menu

Rear Window (1954)

Alternatieve titels: De Stille Getuige | De man aan het Venster

mijn stem
3,93 (2151)
2151 stemmen

Verenigde Staten
Thriller / Mystery
112 minuten

geregisseerd door Alfred Hitchcock
met James Stewart, Grace Kelly en Thelma Ritter

L. B. Jefferies (James Stewart) is een fotograaf die vanwege een gebroken been in een rolstoel zit. Om de tijd te doden kijkt hij, vaak met zijn telelens, door het raam naar de levens van zijn buren. Overtuigd dat een van zijn buren een moord gepleegd heeft schakelt hij de benen van vriendin Lisa (Grace Kelly) in om de zaak te onderzoeken.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=ZR0GeSKHoiI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van maxo922
3,0
Zeer charmant, grotendeels door het decor en het schattige Technicolor. Onderhoudend is het allemaal ook nog wel. Maar dan oei, een anti-climax van jawelste. Zit nog hongerig internet af te struinen, of ik misschien iets over het hoofd heb gezien. Maar nee, de film wordt geprezen voor z'n innovativiteit. Snap ik ook wel, het was allemaal leuk gevonden hoor met al die ramen enzo. Heel metaforisch. Wauw Hitchcock: wat een baas! Bij mij blijft die fascinatie, bij gemis aan een sublieme ontknoping , helaas uit.

Grappig, heb op school juist geleerd dat: 'When the scene is about where the scene is about, it's a bad scene.' Toch frapant dat een hollywoodiaan dat beweerde, maar deze film alsnog geprezen wordt. Ondanks de zeer aanwezige ondubbelzinnigheid.

avatar van tbouwh
3,5
Dit is dan de eerste Hitchcock die me zwaar teleurstelt. En dat is vrij opmerkelijk, aangezien dit één van zijn hoogst gewaardeerde werken is. Maar helaas, ik werd eigenlijk geen moment echt geboeid door dit verhaal, waarin L.B. Jefferies (een hier matige James Stewart) middels voyeurisme een moord op weet te lossen.

Rear Window mag qua setting knap zijn vormgegeven (de gehele film speelt zich binnen één huizenblokje af), dat sterke punt werd voor mij op den duur juist de doodssteek.
Het plot vond ik namelijk maar wat simpel, en de wat saaie, weinig actiedichte uitwerking droeg er nog maar eens aan bij dat de film mijn aandacht nauwelijks vast kon houden. Op een gegeven moment had ik het wel gezien met Stewart’s verrekijker, camera en de taferelen aan de overzijde.

Dan mag het de vakman Hitchcock zijn, hier stelde hij mij toch teleur. Kelly en Stewart heb ik beiden veel beter gezien, en ook op narratief vlak vond ik bijvoorbeeld Vertigo en North by Northwest stukken beter.

Een kleine domper, 2*

avatar van Walter S.
2,0
The Master of Suspense, dan verwacht ik een superspannende old school thriller met een verrassende twist.

Wat ik kreeg was een tergend saaie langzame film met wat gekibbel tussen een man en zijn vrouw, wat gluurbuur (dat deden Rembo & Rembo beter) en vooral heel veel gepraat en heel weinig suspense. En het einde... Tsja. Niks verrassends, precies wat je kon verwachten en het enige raadsel wat ik niet al tijdens de film op wist te lossen is waarom dit een klassieker is?

Een thriller/murder mysterie voor zes jaar en ouder, dat had bij mij al een belletje moeten doen rinkelen. En dat het mooi gemaakt is en dat het leuk is dik 60 jaar terug in de tijd te gaa, het kon deze film voor mij niet redden.

"Niet gedateerd" las ik elders op deze pagina. I beg to differ.

avatar van mrklm
5,0
"Some films are slices of life, mine are slices of cake”, zegt Hitchcock tijdens zijn gesprekken met Francois Truffaut zoals ze zijn opgeschreven in het beroemde boek ‘Hitchcock/Truffaut’. Hitch had geen interesse in realiteit of politiek in zijn films, hij maakte films zonder pretentie die tot doel hadden het publiek te vermaken door middel van puur cinematografische middelen. En hoewel ik enorm houd van ‘Frenzy’, ‘Topaz’, ‘The Birds’, ‘Strangers On A Train’, ‘Notorious’, ‘Shadow of a Doubt’, ‘Sabotage’, ‘The Lady Vanishes’ en ‘The 39 Steps’, is ‘Rear Window’ mijn absolute favoriet. Hitchcock hield zelf ook van de film en het was een enorm kritisch en commercieel succes. Dit is een film die onder anderen uitblinkt door een geweldig scenario en een perfecte cast, maar het is vooral dé ultieme film voor een ieder die de pure cinema van Alfred Hitchcock wil bestuderen. Dat begint bij het openingsshot, waarin Hitchcock ons puur door middel van een mooi, vloeiend trackingshot ons de belangrijkste informatie vertelt zonder dat er een woord aan te pas komt, namelijk het volgende.

LB “Jeff” Jeffries [James Stewart] is een journalist/fotograaf die zijn werk onder gevaarlijke omstandigheden moet doen en als gevolg van een ongeluk in een rolstoel zit met een gebroken been. Jeff doodt de tijd met het begluren van zijn buren in dit appartementencomplex: de voluptueuze danseres Miss Torso [Georgine Darcy], de eenzame Miss Lonelyhearts [Judith Evelyn], een liedjesschrijver [Ross Bagdasarian], een echtpaar [Sara Berner en Frank Cady] dat verzot is op hun hondje, een pasgetrouwd stel [Rand Harper, Havis Davenport] dat de slaapkamer nauwelijks uit komt, een beeldhouwster met een gehoorapparaat [Jesslyn Fax] en Lars Thorwald [Raymond Burr] die regelmatig ruziet met zijn bedlegerige vrouw [Irene Winston]. Waarom er ook enkele modetijdschriften in zijn flat liggen wordt duidelijk wanneer Lisa Carol Freemont [de beeldschone Grace Kelly in één van de mooiste introductieshots ooit] hem wakker maakt. Een aantal vreemde incidenten doet Jeff vermoeden dat Thorwald zijn vrouw iets heeft aangedaan en hij roept de hulp in van zijn vriend en detective Thomas Doyle [Wendell Corey], die echter geen concrete aanwijzingen kan vinden en gelooft dat er niets aan de hand is. Jeff kan zelf zijn flat niet uit, dus is het aan Lisa om met de hulp van Jeffs verpleegster Stella [Thelma Ritter] op onderzoek uit te gaan.

Hitchcock liet voor de opnames het appartementenblok waar alles zich afspeelde volledig nabouwen. De film is volledig geschoten vanuit Jeffs perspectief: we zien alle andere bewoners alleen van afstand of door de Jeffs telelens, gevolgd door een reactieshot, perfect geregisseerd door Hitchcock. Een voorbeeld: Jeff kijkt naar Miss Torso die, gekleed in een korte broek een topje, een sensuele dans oefent. Vervolgens een shot van Jeff: hij grijnst besmuikt. Een ander mooi voorbeeld: Jeff ziet Miss Lonelyhearts, die een tafel voor twee heeft gedekt en een denkbeeldige gast welkom heet. Ze schenkt twee glazen vol en heft haar glas. Vervolgens een shot van Jeff: hij kijkt bedrukt, maar heft zijn glas naar haar om te laten zien dat hij met haar meeleeft. Jeff vertaalt de reactie die het publiek op deze karakters heeft en maakt ons daarmee medeplichtig aan de inbreuk op de privacy van deze mensen. Rear Window is gebaseerd op een kort verhaal van Cornell Woolrich waarin geen sprake was van een romance. Assistent-regisseur Herbert Coleman bracht ruim een week door met Grace Kelly en wist er zo op toe te zien dat haar rol perfect op haar persoonlijkheid aansloot. Modeontwerpster Edith Head was verantwoordelijk voor de gracieuze, prachtige kleding waarin Grace Kelly steeds verschijnt. Thelma Ritter zorgt voor de nodige verlichting in een sublieme rol waarin we niet alleen Hitchcocks kenmerkende zwartgallige humor terugvinden, maar ook scherpe observaties over menselijk gedrag. Let ook op het knappe gebruik van geluid: dialogen, geluiden en muziek werden ook opgenomen vanuit Jeffs perspectief en doen je vergeten dat je in een filmstudio zit. Het klinkt volstrekt authentiek en dragen er toe bij dat je je laat meeslepen door de karakters en het boeiende, spannende verhaal. En na de finale is er nog een schitterend coda, waarin de belangrijkste personages uit de film een passend en verdiend happy end krijgen. Cinema op zijn aller-, allerbest!

avatar van Alathir
3,0
Mwah redelijk. Eerste film die ik van de beroemde Hitchcock zie en ik denk ook onbewust meteen zijn hoogst gewaardeerde film op MM eruit genomen. Of dit voor mij zijn beste film zal worden... ik gok van niet. Meestal liggen '1 locatiefilms' me wel. Ik denk maar aan typische haunted house horrors, maar ook aan andere sfeerfilms zoals Bound of een Reservoir Dogs of zelfs het recentelijke The Voice from The Stone met Emilia Clarke. En er zijn er vast een heleboel die ik vergeet, maar het punt is dat deze film iets te lang is. De sfeer vond ik verder ook niet ijzersterk hier. Zeker het plot dat uiteindelijk wat te simplistisch in elkaar steekt doet me mijn waardering iets verlagen. Echter in het laatste kwartier voelde ik wel degelijk even echte spanning dus dat belooft wel voor toekomstige films die ik van Hitchcock ga zien. Er zal vast wel eentje bijzitten die ik erg kan waarderen of dat hoop ik althans.

Deze was niet meer dan onderhoudend en ik vond het soms helaas iets te langzaam verlopen. Ook ben je die ramen na 2uur gewoon kotsbeu. Helaas daarom ook niet direct een film die ik snel zal herkijken vrees ik.

avatar van Kenzomovies
4,5
1 van de sterke Hitchock's

James Stewart is sowieso al een uitstekend acteur, sterk camerawerk voor die tijd.
blijft samen met Psycho 1 van zijn betere. (Vertigo moet ik nog zien).
4.5*

avatar van FillumGek
3,5
Mijn tweede Hitchcock pas en hopelijk toch niet zijn sterkste, zoals ik her en der lees. Sowieso vind ik Psycho al beter, en Rear Window is zeker ook niet slecht, maar die ik werd niet volledig gegrepen door de spanning.

De setting is wel erg leuk, schattig misschien zelfs met mensjes die hun dagelijkse bezigheden uitvoeren, karikaturaal bijna. In het raam tegenover zit de invalide fotograaf en voyeur Jeff. In die tijd keek je nog naar aapjes in het echte leven, nu hoef je maar een keer te zappen en je ziet ze al in de vorm van Big Brother's en Utopia's.

Ik vermaakte me er best wel mee, zeker toen ook de prachtige Grace Kelly kwam opdraven. En ook zodra Jeff een vermoeden van een moord heeft neemt de spanning toe. Stukje bij beetje wordt er een mysterie ontrafeld tot die ene keiharde klap in je gezicht. Einde. Wat? Dus alles wat er wordt verondersteld is waar? Geen twists, niks? Wat een domper. Een aantal momenten zijn heus wel spannend, zoals wanneer Lisa bij Thorwald thuis is. Maar buiten dat gebeurt alles wel op afstand waardoor het ontbreekt aan direct gevaar. Niet verkeerd, maar ik hoop toch echt dat ik het beste van Hitchcock nog niet heb gezien.

avatar van Kuck-x
5,0
FillumGek schreef:
Einde. Wat? Dus alles wat er wordt verondersteld is waar? Geen twists, niks? Wat een domper.


Dat was exact mijn gevoel - toen ik deze film voor het eerst zag. Juist omdat je bij Hitchcock wel een of andere twist verwacht. Sindsdien ben ik de film bij elke kijkbeurt beter ga vinden en kwam ik uiteindelijk tot de maximale waardering. Eigenlijk doet de moord er helemaal niet toe. Dit juweeltje moet het toch vooral van de sfeer hebben. En eigenlijk, eigenlijk zou je het moeten zien tijdens een plaknacht in een vette hittegolf. Maar ja...

avatar van durange
2,5
Ik had na het zien van Vertigo wel een beetje een climax verwacht maar het was teleurstellend. Jammer. Het voelde minder als een Hitchcock film. Eerder een commentaar op de samenleving - hoe we eigenlijk nooit ingrijpen als het verkeerd gaat, al zien we dit vaak wel gebeuren. Dat iedereen teveel met zichzelf bezig is.

avatar van durange
2,5
mrklm schreef:
de voluptueuze danseres Miss Torso [Georgine Darcy]


excuse me??

avatar van Fisico
4,0
Dit is ook mijn tweede Hitchcock (flarden van de The birds tel ik even niet mee), maar gezien er de komende twee maand elke zaterdag een Hitchcock op de buis is, zal hier snel verandering in komen. Net als Psycho bevat deze Rear window een vrij eenvoudig narratief verhaaltje waarin op zich heel weinig gebeurt.
Dat is net de kracht van een Hitchcock waarbij hij met een eenvoudig verhaal toch de nodige spanning kan ontlokken en de interesse wekken van de kijker. De setting van Rear window is geweldig met al die kleine huiskamertjes waarbij je als voyeuristische big brother kan aan deelnemen.

Ondanks alle positieve elementen van opbouw, sfeer en decorsetting is het toch vooral de erg gracieuze Grace Kelly die de show steelt en het peper- en zoutvaatje is van de film. Wat een stijl, wat een presence! De chemie tussen haar en Stewart was aanwezig met de passionele en soms bitse dialogen. Ook de geluiden waren prima: afhankelijk waar de camera zich op richtte waren de geluiden van de buren te horen.

De film is in zijn geheel ook te gestuurd. Iedereen zit mooi voor zijn raampje en alle ramen en gordijnen staan open wat in werkelijkheid nooit het geval zal zijn. Het einde is een climax, maar eindigt vrij snel met een sisser wanneer Mr. Thorwald wel erg snel bekent en het mysterie in één handomdraai opgelost is.

avatar van Wataru
5,0
Stella: Intelligence. Nothing has caused the human race so much trouble as intelligence.

Lisa: I wish I were creative.
Jeff: You are. You're great at creating difficult situations.

Stella: When two people love each other, they come together - WHAM - like two taxis on Broadway.

Het subjectieve perspectief is een van de belangrijkste kenmerken van de films van Alfred Hitchock. Hitchcock stelt ons mede hierdoor steeds in staat het beeld vanuit de volledige subjectieve wijze van de protagonist te bekijken en daardoor in staat ons beter in de laatste in te leven waardoor men als kijker nog verder ondergedompeld raakt in de belevenis zoals de protagonist die ondergaat. Dit subjectieve perspectief ontwikkelde zich sterker in zijn films uit de jaren vijftig, een decennium dat ook wel als zijn gouden jaren wordt aangeduid. Of we nu praten over Strangers on A Train (waarin we een van de protagonisten angstig naar een grote hond op de trap zien kijken), The Wrong Man (waarin we via Henry Fonda voelen hoe het is om in een cel te zitten) of Vertigo (waarin we James Stewarts personage naar dat van Kim Novak zien kijken), het subjectieve perspectief was voor Hitchcock van wezenlijk belang en een krachtige manier om de kijker nog verder mee te zuigen in het verhaal. Het werkt helemaal effectief als hij dit combineert met een reactieshot van het personage waaruit we het gebeuren zien.

Een ander belangrijk element in deze film is voyeurisme en de seksuele en morele connotaties die daarmee worden geassocieerd. In Psycho en Vertigo wordt is voyeurisme een element dat we een paar keer te zien krijgen en veel zegt over de voyeur, maar het is in Rear Window waarin dit element helemaal wordt uitgewerkt en ook over de eventuele morele gevolgen ervan wordt nagedacht.

In Rear Window krijgt Hitchcock het voor elkaar om beide bovengenoemde elementen perfect met elkaar te combineren. Hij zorgt ervoor dat deze twee elementen naadloos in elkaar overvloeien; Hitchcock maakt ons deelgenoot van het voyeurisme uitgeoefend door de Stewarts personage en op één cruciaal moment na is er geen enkele ruimte voor een objectieve weergave van de gebeurtenissen. We worden dankzij hem eveneens voyeur en nieuwsgierig naar die kleine privé wereldjes aan de overkant, vooral dat ene wereldje waar zich mogelijk iets verschrikkelijks heeft afgespeeld.

Hitchcock schuwt niet om de eventuele morele consequenties van het voyeurisme aan te duiden in de film. Meerdere keren wordt Jeffs (Stewart) voyeurisme, dat op een gegeven ogenblik obsessieve vormen dreigt te krijgen, bekritiseerd door Lisa (Grace Kelly), zijn vriend de Doyle (Wendel Corey) en zijn verpleegster Stella (Thelma Ritter). Het is vooral de inbreuk op de privacy die het meeste opgang doet in Rear Window. Door zijn obsessie lijkt Jeff te vergeten dat er zoiets als recht op privacy bestaat.

Men kan zich afvragen of Rear Window als een thriller geclassificeerd kan worden. Hoewel Hitchcock op bepaalde momenten, zeker tegen het einde toe, de spanning laat toenemen, is deze toch ondergeschikt aan de het voyeurisme en het subjectieve perspectief welke naast de later besproken verhouding tussen Lisa en Jefferies de hoofdelementen van de film zijn.

Het knappe van Rear Window is dat het in feite een ensemble stuk is dat zich afspeelt op een van de grootste decors ooit gemaakt en die zich slechts in één kamer afspeelt, waarbij de hoofdrol wordt gespeeld door een personage dat in het gips zit. Voor Hitchcock was dit niet de eerste keer dat hij gesloten ensemble stukken regisseerde. Reeds in Lifeboat (1944) en Rope (1948, eveneens met James Stewart), slaagde hij er goed in de hele film op een locatie te laten afspelen. Het belangrijkste verschil tussen Rear Window en de twee andere films is dat hij er hier in slaagt een hele geloofwaardige wereld die zich buiten de kamer om afspeelt te creëren. In Rear Window krijg je echt het gevoel dat er een hele buurt zo niet een hele stad bestaat buiten die kamer en binnentuin om; dit is iets dat vooral wordt versterkt door de buitengeluiden waar in deze film effectief gebruikt wordt van gemaakt.

De samenwerking tussen Bernard Hermann en Hitchcock wordt terecht vaak geroemd want de prachtige muziek die Hermann componeerde voor bijvoorbeeld Vertigo, The Man Who Knew Too Much (1956) en North By Northwest geven die films een extra sfeer en lading. Het is daarom jammer dat Hitchcock samenwerking met Franz Waxman nogal eens wordt vergeten, want ook Waxman slaagde er in Rear Window in een extra dimensie toe te voegen aan de film. Hitcock had voor Rear Window al twee keer eerder gebruikt van de talenten van Waxman, de eerste keer in zijn Hollywood-debuut Rebecca in 1940 en de tweede keer in Suspicion (1941).

We kunnen gerust stellen dat het Waxmans openingsthema van de film een gewaagd stukje is: jazz van verschillende componisten gemengd stadsgeluiden alsof de stedelijke setting meteen duidelijk moet worden gemaakt. De ontwikkelingen en drama in de film worden als het ware geaccentueerd door een van de buren die Jeff gemakshalve maar de "Componist" heeft genoemd, regelmatig horen we flarden van de worstelende componist door de binnentuin vliegen. De Componist is bezig met een muziekstuk dat zich steeds verder ontwikkeld naarmate de film steeds verder vordert tot de laatste scene in de film aan toe als we erachter komen wat de naam van het muziekstuk is.

Een ander nog niet genoemd belangrijk element in Rear Window is de zich ontwikkelende verhouding tussen Jeff, die op een briljante wijze in een korte schot aan het begin van de film aan ons wordt geïntroduceerd, en Lisa, die eveneens op een prachtige wijze aan ons wordt voorgesteld. Waar in het begin Jeff grote twijfels heeft over zijn relatie met Lisa, verandert gaandeweg het drama Jeff's houding ten opzichte van Lisa zich van twijfel tot bewondering en zelfs trots.

Beide acteurs spelen hun rol tot in de puntjes perfect en met recht wordt wel gezegd dat Grace Kelly in Rear Window het beste tot haar recht kwam. Dit was na Dial M for Murder (1954) haar tweede film onder regie van Hitchcock, en waar ze in die film volgens alle getuigenissen wat stijfjes overkwam, is ze zichtbaar in controle over en op haar gemak in haar personage Lisa Freemont. Voor James Stewart was dit eveneens de tweede film onder regie van Hitchcock, zij het dat Rope al weer zes jaar geleden was en het is moeilijk iemand anders voor te stellen in de rol van L.B. Jefferies.

Geen recensie over deze film zou compleet zijn zonder de prachtige prestaties van Thelma Ritter als Stella de verpleegster. Haar scherpe humor en inzicht in mensen zorgen ervoor dat de film regelmatig van humor wordt voorzien zonder dat dit geforceerd overkomt.

De bijrollen van de overburen zijn een unicum te noemen en een belangrijk element in dit ensemble stuk, met name Judith Evelyn in de rol van miss Lonely Harts levert een topprestatie. De overburen zorgen ervoor dat de wereld van Rear Window een levendige is, ook al is het een ensemble stuk dat zich in één kamer afspeelt.

Een rol die natuurlijk niet vergeten mag worden is die van Raymond Burr als Lars Thorwalt, de door Jeff begluurde buurman. Hitchcock slaagde er altijd in om de kijker sympathie te laten opbrengen voor de schurk of moordenaar. Dit is al te zien in Notorious waar de door Claude Reins gespeelde Sebastian veel sympathie opwekt, maar ook voor Bruno in Strangers On a Train en dit zou Hitchcock tot een hoogtepunt brengen in Norman Bates in Psycho. Ook Burr slaagt erin zijn personage, ook al zien we hem merendeels vanuit de verte, sympathieke kenmerken te geven, wat een extra laag aan het personage maar ook de flim toevoegt.

Rear Window is ook de eerste film voor Hitchcock van screenwriter John Michael Hayes wier radiowerk veel indruk had gemaakt op Hitchcock. De stijl van Hayes paste perfect bij die van Hitchcock en Rear Window was het begin van een succesvolle samenwerking die tot The Man Who Knew Too Much zou voortduren.

In Rear Window slaagt Hitchcock er heel goed in om een levendige wereld te creëren waarin men als kijker door het subjectieve perspectief betrokken raakt bij het voyeurisme van de personages maar ons toch laat nadenken over de eventuele consequenties daarvan. De film rust daarnaast ook nog eens op een ijzersterk script van Hayes en het puike acteerwerk van alle spelers. Rear Window is geen film die je moet gaan kijken met het idee een spannende thriller te gaan zien, zij het dat er wel spannende momenten inzitten, maar eerder vanuit het idee een prachtig ensemble stuk in een levendige en reusachtig decor te gaan zien waarin het subjectieve perspectief en het voyeurisme en de zich ontwikkelende verhouding tussen twee mensen de belangrijkste kenmerken zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:33 uur

geplaatst: vandaag om 22:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.