North by Northwest (1959)

"Something wrong with your eyes?"

- "Yes, they're sensitive to questions."

Hitchcock maakte North by Northwest in de periode dat hij het ene na het andere succes maakte. Tijdens het maken van Vertigo kwam Hitchcock op het idee voor de film en liet hij Ernest Lehman een script schrijven.

De film gaat over Roger Thornhill, werknemer bij een reclamebureau. Op een dag wordt hij ontvoerd door mensen die denken dat hij 'Kaplan' heet en hem willen vermoorden. Hij weet te ontkomen en probeert er achter te komen waarom ze hem moeten hebben. Maar dan komt ook de politie achter hem aan...

Als er tussen 1979 en 1999 een remake gemaakt zou zijn, dan zou de rol van Cary Grant ongetwijfeld door Harrison Ford gespeeld zijn. Grant speelt een sterke hoofdrol en weet ook luchtige humor in de film te brengen met droge opmerkingen en grappige dialogen. Verder waren ook Eva Marie Saint, James Mason, Martin Landau (The X-Files) en Leo G. Carroll van de partij.

Net als veel andere films van Hitchcock behandeld de film het thema identiteitsverwisseling. De film deed me denken aan Blow Out van Brian De Palma en Frantic van Roman Polanski, ookal zijn dat eigenlijk geen Wrong Man-films. Qua spionage intriges een beetje een voorloper van James Bond. Ik vind het altijd wel leuk van die Kuifje-achtige taferelen. Er waren overigens een aantal scènes die haast letterlijk in Kuifje albums voorkomen: wanneer Thornhill de afdruk van een potlood op een kladblokje gebruikt om een adres te achterhalen (Kuifje komt hier ook op in Kuifje en de Krab met de Gulden Scharen) en als Thornhil door het raam ontsnapt en van vensterbank naar vensterbank klautert (Kuifje doet dit ook in Kuifje in Amerika). Ook had het Afrikaanse beeldje wel wat weg van de fetisj uit Het Gebroken Oor. De Kuifje-albums zijn weliswaar ouder dan de film, maar ik geloof dat er in de jaren '50 veel hertekend is voor de kleurenversies en het is een feit dat Hergë een groot bewonderaar was van Hitchcock.

De film is erg degelijk opgenomen. Bij vlagen kwam het zelfs erg modern over, al waren er natuurlijk wel veel heerlijke maté-painting shots en heeft Hitchcock veel in de studio gefilmd. Het kleurgebruik was af en toe ook een beetje gedateerd, het leek haast alsof Gary Grant een leverziekte had zo geel zag hij. De openingstitels waren hier ook weer erg mooi gemaakt door Saul Bass.

Wederom componeert Bernard Herrmann een legendarische soundtrack voor Hitchcock. Het hoofdthema is heerlijke klassieke Hollywood-muziek. De muziek maakt de film ook tijdloos en voelt op bepaalde momenten erg John Williams-achtig aan (maar dat komt natuurlijk omdat Herrmann een inspiratie was voor Williams).

Helemaal aan het begin, als de eindcredits net zijn afgelopen heeft Hitchcock zijn cameo als een man die een taxi mist. Het Wrong-man thema komt weer voor in de film. Een knap blondje. Het beeldje met de microfilms als MacGuffin. Kortom weer typisch Hitchcock.

Op het gebied van Avontuur had ik een iets meeslependere film verwacht, maar toch was het zeker een vermakelijke zit. Het verhaal hield me de hele tijd geboeid en aan het einde werd het zelfs best spannend. De scènes met Mount Rushmore zijn natuurlijk iconisch. Een echte aanrader en zeker een van de meest vermakelijke Hitchcock-films.

Met al m'n herzieningen van m'n topfilms kan het soms weleens zijn dat een film flink zakt, zoals ook deze. Deze zag ik zo'n 10 jaar terug, en in die tijd is m'n smaak wel wat veranderd en heb ik ook niet de drang zo'n film per se dat vijfsterrenmeesterwerk te vinden. Inmiddels vind ik deze film op sommige fronten wat verouderd, vooral het spel en inmiddels ben je heel wat meer gewend als moderne kijker. Ook Grant, hoe charmant ook, is eigenlijk al te oud.

Maar goed, blijft wel dat dit een hele fijne film is om te zien, de eerste James Bond bijna en de eerste actieprent met een verhaal dat er niet toe doet maar van losse grootse scènes aan elkaar hangt. En die losse delen werken alle wonderbaarlijk goed. Of het nu die geweldige opening credits zijn, of dat gedoe met dat vliegtuigje, of die fijne momenten in de trein, of aan het eind tussen de grote uitgehouwen gezichten, dat zijn momenten die ertoe doen. Ik kan ook niet zoveel slechts vinden over deze film, alleen is het geen film die zo fijn is als Rear Window, bijzonder is als Vertigo, echt heel bijzondere beelden kent, of zo groots en meeslepend als latere actiefilms. Daarom verlaagd van de volle score naar 4,0*.

Prachtige plaatjes, top cast, knallende Herrmann-score, een aantal memorabele scènes met Cary Grant. Alle ingrediënten zijn aanwezig om dit een 4,5/5* prent te maken. Maar helaas niet zo'n interessant verhaal.

Mijn tiende Hitchcock intussen en de eerste was meteen de beste (Rear window). Ook voor North by northwest hoge verwachtingen wegens de hoge plaatsing in de top 250. De vergelijking met James Bond is terecht niet ver weg: dubbele identiteiten, spionage en contraspionage, spectaculaire actie met het sproeivliegtuigje, vrouwelijk schoon en tot slot een huiveringwekkende finale.

Cary Grant doet het geweldig als flamboyante man met de nodige humor. De magie met Eva Marie Saint (Eve Kendall) is super. Vooral de scènes in de treincoupé gooien hoge ogen met knappe dialogen en hun psychologische spelletjes. Mooie op ouw, goed verhaal, prachtig ondersteund door de muziek van Herrmann... Wat moet je meer hebben?

Hitchcock laat ook hier zijn vakkundigheid zien met een sterke regie. De actie op Mount Rushmore en vooral met het sproeivliegtuigje zijn erg knap met de diverse camerastandpunten, spanning en actie. 4,0*, leuk!

Voor een hoge notering vind ik hem toch echt te zeer aan elkaar hangen van onwaarschijnlijkheden en onlogische acties (de moord in het VN-gebouw, de "dronken" afdaling, poging tot moord met een sproeivliegtuigje (kan dit niet eenvoudiger?) enz.). Verder wel een onderhoudende film met mooie plaatjes, maar niet de sterkste Hitchcock.

Een degelijke thriller over een man die voor een andere man wordt aangezien, vervolgens daardoor in de problemen komt en vlucht om te kunnen overleven. Een film met een interessant verhaal, een sterke hoofdrol en een aantal degelijke bijrollen. De memorabele scene met het sproeivliegtuigje was erg sterk net als de scene op Mount Rushmore. Met de acties van Roger Thornhill op de veiling zelfs ook nog een stukje humor, al werd het me niet helemaal duidelijk of dat zo ook bedoeld was door Hitchcock.

Voor mij de eerste Hitchcock film die ik gezien heb, als ik me niet vergis. Mede dankzij de hoge notering en de hoge score had ik flinke verwachtingen, maar uiteindelijk op het gebied van spanning viel het me een klein beetje tegen.

“That wasn't very sporting, using real bullets.”

Genoten van deze avontuurlijke film vol vaart, actie, mysterie, schitterende locaties, humor en romantiek. Hitchcock's eigen James Bond film, waarin niets is wat het lijkt. North by Northwest heeft met de scene tussen de graanvelden en het laatste gedeelte bij Mount Rushmore een aantal spannende scenes, maar het is toch vooral een mysterieuze avonturenfilm waarin Cary Grant van de ene hachelijke situatie in de andere terecht komt.

Prima acteerwerk werk van Grant, die wordt bijgestaan door sterke acteurs als Mason, Carroll, Landau en uiteraard Eva Marie Saint als de mysterieuze Eve Kendall. De film heeft ook veel humoristische scenes, met de dronken/gedrogeerde autoscene en de veilingscene als uitschieters. Het laatste gedeelte bij Mount Rushmore is ook een spetterende climax. De bekende Hitchcock twist wordt al vroeg uit de doeken gedaan, zodat je voor de rest kan genieten van een heerlijke spionagefilm.

Je kan het natuurlijk met de mantel der liefde bedekken door te zeggen dat een mens zich niet altijd rationeel gedraagt, maar er zitten een aantal ongeloofwaardige momenten in om het verhaal gaande te houden. (zoals het mes vastnemen en het te makkelijk ontsnappen uit vliegtuig mét de schat)
Verder is dit natuurlijk topmateriaal dat de volledige speelduur blijft boeien. Met o.a. een geknipte rol voor Cary Grant, een paar memorabele scènes en goed sounddesign.

Is en blijft een van de vermakelijkste en funste films ooit gemaakt. Meteen vanaf de eerste scène zit er volle vaart in, wanneer Thornhill aanzien wordt voor de spion Kaplan en halsoverkop in een spel belandt dat groter dan hem is. De auto-achtervolging met een dronken Thornhill achter het stuur, de treinreis, het vliegtuigje in het maisveld, de spectaculaire ontknoping bij Mount Rushmore; North by Northwest staat bol van de enorm inventieve, spannende, doldwaze en vermakelijke sequenties. Heb iemand deze film horen beschrijven als de simpelweg meest entertainende ooit, misschien alleen naar de kroon gestoken door de originele Star Wars, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.
Het plot steekt waterdicht in elkaar, simpel en uitermate effectief. Camerawerk is Hitchcock op de toppen van z’n kunnen. En vooral de acteerprestaties moeten dan nog benoemd worden. Cary Grant zet een enorm charismatische en grappige rol neer, en draagt de film met alle gemak van de wereld. De bloedmooie Eva Marie Saint ondersteunt hem hier evenwel goed in, en beide hebben een uitstekende chemie die aanstekelijk werkt. Vooral de scènes op de trein zijn hier een hoogtepunt in.
Opmerkelijk is toch vooral hoe niet-verouderd deze film overkomt. Heeft de tijd misschien wel tien keer beter doorstaan dan 3/4 van de Bond-films.

Ik moet echt nog veel van Hitchcock zien, maar het zou me verbazen als er nog eentje komt die beter en vooral leuker is dan North by Northwest. Alles klopt hier; sommige knullige scènes verhogen zelfs alleen maar de sfeer in plaats van de boel naar onder te trekken. Echt een van de amusantste films ooit.

Goede film weer van Hitchcock. Ik blijf rustig verder doen met zijn oeuvre te ontdekken. Dit is film nummer 7, dus er is nog een lange weg te gaan! Wat me hier opviel is dat er behoorlijk wat humor in de film zit. Het is ook prettig om kennis te maken met andere acteurs die ik nog niet eerder zag spelen. Cary Grant heeft zo wat een nonchalante flair rondom hem en hij had zo door kunnen gaan voor een James Bond. Aan bepaalde zaken zie je natuurlijk dat deze film al behoorlijk gerijpt is. 61 jaar is niet niks, maar die oude elementen storen geen moment.

Er zitten ook een aantal memorabele scènes in North By Northwest. En meer dan één. Eva Marie Saint zou zo door kunnen gaan voor een femme fatale, wat ze overigens wel een beetje is in deze film. Samen met Grant heeft zij één van de meest geloofwaardige romances op het scherm getoverd. Blijkbaar viel de fotograaf van de ladder af tijdens hun scène op de trein. Dit was zo'n film die ik al jaren en jaren kende en ik dacht eigenlijk dat het een film van Bond was, maar dit blijkt niet zo te zijn. Blij dat ik deze eindelijk heb mogen aanschouwen. Er schuilt wederom veel klasse in.

Een betere Hitchcock.

Nog vrij recentelijk zag ik The Birds van Hitchcock, en die vond ik zo matig dat ik de grote regisseur af begon te schrijven. Sowieso moet ik nog dieper in zijn oeuvre graven qua films, maar het is niet dat ik sta te popelen om aan de volgende Hitchcock te beginnen. Gelukkig was deze film een meevaller.

En dat mag ook wel, want deze North by Northwest is de hoogst beoordeelde film van Hitchcock op de site. Ik vond het vooral beter dan een hoop van zijn andere films, vooral omdat Hitchcock hier zijn ouderwetse stijl een beetje los durft te laten. De komedie inslagen doen toch wel wonderen in deze film.

Ondanks dat de film heel lang duurt met wel 136 minuten op de teller weet het voor een groot deel best te boeien, iets dat ik niet heel vaak meer zag in de films van Hitchcock. Qua regie deed hij toen een hoop vernieuwende dingen qua stijl maar bleef inhoudelijk erg ouderwets, deze voelt wat mij betreft net wat moderner aan en daarmee gelijk een stuk beter.

Acteerwerk vond ik niet al te bijzonder, Grant heeft zijn momenten en zijn mindere momenten. Saint doet het ook best verdienstelijk, maar de romantiek tussen beide is wederom van laag niveau, wat ik van Hitchcock nu wel gewoon ben. De romantiek is wat mij betreft 1 van de slechtere factoren van deze film en Hitchcock zelf.

Maar buiten de romantiek weet het verhaal best te boeien en enkele iconische momenten (vliegtuig) zijn moeilijk te missen. Het mooiste moment vond ik echter het shot voor de introductie van de twee mannen die Grant ontvoeren. Naarmate we de slotfase ingaan wordt het verhaal wat serieuzer en daarmee ook direct minder boeiend. Gelukkig is dat allemaal pas in de laatste 20 minuten.

De vaart en luchtigheid van de film doet het hem vooral. Het maakt een Hitchcock-film weer verdraaglijk en dat was ik een tijd lang even kwijt toen ik een Hitchcock-film opzette. Alhoewel ik bij lange na niet elke Hitchcock-film heb gezien beviel deze me best goed. Visueel niet altijd even scherp maar uiteraard voor die tijd goed, degelijk acteerwerk en iconische momenten genoeg. Het is allemaal goed genoeg voor een voldoende.

De eerste oudere film die ik nu zie die weet los te komen van de toch wel stoffige jaren ’40 en ’50 en echt een beetje gemaakt is in de geest van actie-blockbusters van tegenwoordig. Kan me goed voorstellen dat dit destijds wel iets was en zie ook wel waar het zijn status aan te danken heeft.

De begintitels zijn meteen al een stuk dynamischer en zijn best hip en modern gedaan zo met die reflectie in dat gebouw. Je ziet direct dat je toch wel in een nieuw tijdperk terecht gekomen bent.

Ook de auto-achtervolging redelijk aan het begin was denk ik voor die tijd vrij spectaculair, net als natuurlijk de erg goede (en bekende) scène met het vliegtuigje.

Toch moet de film het voor mij vooral hebben van dat soort actiemomenten en niet echt van het verhaal zelf. Kan aan mij liggen maar ik raakte een beetje de draad kwijt hoe het nu precies zat en vond het eerlijk gezegd niet al te boeiend wat er nu eigenlijk precies aan de hand was. Er had best wat van de speelduur afgekund ten koste van die scènes om meer te focussen op het spektakel en de toffe settings.

Kan er denk ik net geen 4* aan kwijt, daarvoor was ik toch iets te vaak nog verveeld, maar een heel ruime 3,75* toch zeker wel, vooral te danken aan bepaalde individuele scènes.

En verder met Hitchcock, en volgens de critici de best gewaardeerde. Een film waar ik dan ook met veel plezier en zin aan begon in de veronderstelling dat ik deze nooit gezien, maar de scene met de cropduster kende ik maar al te goed, ook al meende ik dat ik me James Stewart in die situatie herinnerde of er moet iets gelijkwaardig gebeuren in The Man Who Knew To Much.

Wat te doen wanneer een geheimzinnige organisatie je aan ziet voor een ander, iemand met de gevaarlijke baan van spion. En vooral wanneer je teveel weet en je gezichten kunt identificeren. Het overkomt Roger Thornhill waarna een behoorlijk kat en muis spel ontstaat waarin Thornhill zijn onschuld wil bewijzen in van alles dat voorvalt en de bad guys Thornhill vooral nog aan zien voor degene die zij denken dat hij is. Als opgejaagd wild vlucht Thornhill door Amerika met de nodige aanslagen op zijn leven en vooral ook de vraag wie er nog te vertrouwen is.

Hoewel de film een uitstekend plot heeft en Grant prima de rol van antiheld neerzet die langzaam een kerel wordt, Eve Saint Marie uiteraard weer op om te vreten, en het geheel fraai gefilmd en van muziek voorzien is, vind ik de film toch minder dan Psycho Dat stukje suspense die de laatstgenoemde heeft mis ik toch een beetje. Ook vind ik de film minder dan Rear Window omdat ik die ook net iets boeiender vind. North By Nortwest gooit het over een hele andere boeg met een omvangrijk verhaal, veel dialoog en zelfs wat humor. Niet verkeerd, maar toch niet helemaal wat mij grijpt mede omdat het tempo voor mijn gevoel regelmatig sleept en de amoureuze toestanden tussen Roger en Eva ook net wat te ver worden doorgevoerd.

North By Nortwest is uiteraard een klasse film, stijlvol, goed acteerwerk en uiteraard komt de meester zelf ook nog voorbij. Daarom een meer dan solide 4.0.

Voor eerst van dvd bekeken en is me prima bevallen. Met Nederlandse ondertitels alleen de making off die er ook opstaat heeft geen ondertitels. Vooral het begin is even aandacht erbij en laatste gedeelte ook, anders bestaat de kans dat je er niet veel meer van begrijpt. Maar zeggen ze iets van musicalfilms van weinig bijzonder verhaal maar opgevuld met liedjes en prachtige show- en dansnummers nou het verhaal bij deze film is ook te niet al te bijzonder.

Reclameman wordt voor iemand anders aangezien door misdadigers. Gaat daarna op onderzoek uit naar deze persoon met daarbij gevaar voor hemzelf en anderen.

Op de dvd staat is geschikt voor alle leeftijden, inderdaad. Hier en daar wat minder geschikte momenten voor heel jonge mensen misschien (maar vertel je gewoon het is maar een film. Klaar) maar verder prima geschikt. Of een film als deze hen kan boeien is natuurlijk twee. Het eigenlijke verhaal wordt al heel snel weggegeven, zelfs de trailer verraadt al een boel. Alleen Grant weet van niks, de arme drommel. Alleen dat, wat Mason, als Vandamm, tot misdadiger maakt blijft lang een raadsel.

Visueel goed gemaakt met oog voor details en aantal mooie close-ups. Cary Grant is in sommige gedeelten wat te oud voor zijn rol die hij speelt, vooral die waarin hij met zijn moeder praat maar in de trein-scène ook wel wat. En politie erbij, situatie veranderd niet willen geloven wel erg (familiefilm)cliché. Saint beweert 26? te zijn, een paar jaartjes erbij lijkt me beter. Ook komt de film wat te stijfjes en deftig over. Maar goed dit zijn slechts kanttekeningen en niet dat dit me erg stoort.

Chaotische start. Al heel snel komt een grappige cameo van Hitchcock. Mason ben ik niet zo weg van maar Grant en Saint zijn leuk. En gelachen toen Grant bezopen was en bij de veiling. De trein-scène is ook vermakelijk. Het hele gedeelte van wachtende Grant met sproeivliegtuig blijft grandioos. Het laatste gedeelte duurt wat te lang en hierdoor gaat de spanning wat verloren maar het slot is ook grappig. Best vreemd dat bij IMDb niet ook romantiek staat want ik zie er ook wel een reclameman die verandert in dappere ridder-verhaaltje in.

Vooral aan het begin niet overal even geweldig en daardoor best twijfels en het laatste gedeelte is ook niet helemaal geslaagd maar verder toch best goed vermaakt met deze leuke oude film.

Een virtuele remake van Saboteur met Cary Grant als zakenman Roger Thornhill die door een misverstand wordt aangezien voor ene George Kaplan. Voor hij het weet staat hij oog in oog met een gedistingeerde schurk [James Mason] die maar niet wil geloven dat hij de verkeerde man heeft ontvoerd. Thornhill ontsnapt ternauwernood aan de dood en zoekt hulp bij de politie, maar die nemen hem net zo min serieus als zijn moeder [Jessie Royce Landis]. Dat is overigens nog maar het begin in deze razendsnelle, enerverende en met humor doorspekte avontuurlijke spionagethriller die (terecht) wordt beschouwd als één van de beste films die Hitchcock ooit maakte. Voor Leo G. Carroll was de rol als The Professor zijn vijfde rol in een Hitchcockfilm!

De beste Bondfilm zonder James Bond. Enkele jaren voor Sean Connery in de rol van 007 aan één van de grootste franchises ooit begon, had je met North by Northwest al een spionagefilm die zijn invloed zou hebben op de Bondfilms. Hitchcock is dan ook de master of suspence en hij ziet in de piek van zijn carrière. En je merkt dat ook wel aan de cast & crew die extra hun best doen voor een regisseur met naam. Ernest Lehman was gedreven om het ultieme 'Hitchcock' verhaal te schrijven. Hij maakte nog wel meer klassiekers als West Side Story, Sound of Music en Who's Afraid of Virginia Woolf? Cary Grant werd zelfs genoemd als potentiële Bond-acteur. Het zou niet slecht geweest zijn. Verder heb je nog Eva Marie Saint, James Mason en Martin Landau die een Bondgirl, vijand en henchman spelen avant la lettre.

De film heeft vooral een boeiend verhaal als Cary Grants personage aangezien wordt voor iemand anders en hij verwikkeld geraakt in een spannend spionageverhaal. Het ligt in de lijn van bvb Our Man in Havana. De combinatie van de gekende spanning van Hitchcock en de nodige actie met een vleugje humor, maken van de film een ijzersterke klassieker. Een film met gekende scènes, een boeiend verhaal, topacteurs en visueel absoluut de moeite.

Deze thriller uit 1959 excelleert in geheimen, wendingen en heerlijke suspense. North By Northwest is niet alleen een meesterwerk op het gebied van gedetailleerde enscenering. Er is meer. Door (absurde) humor met de verhaallijn te verbinden ontstaat bovenop de suspense een atmosfeer die energiek en speels is, maar die geen enkel negatief effect heeft op de spanning en de spanning vreemd genoeg alleen maar lijkt te voeden.
Alles werkt. Alles is perfect geënsceneerd. Muziek, montage, camera. Alles is perfect op elkaar afgestemd. De film hangt aaneen van opwindende en spannende scènes. De rode draad blijft daarbij steeds herkenbaar aan de hand van hoofdrolspeler Cary Grant die als het anker dient waarop de kijker steeds kan terugvallen. Fijne hoofdrol van Grant als Roger Thornhill, de man die valselijk wordt beschuldigd en wiens leven wordt bedreigd en alzo het bekende thema van Hitchcock personifieert. De film vergezelt Thornhill gedurende twee enerverende uren, terwijl het grote geheel rondom Thornhill zich langzaam ontvouwt. Spannend. Het verloop maakte mij oprecht nieuwsgierig. Meerdere keren rees bij mij de vraag: hoe gaat het nu verder? Een ouderwetse opwindende nieuwgierigheid nam bezit van mij.
Schitterende scènes. Echt handenwringend genieten. Veel hoogtepunten. Het absolute hoogtepunt is de overbekende scène waarin Thornhill zich op een afgezonderd gelegen straatweg bevindt en is omringd door vlakke en tot in de eindeloosheid uitgestrekte veldenrijen in bruine tinten. Nergens is bebouwing te zien. Nergens is beweging. Alleen het geluid van de wind is hoorbaar. Af en toe raast een auto voorbij. Een absurdistisch getinte ontmoeting breekt de sleur, maar betekent niets. Het is razend spannend terwijl er in feite helemaal niets gebeurt. En dan is er plotselinge actie. Prima actie, maar wat een ongelooflijk knappe en zinderende opmaat!
Cary Grant heeft als gezegd de dragende rol. Hij speelt Thornhill met een leuk soort nonchalance. Ongeacht wie zijn tegenspeler is, zijn optreden is immer omkleed met een zekere luchtigheid. Uitstekend gespeeld. Eva Marie Saint speelt de rol van de geheimzinnige schone. Beide kwalificaties gelden en daarmee voorziet zij eveneens in een uitstekende invulling van haar personage. James Mason is de louche antagonist. Altijd koel en zichtbaar broedend op snode plannen. Zonder erg opvallend aanwezig te zijn, straalt Mason dreiging uit. Een routineuze maar prima vertolking van de booswicht.
Heerlijke settings passeren in de film. Thornhill reist van New York via Chicago naar Mount Rushmore. Een groot deel van de reis gaat per trein. Een vervoermiddel dat zich leent voor een aantal spannende gebeurtenissen. De onderliggende muziek is bijzonder functioneel en slaagt erin de spanning immer hoger op te voeren. Zelfs de dialogen zijn spannend. Thornhill spreekt met een spottende ondertoon die amuseert, maar ook zorgt voor merkwaardige gesprekken met de andere personages. Gesprekken die daardoor vaak een bizarre lading krijgen en elke essentie lijken te ontberen maar wel spanning genereren. Heerlijk.
North by Northwest is een onwaarschijnlijk goede film.

Niet vreemd dat dit de best-scorende Hitchcock is. North by Northwest is vlot, heeft humor en leuke acteurs, en is misschien wel Hitchcock's meest toegankelijke film. Zoals anderen al opmerkten een duidelijke inspiratiebron voor James Bond. Het verhaal is niet heel ingenieus, maar er zijn genoeg leuke scenes waarvan die met het vliegtuigje wel tot de canon van iconische filmscenes kan worden gerekend. De opbouw van die scène was zeer geslaagd en The Master of Suspense op zijn best. Daarna is het beste er wel van af, het tweede uur vond ik een stuk minder onderhoudend en de finale op Mount Rushmore zelfs wat teleurstellend. Er worden iets te veel kunstgrepen toegepast in de laatste akte om het maar tot een goed eind te breien. Vond het wel leuk gevonden dat het neppistool steeds weer een rol heeft in het verloop.

Prima film, maar vond het wel erg luchtig en niet bijster spannend, doe mij toch maar de iets serieuzere Hitchcock. Halfje er af.

Ik vind het ook één van de beste Hitchcocks (samen met Strangers on a Train en Dial M for Murder), hoewel wat atypîsch in het oeuvre van de man. Een actiethriller is niet wat men zich gauw van hem herinnert. De regie is sowieso smetteloos, met vooral de locaties die een sterke troef zijn (het kruispunt in de woestijn, Mount Rushmore, een moderne villa) en een paar iconische scènes, ook humor. Het begin is intrigerend; een man wordt verkeerdelijk als ene George Kaplan aanzien, en dan is het gissen wat hier allemaal achter zit. Plots bevindt je je in een spionageverhaal van hoog niveau... De femme fatale Eve Kendall is hier zeker een grote meerwaarde, omdat ze de as vormt waarrond alles draait. Cary Grant in één van zijn sterkste rollen en hoewel ik een groot liefhebber van Mason ben, is het net hij die wat minder meevalt. Een echt spannende en vlotte film van Hitchcock.

Goh ja.

Een zogenaamd meesterwerk van de meester van suspense. Ook stevig in de top 250 (wat in de eerste plaats de reden was om deze te kijken). Ik vind het alleszins geen goede film, zoveel is duidelijk. Het duurt véél te lang, het plot klampt maar aan. Cary Grant is van elk greintje charisma gespeend en baant zich in z'n keurige pak een weg doorheen het warrige gegeven waarin hij zich bevindt. Zijn tegenspeelster Eva Marie Saint doet het een stuk beter.

Enkele scènes op locatie getuigen inderdaad van ambitie en zijn ongetwijfeld een voorbeeld geweest voor vele latere genregenoten. Er valt wel iets voor te zeggen dat Alfred Hitchcock voor zijn tijd innovatief was. Van suspense heb ik dan weer niet veel last gehad, te meer het vaak nogal klungelig ineen zit. Het zal vast en zeker door de tijdsgeest komen, maar personages reageren altijd zo erg geacteerd als hen onverwachte dingen gebeuren. Ik kan er niet zoveel mee. Ook de kop van Grant als hij in dronken toestand rijdt is goud waard. Alleen niet op de juiste manier, vrees ik.

Blijft een te lange avontuurlijke spionagefilm over. Niet alles is slecht en ik ben zeker blij dat ik hem gezien heb. Er zitten m.i. wel iets te veel stoorzenders in om er écht van te genieten, gedateerd of niet doet er dan niet toe.

2,5

Herziening. Blijft een zeer onderhoudende film met een mix van suspense, actie, romantiek en humor. Het wordt ook omschreven als een thriller maar de thrillers van toen zijn natuurlijk niet te vergelijken met die van vandaag. Deze is alvast met een dikke knipoog en voor alle leeftijden (er bestonden geen aparte doelpublieken in de filmindustrie en ook moest het allemaal nog voldoen aan de Hays code). Dit is zeker een film die je om de zoveel tijd opnieuw kan bekijken. Wordt ook gezien als een voorloper van James Bond (onder meer met de memorabele vliegtuigscene), toch wel straf hoeveel genres Hitchcock beoefend heeft in zijn lange carrière, en met welk niveau. Cijfer blijft behouden.

hitchcock challenge # 37

Mijn vorige review was wat minder enthousiast. Ik moest het toen doen met Engelse subs en dat was an sich goed te doen maar je mist zo wel details die toch wel belangrijk zijn in deze film. Ik vond m eigenlijk een stuk beter dan mijn 2e kijkbeurt. Vooral het eerste uur is best wel spannend en hij deed me een beetje denken aan The Fugitive met Harrison Ford. Het tweede uur mag dan iets minder zijn het blijft een puike oude film uit 1959. Opvallend is dat de mooie Eva Marie Saint alweer 100 kaarsjes heeft uitgeblazen.

Film 4,0

Beeld (4K) 4,5

Geluid 4,5