All of Us Strangers (2023)

Paul Mescal. I'm in.

En dan krijg je nog Andrew Haigh, Andrew Scott en Claire Foy cadeau. Hoe fantastisch is dat.

Vanaf 25 januari 2024 in de bioscoop (20th Century Studios via Walt Disney Studios Motion Pictures)

Vreselijk vermoeiende film

Prachtig gemaakt en geacteerd

Hm, het verhaal klinkt niet verkeerd. Ben heel benieuwd naar deze film. Jamie Bell zie ik sowieso wel graag in films. Ik neem aan dat deze film alleen nog maar in de bioscopen te zien zal zijn. Dus nog even wachten dan maar.

Wat een acteer prestatie van Andrew Scott. Je ziet echt het kind terug in Adam, zo knap geacteerd met die twinkeling in zijn ogen, zo puur en oprecht. Jamie Bell en Claire Foy spelen hele overtuigende ouder rollen. En dan de chemie tussen Andrew en Paul Mescal, is prachtig. Alle scènes zijn heel intiem geregisseerd. Deze film heeft me die geraakt en hoorde veel gesnik om me heen in de bioscoop zaal. Iedereen zou zich kunnen identificeren met Adam, de struggels die je hebt met je ouders en hoe je het anders had willen zien. Maar als ouder, besef je ook hoe belangrijk troost geven aan je kind toch is. Ga het zien 5*

Een mooie ontroerende film over liefde en verlies.

De film begint traag, met een portret van een Adam, een eenzame schrijver die in een modern flatgebouw woont. Hij werkt aan een verhaal over zijn ouders, maar het vlot nog niet. Hij ontmoet zijn drankzuchtige buurman Harry, naast hem de enige bewoner van het nieuwe complex. Er ontstaat al snel een romance tussen de twee eenzame zielen.

Ondertussen bezoekt Adam vaak zijn ouderlijk huis, waar hij het contact herstelt met zijn ouders. Hij praat over zijn homoseksualiteit en de ouders gaan er elk op hun eigen manier mee om.

De film gaat over rouw en de dingen die we graag tegen geliefden hadden willen zeggen als ze er plots niet meer zijn. De ouders blijken namelijk al lang overleden en Adam voert in zijn fantasie gesprekken met hen over hoe zijn leven verloopt.

Hoewel ik de ouders verdacht jong vond, dacht ik nog even dat het wellicht zou kunnen. Een tienerzwangerschap misschien. Maar toen de vader wel heel goed reageerde op zijn coming-out en er tranen vloeiden voor elkaars vergiffenis begon ik te te beseffen dat dit de reactie is die Adam nodig had. Dit is het leven is dat Adam graag had willen hebben, maar door hun vroegtijdig overlijden nooit heeft gehad. Wat volgt is een tragisch spookverhaal waarin Adam de goedkeuring van zijn ouders zoekt en ze zich uiteindelijk met elkaar verbinden. De scene in het Amerikaanse restaurant is hartverscheurend.

De dood van Harry die daarop volgt en tevens de geestverschijning van hem voelde voor mij als iets teveel. Een triest moment is het zeker, maar na de voorgaande scene kwam het bij mij minder binnen. De slotbeelden met de sterrenlucht zijn dan weer prachtig.

Een krachtig verhaal over houden van en loslaten, waar ik echt even van moest bijkomen.

4^

Adam [Andrew Scott] is een van de twee bewoners van een enorm appartementencomplex. De andere is Harry [Paul Mescal], met wie hij na kennismaking een relatie begint. Adam bezoekt regelmatig zijn vader [Jamie Bell] en moeder [Claire Foy] die stierven als gevolg van een verkeersongeluk toen Adam 12 jaar oud was. Het basisgegeven van Taichia Yamada’s boek werkt beter op papier dan op film en Haigh stelt je geduld behoorlijk op de proef in het verwarrende eerste uur. De uitstekende cast, met Scott als uitblinker, houdt de aandacht vast tot de mooie ontknoping. En wat een heerlijke soundtrack!

Een prachtige film over rouw en liefde, waarbij je toch een positief gevoel krijgt. Totdat het einde. Dat had voor mij niet gehoeven.

Los daarvan een geweldig mooie film.

Ongemeen sterk. Ben net uit mimik weg en sta nog na te trillen

Bij mij galmt die ook nog steeds goed na. Hoe bestaat het dat dit geen Oscar nominaties heeft gekregen?

Ik ben niet zo van de queer-films en al helemaal niet van de jaren ’80-synthipop die de moderne popuitvoering lijkt van de 17de eeuwse castratenbarok, maar het verhaal van deze film is zo sterk en de uitvoering is zo uitmuntend dat de film met terugwerkende kracht een van de allerbeste films van 2023 is. Meteen vanaf het begin is de film boeiend – de dialogen zijn intelligent, er wordt zeer goed geacteerd, de sfeer is onheilspellend en de ontwikkeling briljant gefilmd – en de film wordt steeds vreemder (ik denk dat deze film een goed voorbeeld is van ‘surrealisme’, welke term vaak te pas en te onpas wordt gebruikt), waarbij de gebruikte drugs aanvankelijk de kijker niet helpen grip op het verhaal te krijgen maar de hoofdpersoon op een katharsis-achtige manier juist wel.

De film is in zekere zin een op z’n kop gezette kerstfilm of meer specifiek een op z’n kop gezette A Christmas Carol: in plaats van dat de spoken laten zien wat men niet heeft gehad (of niet zal hebben als men niet verandert), laten de spoken in deze film juist zien wat men wel had kunnen hebben als men elkaar maar zou hebben leren kennen waartoe men letterlijk alleen maar bij elkaar hoeft binnen te stappen in plaats van elkaar te vermijden en in onze eigen eenzame, bange bubbel te blijven zitten. Ik denk dat die boodschap ook met name urgent is voor de jeugd die – paradoxaal mede vanwege de ‘social’ media – meer dan ooit lijdt onder isolatie waarbij men zelfs bij contact nog eenzaam blijft omdat men zichzelf niet durft te laten zien zodat de ander je niet echt leert kennen. Maar zelfs als je geen boodschap hebt aan deze (emotioneel-sociale) boodschap boeit de film intellectueel omdat de plot simpel maar sterk is waarbij pas tegen het einde duidelijk wordt dat we zijn meegenomen in een psychose zodat alleen de premisse – een eenzame scriptschrijver duikt in zijn verleden toen hij een bang, eenzaam jongetje was en wijst een vreemde buurman die contact wil af zodat hij nog steeds eenzaam is – ‘echt’ is waarna de film een cirkel maakt met de dood van die buurman (gestorven door een overdosis drank en drugs uit eenzaamheid na de afwijzing) in combinatie met de dood van zijn ouders toen hij 12 was als trigger die hem psychisch doet instorten maar in welke psychose hij ook in het reine komt met zijn overleden ouders.

Uitstekende film, al moet ik toegeven dat mevrouw Vlaschjan nadien even moest uitleggen hoe de vork precies in de steel zat. Dat viel nog niet mee, want ze was zwaar geëmotioneerd. Het is dat zij niet aan sterren doet, anders waren het er vast vijf geweest.

Persoonlijk was ik gedurende de film te veel bezig met de vraag hoe het nou precies zat om echt geraakt te worden. Misschien ben ik daar het type ook niet echt voor. Maar ik vond het een fijne, slimme film. Gek genoeg maakten vooral de scènes waarin Adan aan zijn ouders uitlegt hoe het er tegenwoordig aan toegaat indruk. Vooruitgang op lhbti+-vlak gaat tergend langzaam, maar in de afgelopen decennia is wel íets veranderd; dat stemt toch hoopvol.

De roman heb ik niet gelezen. Had er ook nog nooit van gehoord. Op zich wel benieuwd naar nu, al is het jammer dat ik het plot al ken. Je kunt niet alles hebben.

Zojuist zie ik deze website waarin de film wordt uitgelegd (let op: de website bevat spoilers):
All Of Us Strangers Ending Explained: Harry’s Story, The Final Shot And More - empireonline.com

Daar wordt nog veel overtuigender betoogd dat Harry al meteen die eerste nacht stierf maar gaat ook nog een stapje verder en suggereert dat ook Adam stierf en dus echt de hele film een reis door de geestenwereld is, hetgeen meteen verklaart waarom Adam de geesten van de doden ziet. Adam zou tijdens het schrijven van zijn script over zijn pijnlijke jeugd zelfmoord hebben gepleegd, hetgeen verklaart waarom de film begint met een brandalarm (hij heeft zijn woning in brand gezet) en deze twee mannen vreemd genoeg (nog) de enige twee bewoners zijn van deze flat in druk London. De website suggereert dat Adam en Harry na hun dood in het voorgeborgte (limbo) zitten en pas met het troostend (in plaats van seksueel) samenliggen op het einde definitief naar de hemel of dodenrijk gaan (liefde overwint de dood: 'The Power of Love' met welk lied de film eindigt).

Dromerig, subtiel spookachtig drama over verlies en rouwverwerking, met een mooie hoofdrol voor Andrew Scott. Aan de trage kant en niet overal even boeiend, maar de licht surrealistische sfeer en het prachtige einde maken veel goed.

Sterke ingetogen film over een vereenzaamde man Adam die zijn ouders opzoekt. Adam is niet sterk met woorden, verbaal althans niet, maar zit met een emotioneel trauma dat hij nog niet kon verwerken. Door zijn ouders op te zoeken, tracht hij het verleden een plaats te geven.

Andrew Scott doet het geweldig om het verscheurde personage van Adam neer te zetten. Voor mij toch wel één van de prestaties van 2023. Centraal staat het thema liefde, maar liefde kan niet zonder de andere emoties rouw en eenzaamheid aan te raken. Familiale verbondenheid die je kan hebben binnen het kerngezin loopt als een rode draad doorheen de film.

De film is erg gelaagd en heeft een esoterische filosofische benadering waarbij alles draait rond Adam zelf. Geen sentimentele meuk hier, maar een empathische en serene kijk over verdriet. Een film waaraan je verschillende interpretaties kan aan geven. Ieder moet maar voor zichzelf uitmaken waar hij zich het best bij kan vinden. Prachtscène overigens in het restaurant! Mooi!

Zelden zo krachtig en volledig omver geblazen. Nu drie keer gezien, wat een kracht.

Dat is echt iets dat je alleen zelf kunt voelen. Dat je graag nog eens de arm van je vader om je schouders hebt, dat je zelf nog eens de troost van je moeder krijgt. Maar dat is allemaal waanzin. Dat komt nooit weer.

Als het ware twee films door elkaar. Vooral het verhaal met ouders en zoon is zeer ontroerend. Een ietwat traag eerste deel, maar een fenomenaal tweede. Sowieso eentje uit de categorie die je niet onbewogen achterlaat, zowel tijdens als achteraf.

Prachtig.

Een film waarvan ik me nauwelijks kan voorstellen dat mensen de plottechnische puzzel proberen te leggen. Magisch-realistisch of surrealistisch misschien, maar wanneer de gepaarde emoties zo treffend vertaald en vertolkt worden als hier boeit het 'hoe zit het nou eigenlijk in elkaar' me vrij weinig.

Andrew Scott levert een ingetogenere prestatie dan haast alle rollen die ik hem tot op heden zag spelen en met groot succes. Of hij nou een teruggetrokken flatbewoner, introverte lover of een hernieuwd kind op zoek naar veiligheid en troost speelt, hij verbluft iedere scene met een ontwapenende nuance.

Het is op voorhand moeilijk te voorspellen hoe de premisse zich zou manifesteren, maar de ontstane situatie van Scott die (op gelijke leeftijd) met zijn ouders verloren tijd inhaalt is rechtuit ontroerend. Bevrijd van de sociale afstand die ouders en kinderen bijtijds belet waarlijk te connecten, zorgt de magisch-realistisch verkregen gelijkwaardigheid van volwassendom voor meerdere dialogen die normaal gesproken niet snel plaats zouden vinden, maar in de herschrijving van gemiste kansen verdomd effectief - louterend - zijn. Petje af voor (het acteerwerk van) Jamie Bell en Claire Foy ook, die elk samen met Scott zo een magisch moment beleven.

Het gedeelte met Mescal boeide me eerlijk gezegd iets minder dan de scenes met de ouders, maar ook daar is genoeg kwetsbaarheid en overgave te vinden. Beiden zetten stapjes uit hun eigen isolatie, maar alleen bij Scott wordt dit versterkt door een degelijke backstory; Mescal krijgt nét genoeg verdieping om zijn functie te vervullen. Het extra stukje uitleg dat deze verhaallijn krijgt, prikt voor mij onnodig het magisch-realistisch bubbeltje door maar werpt je als kijker wel weer mooi terug op de tragiek van Scott's situatie.

Ondergedompeld in een bad van kleurrijke filters, met ongehaast en aftastend camerawerk dat veel speelt met focus, is het ook visueel smullen van een dromerige sfeer die compleet naadloos opgaat in het geheel. Vergezeld door een eigenaardige soundtrack, die even uitgesproken als persoonlijk aanvoelt; niet altijd mijn kopje thee, maar het staat wel garant voor een eigen, unieke smoel.

Ik zou deze film dolgraag nog eens zien. En waarschijnlijk nog eens. Maar niets weerhoudt me ervan nu al voor de volle score te gaan. Want los van iedere poging tot analyse of ontleding hierboven, kwam deze simpelweg helemaal binnen. Zeldzaam ontroerend. 5*

Inderdaad een zeer sterk idee voor een film en ook nog eens knap uitgevoerd door o.a. zeer goede acteurs.

En de tweede keer in vrij korte tijd dat ik een film zie met een voorname rol van een Pet Shop Boys track.

Welke?

In deze Always on my Mind.

ALL OF US STRANGERS - Fast Forward review

Binnenkort deze zelf ook gaan zien, heel benieuwd naar.

Scenarioschrijver zit in een schrijfblock tot hij foto's uit zijn jeugd tevoorschijn haalt en een mede-flatbewoner bij hem aanbelt. Dan ontwikkelen zich twee verhaallijnen die mij ademloos en ontroerd hebben laten kijken.

Ingetogen, kwetsbaar en de jeugdlijn is volstrekt uniek.

Retweet

Droomwereld.

Je kan dromen over mensen die er niet meer zijn. In je droom kan je alles perfect verbeelden, alle maniertjes en kleding en gedragingen. Jij bent veranderd maar die mensen zijn precies hetzelfde. Ze zeggen de perfecte dingen, de dingen die je wil horen. Je bent nog niet klaar voor de realiteit, je wil nog even dromen. In je fantasie kan je alles dromen, alles wat je wil horen krijg je te horen. Je weet dat het niet echt is, het is een droom, ooit moet je wakker worden maar niet nu.

Iemand belt aan. Een interessant persoon drukt op je bel van de deur die vraagt om binnen te komen. Je bent nog niet klaar voor het echte leven, je bent niet klaar om echte mensen binnen te laten. Je leeft namelijk in een droomwereld. Maar je kan wel over die persoon dromen, je kan een hele relatie bij elkaar dromen. Je komt elkaar weer tegen, de relatie is perfect, de persoon is perfect, zegt de perfecte dingen. Hoeveel dagen ben je al aan het dromen? Is dit echt? Voelt het echt?

Soms dreunt de realiteit even door je droom, een scheur door je verbeelding dat je even herinnert dat je aan het dromen bent. Je weet dat het niet echt is en je weet dat je ooit weer moet ophouden met dromen. Je verbeeld je de perfecte afsluiter voor. Je hoort alle dingen die je wil horen. Je wilt niet dat het stopt maar je moet stoppen, ooit moet je stoppen met dromen. Je hebt alles perfect verbeeldt, de perfecte afsluiting, beter dan een echte afsluiting. Je bent klaar voor het echte leven, voor echte mensen. Je gaat naar de persoon die heeft aangebeld, je bent klaar om echte mensen binnen te laten.

Nou deze film was best gay.

Zo, mijn allereerste bericht op MovieMeter.

Gisteravond overdonderd door deze prachtige film. Hij greep me bij de keel en raakte me dan ook enorm.

Het deed me terugdenken aan mijn eerste keer Vanilla Sky. Ik kreeg er een beetje het lucide droom idee bij. Wat is eenzaamheid toch verschrikkelijk.

Na een nachtje slapen en even goed laten bezinken mijn score zelfs verhoogd van initieel 4 naar 4,5 sterren.

Heerlijk overigens om de mega dance klassieker Promised Land van Joe Smooth zo prominent te horen.

Gezien in Natlab, Eindhoven.