menu

North by Northwest (1959)

Alternatieve titel: De Man Die Verdwijnen Moest

mijn stem
3,93 (1722)
1722 stemmen

Verenigde Staten
Thriller / Avontuur
136 minuten

geregisseerd door Alfred Hitchcock
met Cary Grant, Eva Marie Saint en James Mason

Roger Thornhill, een zakenman van middelbare leeftijd, wordt ontvoerd door twee mannen die hem als George Kaplan aanspreken en hem naar een verlaten landhuis brengen. Daar wordt hij stomdronken gevoerd en vervolgens in een auto gezet. Hij wordt gearresteerd door de politie, die hem vervolgens verhoort. Als hij dan zijn verhaal doet is er niemand die hem gelooft. Dan vlucht hij, waarna hij zowel door bad guys als door de politie wordt gezocht.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=VZmbbx2p4yI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van tbouwh
4,0
Uit deze film moet ik in groepsverband een klein stuk (ca. 10 min) in sequenties ontleden en verder tot in detail analyseren. De eerste indrukken leren mij dat daarvoor vrijwel geen aangenamere film gekozen had kunnen worden Ik ben erg benieuwd, zowel als liefhebber als ook als gelegenheidsanalyticus (mag 'ie in de van Dale )

Staat toch aangeschreven als een der beste, zo niet de beste Hitchcock. The Birds bevalt al goed.

avatar van JTV-kijker
3,5
Een leuk verhaal en de film kijkt vlot weg. Het wordt nergens echt superspannend, maar het is naar mijn gevoel ook nergens saai. Alleen het acteerwerk is wat stijf en gedateerd.

avatar van Dievegge
5,0
Met North by Northwest keerde Hitchcock terug naar de spionagethriller, een genre dat hij vooral in de jaren '30 en '40 beoefende. Deze was minder psychologisch en meer komisch dan z'n recentere werk.

Zoals wel vaker bij de master of suspense draait de plot rond een dubbele achtervolging. Roger O. Thornhill is een ordinaire knul die, onterecht van moord verdacht, op de vlucht slaat voor de politie en om z'n onschuld te bewijzen achter de ware schuldigen aan gaat. Z'n verleden wordt niet diep uitgewerkt, maar we komen te weten dat hij twee keer getrouwd was en dat hij dankzij z'n ervaring in de reclamesector mensen weet te misleiden. Samen met Eve Kendall komt hij tussen twee vuren terecht: enerzijds de spionnen, anderzijds de geheime dienst die er niet voor terugschrikt een individu als Roger of Eve als kanonnenvoer op te offeren.

Een thriller is geen mysterie. Het wordt al vroeg duidelijk dat Eve een dubbelagente is. De spanning zit in de dreiging. De sympathieke hoofdpersonages, met wie je gemakkelijk mee kunt leven, komen in een opeenvolging van benarde situaties terecht. Het lijkt wel een nachtmerrie.

Alle klassieke ingrediënten zijn aanwezig. Dramatische ironie is een plottechniek waarbij de toeschouwer meer weet dan de personages. Leonard (Martin Landau) hoeft dat luciferdoosje slechts om te draaien om de aanwezigheid van Roger te ontdekken. De kijker weet dat, maar hij weet het niet. Eve herkent het doosje aan de initialen R.O.T. Die middeninitiaal is een knipoog naar David O. Selznick, bij wie de O. evenmin voor iets stond.

Elke gebeurtenis heeft een functie in de plot. Wanneer de schurken een beeldje kopen op die veiling, lijkt dat van ondergeschikt belang, maar op die manier wordt de macguffin het verhaal in gesmokkeld - het goeie ouwe cliché van de microfilm die niet in verkeerde handen terecht mag komen. Het pistool met losse flodders wordt afgevuurd door drie verschillende personen om drie verschillende redenen.

Hoewel Hitchcock nooit z'n eigen scripts maakte, zijn ze herkenbaar als "typisch Hitchcock". Hij werkte nauw samen met z'n scenaristen, in dit geval Ernest Lehman. Het uitgangspunt van de nepagent kwam van een verhaal van een Amerikaanse journalist. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben de Britten echt een nepagent gebruikt om Duitse spionnen op een dwaalspoor te brengen. De moord in het VN-gebouw, de afdaling langs de presidentiële reukorganen en het freudiaanse slotbeeld van de trein door de tunnel waren ideetjes van Hitchcock zelf.

Cary Grant was het meest geschikt voor de hoofdrol wegens komische scènes als de dronkenmansrit en de scheerzeepvermomming. Eva Marie Saint speelde de minst geremde van alle Hitchcockblondines. Haar personage neemt deel aan de actie en is dus meer dan een liefdesobject. James Mason vertolkte de rol van gentleman-misdadiger met Brits accent en gevoel voor humor. Karakterkop Leo G. Carroll had de grootvader van Richard Osman kunnen zijn. De cameo is te gemakkelijk, maar dan is er nog het spelletje Cherchez la Flowers. Bess Flowers, koningin der figuranten, komt na vijf minuten in beeld, zittend in de lounge van het Plaza.

De openingsbeelden van Saul Bass tonen een raster dat overgaat in iets wat op een kippenfokkerij lijkt, maar dat blijkt een wolkenkrabber met reflectie in de ruiten te zijn. Op verschillende sleutelmomenten ziet iemand iets belangrijks door een raam, of in de reflectie van een tv-scherm. De moderne architectuur in een grootstad wordt getoond. Vogelperspectief komt veel voor, met als uitschieter dat duizelingwekkende shot van het VN-gebouw na de moord. Het lijkt wel een kubistisch schilderij, met die pastelblauwe rotonde. Er zijn geschilderde decors gebruikt. Het huis in de stijl van Frank Lloyd Wright en Mount Rushmore waren constructies op een set. Voor de scène met het sproeivliegtuigje, een stukje pure cinema met weinig dialoog, werden twee verschillende vliegtuigen aangewend en achtergrondprojectie.

De muziek van Bernard Herrmann is opgebouwd rond twee thema's. Het begin, een wervelwind met hemiolen, past bij de grootstedelijke drukte en de nervositeit van de dubbele achtervolging. Het liefdesthema, een dalend pentachord, doet aan Vertigo denken.

De titel verwijst niet naar een bestaande windrichting. Het is een citaat uit Hamlet. Thornhill vliegt met Northwest Airlines naar South Dakota. Een van de werktitels was In a Northwesterly Direction, maar oorspronkelijk zou het traject van New York naar Alaska voeren. Nu reizen ze van New York naar Chicago naar Rapid City. In het Nederlands heet die richting westnoordwest; in het Engels west by north.

Als je zo'n spannend verhaal nuchter en afstandelijk bekijkt, kun je vervelende vragen stellen. Waarom schieten ze de helden niet dood wanneer ze de kans hebben? In dat geval hadden de slechteriken gewonnen, maar het had een flauwe thriller opgeleverd. Zoals Phillip Vandamm al zei: "Rather unsporting, don't you think? Using real bullets!"

avatar van Dievegge
5,0
Koss schreef:
Als vandamme en consorten daadwerkelijk dachten dat Thornhill Kaplan was, waarom zouden ze dan denken dat Kaplan Kaplan zou willen ontmoeten op een afgelegen busstop? Deze list impliceert dat vandamme inmiddels op de hoogte is van de verzonnen identiteit van Kaplan maar dit wordt later in de film weer ontkracht.


Eve wist dat Kaplan niet bestond, en de schurken wisten dat Thornhill op dat kruispunt zou staan, maar de schurken geloofden nog steeds dat Thornhill Kaplan was. Wat Eve precies aan de schurken verteld heeft, komen we nooit te weten.

avatar van IH88
4,0
“Has anyone ever told you that you overplay your various roles rather severely, Mr. Kaplan?”

Na Psycho en Vertigo is het nu de beurt aan Hitchcock's North by Northwest. De film wordt hier aangemerkt als Thriller/Avontuur maar Cary Grant himself heeft ooit gezegd dat hij North by Northwest als een komedie ziet en dat ben ik helemaal met hem eens. De situaties waarin Roger Thornhill belandt zijn soms erg grappig (de "dronken" autoscene, de veilingscene etc.) en als avontuurlijke komedie heb ik zeker genoten.

Als thriller is North by Northwest wat minder geslaagd en echt spannend of meeslepend wordt het nergens. De helikopterscene en het einde bij Mount Rushmore zijn prachtig gefilmd maar op een één of andere manier pakte het mij niet echt. De film ziet er wel schitterend uit en de bekende Hitchcock twist wordt al vroeg uit de doeken gedaan, zodat je voor de rest kan genieten van een spetterende spionagefilm die mij deed denken aan de oude James Bond films. Grant is fantastisch en ook de prachtige Eva Marie Saint was erg sterk als mysterieuze Eve Kendall. James Mason als Vandamm was ook geweldig. Sowieso vond ik het acteren erg sterk en niet zo houterig als ik had verwacht. North by Northwest is een mooi en ingenieus gemaakte avonturenfilm waarbij ook genoeg te lachen valt. Als spionagethriller vond ik het wat minder maar hé, je kan niet alles hebben.

avatar van baspls
4,0
"Something wrong with your eyes?"
- "Yes, they're sensitive to questions."

Hitchcock maakte North by Northwest in de periode dat hij het ene na het andere succes maakte. Tijdens het maken van Vertigo kwam Hitchcock op het idee voor de film en liet hij Ernest Lehman een script schrijven.

De film gaat over Roger Thornhill, werknemer bij een reclamebureau. Op een dag wordt hij ontvoerd door mensen die denken dat hij 'Kaplan' heet en hem willen vermoorden. Hij weet te ontkomen en probeert er achter te komen waarom ze hem moeten hebben. Maar dan komt ook de politie achter hem aan...

Als er tussen 1979 en 1999 een remake gemaakt zou zijn, dan zou de rol van Cary Grant ongetwijfeld door Harrison Ford gespeeld zijn. Grant speelt een sterke hoofdrol en weet ook luchtige humor in de film te brengen met droge opmerkingen en grappige dialogen. Verder waren ook Eva Marie Saint, James Mason, Martin Landau (The X-Files) en Leo G. Carroll van de partij.

Net als veel andere films van Hitchcock behandeld de film het thema identiteitsverwisseling. De film deed me denken aan Blow Out van Brian De Palma en Frantic van Roman Polanski, ookal zijn dat eigenlijk geen Wrong Man-films. Qua spionage intriges een beetje een voorloper van James Bond. Ik vind het altijd wel leuk van die Kuifje-achtige taferelen. Er waren overigens een aantal scènes die haast letterlijk in Kuifje albums voorkomen: wanneer Thornhill de afdruk van een potlood op een kladblokje gebruikt om een adres te achterhalen (Kuifje komt hier ook op in Kuifje en de Krab met de Gulden Scharen) en als Thornhil door het raam ontsnapt en van vensterbank naar vensterbank klautert (Kuifje doet dit ook in Kuifje in Amerika). Ook had het Afrikaanse beeldje wel wat weg van de fetisj uit Het Gebroken Oor. De Kuifje-albums zijn weliswaar ouder dan de film, maar ik geloof dat er in de jaren '50 veel hertekend is voor de kleurenversies en het is een feit dat Hergë een groot bewonderaar was van Hitchcock.

De film is erg degelijk opgenomen. Bij vlagen kwam het zelfs erg modern over, al waren er natuurlijk wel veel heerlijke maté-painting shots en heeft Hitchcock veel in de studio gefilmd. Het kleurgebruik was af en toe ook een beetje gedateerd, het leek haast alsof Gary Grant een leverziekte had zo geel zag hij. De openingstitels waren hier ook weer erg mooi gemaakt door Saul Bass.

Wederom componeert Bernard Herrmann een legendarische soundtrack voor Hitchcock. Het hoofdthema is heerlijke klassieke Hollywood-muziek. De muziek maakt de film ook tijdloos en voelt op bepaalde momenten erg John Williams-achtig aan (maar dat komt natuurlijk omdat Herrmann een inspiratie was voor Williams).

Helemaal aan het begin, als de eindcredits net zijn afgelopen heeft Hitchcock zijn cameo als een man die een taxi mist. Het Wrong-man thema komt weer voor in de film. Een knap blondje. Het beeldje met de microfilms als MacGuffin. Kortom weer typisch Hitchcock.

Op het gebied van Avontuur had ik een iets meeslependere film verwacht, maar toch was het zeker een vermakelijke zit. Het verhaal hield me de hele tijd geboeid en aan het einde werd het zelfs best spannend. De scènes met Mount Rushmore zijn natuurlijk iconisch. Een echte aanrader en zeker een van de meest vermakelijke Hitchcock-films.

avatar van stefan dias
4,0
Wow, wat een heerlijk plaatje, deze film. Alsof je in een oude Life magazine ligt te bladeren. Elk shot is prachtig. En zalig gedateerd. En dan bedoel ik vooral de relatieve onnozelheid van het verhaaltje (microfilms in een beeldje!) en het feit dat zelfs de booswichten nog best relatief charmant waren. Nergens neem je het verhaal echt au sérieux (dat lijkt Hitchcock zelf ook niet te doen) en als je een eyecatcher hebt als Eve Marie Saint dan kan er werkelijk niet veel mis lopen. Toch heerlijke scènes met die onsterfelijke in het korenveld als toppunt, natuurlijk en dan vooral de aanloop: het uitstappen, het wachten… het kijken… Prachtige, grafische beelden ook bij de Rushmoreprofielen… Heerlijk slot nog met die kinderlijk opzichtige dubbelzinnigheid van de trein die die de tunnel in duikt. Zo maken ze ze niet meer.

avatar van Spoelworm
5,0
Cary Grant, wat hou ik van deze man. Ik heb waarschijnlijk 80,90% van zijn films gezien en dit vind ik de zonder twijfel een van de leukste.(hij heeft zoveel leuke films.. bringing up baby bv)
Als in het moet omschrijven, grant charme meets bond.
Die scene waar ze hem dronken voeren en in een auto plaatsen,hilarisch erg mooie avonturen film. 5 welverdiende sterren.

avatar van witboek
Mag er zeker wezen deze film. Ben deze toevallig tegengekomen via de BBC. Maar heb delen ervan gezien, was stoofvlees aan het maken. . Zo'n interieur wil ik ook wel en die kledij allemaal heel mooi.

avatar van dvdfreak123
3,5
Toch wel genoten van deze north by northwest van Hitchcock. Wist gans de film te boeien en vond de muziek heerlijk en er goed bijpassen. Film deed me soms een beetje aan een klassieke bond denken. Ben blij dat ik toch nog een Hitchcock heb gevonden die ik wel kon waarderen. Want buiten Psycho die ik super vind (nog beter dan deze) ben ik nog geen Hitchcock tegen gekomen die ik echt goed vond. En heb er wel al een stuk of 6 gezien. Misschien moet ik verder op zoek gaan en nog wat films van de man proberen, wie weet kom ik nog wel films tegen die ik geweldig vind.Gary Grant vond ik zeer goed spelen. Hoogtepunt was de scene met de auto. 7/10

avatar van mjk87
4,0
Met al m'n herzieningen van m'n topfilms kan het soms weleens zijn dat een film flink zakt, zoals ook deze. Deze zag ik zo'n 10 jaar terug, en in die tijd is m'n smaak wel wat veranderd en heb ik ook niet de drang zo'n film per se dat vijfsterrenmeesterwerk te vinden. Inmiddels vind ik deze film op sommige fronten wat verouderd, vooral het spel en inmiddels ben je heel wat meer gewend als moderne kijker. Ook Grant, hoe charmant ook, is eigenlijk al te oud.

Maar goed, blijft wel dat dit een hele fijne film is om te zien, de eerste James Bond bijna en de eerste actieprent met een verhaal dat er niet toe doet maar van losse grootse scènes aan elkaar hangt. En die losse delen werken alle wonderbaarlijk goed. Of het nu die geweldige opening credits zijn, of dat gedoe met dat vliegtuigje, of die fijne momenten in de trein, of aan het eind tussen de grote uitgehouwen gezichten, dat zijn momenten die ertoe doen. Ik kan ook niet zoveel slechts vinden over deze film, alleen is het geen film die zo fijn is als Rear Window, bijzonder is als Vertigo, echt heel bijzondere beelden kent, of zo groots en meeslepend als latere actiefilms. Daarom verlaagd van de volle score naar 4,0*.

avatar van tbouwh
4,0
Voor liefhebbers: uitgebreide inhoudelijke en shot-to-shotanalyse van een sequentie uit deze film (vliegtuigje!) online gezet. Is van ongeveer twee jaar terug, filmcollege. Met twee anderen geschreven en geschematiseerd.

avatar van Kuck-x
5,0
tbouwh schreef:
Voor liefhebbers: uitgebreide inhoudelijke en shot-to-shotanalyse van een sequentie uit deze film (vliegtuigje!) online gezet. Is van ongeveer twee jaar terug, filmcollege. Met twee anderen geschreven en geschematiseerd.


Mooi werk!

avatar van Illmaticly Ill
3,5
Prachtige plaatjes, top cast, knallende Herrmann-score, een aantal memorabele scènes met Cary Grant. Alle ingrediënten zijn aanwezig om dit een 4,5/5* prent te maken. Maar helaas niet zo'n interessant verhaal.

avatar van Fisico
4,0
Mijn tiende Hitchcock intussen en de eerste was meteen de beste (Rear window). Ook voor North by northwest hoge verwachtingen wegens de hoge plaatsing in de top 250. De vergelijking met James Bond is terecht niet ver weg: dubbele identiteiten, spionage en contraspionage, spectaculaire actie met het sproeivliegtuigje, vrouwelijk schoon en tot slot een huiveringwekkende finale.

Cary Grant doet het geweldig als flamboyante man met de nodige humor. De magie met Eva Marie Saint (Eve Kendall) is super. Vooral de scènes in de treincoupé gooien hoge ogen met knappe dialogen en hun psychologische spelletjes. Mooie op ouw, goed verhaal, prachtig ondersteund door de muziek van Herrmann... Wat moet je meer hebben?
Hitchcock laat ook hier zijn vakkundigheid zien met een sterke regie. De actie op Mount Rushmore en vooral met het sproeivliegtuigje zijn erg knap met de diverse camerastandpunten, spanning en actie. 4,0*, leuk!

avatar van joe black
tbouwh schreef:
Uit deze film moet ik in groepsverband een klein stuk (ca. 10 min) in sequenties ontleden en verder tot in detail analyseren. De eerste indrukken leren mij dat daarvoor vrijwel geen aangenamere film gekozen had kunnen worden Ik ben erg benieuwd, zowel als liefhebber als ook als gelegenheidsanalyticus (mag 'ie in de van Dale )

Staat toch aangeschreven als een der beste, zo niet de beste Hitchcock. The Birds bevalt al goed.
in Writing For Emotional Impact ontleedt Karl Iglesias de sequenties al voor jou

avatar van tbouwh
4,0
joe black schreef:
(quote)
in Writing For Emotional Impact ontleedt Karl Iglesias de sequenties al voor jou


Iglesias zal de enige niet zijn Er zijn ongetwijfeld ontledingen die analytisch sterker staan dan andere(n), maar het is me wel opgevallen dat het maken van zo'n opdeling minder vanzelfsprekend is dan het misschien lijkt. Kan me nog goed herinneren hoe de meningen over de begrenzingen uiteen liepen.

avatar van wihu61
2,5
geplaatst:
Voor een hoge notering vind ik hem toch echt te zeer aan elkaar hangen van onwaarschijnlijkheden en onlogische acties (de moord in het VN-gebouw, de "dronken" afdaling, poging tot moord met een sproeivliegtuigje (kan dit niet eenvoudiger?) enz.). Verder wel een onderhoudende film met mooie plaatjes, maar niet de sterkste Hitchcock.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:47 uur

geplaatst: vandaag om 06:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.