North by Northwest (1959)

North by Northwest

Mijn derde Hitchcock. De film haalt het niet bij Psycho maar ik vond hem beter dan de andere film die ik van hem heb gezien namelijk de Birds. Plekje 48 in de top 250 is misschien een klein beetje overdreven maar het was zeker een goeie film.

Laat ik eerst beginnen over Cary Grant die een uitstekende rol neerzette. Ik ben toch benieuwt hoe hij als James Bond had gedaan als hij die rol had aangenomen ik vind hem daar namelijk perfect bij passen. Maarja nu over zijn rol in de deze film. Nogmaals hij deed het uitstekend hij kwam geloofwaadig over zijn lichaamstaal en zijn manier van doen paste perfect bij zijn personage.

Ook de andere acteurs deden het prima. Eva Marie Sant was natuurlijk een prachtige vrouw. Jammer dat het nou een bejaarde is . Alle acteurs waren ook prima gecast voor hun rol en vooral Martin Landau als Leonard wat een ongelofelijke rotkop heeft die gozer .

Het verhaal is lekker paranoie en heeft veel plotwendigen. North by Northwest heeft een paar klassieke scenes zoals de de scene met dat sproeivliegtuig en de eindscene op Mount Rushmore. De special effects waren af en toe wat nep maar dat kan ze je moeilijk kwalijk nemen.

Dikke 4*

Mijn eerste Hitchcock.

Ik wist niet met welke film van Hitchcock ik zou kunnen beginnen dus ik deed maar een gok en het is deze film geworden. Totaal zonder echt veel te weten over de film maar een gekeken en het resultaat is erg leuk. Voor zo'n oude film is het zeker geslaagd, het acteren was soms wel wat houterig maar normaal voor die tijd. De soundtrack paste echt bij de sfeer.

Het verhaal mag er ook wel wezen, lekker spannend met veel leuke scénes.

Deze film mag wel wezen in de top 250, orgineel en zeer aangenaam, heb mij geen minuut verveeld. Maar er was toch wel een minpuntje en dat is dat het soms wel wat voorspelbaar is. Maar ik geef het een 4*.

Mijn vijfde Hitchcock, en die is me ook zeker goed bevallen. Een stuk luchtiger dan ik gewend ben.

North by Northwest is een lekker luchtige avonturenfilm. Zeker een die wel een herziening waard is, waarin hij nog wat zou kunnen groeien in waardering.

Een fijne whodunit. Het laat je in spanning zitten naar de ontknoping. De film kent natuurlijk enkele memorabele scènes zoals het sproeivliegtuig moment en de spannende ontknoping bij een Amerikaans monument. Het geheel is weer prima in beeld gebracht en de regisseur laat precies zien wat je zou moeten zien. Hij levert dan ook weer perfect werk af. Ik prefereer toch het wat donkere werk zoals Vertigo en Rear Window, waar het af en toe wel wat zwaarder is. De film verslikt zich meerdere malen in de humor. Deze is bedoeld om de spanning wat te breken maar haalt je wat vaak uit de film waardoor het wat moeilijk is om er echt in te blijven. Enkele momenten zijn wel geslaagd. Ook de effecten zien er vandaag de dag wat knullig uit natuurlijk, de technieken van toen laten dat misschien niet echt toe, maar iets beter werk daarin had niet misstaan, ook iets wat ik beter van Alfred gewend ben.

Acteerwerk van Grant mag er zeker zijn, maar de dame in dit verhaal ben ik niet zo van gecharmeerd. Dan heb ik toch liever een Grace Kelly of een Kim Novak. Verder is de cast erg goed bezig en straalt het plezier er van af. Een leuke en meer dan degelijke Hitchcock film.

3.5*

Geweldige Hitchcock film met goede sfeer en verrassende scene's.

Cary Grant doet het prima en ik vind het verhaal erg origineel en daarbij toch ook heel gedurfd,
Dat de geheime dienst de gewone burger gewoon zou laten verrekken was een onderwerp wat niet zomaar gespeeld kon worden.
De eind scene bovenop Mount Rushmore en op de gezichten van de presidenten is ongeëvenaard. Misschien ietwat amateuristisch maar toch gaaf in beeld gebracht. Een dikke 4,0.

North by Northwest, mijn eerste Hitchcock.

Wou al vaak een Hitchcock film zien en was van plan om een box te kopen die ik op het oog had. Dat heb ik nog steeds niet gedaan omdat ik geen dubbele films wou hebben. Maar omdat deze klassieker niet in die desbetreffende box zit, dan toch maar gekocht. Een paar maanden geleden toen ook opgezet maar dat was op een laat tijdstip. En ook al boeide de film me zeker, ik was zo uitgeput dat ik hem toen toch maar heb uitgezet.

Ik wou hem wel in één keer zien en dus vandaag maar weer vanaf het begin begonnen. En de naam van klassieker is hier toch wel terecht. Voeg er gerust maar tijdloos aan toe. Deze film staat basis voor de moderne thrillers. Veel dingen vind je hedendaags terug in de grote Hollywoodfilms. Waar deze toenderijd ook toe behoorde. De film gebruikt veel technologieen die nog steeds worden gebruikt. Zo word bij zowat elke dialoog die buiten word gevoerd een projectiescherm gebruikt. Waarschijnlijk was het niet mogelijk om buiten het gewenste effect te krijgen en dus werden al deze dialogen zowat opgevoerd voor een projectiescherm met de echte locatie. Ook zijn er wat miniatuurscenès die iets te nep lijken. Maar buiten deze punten is de film erg sterk. Zowel kwa plot als acteerwerk en op cinematograpisch gebied.

Op de inhoud van de film zal ik niet erg diep op ingaan omdat dat al door velen voor mij is gedaan. Ik heb in ieder geval genoten van mijn eerste Hitchcock en kijk met plezier naar zijn andere werken uit.

Ik begrijp niet waarom hier in de beschrijving niet ‘actie’ staat. Want dit is toch echt wel een van de eerste moderne actiefilms. Iemand legde ook al de link met James Bond, en die is er zeker: spionage, koude oorlog, geheime agenten, actie, ontvoering, moord, seks als bindmiddel, FBI, ... deze film bevat het allemaal. En in dat opzicht is dit heel anders dan het andere hitchcockwerk dat ik al zag. Dat waren veeleer ‘suspense’-films over huis-tuin-en-keukenmoorden.
Hier slaat Hitchcock een andere richting in, die hij jammer genoeg nooit verder uitgewerkt heeft, maar een paar jaar later wel resulteerde in de succesvolle James Bond-serie.

Al heb ik wel een paar opmerkingen:
- Een klein filmfoutje welliswaar (elke film bevat er zo tientallen). Wanneer hij in het begin uit de taxi stapt heeft de auto achter hen plots een andere kleur.
- Waarom vertelden die lui van de FBI al redelijk snel dat Kaplan niet bestond? Ze konden je op die manier een uur langer in spanning laten wachten over wie die man nu is. Niet dat dat zo'n ergenis is, want de film is al spannend genoeg.
- Dan vraag ik me nog af waarom die VN'er doodgestoken werd? Was dat omdat hij anders onraad zou rieken nadat Thornhill met zijn verhaal af kwam?
- En wie stak die microfilms in dat beeldje, en van waar kwam dat beeldje?


Desalniettemin een zeer spannende actiefilm, nog voor de actiefilm bestond met ijzersterke acteerprestaties van acteurs die ik zeker nog wel eens wil terug zien op het witte doek. (Cary Grant en Eva Marie Saint). Zeer verzorgde en detailieuze verhaallijn die voor de nodige wendingen zorgt zodat het einde van de film steeds anders lijkt te gaan uitdraaien. Een extra pluspunt is natuurlijk de humor van Mr. Thornhill.

Overgens was ik verschoten over hoe goed deze film gefilmd is. Het komt heel kleurrijk en zeker niet oudbollig over. Wellicht ook omdat gekozen is voor kleur ipv zwart-wit. Ik heb ook niet begrepen waarom Hitchcock's volgende film (psycho) terug in zwart-wit moest.


Deze film ga ik zeker nog een herziening gunnen.
4,5*

Na Vertigo mijn tweede Hitchcock en deze is mij een stuk beter bevallen.

Het ziet er allemaal zeer goed uit voor die tijd, ook de actiescenes. Het verhaal steekt prima in elkaar, en er zit zelfs redelijk wat humor in. De veilingscène (erg grappig) en de actiescènes met het vliegtuig en op Mount Rushmore waren toch wel de hoogtepunten van de film.

Sterk acteerwerk van Grant, die Thornhill / Kaplan prima neerzette. Ook Saint speelde goed. De film bleef van begin tot eind boeiend, ondanks dat al snel duidelijk werd dat Kaplan eigenlijk niet bestond. Ook weer een paar sterke plottwists, die er voor zorgen dat je ruim twee uur lang geboeid blijft. Absoluut een aanrader!

4,5*

M'n 5e Hitchcock en meteen een hele andere dan de voorgaande.. (Dial M for Murder, Rope, Rear Window en The 39 Steps)

Waar bovenstaande het vooral van de dialoog en dé locatie moesten hebben heeft deze film meer een actiefilm gehalte.
Natuurlijk is de dialoog ook weer van belang maar nu zijn ook verschillende locaties aanwezig.

Fantastische scenes zijn die in de trein, het sproeivliegtuig, de veiling en natuurlijk de allerlaatste scene op Mount Rushmore.
Alleen jammer van het plots afgebroken en snelle einde..

Cary Grant draagt de film met verve, het is maar goed dat het een goed acteur is, want hij is bijna de hele tijd in beeld.
Eva Marie Saint acteert ook prima en dat maakt van deze film een toppertje en één van m'n favoriete Hitchcocks!

Voor nu 4*, maar wie weet ooit een verhoging!

Een klassieker natuurlijk.er zit veel goeds in, een paar magistrale scenes, maar is ook wat suf en houterig bij tijd en wijle. Vrouwen zijn nog gewoon blond en dom. Als ze het pistoolschot hoort in de villa, dan weet ze ze toch dat ze haar door hebben...., maar nee, ze moet een boodschap krijgen met de lucifers. het zijn dit soort dingen die afbreuk doen aan de spanning en de suspense, waardoor je het als kijker niet echt benauwd krijgt.

Niet de spannenste film van Hitchcock, maar wel de leukste met bovendien een spectaculair slot. Mooiste scènes waren die op de verlaten landweg.

Ondanks zijn gevorderde leeftijd nog steeds een prima film, waarin vooral Cary Grant en James Mason prima op dreef zijn.

Aardig avontuur met een leuk verhaal, maar veelal erg gedateerd. Die (green screen) achtervolging met Grant als dronkenlap achter het stuur, dat is toch puur lachwekkend. Dat houterige en harkerige gaat me dan op een gegeven moment zo tegenstaan dat de hele film (met genoeg positieve punten) zijn glans verliest.

Zo, mijn tweede aanschouwing van Hitchcock. Al had ik deze heeel lang geleden ook nog grotendeels gezien en toen vond ik hem ook al erg spannend, maar kon niet op de naam komen. Vorige week op dvd gekocht en weer eens kunnen zien en het was na Psycho weer een heerlijke en goed in elkaar gezette film. Echt tijdloos voor een film uit 1959.

Om te beginnen vond ik de hoofdrolspeler Gary Grand erg subliem als Robert Thornhill, een nogal bijdehand brutaal mannetje die een paar keer gewoon op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd is en er ingeluist word en landelijk gezocht word. Wat toch wel weer een spannende en sfeervolle "dwars door Amerika" film word. De sfeer is ook erg mooi, vooral in die middle of nowhere scene met die vliegtuig en ook die vrouw was erg goed, maar ook buitengewoon mysterieus. Het einde is erg spannend.

Weer een klassieker van Hitchcock!

4,5*

North by Northwest of De Man Die Verdwijnen Moest, ha die titel gebruiken we maar niet

een goede film, een spannende film, een film nauwelijks aangetast door de tand des tijds

mooi beelden, fraaie kleuren en de film is een halve eeuw oud!

verplichte kost voor de huidige generatie filmregiseurs

een prachtig huis trouwens in de slotscène bij het monument

4,0 sterren

Een film met mysterie.

Werkelijk prachtig gefilmd (kleuren, contrasten, locaties, alles!) en met uitstekend ondersteunend geluid. Bizarre settings, zo’n bushalte midden in een eindeloos leeg landschap bv, magnifique! Net als de ontmoeting in het bos met perfecte symmetrie van de kale boomstammen, de twee auto’s en twee mensen. Van dat soort beeldcomposities kan ik echt genieten.

Ook leuke humor en volop subtiele woord- en taalgrapjes als:

“Roger O. Thornhill. What does the O stand for? Nothing.”

Alleen….. moeder Thornhill is ongeveer even oud als haar zoon?

Dat vond ik een tikje een vreemde casting.

De scène met het vliegtuigje op de eindeloze vlakte en deze waarin Roger Thornhill wordt volgegoten met sterke drank en vervolgens halsbrekende toeren moet uithalen om niet van de weg te geraken, behoren, wat mij betreft, tot de meest gedenkwaardige uit de hele filmgeschiedenis.

North by Northwest is een verassend vermakelijke film van Hitchcock die goed de onderhuidse spanning erin weet te houden. Het eerste half uur is erg sterk en houd je bijzonder nieuwsgierig. Mede dankzij de goede rol van Grant blijf je geboeid zitten. Wat ook erg meehelpt is dat de film er bijzonder goed uit ziet. In tegenstelling tot veel andere films van Hitchcock zijn veel stunts erg geloofwaardig., vooral de scene met het sproeivliegtuig en die op Mount Rushmore zijn buitengewoon indrukwekkend, geloofwaardig en niet eens zo gedateerd. Ook zitten er een aantal fraaie shots tussen, fraai werk weer van Hitchcock. Hij had er duidelijk gevoel voor.

Wel jammer dat dit soort overheidsmysteries over het algemeen in de tweede helft van de film een stuk afzwakken en dat gevoel kreeg ik ook bij deze Hitchcock film. Wanneer alles bekend wordt blijft er een zeer vermakelijke film over, maar geen een die een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten.

3,5*

Heerlijke film, waardoor ik voor het eerst in aanraking ben gekomen met Hitchcocks films en Cary Grant als acteur. En ze bevallen me allebei erg goed, moet ik zeggen. Ik heb me geen ogenblik verveeld, alles kwam realistisch over.

Ik moet toch weer zeggen dat deze tegenviel.

Na Psycho en Vertigo te hebben gezien als eerste Hitchcock-films, heb ik misschien wat de onrealistische verwachtingen dat al zijn films zo goed zijn als die. Als ze dan ook nog eens 8,6, 8,5 en 8,2 krijgen op IMDB, lijken dat toch geen irreële verwachtingen, maar ik kan niet anders dan zeggen dat de volgende Hitchcock films die ik zag - Rear Window, North by Northwest en Strangers on a train - toch behoorlijk tegenvielen. Ik zat telkens te wachten op die nog grote onverwachte twist in het plot, of dat hoogtepunt van suspension waar Hitchcock zo bekend om staat, maar het kwam nooit. Bij North by Nortwest was dit net zo.

Pas op, geen slechte film, daar niet van, maar toch wel jammer als je je metgezel voor de tv probeert warm te maken voor het kijken van een film, waarvan je achteraf dan zelf zo'n gevoel hebt van nja, was het dit dan?

Na een dikke 8 jaar heb ik gisteren deze North by Northwest opnieuw bekeken en ook na herziening blijft het een sterke film. Deze film van Hitchcock is zeker knap gemaakt voor die tijd. Het is veel vlotter gemonteerd en geacteerd dan menig film uit die periode en daardoor voelt het niet erg gedateerd. Ik keek een zeer goede kwaliteit HD versie en het was alsof je een sprong maakt naar 54 jaar geleden. Perfecte beeldkwaliteit!

Het "wrong man" of "who am I" filmgenre behoort tot mijn favorieten en deze film heeft zeker voor moderne klassiekers als de Bourne trilogie, Enemy of the State, etc. de grondslag gelegd. Het is alleen wel jammer dat het hoe en waarom van Thornhill's situatie al vrij vroeg in de film wordt uitgelegd. Veel verrassingen kent de film daarna niet meer, helaas. Mede daardoor wordt het op een gegeven moment een beetje een lange zit. Niet langdradig, maar er had wel een kwartiertje af gekund.

Verder is de dronken scène in de Mercedes nogal achterlijk (waarom niet gewoon op de rem trappen?) en het valt op dat die scène enkel bestaat uit "motorkap shots" (vooruit gezien) en "bestuurder shots" (achteruit gezien). Het duurt ook allemaal net even een minuutje te lang, zeker omdat je op een gegeven moment wel eens een shot van opzij wilt zien (dat de auto langsrijdt).

Net als alle films tot pakweg 1965 bedient North By Northwest zich bij bewegende scènes van geprojecteerde beelden (bijvoorbeeld achter een auto). Je weet het bij oude films van tevoren, het hoort erbij. Het stoorde me dus nergens, behalve bij het stuk waarbij Roger en Eve al converserend uit de trein stappen en over het perron lopen. Ze doen overduidelijk alsof ze lopen voor een projectiescherm. Lijkt me niet echt nodig, want bij de beroemde scène waarbij Roger op de loop gaat voor het vliegtuig is wèl met een bewegende camera gefilmd. Verder is richting het einde vaak gebruikt gemaakt van een studio in plaats van een echt bos, wat ik niet kan verklaren - een filmset opbouwen in een bos lijkt mij minder werk dan een compleet bos nabouwen.

Hier en daar dus wat kleine, ergerlijke puntjes - maar aan de andere kant heb ik deze kijkbeurt pas echt de droge humor opgemerkt en hier en daar moest ik wel even lachen om de melige scène op de veiling en bijvoorbeeld:

"What else do you do, miss Kendall, besides luring men to their doom?"
en
"Now you listen to me, I'm an advertising man, not a red herring. I've got a job, a secretary, a mother, two ex-wives and several bartenders that depend upon me..."

North by Northwest blijft mijn favoriete film om te laten zien aan iemand die nooit echt oude films kijkt. Vaak zijn ze best verrast dat men zo lang geleden zo'n coole film kon maken.

4 sterren blijven!

North by Northwest vond ik een goede film.

Ik had de hele tijd het idee dat ik naar een oude James Bond film zat te kijken. Ik vond deze film wel het zelfde sfeertje hebben als From Russia with Love. North by Northwest is een spionage film met enkele actie momenten. De hoofdpersoon van deze film is Roger Thornhill. Hij kan niet zo goed vechten als James Bond, maar verder kwam Thornhill op mij toch over als een soort James Bond. Thornhill is net als Bond een man met cynische humor en hij is net als Bond erg vindingrijk. Beste voorbeeld is de briljante veiling scene. Op een briljante manier weet Thornhill de boel te verstoren tijdens de veiling. Hij is net als Bond een rustig en zelfverzekerd type. Roger Thornhill is ook echt een gentleman, keurig in pak en ook Thornhill houd van vrouwen. Thornhill word gespeeld door Cary Grant. Grant speelt Thornhill heel erg goed. Ik denk dat als Cary Grant de rol van James Bond had gespeeld, dat het niet verkeerd zou zijn uitgepakt. In deze film bewijst Cary Grant dat hij daar wel geschikt voor zou zijn.

Het verhaal van deze film vond ik goed bedacht. Thornhill word door criminelen aangezien als George Kaplan. Dit brengt Thornhill in de problemen. Ik vond de film uitermate spannend. Spannendste moment vond ik dat Thornhill uit de bus stapt en in een verlaten streek wacht op Kaplan. In deze scene word goed de spanning opgebouwd. Daarna krijgen we trouwens een goede actie scene met een vliegtuig….

Eve Kendall is de Bondgril van North by Northwest. Eva Marie Saint speelt haar en dat doet ze heel erg goed. James Mason acteert erg goed als Vandamm. Mason zet een goede Bad Guy neer. Ook de rest van de cast acteert erg goed. De muziek in de film is van Bernard Herrmann. Zijn muziek vond ik goed bij de film passen.

Een kritiek puntje vond ik dat sommige scènes tussen Kendall en Thornhill een beetje te lang duurde. En doel ik vooral op de scènes in de trein waar ze elkaar lopen te verleiden. Dit duurde een beetje te lang. Deze scènes mochten wat korter duren. Ze haalde naar mening te veel vaart uit de film. Ook vond ik dat de film een beetje plots was afgelopen. Het einde had wel wat minder abrupt gemogen.

Al met al vond ik North by Northwest een goede film. Er word sterk geacteerd, en het verhaal is goed. Deze film vond ik heel erg de sfeer hebben van een oude James Bond film en ook de hoofdpersoon heeft veel weg van James Bond.

4 sterren voor deze film.

Een goede avontuur/mysterie/thriller film...

Prima verhaal...

Wel ouderwetse camera werk...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Redelijk camerabeweging...

Goed en ouderwetse klassieke geluid/muziek

(wel Dolby Digital)...

Prima acteerwerk...

Hmm ja doe mij dan maar een Psycho, of misschien zelfs Rear window en Vertigo.

Zo hebben die films hun zeer sterke punten, maar zo ook deze. Dan vooral Cary Grant. Wat speelt die man goed, en met wat een humor. Geweldig.

Muziek van Hermann mag ook genoemd worden, geeft de film weer zoveel sfeer.

Minunt was voor mij het verhaal, verloor zo nu en dan mijn aandacht een beetje. Tja.

Dan natuurlijk nog Hitch die in het begin de bus mist hahah! Geeft de film al zoveel humor.

Einde nogal raar, begreep ik niet helemaal.

Zit zeker nog meer potentie in deze film denk ik. Nog een kijkbeurt volgt. 4*

Goed, ik heb The Birds ooit al eens gezien, maar op de een of andere manier heb ik het idee dat iedereen deze film ook wel gezien zou hebben. North By Northwest is de eerste andere Hitchcock die ik gezien heb en ik kan op basis hiervan in ieder geval prima bepalen dat ik een stuk meer films van hem wil gaan aanschouwen.

De film gaat van start als een soort Kafkaesque bedoening waarbij het er vooral op lijkt dat de hoofdpersoon in een vreemde, onpersoonlijke wereld terecht komt waarin alles en iedereen tegen hem is, zonder dat het duidelijk wordt waarom dit het geval is. Juist dit mysterie is zo ongelooflijk intrigerend, het enige jammere is dan ook vooral het punt waarop waarop blijkt dat Kaplan niet echt bestaat, dit haalt een behoorlijk gedeelte van de spanning over het wel of niet waar zijn van de hele situatie weg.

De tweede act wordt iets meer spythriller en deed me zelfs meerdere malen aan een oude serie als The Saint of de vroegere Bond-films denken. Hier komt ook Hitchcock's uitstekende regiewerk voor het eerst echt goed naar voren, helemaal de scene op het platteland met het vliegtuig is een perfecte combinatie van goed gekozen camerastandpunten, dreiging en uiteindelijk actie. Grappig dat de vriend met wie ik de film keek dit punt aanhaalde als een scene waarbij duidelijk werd dat de film er wat achterhaald uit zag. Het viel me juist op dat modernere series als Breaking Bad op een zelfde manier spanning in een scene aanbrengen.

Het acteerwerk is vreemd, maar erg doeltreffend. Helemaal fijn om te zien en te horen dat James Mason precies klinkt zoals Eddie Izzard hem altijd nadoet, ik had de beste man nog niet eerder zien spelen maar was in ieder geval erg charismatisch. Grant is in het begin wat onwennig, maar is uiteindelijk een erg geslaagde protagonist die misschien net iets te makkelijk in de situaties van geheim agent rolt. Zijn tegenspeelster Eva Marie Saint is eveneens fantastisch en de twee hebben een zeer sterke chemie. Hitchcock gooit er ook een aantal flink gewaagde dialogen voor die tijd er tegenaan en zorgt zodoende ook voor een flinke hoeveelheid humor.

Knullig? Bij vlagen, maar het is moeilijk om de kwaliteit hier te missen. North By Northwest is een perfecte combinatie van spanning, humor en mysterie en mag terecht een klassieker genoemd worden. Benieuwd naar de rest van de films!

Na het kijken van North by Northwest voel ik me bijna schuldig dat ik deze film niet zo kan waarderen als het merendeel van de anderen. Ik had, mede door de mening van vele anderen, behoorlijk hoge verwachtingen van de film die voor een groot deel niet waargemaakt werden.

De enige film van Hitchcock die ik tot nu toe heb gezien is Rebecca, een heel ander soort film, die ik erg kan waarderen. North by Northwest lijkt meer op de oude Bondfilms die ik lang geleden zag en waar ik weinig van heb onthouden. Cary Grant heeft wel eenzelfde soort charisma als bijvoorbeeld Sean Connery, en Roger Thornhill lijkt in meer dingen op James Bond. En waar de oude Bondfilms vermakelijk genoeg waren, vond ik ze nooit erg spannend. Hetzelfde geldt hier ook, terwijl ik toch wel meer verwacht op basis van Hitchcocks reputatie. Sterker nog, ik vond Rebecca spannender.

Aan het begin leek de film nog vrij veelbelovend. Thornhills nachtelijke autorit was nog wel enigszins spannend. Ik vond het feit dat Thornhill samen met zijn moeder(!) op onderzoek uitgaat erg leuk en de mysterieuze Kaplan is op dat moment nog interessant.Ergens halverwege neemt mijn interesse af. Moeder verdwijnt uit beeld, Kaplan blijkt überhaupt niet te bestaan (ik vraag me nog wel af hoe het dan kan dat Thornhill voor hem wordt aangezien...?) en de inlichtingendienst heeft alles in de gaten. Daarnaast komt Thornhill in de trein Kendall tegen, die wat mij betreft net zo inwisselbaar is als menige Bondgirl, en daarom ook volstrekt niet interessant. De schurken zijn trouwens al net zo gezichtsloos. Hierna volgt er af en toe nog een aardige scène, zoals die met het vliegtuig (hoewel ik me afvraag waarom iemand in vredesnaam zo'n omslachtige manier kiest om een vijand om zeep te helpen. Hoezo geloofwaardig) en die in het warenhuis. Daarna duurt de film echter nog behoorlijk lang. Ik vond hem zelfs te lang - en dat heb ik zelden. Het hele soapachtige gedoe tussen Thornhill en Kendall kon me helemaal niets schelen en tegen de tijd dat de hoofdpersonen achtervolgd worden op Mount Rushmore (alweer een beetje overdreven naar mijn zin, lijkt wat op goedkoop effectbejag) ben ik interesse volledig kwijt. De film is dan gelukkig ook snel - maar wel behoorlijk abrupt - afgelopen.

Ik had deze film graag beter willen vinden, en heb zelfs tijdens het kijken mijn best gedaan om het oprecht spannend te vinden, maar ben hier niet in geslaagd. Jammer.

Echte klassieker. Sterk plot, aardig spannende momenten en een interessant verhaal. Helaas is de film tegenwoordig wat gedateerd, maar daar valt prima door heen te kijken. Vermakelijk. 3.5*

Cary Grant is geweldig op dreef, Eva Marie Saint speelt haar rol fantastisch (die dialogen in de restauratiewagon!) en de beroemde scène die ik al honderden keren had gezien voor ik deze film zag is formidabel in beeld gebracht, maar voor de rest valt North by Northwest me echt tegen, met zijn stortvloed aan té geforceerde, overingewikkelde, voorspelbare en ongeloofwaardige plotlijnen. Hitchcock stelt me hier dus voor het eerst echt teleur, door meer een pre-James Bond af te leveren dan een meeslepend en sterk opgebouwd mysterie als Rear Window of The Lady Vanishes.

North by Northwest is echt een klassieker.

Wederom een erg vermakelijk en boeiende film van master himself, Hitchcock. De film is spannend, meespelend en vermakelijk. Wat wil een film liefhebber nog meer. Daarnaast is het verhaal perfect uitgewerkt. Cary Grant acteert meer dan goed en Eva Marie Saint eigenlijk niet minder. Met een aantal heerlijke scenes, zoals de vliegtuig achtervolging en de achtervolging op de Mount Rushmore. Het zijn inmiddels klassieke scenes geworden. Al met al, is dit een erg goede film. Dikke 4*

Staat beslist in mijn persoonlijke top-5 van Hitchcock-films. Hoofdrol voor Cary Grant die stap voor stap ontdekt dat hij bij vergissing beland is in de wereld van intriges en spionage. Ook op puur filmisch gebied valt er veel te genieten. Alleen al de scène in de woestijn met het vliegtuigje maakt deze film tot iets bijzonders.

Redelijk sterke Hitchcock. De opbouw is goed en het verhaal wordt mooi neergezet. Daarbij worden fraaie locaties gebruikt met een aantal spectaculaire scenes. De film heeft een continue spanning met een paar zenuwslopende scenes. Helaas is het zo nu en dan wat stijfjes en wat amateuristisch, maar wel mooie jaren 50 stijl. De film is tevens visueel een fraai stukje werk voor zijn tijd. 4.0

Met North by Northwest keerde Hitchcock terug naar de spionagethriller, een genre dat hij vooral in de jaren '30 en '40 beoefende. Deze was minder psychologisch en meer komisch dan z'n recentere werk.

Zoals wel vaker bij de master of suspense draait de plot rond een dubbele achtervolging. Roger O. Thornhill is een ordinaire knul die, onterecht van moord verdacht, op de vlucht slaat voor de politie en om z'n onschuld te bewijzen achter de ware schuldigen aan gaat. Z'n verleden wordt niet diep uitgewerkt, maar we komen te weten dat hij twee keer getrouwd was en dat hij dankzij z'n ervaring in de reclamesector mensen weet te misleiden. Samen met Eve Kendall komt hij tussen twee vuren terecht: enerzijds de spionnen, anderzijds de geheime dienst die er niet voor terugschrikt een individu als Roger of Eve als kanonnenvoer op te offeren.

Een thriller is geen mysterie. Het wordt al vroeg duidelijk dat Eve een dubbelagente is. De spanning zit in de dreiging. De sympathieke hoofdpersonages, met wie je gemakkelijk mee kunt leven, komen in een opeenvolging van benarde situaties terecht. Het lijkt wel een nachtmerrie.

Alle klassieke ingrediënten zijn aanwezig. Dramatische ironie is een plottechniek waarbij de toeschouwer meer weet dan de personages. Leonard (Martin Landau) hoeft dat luciferdoosje slechts om te draaien om de aanwezigheid van Roger te ontdekken. De kijker weet dat, maar hij weet het niet. Eve herkent het doosje aan de initialen R.O.T. Die middeninitiaal is een knipoog naar David O. Selznick, bij wie de O. evenmin voor iets stond.

Elke gebeurtenis heeft een functie in de plot. Wanneer de schurken een beeldje kopen op die veiling, lijkt dat van ondergeschikt belang, maar op die manier wordt de macguffin het verhaal in gesmokkeld - het goeie ouwe cliché van de microfilm die niet in verkeerde handen terecht mag komen. Het pistool met losse flodders wordt afgevuurd door drie verschillende personen om drie verschillende redenen.

Hoewel Hitchcock nooit z'n eigen scripts maakte, zijn ze herkenbaar als "typisch Hitchcock". Hij werkte nauw samen met z'n scenaristen, in dit geval Ernest Lehman. Het uitgangspunt van de nepagent kwam van een verhaal van een Amerikaanse journalist. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben de Britten echt een nepagent gebruikt om Duitse spionnen op een dwaalspoor te brengen. De moord in het VN-gebouw, de afdaling langs de presidentiële reukorganen en het freudiaanse slotbeeld van de trein door de tunnel waren ideetjes van Hitchcock zelf.

Cary Grant was het meest geschikt voor de hoofdrol wegens komische scènes als de dronkenmansrit en de scheerzeepvermomming. Eva Marie Saint speelde de minst geremde van alle Hitchcockblondines. Haar personage neemt deel aan de actie en is dus meer dan een liefdesobject. James Mason vertolkte de rol van gentleman-misdadiger met Brits accent en gevoel voor humor. Karakterkop Leo G. Carroll had de grootvader van Richard Osman kunnen zijn. De cameo is te gemakkelijk, maar dan is er nog het spelletje Cherchez la Flowers. Bess Flowers, koningin der figuranten, komt na vijf minuten in beeld, zittend in de lounge van het Plaza.

De openingsbeelden van Saul Bass tonen een raster dat overgaat in iets wat op een kippenfokkerij lijkt, maar dat blijkt een wolkenkrabber met reflectie in de ruiten te zijn. Op verschillende sleutelmomenten ziet iemand iets belangrijks door een raam, of in de reflectie van een tv-scherm. De moderne architectuur in een grootstad wordt getoond. Vogelperspectief komt veel voor, met als uitschieter dat duizelingwekkende shot van het VN-gebouw na de moord. Het lijkt wel een kubistisch schilderij, met die pastelblauwe rotonde. Er zijn geschilderde decors gebruikt. Het huis in de stijl van Frank Lloyd Wright en Mount Rushmore waren constructies op een set. Voor de scène met het sproeivliegtuigje, een stukje pure cinema met weinig dialoog, werden twee verschillende vliegtuigen aangewend en achtergrondprojectie.

De muziek van Bernard Herrmann is opgebouwd rond twee thema's. Het begin, een wervelwind met hemiolen, past bij de grootstedelijke drukte en de nervositeit van de dubbele achtervolging. Het liefdesthema, een dalend pentachord, doet aan Vertigo denken.

De titel verwijst niet naar een bestaande windrichting. Het is een citaat uit Hamlet. Thornhill vliegt met Northwest Airlines naar South Dakota. Een van de werktitels was In a Northwesterly Direction, maar oorspronkelijk zou het traject van New York naar Alaska voeren. Nu reizen ze van New York naar Chicago naar Rapid City. In het Nederlands heet die richting westnoordwest; in het Engels west by north.

Als je zo'n spannend verhaal nuchter en afstandelijk bekijkt, kun je vervelende vragen stellen. Waarom schieten ze de helden niet dood wanneer ze de kans hebben? In dat geval hadden de slechteriken gewonnen, maar het had een flauwe thriller opgeleverd. Zoals Phillip Vandamm al zei: "Rather unsporting, don't you think? Using real bullets!"