt, net als het acteerwerk. In de Londense wijk Notting Hill zowaar, ik had daar toch andere associaties mee, tot nu dan ...

Het rechtbankgedeelte ging misschien net te veel met de aandacht lopen, maar is op zich wel belangrijk als je weet hoe het Evans verder vergaan is (en wat er in de jaren 60 is gebeurd met zijn lichaam).

Tja, dit is ook een manier om de echtscheiding aan te vragen. Dit zag onze vriend Steve niet aankomen, en dat op zijn verjaardag. Wordt het mes nog wat dieper in de wonde gedrukt. Het is moeilijk om na te gaan hoe correct de analyse van zijn vrouw is, maar feit is wel dat ze zich weinig gewaardeerd voelde als persoon. Of ze zo moest reageren de beste optie was - vermoedelijk omdat ze het face to face niet aankon - laat ik in het midden.

Je mag je man dan nog zo haten, borstkanker insinueren of je laten nemen door de buurman op video, echt psychisch gezond kan je het niet noemen. En wie is zij om de (toch wel liefhebbende) vader zijn kinderen te ontnemen, via elk mogelijk detail dan nog wel?

Soit, los van dit wel een film die onder je huid kruipt, zeker voor de 1e keer. Ik wist niet goed wat verder te verwachten. Een confrontatie bijvoorbeeld? Die bleef dus uit. Toch is de film voor mij geslaagd omdat het een bepaalde spanning vasthield en we samen met Steve via de video van de ene verbazing in de andere terecht kwamen. Traag tempo inderdaad, maar de sfeer en spanning maken veel goed (ook al komt er niet echt een climax).

Voor een familiefilm is er misschien iets te veel miserie, maar ik plaats het dan maar als tienerfilm, enfin dat gevoel had ik toch dat dit niet enkel voer was voor volwassenen. Ondanks de vele ongelukkige voorvallen bleef de film erg luchtig en had de setting een idyllische sprookjesachtige vibe. Dat kwam ook in sommige scènes zo naar voren zoals in het water.

Een mooi verweven verhaal met diverse uiteenlopende personages die elk een belangrijke rol spelen. Vijand is nog heel jong hier, maar doet het erg goed. Haar broertje met Down was aandoenlijk en de jonge Skarsgard met zijn litteken was een vreemde vogel.

Het plot is divers, maar blijft doorheen de film erg onderhoudend. Geen moment heb ik me verveeld. Fijn gedaan, zeker als je dit genre omarmt.

Een kookfilm die toch anders is dan de andere in het genre. Deze Chef combineert verschillende dingen waarbij het eten een middel is en niet het doel op zich is van de film. Het is ook een roadmovie en alles draait erom om de kijker een leuk gevoel te geven. Het feel good gehalte van de film is hoog en er wordt nauwelijks stilgestaan bij allerhande praktische en financiële situaties die je wel zou ervaren in werkelijkheid.

Maar dat stoort helemaal niet. Integendeel, de film is erg aanstekelijk en dat komt in de eerste plaats door Jon Favreau zelf die een sympathiek en energiek personage neerzet. Nee, hij is nooit de beste vader of echtgenoot geweest, maar hij heeft een hart voor zijn passie en dat probeert hij toch aan zijn zoon door te geven.

John Leguizamo is vervolgens een perfecte sidekick om die energieke vibe verder te laten stralen. Ideale man om te laten fungeren in dramady's. Beetje eenvoudig voorgesteld allemaal, maar het is een film met plezier gemaakt en dat mag beloond worden.

Bizarre eigenaardige film. Ik heb niet meteen een idee waarover het ging en moest me baseren op de synopsis hier. Vervelen doe je je niet met de film, daarvoor gebeurt er wel wat, maar ik kon er niet altijd een coherent verhaal van maken.

Cinematografisch zoals steeds bij Sono erg verzorgd met divers kleurgebruik, geweldige sets en decors, en dat in een hoog tempo. Bij momenten ook hard, zeker de seksuele scènes en verkrachtingen. Het was me niet duidelijk met die flashbacks of hersenspinsels of wat dan ook wat er dus precies aan het gebeuren was. Ik liet het gewoon over me heenkomen.

Surrealistisch en de (Engelstalige) filmtitel wordt alle eer aangedaan. Eentje die moet bezinken en die ik nog eens opnieuw moet zien.

Deze in een heel ver verleden wellicht al eens gezien, maar veel kon ik er me niet meer van herinneren. Niet Schwarzenegger´s beste film alvast. Commando en Terminator I had hij al achter de rug, maar het beste moest nog komen.

Zo´n typische actie politiefilm met maffia en drugs. Veel oubollige figuren, oftewel kalend of met een snor, oftewel met een buikje. En allen in lelijke maatpakken. Robert Davi daarentegen is wel steeds stijlvol, hier als rechterhand van de weinig charismatische gangsterbaas Patrovita.

Het einde met die massa schietpartij maakt nog wel veel goed, maar al bij al is dit toch een niemendalletje. Het zakt ook wat te veel in. Nergens wordt het echt lollig.

Geen slechte detective film, maar al snel werd duidelijk dat het veel verder ging dan de moord op de makelaar. Alleen vond ik het gewoon weinig boeiend. Niet dat de film best niet deed om het onderhoudend te houden, maar het plot vond ik plots een stuk minder interessant.

Dat komt grotendeels door Del Toro die het wel prima doet. Het acteerwerk in het algemeen was sowieso verzorgd. Timberlake hoefde hier nu ook niet zoveel te doen, maar net als in het verleden vind ik zijn acteerwerk steeds meer dan behoorlijk.

Er zitten wel wat losse eindjes in de film en dat subplot met die aannemer leidde nergens naar. Degelijk over het algemeen, maar een echt wow gevoel had ik nooit.

Werkelijk omvergeblazen door deze Helter Skelter. Een geweldig kleurrijk spektakel waarbij de perfectie van schoonheid centraal staat. De mooie Lilico is een mode-icoon, de verpersoonlijking van alles wat mooi is. Ze gedraagt er zich ook naar. Ze is erg narcistisch, verwaand en manipulatief. Voor haar naaste medewerkers is een doortrapte heks van wie ze alles gedaan krijgt. Het liefst van al bespeelt ze hen seksueel. Aantrekken en afstoten, het is één van haar favoriete spelletjes.

Maar achter het masker schuilt een onzeker meisje dat bang is om afgewezen te worden. Wanneer er concurrentie opduikt, wordt de onzekerheid alleen maar groter. Al wordt er met die onzekerheid niet veel gedaan. Dit is geen dramafilm. Ze reageert dan ook op gepaste wijze. En met de beautykliniek waarmee ze geregeld een afspraak heeft, is er ook één en ander loos. Het is wachten tot de ballon doorprikt wordt.

De film maakte het meeste indruk op mij op cinematografisch vlak. De stijl is gewoon verbluffend. Vrij energiek met een constante drive. Zeer kleurrijk en verfrissend. Een decor om van te smullen met veel felle kleuren (rood) en veel aandacht voor haar persoonlijke ruimtes. Op het randje van kitsch al ervoer ik dat gevoel hier nooit. Prachtig ook in beeld gebracht allemaal. Een mooie inkijk werd het in de Japanse popcultuur, hetzij misschien wat aangedikt, maar ontzettend van genoten alvast! Super!

Ik heb wel genoten van deze horror komedie mockumentary! Niet dat ik gegierd heb van het lachen, maar het was best geestig om een aantal keer een grijns op mijn gezicht te toveren. Al bij al leiden vampieren ook maar een alledaags bestaan. Er moet dan wel gejaagd worden of ze moeten gevoederd worden, maar daarnaast moeten ze ook hun huishouden weten te beredderen. Met vier mannen onder één dak, de één al wat ouder dan de andere, is dat geen evidente taak als er geen afspraken over gemaakt worden.

Niet elk subonderwerp was geslaagd. Het stukje met de weerwolven vond ik dan wat flauwer al vond ik die venijnige steken naar elkaar toe wel grappig. Leuk wel het opnemen van de mens Stu binnen de bende, alsof het een huisdier betrof.

Het leven zoals het is: 'ik ben een vampier', best leuk gedaan. Gelukkig duurt het ook niet te lang. Aangenaam verrast alvast.

Sterke ingetogen film over een vereenzaamde man Adam die zijn ouders opzoekt. Adam is niet sterk met woorden, verbaal althans niet, maar zit met een emotioneel trauma dat hij nog niet kon verwerken. Door zijn ouders op te zoeken, tracht hij het verleden een plaats te geven.

Andrew Scott doet het geweldig om het verscheurde personage van Adam neer te zetten. Voor mij toch wel één van de prestaties van 2023. Centraal staat het thema liefde, maar liefde kan niet zonder de andere emoties rouw en eenzaamheid aan te raken. Familiale verbondenheid die je kan hebben binnen het kerngezin loopt als een rode draad doorheen de film.

De film is erg gelaagd en heeft een esoterische filosofische benadering waarbij alles draait rond Adam zelf. Geen sentimentele meuk hier, maar een empathische en serene kijk over verdriet. Een film waaraan je verschillende interpretaties kan aan geven. Ieder moet maar voor zichzelf uitmaken waar hij zich het best bij kan vinden. Prachtscène overigens in het restaurant! Mooi!

Geen verkeerde film, maar nu ook niet bepaald een film die ik me nog lang zal heugen. Geen evidente situatie wanneer een kindermeisje een erg goede band heeft gesmeed met de dochter des huizes. Het kindermeisje fungeert dan als een soort surrogaat moeder, dat terwijl de echte moeder andere belangrijkere dingen te doen heeft. Komt daarbij dat het kindermeisje ten koste van haar eigen kind de kinderen van die rijke familie heeft opgevoegd. Heb je natuurlijk weer dat moreel dilemma. Gezond is het alvast niet.

Maar Sara, de dochter, heeft zo ook haar eigen issues. Ze leidt dan wel een zorgeloos rijkeluisleventje, ze lijdt erg onder deze situatie en haar moreel kompas slaat alle kanten uit omdat het meeste van die rijkdom is vergaard met corruptie.

Carajita geeft een inkijk op het geïnstitutionaliseerde neokolonialisme waarbij huishoudhulpen al vanaf erg jonge leeftijd worden ingezet ten kosten van diens eigen leven. Dat levert soms confronterende beelden op. Het mocht alleen af en toe wat scherper. Het bleef iets te oppervlakkig.

Ik heb ook nogal een dubbel gevoel bij deze animatiefilm. Ik heb dat soms wel meer met anime. Eerst en vooral technisch wel prachtig. De dystopische wereld wordt erg grauw en grimmig weergegeven. Toekomstloos zonder enig perspectief. Zeer mooie stijl en men neemt erg ruim de tijd om alles tot zijn recht te laten komen. Veel details en absoluut geen gebrek aan fantasie om dit vorm te geven.

Aan de andere kant miste ik toch wat schwung. Sommige scènes - en dat is deels ook een sterkte - worden wel heel lang vastgehouden. De dialogen zijn karig, maar stoort niet per se. De beelden laten voor zich spreken. De soundtrack is wel nogal gothic bombastisch. Ik had het eerder wat serener gehad.

De boodschap van het ei is wel geslaagd. Wat religieus filosofisch zonder echt verklarend te zijn. Moeilijk soms, wordt er ineens ook over Noah gesproken. Het einde is wel heftig wanneer blijkt dat het ei leeg is en de volwassene het meisje heeft voorgelogen.

Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar ik had vooraf de verwachtingen van deze film zoals een gelijklopend mysterieus scenario als in Under the Silver Lake (Film, 2018). Viel dat even tegen, want mysterieus is de film helemaal niet. Broeierig eventueel wel waarbij Californië wordt vervangen door Frans Polynesië. Maar dat is het dan ook, want verder vond ik het gewoon saai en weinig zeggend.

Centraal staat De Roller, een hooggeplaatste functionaris met heel wat aanzien op het eiland. Het is op de hoogte van het reilen en zeilen op het eiland en hij heeft controle. Althans dat lijkt alleen maar zo. De film creëert een ambivalente sfeer rond dit gebeuren en blijft dit de hele film vasthouden, zowel voor het personage als voor de kijker.

Tijdens het eerste deel van de film kon ik me nog boeien in het personage en de dialogen, maar dat gevoel ebde nadien toch volledig weg. Jammer, toch wel ontgoocheld...

De film verdient misschien wel (iets) meer dan de magere 2,0* die ik eraan gaf, maar ik heb me net als de users hierboven ontzettend geërgerd aan het plotverloop. Een film alvast met weinig diepgang of duiding over het waarom, hoe en wat. In de eerste plaats over de neonazi's zelf. Veel gezuip en stoerdoenerij met het pesten van omstaanders, maar veel verder dan dat gaat het niet.

Wordt er vervolgens gefocust op het meisje Marisa. Om één of andere onverklaarbare reden gaat ze die vluchteling helpen. Zou het een actie reactie zijn naar aanleiding van de dood van haar grootvader? Ik betwijfel het. Haar grootvader was overigens eveneens racistisch, dus die vond het best goed waarmee zijn kleindochter zich inliet. Ik ben ook niet overtuigd dat ze wroeging heeft omdat ze die twee vluchtelingen omver heeft gereden. Het duurt nog een hele poos vooraleer ze het vraagt waar zijn broer was. Het verklaart ook haar gedrag in de winkel niet toen Rasul er opnieuw stond.

Ook de bizarre verhouding tussen Marisa en Svenja is maar vreemd. Ze kunnen elkaar niet luchten om dan in een volgende scène wel met elkaar op te trekken. Men had het inderdaad beter "hard" gehouden zonder deze twee "emotoestanden" om het publiek te paaien en een sociaal aanvaardbare film te maken.

Amerikanen kunnen er wel wat van om met heroïek en suspense een verhaal te vertellen. Een inspirerend verhaal, dat zeker. Een ongelooflijk verhaal ook van een kranige zestiger die van Cuba naar Florida zwom. Het lukte haar niet bij haar eerste poging ruim dertig jaar eerder. De prestatie is des te opmerkelijk.

Twee Oscar nominaties heeft deze film, als beste vrouwelijke hoofdrol en beste vrouwelijke bijrol. Niet onterecht eigenlijk, want de film wordt inderdaad gedragen door Annette Bening en Jodie Foster. Veel gekibbel tussen dee twee meiden, maar vooral ook veel liefde en respect.

Diana Nyad was geen aangename dame. Ze was egoïstisch, betweterig en arrogant, maar ze had ook een groot doorzettingsvermogen. Anders bereik je ook niet wat zij heeft bereikt. Uiteraard is de film hier en daar, at aangezet, maer al bij al is dit een heel fijn relaas om te volgen.

Een broeierige film betreft een driehoeksrelatie tussen twee mannen en een vrouw. De focus ligt hier vooral bij het homokoppel. Jammer dus een beetje voor de fans van Adèle Exarchopoulos, incluis mezelf. Maar ik beleefde ook wel plezier aan Franz Rogowski, meer en meer toch wel de coming man van de Duitse cinema. Hij maakte indruk net als in zijn excellente film twee jaar terug, Grosse Freiheit (Film, 2021).

Geen seksuele uitspattingen van een menage à trois, maar een destructieve verstikkende situatie. Rogowski zet met Tomas een complex personage neer, iemand die zeker zijn aandeel heeft in de toxische relatie, maar met zijn flair toch enige sympathie verwerft. Het toont ook zijn kwetsbaarheid aan al kon dit verder uitgediept worden.

Niet slecht allemaal, maar ik had er toch iets meer van verwacht. Net niet overtuigend genoeg.

De synopsis is wel duidelijk, maar ik had het niet meteen door. De aanpak van de film is bij deze verfrissend en men geeft een minimale terugblik op het verleden. De focus wordt gelegd op het leven van Gracie en Joe vandaag de dag. Joe is intussen 36 en heeft dus kinderen die naar het hoger onderwijs gaan. Natalie Portman (Elizabeth) observeert het gezin ter voorbereiding om een film erover te maken.

Sowieso een gevoelig onderwerp. Pedofilie is uiteraard verwerpelijk. Het maakt het echter lastig wanneer er echt sprake is van liefde. En dan nog. Ik heb momenteel zelf een 13-jarige zoon. Het lijkt zo surreëel. Dat er wel degelijk liefde was, wordt bevestigd door de huidige relatie van de twee al is het heden natuurlijk geen excuus voor het verleden. Moeilijk.

Soit, ik ergerde me vooral aan de erg irritante aanwezige pianomuziek. Het maakt de film opgeklopt en sensationeel. Dat betert er niet op met die one night stand met die Elizabeth. Geen idee waarvoor dat nodig was. Matige film.