Rear Window (1954)

Gisteren herkeken en dan vallen wat zaken op:

-Allereerst dat de sfeer me nog steeds zeer beviel;
-Dat de spannende delen best spanend waren (zelfs met voorkennis over de gebeurtenissen);
-Dat het toch eigenlijk wel een knap gemaakte film is;
-maar dat de poging om de kijker in verwarring te brengen over of de buurman zijn vrouw nou wel of iet heeft vermoord niet slaagt. Ik bleef constant overtuigd van zijn schuld. En dat was volgens mij 'den Cock' zijn bedoeling niet.

Al met al beoordeel ik dit dus als een prettig vormgegeven film waarin het plot net wat beter kon zijn uitgewerkt. Score blijft gehandhaaft.

Bij mij werd de film bij de tweede kijkbeurt beter. Vaak helpt het als ik al weet wat er staat te gebeuren, dan zit ik daar vaak met spanning op te wachten, terwijl ik bij een eerste kijkbeurt vaak benieuwd ben of ik iets wel of niet spannend vind. Vraag me niet waarom .

Bizar.. er staat 0,0 op IMDB .. Foutje neem ik aan? Het is in ieder geval een 8,7 daar.

Vond het een sterke film.. Het is mooi om te zien hoeveel camerabeweging er al in de films van Hitchcock zat. Het verhaal is daarnaast sterk en erg pakkend. De cast is prima met James Stewart als uitblinker.

4,0*

Een pareltje van Hitchcock...

Ondanks dat er niet zo gek veel gebeurt in de film, vliegt de film voorbij alsof hij maar een uur duurt. Dit is ongetwijfeld te wijten aan het intrigerende en mysterieuze verhaal. Je begint zelf mee te denken met het hoofdpersonage en je begint als het ware je eigen theorie te ontwikkelen. Ook zeer goed in deze film is natuurlijk de cast: Stewart en Kelly bewijzen dat ze uitstekend hun personage kunnen vertolken.

Zeer goede film.

Ik had een al een tijdje zin om nog eens een Hitchcock te kijken maar zat al eventjes in een vervelende filmdip waar ik nu eindelijk van verlost ben. Dus was het eens tijd om een bekende klassieker van deze boeiende regisseur te kijken.

Dit is de eerste keer dat ik de befaamde Grace Kelly zag in een film. Wat een charmante dame was dat seg, echt leuk om te zien. Iedereen doet het goed in deze film dus over de acteerprestaties valt niet niet veel te zeggen. De dialogen waren ook soms echt briljant.

Het verhaal was ook meer dan oké. Daar ben ik zelfs het meest tevreden over van deze film. Ben benieuwd naar meer van Hitchcock.

Deze staat terecht in de top 250

4.5*

Toch niet helemaal wat ik ervan had verwacht. North by Nortwest, maar vooral Psycho vond ik absolute meesterwerken van Hitchcock. Bij deze 2 films zat ik de hele tijd op het puntje van mijn stoel en dat was juist hetgeen ik bij Rear Window mistte.

Het eerste halfuur is niet meer dan wat gluren naar de buren, die overigens niet veel boeiends beleven. Zo maken we kennis met een eenzame vrouw, een knappe ballerina, een componist en nog wat andere banale personen. Interessant wordt de film pas wanneer er een geheimzinnige man met een koffer opduikt. Jefferies vermoedt dat zijn overbuur zijn vrouw heeft vermoord en probeert vanuit zijn rolstoel het mysterie op te lossen.

Het spijtige aan Rear Window is dat er weinig onvoorspelbaars gebeurt. Al wat werd vermoed, bleek op het einde ook zo te zijn. Thorwald die zijn vrouw heeft vermoord en kort daarna de hond, omdat die zat te snuffelen in het bloemenperk. Een mooie plottwist zou deze film niet hebben misstaan, want het concept op zich is wel leuk bedacht.

Ook qua spanning vond ik Rear Window een tegenvaller. Alfred Hitchcock staat dan wel bekend als de “Master of Suspense”, maar bij deze film zat ik nooit op het puntje van mijn stoel, uitgezonderd het laatste kwartier. De scène waar Lisa inbreekt bij Thorwald is de enige spannende scène, maar dan ook wel een erg sterke scène. Die scène deed me sterk terugdenken aan de douchescène uit Psycho qua camerawerk. Als kijker zien we wel dat het gevaar afkomt, met name Thorwald, maar Lisa weet van niets en zoekt nog even verder naar bewijsmateriaal. Die scène is prachtig in beeld gebracht, maar dat is dan ook de enige scène waar de genialiteit van Hitchcock te zien is.

James Stewart zet een goede rol neer, ondanks dat hij heel de film lang in zijn rolstoel gekluisterd zat. Toch is het vooral Grace Kelly die schittert als Lisa, de vriendin van Jefferies. Wat is ze toch een lust voor het oog zeg. In het begin hield ze zich nog wat afzijdig wat betreft het hele moordmysterie, maar naar gelang de film vordert, neemt haar interesse toe en begint ze ook meer en meer risico’s te nemen. Ze weet de film echt een boost te geven, want anders had mijn score op een droge 2.5* blijven steken. Dankzij Grace Kelly geef ik Rear Window een volle ster meer.

Iets meer spanning en een goede plottwist en Rear Window had een dikke 5* gekregen, maar dat was juist wat ik mistte.

3.5*

Een van Hitchcock's betere films, waarin de spanning heel langzaam opgebouwd wordt. In het begin gebeurt er eigenlijk heel weinig, maar naar het einde toe wordt het steeds spannender.

goeie film, er gebeurt in het begin niet echt veel maar dat vond ik persoonlijk niet zo erg. naderhand komt er wel wat spanning in, maar voor mij is dit meer een film die lekker weg kijkt.

vind het verhaal goed, acteerwerk was goed. enige min puntje vind ik dat de film best voorspelbaar is. maar wat ik al zei, het kijkt lekker weg. 4 sterren

De tijd ver vooruit.

In één woord geweldig. Alles klopt hier, beeld, dialoog, camerawerk. Als je van films houdt waar de spanning tot stand komt vanwege het script dan moet je bij Hitchcock zijn! James Stewart en Grace Kelly (lijkt wel Marlyn Monroe) acteren met een hoofdletter A. De film is lichtelijk gebaseerd op een voyeuristisch thema, gluren naar de buren. Deze krijgt echter een wending van paranoia en 'suggestief' geweld waardoor de film ontaard in een regelrechte spannende thriller. De film was echter zijn tijd ver vooruit zoals vanaf de jaren 80 en later zal blijken, toen er vele remakes of soortgelijke films werden uitgebracht. Net zoals in Vertigo is in deze film het camera werk van de hoogste buiten categorie. Brian de Palma werd bij het maken van Body Double geïnspireerd door Rear Window en Christopher Reeve (Superman) speelde in 1998 in de remake.

Een leuke film om weg te kijken, maar ik miste ook heel wat spanning. Na 60 minuten vond ik dat de film nog moest beginnen. Ik hoopte daarom ook op een twist in het verhaal, maar helaas. Ik vind de film zijn tijd zeker vooruit en persoonlijk vind ik de muziek en de personages erg leuk.

Ik neem aan dat je met ‘de basis’ refereert aan het moordmysterie? Wat vind je er precies pover aan? Oke, Thorwald is onachtzaam (al kan hij ook niet weten dat er iemand met een telelens zit mee te gluren), maar hij lijkt me überhaupt geen moordenaar pur sang. Het is een doorsnee man in een ‘normaal’ huwelijk en lijkt zijn vrouw te vermoorden in paniekaanval nadat hij is betrapt. Zijn onkundigheid lijkt me in ieder geval niet onlogisch en makkelijk te verklaren. Ook de knullige confrontatie tussen Jeff en Thorwald is in dat licht niet zo vreemd. Volgens mij vraagt Thorwald in de deuropening nog iets in the trant van ‘what do you want from me?’; niet bepaald typisch voor een vastberaden moordenaar.



Wanneer je je puur blind staart op het moordmysterie kan ik begrijpen dat de film tegenvalt, maar in essentie draait de film daar ook niet om denk ik (o.a. gezien het feit dat de eindscene zich focust op de relatie tussen Jeff en Lisa i.p.v. de afwikkeling van de moordzaak; iets waar – als het mysterie centraal had gestaan – waarschijnlijk wel de nadruk op had gelegen). De film is bovenal een studie naar voyeurisme en de relatie tussen Jeff en Lisa of breder genomen: relaties/huwelijken in het algemeen. De opvattingen over voyeurisme zijn misschien gedateerd en ik had die hele expliciete morele vraag ook liever achterwege gelaten gezien, maar het uitgangspunt is interessant: man heeft moeite zich bloot te geven,wordt vervolgens door omstandigheden min of meer gedwongen geconfronteerd met zijn eigen relatie (het is nu eenmaal een fotograaf: die luisteren niet; die kijken) en komt, middels een letterlijke raamvertelling vol niet altijd even subtiele parallellen met zijn eigen situatie, weer dichter bij zijn vriendin te staan. Weliswaar met een gebroken been erbij, maar een gebroken hart minder. Voor geïnteresseerden: lees ‘The Well-Made Film’van John Fawell voor een uitgebreide analyse. Ik denk eerder dat het moordmysterie ‘de opvulling’ is, niet andersom (al denk ik dat je helemaal niet in termen van ‘opvulling’ moet denken).

Vind dit een zeer matige film, het verhaal is ok maar wat langdradig, en ik vind Grace Kelly een saaie actrice.

Na Psycho, The Birds en North by Northwest heb ik gisteravond deze ook maar even opgezet. De eerste drie Hitchcockfilms wisten mij zeker te boeien dankzij een bepaald element: de sfeer in Psycho en The Birds was erg sterk en North by Northwest had weer een memorabele soundtrack. Laatst genoemde vond ik ondanks de mooie beelden en het ingewikkelde plot toch wat aan de lange kant. De twee horrorfilms zijn nog steeds memorabel maar de dat speciale gevoel blijft weg bij elke kijkbeurt. Je weet wel, dat gevoel dat je krijgt als je weet dat de film in kwestie op je lijst van favoriete films komt te staan. Bij Rear Window had ik dat vreemd genoeg ineens wel. Op een gegeven moment dacht ik haast mee met Jefferies en de muziek en activiteit in de appartementen om hem heen gaf de film haast een spookachtig en vooral een mysterieus sfeertje. Alsof hij naar een show aan 't kijken was met levende wassenbeelden. En ik neem aan dat Hitchcock de buurt en het gedrag van de bewoners juist zo realistisch mogelijk wilde maken terwijl je nog steeds voelt dat het een set is met mensen die iets te overdreven hun 'ding' doen. En juist daarom vind ik de sfeer zo geniaal en spannend. De hele film speelt af in dat kleine wereldje en het gaat nooit vervelen. Je raakt overal bij betrokken en weet precies hoe iedereen zijn leven leidt in zijn/haar appartement. Echt geniaal! Van mij krijgt de film sowieso een dikke 4.

Vermakelijk, maar helaas een stuk minder intrigerend dan Strangers on a Train. Ondanks de locatie blijft de film redelijk boeiend maar toch had ik (veel) meer mysterie verwacht. Echt meegezogen in het plot werd ik niet en daar ligt toch wel de essentie van de film.

3*

Geweldige en zeer typische Hitchcock.

Elke keer als ik Rear Window zie geniet ik weer met volle teugen. Werkelijk alles klopt in deze film. Hitchcock, James Stewart en Grace Kelly weten een geweldige beklemmende sfeer neer te zetten. Op momenten zit je op het puntje van de stoel van de spanning, na een poosje heb jezelf je been gebroken en zit jezelf in die kamer met een verrekijker. Je leeft mee, je vraagt je af wat er allemaal aan de overkant gebeurt en maakt je er ook echt druk om dat niemand je gelooft. Dat weet Hitchcock hier neer te zetten en dat maakt deze film zo speciaal en zo sterk. Het filmen vanuit één kamer is ook echt geweldig. Met zo’n beperkte is er meer dan het maximale uit gehaald. Daarnaast tillen James Stewart en Grace Kelly het met een geweldig acteren naar een groots niveau. Drie keer chapeau voor Rear Window en uiteraard de volle vijf sterren.

En nog steeds kan ik maar niet wennen aan de filmische opvattingen van Hitchcock. Wat heeft de man eigenlijk zo groot gemaakt? Ik kan mijn vinger er in elk geval niet achter krijgen. Hoewel het verhaal sterk wordt opgebouwd, de dialogen in essentie nergens over gaan maar op de een of andere manier toch interesse opwekken door de manier waarop het gebracht wordt (wat op zich ook een hele prestatie is) en ook de cast behoorlijk wat in de melk te brokkelen heeft, had ik nergens van: wat maakt dit nu zo speciaal? Cinematografisch hangt er een soort gelatenheid over de prent heen, want de opgebouwde spanning bereikt niet die climax die Hitchcock voor ogen heeft gehad, althans zo lijkt het. Nee, ook deze exercitie is niet geworden wat ik ervan verwacht had, maar misschien ben ik gewoon wel niet geschikt voor Hitchcock. Al met al toch nog een voldoende.

Kijk gewoon de 10 voornaamste Hitchcocks eens (de 10 hitchcocks uit de top250 van IMDb). Dan heb je een beter zicht op hem.

Ik vond 'm toch tegen vallen,wel goed gespeeld,ik had wel enkele schrikmomenten verwacht,

Onlangs weer gekeken, en wat een belefenis wederom. Ik vind het ongelooflijk hoe zo'n relatief simpele film, opgenomen op één set, zo kan boeien. Het verhaal sleept je helemaal mee en het is dat Hitchcockiaanse sfeertje dat je nergens anders kunt vinden. Een bizarre mix van humor en een bepaalde norisgheid maken van het karakter Jeff een uiterst boeiend figuur. Over de hele film hangt ook een deken van burgerlijkheid, iets dat verre van vervelend is (vreemd genoeg). Het zorgt er voor dat je je helemaal inleeft in Jeff en zijn hersenspinsels en die (onderhuidse) spanning meebeleeft. Het had bij wijze van spreke ook in je eigen buurt kunnen gebeuren. Voor mij persoonlijk een van de beste films van Hitchcock en nog steeds een film met een sfeer en uitsraling die weinig is geëvenaard. Top.

Rear Window Timelapse by Jeff Desom

Op zich wel een heel sterke film waar zo weinig in voorkomt. Maar het summer in the city sfeertje en dat lekkere buurtje maken de film gewoon erg goed.

Wat een verrassing zo'n oude Hitchcock! Het is bijzonder hoe subtiel er gedurende de hele film bijna onderhuids naar de climax wordt toegewerkt. Van spanning is nauwelijks sprake maar omdat de aanloop zo goed is en je compleet in het verhaal wordt gezogen en met de personages mee gaat leven is de finale om in te lijsten. De set is mooi nagebouwd trouwens.

Wat een saai filmpje dat jammer genoeg nergens spannend werd.

Erg langdradig ook, had echt moeite met hem uit te kijken...

Geef mij dan maar Disturbia waar de spanning mooi wordt opgebouwd.

Wat een vergelijking weer.

Zo raar is die vergelijking niet.

Nee misschien ook niet, er zit maar 53 jaar tussen.

Ja, en?

Inderdaad, helemaal niets raar aan die vergelijking.

Ik vind de film niet goed en de liefhebbers moeten weer wat commentaar hebben...

Haha, ik ben niet eens een liefhebber van deze film, ik zou eigenlijk niet weten wat hij in de toplijst doet. En ja er zijn wel meer oude films die langdradig, saai en weinig spannend zijn. Dus je vergelijkt maar een eind weg.

Zeur er dan ook niet over.