North by Northwest (1959)

Een van mijn favoriete Hitchcocks!

Geweldige avontuurlijke film met paranoïde verhaal. De beste en leukste rol van Cary Grant en naast hem de prachtige Eva Marie Saint.

Ik las net een berichtje op een 'message board' dat ik wel aardig vind:

'not only his greatest film, but shows what Hitch would have done with a James Bond film.'

Ik onderschrijf deze mening wel.

North by Northwest: schitterende titel ook. Lees net op imdb dat een van de werktitels "In a Northwesterly Direction" was. Ben blij dat die het niet geworden is!

eindelijk gezien. vermaak van de bovenste plank.
goede muziek, legendarische scenes, coole cary grant. het is allemaal al gezegd.

dus tijd voor een paar punten van kritiek. waar hitchcock een handje van heeft, is het feit dat hij de clou al halverwege de film weggeeft. na een half uur al of zo! deed hij in vertigo ook al. erg jammer. verder was het eind wel erg onverwachts. de film was opeens afgelopen, had de beste man geen film meer? ik vond het i.i.g. erg raar en ook niet bij de film passen.

desalniettemin een erg sterke film. 4 sterren.

Na maandenlang hier tegen aan te hebben gehikt heb ik mezelf er toch toe aangezet deze film te kijken. Gelukkig. Want ik had mijn tijd niet beter kunnen besteden! Ik vond hem veel beter dan Rear Window, ik moet nog even naar de score daar kijken. Hij was grappiger, spannender en vooral over het algemeen onderhoudender. Stukje bij beetje word het plot uit de doeken gedaan, met af en toe een frisse wending (inderdaad jammer dat die conferentie van de FBI of whatever al na een half uur kwam).

Klein beetje kritiek: WHY O WHY moest die gast dat mes er uit trekken. Ik kan geen enkele reden bedenken waarom je dat zou doen.

En die moeder had ook geen enkele functie naar mijn mening. Toch 4*

Had wat meer van de film verwacht, maar nog steeds een top film. Erg goede scene's, prachtige muziek en matte-shot's, mooie actie, maar ik miste toch een beetje de Hitchcock suspense waar ik maar op bleef wachten .... (tevergeefs) 4 *

Mijn favoriete Hitchcock is dit absoluut niet (dat zal wel altijd Rear Window blijven). Maar toch erg vermakelijke onzin. Een vaak erg stripachtig script, waar , zeker naar het einde toe, losse scenes stukken belangrijker zijn dan het hele verhaal. En dat gaat op het einde net een beetje te ver als de FBI als een duveltje uit een doosje de boel in een keer rechttrekt, nadat Cary Grant de boel ook al wel heel plotseling voor Eve Marie Saint kwam redden.

Het zijn de losse scenes en de spectacualire decors die deze film maken. En er zitten veel leuke scenes tussen. De veilingscene is erg leuk, de woestijnscene erg spannend (en vrij gedurfd). De dialogen tussen Saint en Grant zijn ook erg leuk. Ik zie de invloed die dit op James Bond gehad moet hebben ook wel. Het spektakel, de humor, de droge, wat arrogante hoofdpersoon, een koude oorlog plot, een mooie dame, een grootse finale. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat dit niet een heel grote invloed is geweest.

3.5*

Zoals beloofd: een recensie.

Ter inleiding wil ik eerst de hoofdreden geven waarom North by Northwest op 1 staat in mijn top 10. Het was de film die mij als tienerjongentje mijn ogen deed openen dat er meer was dan straight-to-video junk (m.n. dus actie-filmpjes). Het is dus een symbolische nummer 1.

North by Northwest was dus mijn eerste 'klassieke' film, vol spanning en humor. En wat was het een genot. De film bevat vele aspecten: mysterie, actie, humor, avontuur, drama, romantiek. Deze aspecten staan in perfekte balans tot elkaar, en weten zodoende van seconde 1 tot de allerlaatste seconde mijn volle aandacht erbij te houden. Iets wat te vaak niet lukt.

1) Het script is geweldig, met heerlijke dialogen (Apparently the only performance that will satisfy you is when I play dead. / Your very next role, and you'll be quite convincing, I assure you.) ; en one-liners (I didn't realize you were an art collector. I thought you just collected corpses.) Hier kan ik dus smakelijk om lachen.

2) Het acteerwerk. Cary Grant speelt hier een rol die hem op het lijf is geschreven. Hij valt van de ene verbazing in de andere, met een dosis humor in zijn zinnen. Overtuigend. En James Mason is een fantastische bad guy. Maar - toegegeven - het script doet een flinke duit in de zak bij de acteurs.

3) camera-werk en alles wat daar bij komt kijken. De scene met het sproei-vliegtuig is overweldigend. Om maar te zwijgen over het laatste kwartier (in het huis en op Mount Rushmore) Zinderend.

Samenvattend: North by Northwest bevat alle elementen die voor mij horen in een film. Fascinerend van het begin tot het eind. Een simpele film op het eerste oog, maar grandioos als je alles in de juiste context plaatst. Een film met inhoud, als je je daar voor openstelt in ieder geval. Iedere kijkbeurt is weer een feestje, en dan zit ik nog steeds vaak op het puntje van de stoel.

Een van de vijf 5* Hitchcock-films.

Te midden van meesterwerken als Vertigo en Psycho wordt North By Northwest nogal eens over het hoofd gezien. Nochtans werd deze ongewone combinatie van thriller en humor nog niet geëvenaard door de huidige filmmakers. De rol van verkeerdelijk beschuldigde werd op het lijf geschreven van klasseacteur Cary Grant. Eva Marie Saint weet met grote elegantie een blonde ijsvamp te vertolken. Daarom gebruikt Hitchcock als geen ander zijn filmische middelen. De meester is in staat om in een reusachtig korenveld een acute aanval van claustrofobie te creëren en kan de kijker op het puntje van zijn stoel gekluisterd houden tijdens een achtervolgingsscène op Mount Rushmore. Echt een film om van te genieten.

Erg leuke film North by Northwest en een hernieuwde kennismaking met Hitchcock voor mij. Weet dat ik vroeger als een jochie van een jaar of 10/12 films van Hitchcock altijd erg spannend vond. Vooral The Birds heeft toen veel indruk gemaakt op mij maar die kon ik helaas niet vinden in de bieb. Wat me met name van deze film is bijgebleven zijn de geweldige actiescenes en dan vooral die met het sproeivliegtuig op de lege vlakte en die op de stenen hoofden van Mt Rushmore. Dat die scenes al die jaren ergens zo tussen het bewuste en onbewuste deel van m'n hersenen zijn blijven sluimeren geeft volgens mij alleen maar aan hoe ontzettend sterk ze zijn. Ik ben ze immers nooit echt vergeten

En sterk zijn ze nog steeds, vooral de spanning die Hitchcock weet te creeëren in de vliegtuigscene is fenomenaal. Zo mooi van opbouw en met een climax zoals die in een spannende avontuurlijke thriller behoort te zijn (dat het soms allemaal niet echt logisch is doet totaal niet ter zake). Deze film is puur Entertaiment met een hoofdletter E. Avontuur, actie en met de nodige humor, Hitch begreep wel hoe hij z'n publiek kon vermaken.

Cary Grant is een stoere en coole held de man is perfect voor zijn karakter van de iet wat verwaande zakenman in de problemen. Maar de echte ster in deze film is toch wel Eve Marie Saint, wat een ontzettend gracieuse en mooie verschijning is zij. Haar rol als femme fatale is ook wel interessanter en mysterieuzer. De scene tijdens het diner in de trein is weer zo een die op eenzame hoogte staat. De koele, verleidelijke blik, de suggestieve woorden het maakt een film zoveel mooier dan het directe T&A waar tegenwoordig mee gesmeten wordt. Leuk weetje vond ik dat Eve eigenlijk de woorden; "I never make love on an empty stomach" gebruikte maar dit werd later overgedubt naar; "I never talk love on an empty stomach". In 1959 was het publiek nog niet helemaal toe aan zulke geëmancipeerde uitspraken

Enige minpunt bij deze film is eigenlijk dat bepaalde scenes soms net wat te lang duren en dat al redelijk vroeg in de film veel van het plot wordt weggeven. Dat zorgt er voor dat de spanning niet altijd even optimaal is. Het mag de pret echter allemaal niet drukken North by Northwest voorlopig zeker 4 goede sterren.

Prachtig staaltje film dat op een schitterende manier humor, romantiek en spanning tot één solide geheel weet te kneden. Ondanks de lange speelduur wordt deze film nergens saai of vervelend, integendeel, het is zelfs erg leuk te zien hoe Roger Thornhill van het ene avontuur in het andere tuimelt. Gezien het tijdskader is dit ook allemaal best spectaculair in beeld gezet, waardoor North By Northwest zich zonder moeite kan meten met de actiefilms van vandaag de dag. Enkele memorabele scènes zijn die op Mount Rushmore en die met het sproeivliegtuig.

Klasse!

Flinke tegenvaller toch wel. De film moet het absoluut hebben wel enkele aardige scenes op zich, maar als geheel weet het niet te overtuigen. Het verhaal wordt eigenlijk nooit echt interessant of spannend. Dat zou wellicht ook aangerekend kunnen worden dat de film nogal verouderd is geraakt, maar feit blijft dat de spanning en romantiek mij niet raakte.

Wel kon ik genieten van Cary Grant, die een groot aantal mooie opmerkingen had, wat me deed denken aan zijn rol in 'His girl friday'.

3*

Ik moet toch echt eens stoppen met altijd zo'n wrang gevoel te hebben wanneer ik een film ga kijken uit de oude doos. Nochtans krijg ik (bijna) elke keer weer een prachtfilm te zien. En ook deze keer (weer) uit de handen van Hitchcock.

Ik kan niet geloven dat Hitchcock hier eigenlijk zoveel kan uithalen. Het plot is niet al te bijster, in die tijd zal het vast en zeker wel revolutionair zijn geweest, maar het stoort allemaal niet door een aantal overheerlijke scenes en vooral acteurs.

Eerst en vooral de grootste troefkaart van deze film is toch wel Cary Grant. Hoe hij telkens weer de leukste one-liners afsteekt en sarcasme hanteert is geweldig. Eén van de grappigste rollen, zeker in het actie-genre. De stralende Eva Marie Saint, die zelfs als 82-jarige er nog vrij jong uitziet, is naast Grace Kelly al mijn favoriete Hitchcock-blondine.

Hitchcock stuurt ons op avontuur, houdt het spannend tot het einde, en levert ons uitstekende, soms hilarische zoals de veiling, en spannende scenes in een geweldige film af.

4.5*

Ik heb er een tijdje tegenaan gehikt, maar vandaag heb ik 'm dan toch maar gekeken. North by Northwest was niet het meesterwerk wat ik had verwacht, en haalt het m.i. niet bij mijn eerste, en from this moment on 'favoriete' Hitchcock Rear Window, maar was desondanks weer heerlijk om naar te kijken.

Wat me bij alletwee de Hitchcocks (Rear Window en deze) opviel was dat ze, in tegenstelling tot andere films uit deze tijd, en zelfs later, nergens echt heel gedateerd overkomen. Zo zag ik laatst de film Novecento, die toch van 17 jaar later is, maar die film kwam veel 'ouder' over. De acteerprestaties waren zo geënsceneerd, zo overduidelijk nep (overdreven gebaren, elkaar uit laten praten etc.), in tegenstelling tot de twee Hitchcocks waarin ze veel echter, veel menselijker overkomen.

North by Northwest is een heerlijke mix van James Bond achtige 'thriller' een vleugje 'actie' en een flinke dosis 'comedy'. Ik zet het tussen aanhalingstekens omdat de kracht van al deze genres na zo'n 48 jaar wel wat is afgenomen, 'thriller' moet je dus ruim opvatten, de film kende niet veel momenten waar ik echt op het puntje van m'n stoel zat, zo ook met 'actie' (al vond ik de vliegtuigcrash zeer overtuigend). De comedy werkt na al die jaren nog prima, al vond ik de 'verborgen' verwijzingen naar sex (bijv. in de trein) na een tijdje wel irritant worden (zo omslachtig omschreven, was natuurlijk nogal edgy voor die tijd, maar hoe moeilijk kun je doen zeg...).

Al met al is North by Northwest een heerlijke mengeling van James Bond-achtige 'actiethriller' met wat comedy erdoorheen, het enige waar de film echt onder lijd, is de toch echt wel veel te lange speelduur, maar ook de finale vond ik wat hoog gegrepen waardoor net wat van z'n geloofwaardigheid kwijtraakte. Ondanks dat heb ik me bijna geen moment verveeld en ben ik blij dat ik er weer een Hitchcock op heb zitten, op naar de volgende!

4,5* (voorlopig, binnenkort misschien een halfje minder)

Gister herzien, vandaag herwaardeerd. Opgewaardeerd zelfs; een heerlijke film dit. Lekker luchtige en kolderieke suspense thriller die zichzelf geenszins serieus neemt, mede door een bizar plot dat vaker wendt dan een vlieger.

Fijn geacteert door Cary Grant als de vlotte en sarcastische Thornhill, die ongewild een niet bestaande persoonlijkheid aangemeten krijgt, en daarmee ook nog eens opgejaagd wild wordt. Fantastische cropduster scène, onvergetelijk! 4,5*

Dat North by Northwest een voorloper van de James Bond films is kan ik wel geloven maar er is toch wel één duidelijk verschil: in tegenstelling tot Bond is Thornhill een sukkel eerste klas. Als hij dat mes niet had aangeraakt was er niet zoveel aan de hand. Een beetje een noodgreep in het scenario dat verder wel goed in elkaar steekt.

Bij vlagen grappig, vooral om enkele dialogen en opmerkingen heb ik kunnen lachen. Het eindshot is echter wel de beste grap. Echt heel erg spannend wil het helaas niet worden, alleen bij de scene met het vliegtuig is er wat spanning. Die scene kwam me ook erg bekend voor, misschien dat ik het herken van de beroemde stills of misschien dat het eens geparodiërd is in een andere film (vast wel).

Het ontbreekt de film ook aan wat vaart, sommige scene's gaan net wat te lang door. Vreemd genoeg wordt het einde dan weer ontzettend afgeraffeld.

3,5*

Ik keek een beetje raar op toen ik de titel van deze film zag. Het pijltje op "North" wees wijslijk naar boven, daar waar het pijltje op "Northwest" gewoon naar het westen wees. Gelukkig hebben ze het op de poster kunnen corrigeren.

Ben eigenlijk sindsdien niet meer gestopt met raar op te kijken. De helft van de film lijkt zich af te spelen tegen hilarische blue screens, iets wat vooral in de actiescenes pijnlijk duidelijk werd. Cary Grant weet volgens mij ook niet goed wat hij ermee aanmoest, wat de gezichtsuitdrukkingen tijdens de achtervolging alleen al zijn goud waard. Wat jammer genoeg niet meteen wil zeggen dat het grappig is, eerder genant.

Ook tijdens de vliegtuigscene (Grant duikt achter een bermpje weg) weet hij schijnbaar amper waar het vliegtuig zich eigenlijk moet bevinden, de eindscene kent zo nog een paar prachtige action shots en stunt. Dit alles is zo stuntelig dat deze scenes amper nog suspense kunnen genereren.

Verder zit er nog genoeg onbedoelde grappigheden in lijkt me. Zo kon ik m'n lach niet inhouden wanneer Grant z'n belagers staat af te luisteren in het huis op het einde. Z'n kop komt echt half boven de muur uit voor een open raam, kan je toch niet meteen naastkijken lijkt me. Andere losse flodder was de kattensprong op de rotsen. Als je boven iemand staan, dan bespring je niet iemand met een kattensprong om de kans te maken 3 meten verder compleet de dieperik in te vliegen. Het script en een erg matig uitgevoerde duorol moest er al tussenkomen om onze held niet meteen de ravijn in te sturen.

Andere ingrepen zijn er ook genoeg te vinden, met als hoogtepunt de hier eerder aangehaalde messcene. Als scriptschrijver moet je inderdaad serieus wat durf hebben om zo'n scene af te leveren. Hitchcock maakt trouwens regelmatig de fout om de clou van scenes reeds snel te verklappen (zo met het vliegtuig, de rol van de dame, politieondervraging, ...).

Dat dit allemaal weinig uitmaakt voor diegenen die het uiterst vermakelijk vermaak vinden zal best. Maar Grant is een uiterst irritant personage dat drijft op flauwe en duffe spitsvondige speedconversatie, visueel is het gewoon lelijk en qua special effects niet meer om aan te zien. De soundtrack heb ik grotendeels gemist maar die schijnt wonderlijk te zijn. Voor mij was het dan wonderlijk onopvallend en geen indruk makend. Daarbij duurt heel deze flauwe lolbroekerij nog eens meer dan 2 uur.

1 moment suspense wanneer Grant in de "woestijn" staat te wachten en de tweede auto voorbijkomt. Verder lachwekkende film die jammer genoeg niet grappig is. Dooie boel.

0.5*

Een dewaardering die ik zelden maak.

North by Northwest is me zwaar tegengevallen bij herziening. Ik wist nog wel ongeveer hoe het plot in elkaar stak dus dan ga je wat meer letten op andere dingen en dan blijkt dat niet alles zo mooi is als je dacht.

Om te beginnen miste ik de echte Hitchcock sfeer op de één of andere manier.

De soundtrack was niet sterk genoeg om bij het beste werk van Herrman te behoren en dat haalde veel sfeer weg.

Bij herziening was pijnlijk duidelijk dat vanaf het moment dat Grant Saint ontmoet de film in een flinke dip geraakt. Zo zijn de dialogen saai, niet grappig en mist Eva Marie Saint elke vorm van uitstraling. De slechtste female in een Hitchcock tot nu vind ik. Grant deed het ok en Mason was ook wel te pruimen.

Het script is inderdaad, zoals vaak vermeld al, niet een script dat alleen gebaseerd is op spanning. Een vleugje humor zou alles moeten opfleuren tot een komische suspensefilm. Ik had liever gehad dat de schrijvers zich tot spanning hadden beperkt want de humor vond ik steken als een doorn in het oog. Het pastte niet, voelde niet goed. Enige moment waar ik nog moest lachen was tijdens de veiling.

En dan de blue screens en de sets.

Ik heb er nu inderdaad wat beter op gelet en hoewel veel blue screens mij niet zo stoorden zijn sommigen wel erg pijnlijk. Waarom een blue screen wanneer ze gewoon op het perron lopen??

De sets hadden ook wat meer aandacht kunnen krijgen. Als je een auto het bos in ziet rijden en je een boom heen en weer ziet schudden bedenk je je wel dat je van een Hitchcock wat meer professionalisme zou mogen verwachten.

Let ook bv op de scene dat Grant in de politiewagen wordt meegenomen na de scene tijdens de veiling. Grant leunt zijwaarts vanwege een bocht dat de auto maakt maar de agent vergeet helemaal mee te gaan en wordt erop aangewezen door Grant die hem een tikje met zijn arm geeft. Dit soort dingen storen best wel in een film als deze.

Over het algemeen heb ik me wel vermaakt maar de lengte van de film deed me vaak verlangen naar het einde.

Minste Hitchcock denk ik.

Van 4,5 naar 3*

Natuurlijk wel een bijzonder heikel punt, als je al te lui bent om buitenscènes daadwerkelijk buiten te filmen. Doet dat vooral veel af aan een goede sfeer.

In Vertigo stoorde ik mij er vooral aan. Met name die autoscène, als je die afweegt tegen zo `n autoscène in Touch of Evil. Dan kun je bijna niets anders concluderen dat het er wat amateuristisch uitziet in Hitchcock `s film. Het einde van Vertigo gaat wat dit betreft nog meer de mist in door dingen niet goed vast te leggen. En dat komt niet door snel camerawerk. Maar dankzij zijn knulligheid.

Daarom waardeer ik films als deze ook zo. Ik neem het allemaal niet te serieus en kan mij er prima mee vermaken. Zitten ook leuke originele en komische aspecten in het plot verweven. Desondanks ben ik al lang geleden ook een vol punt naar beneden gegaan, omdat bij herziening toch wel duidelijk werd dat de film op visueel gebied weinig te bieden had. Vermaak is leuk, maar ik zie nog liever films die op meerdere manieren weten te vermaken door wat aandacht aan hun vormgeving te besteden. En daar wringt hier wat mij betreft vooral de schoen. Bij alle andere Hitchcocks die ik zag tot dusver was dit ook het geval. Filmisch gezien vaak zwak maar qua verhaal vaak wel vermakelijk of spannend. Rope moet ik overigens nog wel zien.

Toch blijft North By Northwest samen met Strangers on a Train verreweg de beste van Hitchcock voor mij. Geslaagde combinatie van spanning en humor.

Alfred Hitchcock; the master of suspense. Met zo'n bijnaam verwachtte ik 2 uur-durende spanning met veel gemoord en een waarschijnlijk pessimistsche boodschap.

Wat ik niet verwachtte was een soort van oude James Bond-film, maar dan met een verhaal dat wél te volgen was, een vrouwelijke hoofdrol die wél wat te doen kreeg, meer humor en spanning en een aantal prachtige actiescènes. Die bovenal zijn volle 2 uur bleef boeien en vermaken. Ik weet het, mijn beeld van oude James Bond-films is niet al te positief, wat waarschijnlijk te maken heeft met welke film ik dan gezien heb, maar ik kan me de namen niet herinneren. Maar North By Nortwest was duidelijk een stuk leuker!
Ik had allereerst al nooit zoveel humor verwacht van een Hitchcockfilm (dit is mijn eerste), dus dat was een zeer aangename verrassing. Vooral Thornhill zelf, prachtig neergezet door Cary Grant, was heerlijk cynisch. Maar de meeste bijrollen konden er ook wat van, en zo leek het af en toe meer een komedie dan een spannende actie-thriller, ware het niet voor het plot.

Want het plot was echt uitzonderlijk goed, best ingewikkeld maar nooit moeilijk te volgen, goed in balans tussen verraad, romantiek, (veel) humor, slimme acties van Thornhill, spanning en actie. Het resultaat is ontzettend vermakelijk, precies zoals die oude James Bond-films hadden moeten zijn, en bevatte eigenlijk niet eens een boodschap. Ik kan wel begrijpen dat deze dan ook als groot voorbeeld geldt voor spionage-films, maar ik vond het nu juist zo leuk dat hij allemaal niet heeft ingegeven gekregen van één of andere organisatie wat hij bepaalde situaties moet doen. Wat kan ik verder zeggen, ik vond de film uiterst vermakelijk en de 'special effects' (zoals de vliegtuigscène) vond ik helemaal niet nep. Ik stond er zelfs van versteld hoe echt het eruit zag. En vooral de scènes op Mount Rushmore vond ik flink spannend. Ik snap de kritiek dat de film visueel niet overtuigt ook niet zo, ik vond hem juist opvallend mooi. Neem nu de scènes waar Rushmore met die kerel gaat praten die een mes in zijn rug gegooid krijgt, daar zaten zeer mooie shots tussen.

De conclusie is dat de film een heerlijk avontuurlijk, grappig, mooi en spannend geheel is geworden. De veiling-scène bijvoorbeeld is gewoon geniaal, de conversaties in de trein zijn geweldig, en Roger Thornhill is cooler dan alle James Bonds bij elkaar, want hij improviseert maar wat aan. Alle kleine dingetjes in de film zorgen ervoor dat hij beter is dan je zou verwachten, en dat hij blijft hangen. Van de leuke begincredits tot het symbolische eindshot zakt de film niet één keer in, wat best een prestatie is voor zo'n film. Zeer geslaagd, en ik ben blij dat ik nog 10 andere Hitchcocks in de kast heb staan. Veel beter dan films van tegenwoordig in hetzelfde genre ook.

4,5* - na een herziening misschien wel de volle 5*.

North by Northwest: wederom een meesterwerk van Hitchcock

Nadat ik eerder Rear Window heb gezien van Alfred Hitchcock was nu North by Northwest aan de beurt. Ik reken Rear Window bij de beste films allertijden en Hitchcock heeft zijn best gedaan om deze film op een heel andere manier in datzelfde lijstje te laten rekenen. Zo goed als Rear Window is deze niet naar mijn mening, maar wat maakt Hitchcock weer een meesterwerk met deze film zeg.

Deze film die alleen in cinematografisch opzicht aan Rear Window kan tippen schotelt ons onvergetelijke beelden voor. Ondanks dat Mount Rushmore totaal nep is in de film zijn de beelden prachtig. Mijn dvd hoes geeft aan dat er valse achtergronden gebruikt zijn tijdens het filmen van die scenes. Neemt niet weg dat het onvergetelijke scenes zijn. Ongelovelijk spannend. Ook de scene met het sproeivliegtuig is prachtig.

Cary Grant acteert geweldig! De scene dat hij dronken is vind ik echt meesterlijk goed. Heb me helemaal dood gelachen om die vent. ''We have to call the police'' Niet te geloven. Ook zijn vrouwelijke collega Eva Marie Saint die er goed uitziet trouwens doet het goed. De romantische scenes tussen die twee vond ik trouwens één van de weinige minpuntjes aan deze film. De prachtige muziek die in de film gebruikt word vind ik dan weer een pluspunt.

North by Northwest is niet zo goed als Rear Window, maar natuurlijk zijn die twee ook totaal niet te vergelijken. Ondanks dat is dit wederom een prachtige film van ''the master of suspense''.

Schitterende film van Hitchcock. Ik heb nu een aantal klassiekers van de beste man gezien en ik vind dit na Psycho zijn beste film tot nu toe.

Dat is allereerst te danken aan Cary Grant, die zeer sterk acteert en zijn rol overtuigend neerzet. Hij wist me ook een paar keer aan het lachen te krijgen. Allereerst met de scene waarin hij dronken tegen de politie foetert. Daarnaast vond ik de scene, waarbij hij op cynische wijze een veiling verpest, geweldig veel humor bevatten.

Naast de humor is de film gewoon erg spannend omdat Hitchcock je tot op het laatst in het ongewisse laat hoe het nu precies zit. De scenes bij Mount Rushmore en met het sproeivliegtuigje zijn eigenlijk onvergetelijk.

Het verhaal zit verdeer waterdicht in elkaar en kent eigenlijk nauwelijks tot geen zwakke plekken.

Ik heb ook van de vijfde film van Hitchcock die ik nu gezien heb genoten. Gelukkig heeft de man nog veel meer films gemaakt!

een dikke 4,5* met kans op verhoging.

Hitchcock himself komt in het begin van de film te laat om op de bus te stappen, maar hij is zeker, zoals meestal, op tijd om ons een goede suspense story op te dienen.

De hele intrige vind ik goed, sommige scènes schitterend (de achtervolging met het vliegtuig, de veiling van kunstvoorwerpen, de scènes in het chalet op het einde van de film), andere dan weer minder (het dronken besturen van een wagen in het beginne en het gevecht op de rotsen op het einde van de film).

De romantiek in de film zorgt voor wat detente en mag er gerust bij.

Ook niet te vergeten : de schitterende acteur die Gary Grant is.

Goede thriller van Hitchcock met avontuurlijke trekjes. Grant is goed op dreef en de cinematografie is indrukwekkend. Goed vakmanschap.

Nou dit is wat je noemt een film! Wat een geweldige film zeg. Zeker één van de beste die ik heb gezien, en gaat dus ook mooi mijn top 10 in. Wat een spektakel stuk. Echt alles klopt aan deze film.
Wat een geweldig verhaal. Je wordt continue verast en is dus ook verre van voorspelbaar. Elk moment van de film is spannend en dat is natuurlijk erg prettig in een avonturenfilm.
De actie was ook super, wat een geweldige scene's eerst die met het vliegtuig, wat een briljant bedacht en uitgewerkt moment. En natuurlijk het eind op Mount Rushmore
Ook de muziek was super gedaan, lekker gewoon een orkestje gedaan. Super!
Acteerwerk was ook meer dan subliem. Zeker van Cary Grant, denk wel één van de beste acteurs aller tijden. Wat een man.
Een diepe buiging voor Alfred Hitchcock want dit is echt een meesterwerk.

5*

Bijzonder knappe klassieker. Erg sterk verhaal, en ook visueel heeft de film de tand des tijds makkelijk doorstaan. Een erg charmante Eva Marie Sant en een grootse Cary Grant geven nog extra glans.

4*

I don't like the way Teddy Roosevelt is looking at me.

Nu ik Rear Window, Psycho en North By Northwest heb gezien lijkt het me wel dat ik de 3 bekendste heb gezien en ook North By Northwest scoort echt goed. Sterk en boeiend verhaal, een geweldige Cary Grant en een mooie Eva Marie Saint zorgen voor een topper van formaat. Reken daarbij ook nog eens een aantal geweldige scènes bij, het sproeivliegtuig, Mount Rushmore, ... en je hebt echt een knappe film. Alleen spijtig dat sommige scènes er toch weer zo fake uit zien, echt wel een nadeel bij sommige Hitchcocks (met als tegenstelling het moment waar het sproeivliegtuig tegen de vrachtwagen knalt)

Er zitten ook hilarische scènes in vooral door Cary Grant. Wanneer hij straalbezopen is, wanneer hij uit die veiling probeert te geraken, ... maar spijtig ook sommige irritante karakters. De politie agenten waren precies wat achterlijk maar waar ik me wat aan irriteerde was die moeder. Met die scène in de lift waar ze zegt "Are you guys really trying to kill my son? als dieptepunt.

Rear Window zal toch nog altijd mijn favoriet blijven uit tot nu toe bijna 30 Hitchcocks.

4*

Weer een erg goeie Hitchcock! Hij bewijst nog maar eens dat ie echt de meester is in het "op het verkeerde been zetten" van de kijker!

Bovendien ook enkele best geslaagde grappen erin! En één van de meest houterige filmkus-scenes in history !

Jammer genoeg neemt Hitchcock dit keer net ietsje te lang zijn tijd... waardoor de oh zo belangrijke SUSPENSE wat verloren gaat.

Film had gerust 20 minuten korter mogen zijn!

Voor de rest zeer goed werk, zoals ik intussen van hem gewoon ben!

4.0*

Oh oh oh! Wat een heerlijke snelle achtbaanrit is dit vol twists en intriges! North by Northwest is de voorloper van de James Bond-serie, maar eigenlijk nog stukken sterker mede door de welbekende klassieke scenes. Ik vind dit de beste film uit Hitchcocks en tevens Cary Grants oeuvre.

hitchcock ontgoochelt nooit; ook nu weer niet met dit script. Acteerprestaties meer dan ok, alleen het tempo lag imo niet altijd even hoog. Maar visueel mag deze film er ook zeker zijn; de ontploffing wordt dezer dagen niet altijd beter in beeld gebracht.

Toch is het niet mijn favoriete Hitchcockfilm. Dan moet ik toch voor een Vertigo of Dial M for murder gaan. Maar ook deze mag er dus zeker zijn natuurlijk

3.5*

Vandaag herzien op groot scherm en dat doet de film deels goed, maar van de andere kant laat het ook de nepheid van sommige scènes beter zien. Gelukkig kan ik me daar overheen zetten en heb ik dik 2 uur genoten van een schitterende thriller.

Grant overtuigt als man die niet goed weet waarin hij verzeilt is geraakt. Dit levert diverse hilarische scènes op met als hoogtepunt de veiling. Over actie en spanning hoef ik niet veel te zeggen. Hitchcock had al lang voor deze film zijn sporen daarin verdiend en bewijst met deze film andermaal een geweldig gevoel te hebben voor suspense. De hele sfeer (inclusief de soundtrack) is goed neergezet en kent enkele memorabele scènes.

Heb me weer goed vermaakt en die 4.5* staan als een huis.

Mijn tweede film van Hitchcock. Na Psycho (volle mep punten) op tv te hebben gezien, verwachtte ik heel veel van deze film. Misschien dat ik daar wel een klein beetje over gestruikeld ben.

Het is namelijk niet de topper die ik verwachtte. Zeker aangezien dit zijn film met de hoogste score is.
Het begint heel goed, met een interessant verhaal en je hebt geen flauw idee welke kant het op gaat. Wie is nou wie en naar welke kant gaat hij nou?

Dan ontmoet hij haar en krijgt het verhaal een hele aparte wending. Alhoewel vanaf het begin, uiteraard, allerlei dingen gaat vermoeden, snap je er nog steeds niks van. Wanneer blijkt dat ze ook nog eens bij hem hoort wordt het helemaal verwarrend. En daarna nog een stuk of 3 plotwendingen.

Uiteindelijk is het allemaal goed te volgen en is alles duidelijk. Dat scheelt wel, want die onderlaag was redelijk irritant. Wel prettig irritant.
De eindscène is dan ook niet de beste qua vertoning. Maar ja, het is dan ook 1959 hé. De CGI was toen nog niet Avatar-kwaliteit. Vooral het moment waarop Leonard(?) was zo slecht dat het hilarisch was.

Ik had ook een beetje het gevoel dat ik alles al wel gezien heb. De vraag is alleen of ik hier punten voor af moet trekken. Aangezien dit toch juist één van de eerste films is die zo'n verhaal heeft. Althans in de categorie 'films die ik gezien heb'. Een (veilige) middenweg zal wel volstaan.

Ook wil ik opmerken dat Cary Grant een uitstekende rol vertoond! Dat soort acteurs zie je tegenwoordig nog zelden. Bijna alles klopte gewoon. Van gezichtsuitdrukking tot lichaamstaal.

Alles laatste punt wil ik nog de muziek noemen. En met de name de muziek op het moment dat Thornhill naar het huis van Vandamm gaat. Heerlijk opbouwende muziek en past perfect bij de film.

Minder episch dan Psycho, maar toch zeker een uitstekende thriller
4,0*

'Emile Klinger.
What?
No, I don't believe it, either'