Rebecca (1940)

Had er iets meer van verwacht, waarschijnlijk omdat het mij bekende verhaal - een boek dat ik ruim 20 jaar geleden las maar gek genoeg nog vers in mijn geheugen ligt - een deel van de spanning wegnam. Het huis Manderley ziet er op z'n zachtst gezegd ontzaglijk groot uit en Hitchcock creëert, zoals die ook aanwezig is in het boek, een mysterieuze licht dreigende sfeer; de enorme vertrekken, de hoge plafonds, de wapperende gordijnen, het zachtdromerige licht. De vrouwelijke bijrollen van zowel Florence Bates (Mrs. Edythe Van Hopper) als Judith Anderson (Mrs. Danvers) geven de thriller net dat beetje extra. Anderson zet trouwens een geweldige rol neer als de kille huishoudster die in de ban is geraakt van de innemende, intelligente Rebecca. Lijkt wel een raaf! Die had ik dus allang de laan uitgestuurd.

Nog een leuke scene aan het einde, midden in de ontknoping (!); George Sanders (Jack Favell) verlaat het huis van de dokter waar hij wordt aangesproken door een agent die hem een bekeuring wil geven voor fout parkeren, maar Sanders stapt gewoon in en roept beledigd naar de agent: "It's a pity some of you fellows haven't anything better to do!"

Hitchcock maakte er geen geheim van dat hij een morbide angst had voor de politie. Toen hij als kind iets ondeugends had gedaan stuurde zijn vader hem met een briefje naar het politiebureau. De agent las het en stopte Alfred 10 minuten in een cel. "This is what happens to people who do bad things." sprak de agent hem bestraffend toe. Sindsdien heeft Hitchcock een fobie voor politie en politiebureaus, en die angst komt in veel van zijn films tot uitdrukking.

De eerste Amerikaanse Hitchcock legt het qua spanning af tegen de superieure beelden. Achterdocht, twijfel en gebrek aan zelfvertrouwen op een zinderende manier verbeeld. Niets is wat het lijkt: it's all in the mind, dummy.

De eerste film die Hitchcock in Amerika maakte, al spelen er nog steeds grotendeels Britse acteurs in en is het gebaseerd op een Brits boek. Rebecca is - vreemd genoeg - de enige film van Hitchcock die de Oscar voor beste film heeft gewonnen. Dat kwam waarschijnlijk ook nog omdat producent David O. Selznick een grote vinger in de pap had bij de Academy door al zijn Oscar-bait.

Rebecca verteld hoe de rijke landheer Maxim De Winter verliefd wordt op de eenvoudige gezelschapsdame van een oudere vrouw. Ze trouwen snel en vertrekken dan naar het grote landhuis Manderly, waar de schim van De Winter's eerdere echtgenote Rebecca in alles voelbaar is. De nieuwe mevrouw De Winter wordt erg onzeker en kan moeilijk wennen aan het leven in het landhuis...

Laurence Olivier dit maal zonder Frans accent, vond dat hij de rol van Mr. De Winter uitstekend speelde. Joan Fontaine vond ik ook erg goed spelen in haar rol, je merkt heel goed hoe ongemakkelijk de situaties voor haar zijn. Dat heeft er ook mee te maken dat Olivier heel bot tegen haar was omdat zijn vriendin de rol niet had gekregen en Hitchcock haar nog eens extra onder druk zette in de hoop dat haar acteerprestaties beter zouden worden (niet heel humaan, maar het lijkt wel te hebben gewerkt). Judith Anderson vond ik ook indrukwekkend als de mysterieuze huishoudster Mrs. Danvers. Hitchcock gaf haar als instructie niet te knipperen tijdens het filmen en hij filmde haar zo min mogelijk lopend, zodat het lijkt alsof ze overal uit het niets opduikt. De scène waar ze suggereert naar nogal extreme gevoelens richting Rebecca en ze Mrs. De Winter probeert te overtuigen zelfmoord te plegen, waren met name indrukwekkend.

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Daphne du Maurier. Hitchcock heeft een aantal kleine veranderingen gemaakt om de film spannender te maken. Eerlijk gezegd lijkt het mij ook een beetje een boek voor oude vrouwen, maar door de manier waarop Hitchcock het brengt wordt het wel interessant.

Om de film een duistere sfeer te geven wilde Hitchcock hem in zwart-wit filmen (schijnbaar kon het toen al in kleur). De film is mooi opgenomen en het mooie Gotische landhuis is prachtig in beeld gebracht. Eigenlijk is het slechts een model, een heleboel maté-paintings en een paar sets, maar toch lijkt het echt levensecht. Door het schimmige schaduwspel in de zwart wit fotografie en de spookachtige intro is de film bij vlagen heerlijk sfeervol. Jammer eigenlijk dat het geen spookfilm is.

Franz Waxman maakt een vrij gedateerde soundtrack voor Rebecca, bij vlagen was het sfeervol en spannend maar grotendeels was het een blije boel. Nog lang niet zo bijzonder als Bernard Hermann's latere werken.

David O. Selznick maakt in de film wel heel duidelijk dat hij hem geproduceerd heeft "Selznick Films", "A Selznick production", "Produced by David O. Selznick". Hitchcock vond het maar niets hoe Selznick werkte, en vond dat hij zich teveel bemoeide met zijn film. Gelukkig was Selznick zo druk met Gone with the Wind dat Hitchcock veel van zijn eigen ideeën heeft weten door te drukken.

Door Hitchcock's manier van een verhaal vertellen blijft de film de hele tijd boeien, ook al was het verhaal in het begin erg traag. Het trage verhaal contrasteert met de gedateerde manier waarop de scènes elkaar vrij abrupt opvolgen. Met name het latere deel van de film was de moeite waard. Ik vond het wel wat hebben dat de hele film over Rebecca gaat, maar we haar niet te zien krijgen. Als een soort spook dat overal aanwezig is. Dit werd nog het beste gesuggereerd door de scène waar De Winter opbiecht hoe zijn vrouw om het leven is gekomen en de camera een onzichtbare Rebecca door de kamer volgt.

Rebecca was een vermakelijke film, die mischien net wat te lang opgang moest komen. Weer een mooi staaltje Suspense van de meester.

Alweer een prachtige film van Hitchcock. Zijn eerste in Amerika en mijn vierde. Joan Fontaine speelt haar rol als de nieuwe mrs. Winter zeer overtuigend. Je voelt/ziet hoe ongemakkelijk de situaties voor haar zijn. En hoe verder de film vordert ziet je ook haar groeien naar een zelfbewuste vrouw. Laurence Olivier speelde verder goed al vond ik hem soms naar Fontaine toe erg nors. En dan was er nog de huishoudster Mrs. Danvers (Judith Anderson) wat een engerd, maar wel zeer goed gespeeld. Visueel is het wederom een lust voor het oog. Hitchcock toont ons een waar visueel spektakel met veel prachtige lichtvallen in al die verschillende kamers in het landgoed Manderley. Vakmanschap en een goed plot maken deze meer dan twee uur duurde film tot een aangenaam vertoeven.

Haha waar baseer je deze mening op? Is zeer goede klassieke gotische, spannende roman, zeer hoog aangeschreven, dus zeker niet louter voor 'oude vrouwen'.

Ik lees zelf ook gotische romans hoor en ik betwijfel niet dat het goed staat aangeschreven. Ik doelde meer op "jonge vrouw wordt verliefd op rijke man"-gebeuren, wat mij doet denken aan het soort boeken dat mijn oma leest. Maar het is inderdaad een vooroordeel op basis van het feit dat Hitchcock veranderingen aan het plot gemaakt heeft.

“Last night I dreamt I went to Manderley again.”

Fantastische film weer van Hitchcock. Rebecca is een donker, gotisch, psychologisch maar ook romantisch drama waar je zelfs als kijker paranoïde van wordt. Met romantiek bedoel ik dan wel romantiek zoals alleen 'Hitch' dat kan doen. Dat grote kasteel met veel personeel klinkt leuk, maar voor Mrs. De Winter verandert het al snel in een nachtmerrie.

Fantastisch acteerwerk van Fontaine, en ook Anderson is op een angstaanjagende manier briljant als Mrs. Danvers. Laurence Olivier is wat stijfjes, maar dat hoort ook een beetje bij zijn rol. Het sterkste punt van Rebecca is de onheilspellende sfeer die als een donkere wolk boven het kasteel en de personages hangt. Hitchcock op zijn best.

Het gelijknamige boek is een nagelbijtend werk waarin de mysterieuze accenten zich in de ziel van de lezer invreten en de spanning doen opbloeien. De film daarentegen is (evenals voorgaande regel) vooral dramatisch aangezet en ontbeert daardoor de spanning en suspense die in het boek wel voelbaar zijn.

Het filmverhaal is natuurlijk boeiend genoeg. De mysterieuze factor ontbreekt zeker niet. 't Is alleen dusdanig dramatisch in scène gezet, dat spanning en mysterie erdoor geïnfecteerd raken.

De motiveringen voor de handelingen van de personages verdwijnen onder een laag dramatische stof, die maakt dat hun gedrag onduidelijk en ongrijpbaar wordt. Op zich werkt dat even prima, maar niet als het daar vervolgens bij blijft en er onvoldoende verhelderende stapjes volgen.

De motieven blijven te ondergedompeld in het drama en ondervinden te weinig verduidelijking. En dat is jammer, want volgens mij ligt de kern van de suspense en de spanning in dit verhaal juist in het geleidelijk verduidelijken van de achterliggende gedragsmotieven. Die kern ondervindt hier te weinig ontwikkeling.

De personages blijven vooral keurig hangen in hun getypcaste rol en doen hun dramatische ding. Zo is de één voortdurend opvliegend of nors en is een ander voortdurend zichtbaar boosaardig. Op die manier dus. De personages genereren op die manier weinig spanning en emotie. Ze zijn bovendien niet heel interessant.

Het acteerwerk wordt alom geroemd. Ik vond het nogal theatraal. De onzekere houding en het zielige gekijk van Fontaine wekte bij mij weinig gevoel van spanning op. Ook geen andere empatische oprisping, vrees ik. Olivier is degelijk en afstandelijk. Maar ook met maniertjes.

De enige die enige ingetogenheid betracht is Judith Anderson die in haar rol als hoofd van de huishouding een paar onheilspellende impulsen in de film brengt. Haar inbreng is helaas aan de kleine kant.

De filmsetting in een sfeervol kasteelachtig landhuis is trouwens schitterend.

Vond hem niet echt boeiend. Ik had drie films met Hitchcock te bekijken dit weekend (Dial M for Murder, Foreign Correspondent en Rebecca) maar deze, gebaseerd op een boek van Daphne du Maurier, vond ik de minste. De thematiek was niet boeiend, beetje te overacted door Joan Fontaine (waarvoor ze wel genomineerd werd), teveel melodrama en voor een Hitchcock gewoon niet spannend genoeg. En vergeet ik ook "te praterig". Nu was Dial M for Murder ook wel een praatfilm, maar dit werd ook gecompenseerd door een boeiend plot, terwijl dit hier net ontbreekt. Nee, de Hitch scoort bij mij niet met deze film...

Hitchkock was een genie om visueel een gevoel te tonen bv in dit geval van intimidatie, een onzichtbare dominante supervrouw en dus is het kasteel Manderlay groots, hoge plafond, hoge deuren, hoge gangen, etc – alles is groot en indrukwekkend zodat het personage klein en nietig is. Je hebt die dialoog tussen Fontaine en de manager waarin hij besluit dat Rebecca de mooiste vrouw ooit was; Prompt rijdt de camera achteruit tot een ver beeld - alsof ze door een geest worden gadegeslagen. Superbe fotografie, superbe score van Franz Waxman (een geduchte concurrent van Bernard Hermann) – een classic waarin romantiek en dramatiek het verhaal bepalen. Niet het suspense gedeelte (heeft Maxime Rebecca vermoordt ?) dat pas vrij laat in het verhaal komt. Het is ook dan dat we vernemen dat Rebecca een serpent was (die close up dat de opluchting bij Fontaine vastlegt, die kleine glimlach !) en een beetje onhandig het verhaal naar een rechtbank genre duwt. Ik voel het als een stijlbreuk aan. Maar de manier waarop Hitch de innerlijke demonen van Maxime en de donkere jaloezie van Mrs Danvers plaatst tegenover de onschuldigheid van Mrs de Winter is een cinematografisch genot en zo behoort Rebecca ongetwijfeld bij de beste drie van Hitchkock.

Geen echte suspence film die je van Hitchkock verwacht maar nietemin toch wel onderhoudend .

Het begint allemaal langzaam en het spannende gedeelte komt pas op het laatste moment .

Een nagelbijter is het niet verre van maar toch is het verhaal goed opgebouwd boeiend .

Last night I dreamt I went to Manderley again

De veelgeprezen film Rebecca (1940) leek me een mooie keuze voor mijn 30e Hitchcock. Helaas viel mij deze verfilming van Daphne du Marriers beroemde boek wat tegen.

De film deed me erg denken aan Jane Eyre, het boek van Charlotte Brönte, die ook als inspiratiebron diende voor het boek Rebecca. Onlangs zag ik deze versie uit 1943 die op mij meer indruk maakte dan deze Hitchcock zonder suspense.

Het verhaal gaat dus net als Jane Eyre over een eenvoudige jonge vrouw (wederom Joan Fontaine) die verliefd wordt op een kasteelheer met een verleden. De openingsscène met bovengenoemde quote erin was prachtig. Daarna vond ik het, tot de ook indrukwekkende slotscène, vrij taai. Sporadische mooie beelden passeerden de revue, maar het verhaal ontbrak spanning.

Joan Fontaine speelde erg goed. Ook de andere acteurs verzaken niet, met één uitzondering. Laurence Olivier vond ik namelijk wat tegenvallen. Hij maakte een afwezige indruk. Dat mag dan wel de bedoeling zijn geweest, het beviel me niet. Ook ontbrak daardoor de chemie met Fontaine, al zou het een haat - liefde verhouding zijn, het zou het geheel wat interessanter maken.

Doe mij dus maar Jane Eyre.

Gister de versie van Wheatley gezien. Een mooi moment om deze te herzien. Hitchcock’s film is op veel vlakken beter. Het wordt allemaal poëtischer gebracht en de zwart wit fotografie is veel sfeervoller. Ook de cast is in vrijwel elke rol de meerdere. Maar er zijn ook wat minpunten. Zo komt het huwelijksaanzoek totaal uit de lucht vallen en gaat de film op het eind toch een beetje als een nachtkaars uit. In die zin weet de remake het drama wat beter gaande te houden.

Maar goed, uiteindelijk is Hitchcock’s versie toch een stuk beter.

Ruime 4*

In dit romantische mysterie is het titelpersonage al dood voordat het verhaal begint. Er wordt veel over haar gesproken, maar we krijgen haar nooit te zien. Joan Fontaine speelt de naamloze tweede echtgenote, die gezien wordt als een indringster, als iemand die de plaats in wil nemen van de geïdealiseerde Rebecca. Ze kan moeilijk wennen aan haar nieuwe rol en is bang van haar eigen, wel zeer omvangrijke personeel. De bewoners van Manderlay lijken in het verleden te leven. Hoewel er niks bovennatuurlijks gebeurt, hangt er wel een spookachtige sfeer. Vooral Judith Anderson als Mrs. Danvers is angstaanjagend.

Er is een scherpe tegenstelling tussen goed en kwaad. Het zonlicht van de openingsscènes contrasteert met de duistere omgeving van Manderlay. Joan Fontaine heeft witte kleren en een stralende glimlach; Mrs. Danvers zwarte kleren en een dreigende blik. De nieuwe echtgenote houdt van bloemen, maar in de inleidende nachtmerrie is het landgoed overwoekerd door onkruid.

Het afgelegen herenhuis heeft een gotisch karakter. Het is een miniatuur die nooit scherp in beeld komt, maar steeds omgeven door mist of rook. Schaduwen en reflecties versterken de griezelige sfeer. Hitchcock gebruikte deep focus toen Joan Fontaine de trap af kwam. Water staat symbool voor de herinnering aan een onverwerkt verleden. In het begin staart Laurence Olivier naar het water. Later is er een dissolve van de schuimende zee naar het adressenboek met de letter R, suggererend dat Rebecca nog in zee ligt. Componist Franz Waxman gebruikte een liefdesthema met violen, maar ook een griezelig thema met een Hammond Novachord, een vroege synthesizer die een beetje als een theremin klinkt.

In de ontknoping zijn er twee grote afwijkingen van het boek van Daphne du Maurier. Mrs. Danvers sterft, en Maxim heeft Rebecca niet vermoord. Dat laatste is spijtig en onlogisch, maar volgens de Hayscode mocht een moordenaar er niet ongestraft mee wegkomen. De cameo van Hitchcock zit in de laatste vier minuten - een pijnlijke vaststelling voor wie op alle figuranten in het eerste uur zat te letten. Dit is een atypische Hitchcock met een melodramatisch kantje, maar toch beklijvend dankzij de acteurs en het macabere sfeertje.

Na meer dan tachtig jaar blijft deze Hitchcock nog steeds overeind, mede dankzij de prima vertolkingen van Joan Fontaine en Laurence Olivier, en de angstaanjagende Judith Anderson als mrs. Danvers.

De remake met Dame Diana Rigg als mrs.Danvers was ook erg goed, maar die van 2020 met Kristin Scott Thomas was niks vernieuwend. Leve de filmklassiekers van weleer, zo maken ze ze nu niet meer.

Een voortreffelijke cast in deze Selznickproductie met extreem weelderige sets, schitterende (Oscarwinnende) cinematografie en de romantische score van Franz Waxman. Net als bij Gone With The Wind organiseerde David O. Selznick een uitgebreide auditie als publiciteitsstunt, maar Hitchcock had al geconcludeerd dat Fontaine ideaal zou zijn in de hoofdrol en hij had gelijk. Ook Laurence Olivier, Judith Anderson en de onvolprezen George Sanders leveren puik werk af in dit oogverblindende, boeiende romantische melodrama over een naïeve jonge vrouw die tijdens een vakantie valt voor een weduwe en met hem terugkeert naar het statige landgoed waar hij zijn vrouw verloor en constant de geest van Rebecca voelt rondwaren.

Een marktplaats aankoop van een ontzettend bekende titel waar mijn zus een versie van in de boekenkast staan heeft met een moviestill uit deze filmversie op de voorkant. Het boek proberen deed ik al eens om daar genadeloze in te stranden en te bestempelen als niet interessante literatuur, maar een goed beoordeelde Hitchcock verfilming kan ik in dit geval niet links laten liggen. Dus Manderlay kom maar op...

Meteen duidelijk zichtbaar is de hand van Hitchcock in kleine momenten en shots waar de meester van suspense zich laat gelden zoals het moment waar Maxim op de rand van de klif staat. Even zo goed kan de sfeer en mysterie buiten die kleine momentjes in de ijskast blijven staan omdat het zich toch eerst ontwikkelt als lichtelijk zoetsappig liefdesgedoe en gedraai om de hete brei tussen de snobistische Maxim en de lieve toekomstige Mrs. De Winter. Niet dat dit verder vervelend is en past prima bij de opbouw en tijdsbeeld van 1940, maar wie meteen spanning en mysterie verwacht moet nog even wachten. Een half uur later komen we dan eindelijk aan op Manderlay waar het geheel eigenlijk pas echt van start gaat met een beetje humor maar ook meteen met een apart sfeertje.

Sterk sowieso de locatie, het prachtige, imposante maar ook lichtelijke enge huis, wordt er prachtig door Hitchcock met licht, duister en schaduwen gewerkt dat het constant de vraag is wat er nu eingelijk in de schaduwen op de nieuwbakken Mrs. De Winter loert. Is het een geest? Is het Mrs. Danvers of toch iets anders? Het voelt niet zo zeer eng aan maar wel ongemakkelijk met Maxim die zichzelf niet lijkt te zijn en om het minste of geringste boos wordt, iedereen heeft het maar over Rebecca, en dan is er natuurlijk de ijzige Mrs Danvers die zich als enge vrouw niet onbetuigd laat. Het is de zorgvuldige opbouw van een degelijke mysterie, waar geen onverwachte lijken uit de kast vallen of andere enge dingen gebeuren, maar die je als kijker net zo behoedzaam binnen hengelt en ongemerkt onder de huid kruipt als Mrs De Winter overkomt. Want wat er speelt er toch temidden van een vreemde ex-neef, een gek op het strand met een zonderling huisje vol spullen van Rebecca, Mrs De Winter gebukt onder hoge verwachtingen, druk en depressie en dat enge wijf van een Danvers die als een geest door het huis sluipt? Prachtig trouwens het moment waar Mrs De Winter het huisje van Rebecca op het strand benadert op zoek naar Maxim rond de scheepsramp, want wat een prachtig spel van licht, schaduw en nevel rond het huisje.

Maar even is het toch de vraag wat nu precies de ontknoping gaat worden. Gaat die voldoen? Komt er uberhaubt nog een sterke apotheose? En dat antwoord is volmondig ja, want wat bouwt de film zich op naar een mooie switch in het plot met een erg sterke en goedbedachte ontknoping. En zo ontwikkelt Rebecca de film zich van een liefdesdrama light, waar het niet helemaal pluis is, naar een perfect opgebouwde en onverwachte ontknoping. Had ik het boek dan toch wel gelezen of deze film al eens gezien...? Want bepaalde fasen kwamen me toch wel erg bekend voor. Het maakt niet uit in het eindoordeel want ik heb gisteravond genoten van deze klassieker en zet de film met veel plezier bij de rest van mijn Hitchcock verzameling. Ik ben benieuwd wat een herkijk op termijn doet, want voor nu 4 sterren, maar ik sluit niet uit dat die nog wel omhoog gaat.

Een bijzonder sfeervolle film die zich perfect tussen het genre van mystery en drama laveert. Romance zou ik het eerder niet noemen, want van een gelukkig amoureus sprake is niet echt sprake, hoewel de nieuwe mevrouw De Winter haar uiterste best doet.

Je voelt van in het begin dat er een ongemakkelijk geheim huist in het landgoed. Het soms opvliegende gedrag van Maxim versterkt dat alleen maar. Hitchcock bezit de kwaliteiten om dit maximaal uit te buiten met de prachtige setting en onderhuidse spanning. Een geweldige film ook in zwartwit waarbij de schaduwen en de vele grijstinten ideaal tot uiting komen.

Ergens heb je het gevoel dat de geest van Rebecca nog rond het kasteel zweeft. En als het niet letterlijk is, dan ervaart het nieuwe meisje haar aanwezigheid als verstikkend. Alles doet haar aan Rebecca denken die als een soort godin wordt opgevoerd waaraan ze nooit kan aan tippen.

Naar het einde toe is er een plottwist waardoor alles wat in een stroomversnelling komt. Misschien neemt daar de film wat een loopje met zichzelf. Heel even dat het zelfs in elkaar zou stuiken, maar achteraf blijkt toch dat meneer De Winter de perfecte moord heeft gepleegd. En Ben, die doolde verder rond in zijn strandhuisje hopend dat hij daar mag blijven.

Laat het maar aan Hitchcock over om een reeds briljante roman te bewerken tot een al even legendarische film.

Rebecca is een beklemmend verhaal dat, als je het eenmaal gelezen of gezien hebt, een speciaal en spookachtig plekje in je hart inneemt. Het is boeiend en iconisch om alle juiste redenen. De personages zijn diepe, levende en gekwelde wezens. Wie kan de dreigende aanwezigheid van Mrs. Danvers vergeten? Als ze opdoemt boven Mrs. De Winter bij dat raam, hoe kun je dan geen kippenvel krijgen. Vooral vanwege haar zwarte silhouet tegen de witte gordijnen.

Hitchcock speelt bijna perfect met schaduwen en vormen. Er zijn veel shots waarbij ik met open mond naar het scherm staarde. Die laatste tien minuten zijn misschien wel het beste deel van de film.

Ik vond dat het onderzoek een stuk korter had gekund, maar verder is dit pure cinema.

4*

Herziening. De eerste film van Hitchcock in samenwerking met de Amerikaanse producer David O. Selznick. Naar verluidt was er een spanningsveld tussen beiden omdat Selznick een getrouwe verfilming van de roman wenste en Hitchcock meer zin had om om aanpassingen te doen. Uiteindelijk is het vooral een verfilming van de roman geworden al hebben ze wel nog toegevingen gedaan omwille van de Hays code. Het maakt dat de nadruk ligt op drama met eigenlijk geen voor Hitchcock kenmerkende humoristische momentjes. Mij stoort dat zeker niet. Het is een meesterlijk in beeld gebracht verhaal dat je laat wegdromen in de prachtige omgeven van Manderley en Cornwall. Het begint al met de gothic openingsscene waarin de camera als een geest lijkt te zweven over het Manderley landgoed met daarover de voice over van Joan Fontaine. De nadruk ligt op de psychologie en onderlinge spanningen tussen de personages met het mysterie van Rebecca als brandstof voor de gebeurtenissen. Onvergetelijk is de bijdrage van Judith Andersen als de housekeeper Danvers (van Antwerpen dus). Ze wordt ook wel vergeleken met de Nosferatu en diens manier van ‘rondzweven’ in zijn slot, en terecht. Het laatste halfuur helpt de kijker toch even uit de droom wanneer de verhaallijn een wending krijgt richting whodunnit met enkele verrassende twists. De vurige finale sluit opnieuw aan bij de eerder surrealistische sfeer en maakt de cirkel met de intro mooi rond. Hitchcock was zelf niet de grootste fan van dit ‘unwanted child’ maar niettemin vind ik dit zelf een héél goeie gothic movie.

Af en toe probeer ik nog eens tijd vrij te maken iets van Hitchcock te zien/herzien en mijn oog was op deze druilerige dag gevallen op Rebecca. Eentje waar ik een 3.5* aan gegeven had, maar waarvan het verhaal me blijkbaar voor een groot deel was ontgaan.

Het duurt wel eventjes voor deze Hitchcock echt op gang komt. Het moet ook één van de langste films uit zijn oeuvre zijn, maar vanaf de aankomst van de nieuwe Mrs. de Winter in Manderley weet Hitchcock de spanning beetje bij beetje te laten toenemen. De rol van Judith Anderson als huishoudster Mrs. Danvers is hierin belangrijk, want ze wist me toch ook de stuipen op het lijf te jagen met haar kille en mysterieuze voorkomen. Vooral de scène waarin ze Mrs. de Winter zelfmoord wilt laten plegen, steekt erboven uit.

Wat ook bijdraagt aan de spanning is het ontbreken van het beeld van Rebecca. We krijgen nergens een flashback of een foto te zien van de oude Mrs. de Winter, maar we kunnen wel onze fantasie de vrije loop laten gaan door alle opmerkingen die gegeven worden door de personages. Op die manier krijgt de film nog een extra ‘spookelement’ erbij. Alleen vond ik het na de bekentenis van Maxim over de dood van Rebecca de film iets te uitleggerig worden.

Verder wordt er ook prima geacteerd. Zoals eerder vermeld, is Judith Anderson heerlijk creepy als de huishoudster Mrs. Danvers, maar ook Joan Fontaine is erg sterk als de tweede Mrs. de Winter. Ze heeft in deze film geen eigen voornaam wat nog meer de nadruk legt op het feit dat zij de vervangster is van Rebecca en Joan Fontaine weet dat ook met de juiste emoties te brengen.

Goede Hitchcock zonder meer. Ik zet hem nu niet meteen bij de absolute topfilms van Hitchcock, want daarvoor is zijn oeuvre te rijk gevuld, maar misstaan doet hij zeker en vast ook niet.

3.5* blijven staan

Uit een bericht van mij verderop leid ik af dat ik Rebecca ruim zestien jaar geleden voor het eerst zag. Ergens heeft daarna de gedachte postgevat dat het een zwaar en lang drama is, zodat een nieuwe kijkbeurt uitbleef. Tot ik nu de zaterdagavond weer tot vaste Hitchcockavond heb bestemd. En na die zestien jaar, waarin veel bleek weggezakt, kon ik mij weer aangenaam laten verrassen. Dusdanig, dat mijn waardering een halfje omhoog gaat.

Het lef: een hoofdpersoon zonder eigen (voor)naam. Ze is niemand, ze wordt mrs. De Winter, maar dan de tweede. En ik weet, zoals zij zelf spoedig ontdekt, dat ze de eerste nooit kan vervangen.

Van een raadselachtig drama in een spookachtige sfeer, met een briljant mysterieuze huishoudster, gaat het verhaal dan langzaam richting een stroomversnelling om te eindigen als klassieke whodunit met een paar verrassende wendingen. Het slot is heftig en dramatisch, maar toch prettig, omdat het goed afloopt voor de mensen die mijn sympathie, deels langs omwegen hebben afgedwongen.

Een zwaar verhaal, ja, zoals het werk van Du Maurier dat kan zijn. Maar lang? De ruime twee uren vlogen voorbij, dankzij het ingeleefde spel en de geweldige fotografie. Wat een heerlijke kijkervaring!