Rear Window (1954)

Toch wel een hele aparte beleving om deze klassieker in de bioscoop te zien, al vond ik de film in tegenstelling tot de blu-ray niet haarscherp van kwaliteit maar dit heeft misschien wel weer zijn charmes.
Helaas had ik een vriend mee gevraagd die niet zo klassieker fan is, na het einde van de film zei hij ook wel dat de ontknoping redelijk voorspelbaar was maar daarbij miste hij de heerlijke warme sfeer die deze film uitstraalt.
Het is nog steeds niet mijn favoriete Hitchcock film, maar Grace Kelly was een ongelofelijke sexy en charmante verschijning! 6 jaar geleden toen ik deze film keek was mij haar rol niet zo bijgebleven maar damn wat heeft Hitchcock een goede keuze gemaakt om haar tegenover Stewart te zetten!
Het staat zonder twijfel vast dat ik meer wil gaan zien van Grace, wauw wat een betoverende vrouw waar ik echt verliefd op zou kunnen worden!
Hier en daar voelt de film een tikkeltje sloom aan, dit was ongetwijfeld misschien deels ook wel de bedoeling van Hitchcock. We zien bijvoorbeeld het hondje tal van keren met het mandje omlaag gaan en de lekkere overbuurvrouw haar dansje doen maar dit heeft Hitchcock (denk ik) vooral gedaan om het kleine saaie wereldje waar Stewart noodgedwongen in gevangen zat te tonen aan de kijkers.,
De sfeer, het acteren en het mysterieuze randje maken deze film een terechte klassieker, de ontknoping is niet super verrassend,(behalve dan dat Stewart uit het raam viel natuurlijk) maar het is daarbij ook een film uit 54, dus inmiddels 60 jaren oud!

Nogmaals, Stewart heb ik altijd al een fantastische acteur gevonden, maar het is Grace Kelly die Rear Window net dat tikkeltje beter maakt..

Van 3,5 naar een 4, en dat grotendeels door Grace Kelly!

Na een week bedenktijd zet ik mijn stem toch maar weer terug op een 3,5. Ja de sfeer is warm en uitnodigend en Grace Kelly is geweldig en een pracht van een vrouw om te zien, maar tegelijkertijd liggen Hitchcock films zoals Psycho & North By Northwest mij meer. Dit is en blijft een klassieker die zeer de moeite waard blijft zonder twijfel, de warme jaren 50 sfeer vind ik fijn in films.

Zeer gedateerd, futloos filmpje.

Helaas wordt er nergens echt spanning opgebouwd, zitten er gewoon versprekingen in de film en zijn sommige shots zeer lelijk.

Niet te veel tijd aan spenderen aan deze.... Snel verder...

Geweldige film.

Geniaal concept, zeer goed acteerwerk, prachtige decors en natuurlijk een goed verhaal.

Nauwelijks gedateerd.

Rear Window vind ik een aardige film.

Ik moet wel toegeven dat ik de film een lange zit vond. Het idee is goed bedacht. Een man zit door een gebroken been in zijn rolstoel. Om zijn tijd te doden tuurt hij vanuit zijn raam naar zijn buren. Hij vind dat zijn overbuurman zich raar gedraagt. Misschien heeft de overbuurman zijn vrouw wel vermoord...... Hij gaat op onderzoek uit....

Echt spannend word de film pas in het laatste kwartier. Maar op dat kwartier na is de film niet echt spannend te noemen. Dit betekent niet ik de rest van de film niet het kijken waard vond. Het is wel interessant om te zien hoe Jefferies zijn buren vanuit zijn raam in de gaten houdt. Het levert een aantal mooie beelden op. Het camera werk in deze film is dan ook erg goed. Ook het acteerwerk in deze film is erg sterk. James Stewart als Jefferies acteert goed. Maar het beste acteerwerk komt van Grace Kelly als Lisa. Kelly zet in de film een leuke rol neer. De scenes tussen Lisa en Jefferies zijn ook wel interessant om te zien. Dit komt vooral omdat de chemie tussen Stewart en Kelly erg goed is. De dialogen tussen die twee zijn ook wel grappig te noemen. Ook de rest van de cast acteert in deze film goed.

De film heeft ook wel een aparte sfeer. Het heeft toch wel iets dat een film twee uur op dezelfde locatie afspeelt. Dat gegluur van Jefferies naar zijn buren heeft door het goede camera werk en door de aankleding iets sfeervols. Het is dan ook de sfeer wat de film de moeite waard maakt om te kijken. Maar spannend is de film op de laatste 15 na minuten niet te noemen. Ik vond deze film eerlijk gezegd toch wel behoorlijk langdradig en soms ook wel saai. Deze film had echt wel wat meer vaart en spanning mogen hebben.

Al met al is dit niet een slechte film te noemen, maar van de Master of suspense verwacht ik eerlijk gezegd toch wel wat beters.

3 sterren voor deze film.

Het is natuurlijk wel een béétje gedateerd, maar nog steeds hartstikke spannend!

Soms wens ik mezelf een gebroken been toe en dan wil ik ook alle buren hier in de gaten houden.. Ik weet haast wel zeker dat er dan een moordenaar tussen hen bevindt..

Ik denk eigenlijk dat deze film naast Psycho mijn favoriete Hitchcock is.
Deze film heeft een lekker simpel verhaaltje, er zit humor in, het is prachtig in beeld gebracht . . . Het verhaal is in het begin misschien een beetje traag, maar ja... het is dan ook een wat oudere film.
(Het is wat dat betreft inderdaad een béétje gedateerd, dray )
En deze film heeft die soort spanning die ik Q & Q-spanning noem (inderdaad vernoemd naar die geweldige jeugdserie uit de jaren 70): geen spanning door spectaculaire achtervolgingsscènes met exploderende vrachtauto's op de achtergrond of zoiets. Nee, gewoon simpele spanning doordat ze bijvoorbeeld de slechterik spioneren en bijna gesnapt worden. (Neem nou die scène waarbij Jefferies alleen in zijn pikdonkere kamer achterblijft, en je voetstappen hoort op de gang.)

Dat soort scènes maken deze film zo'n juweeltje. Zulke juweeltjes maken ze tegenwoordig niet meer zo veel...

Veel te veel dialoog en veel te weinig spanning in deze oude Hitchcock film.

Niet echt mijn ding.

Weet je wat ik nou echt het leuke vind aan deze film? De man zit in zijn rolstoel gekluisterd, in zijn kamer. Hij kan niet weg zonder hulp. En het is de vrouw in het verhaal die de vrijheid heeft om te gaan en te komen wanneer zij dat wil. Dat is wel een ommekeer van de rollen, in films van die tijd. De actieve rol was altijd voor de mannen en de vrouwen waren alleen eye-candy, comic relief of romantische interesse zonder persoonlijkheid.

De reden dat we deze film weer eens keken was omdat we ergens in zo;n 13 in dozijn kinderserie van nick of disney een scene zagen van een jongetje in een roltoel met een camera. Duidelijke wijzing naar Rear Window. Het maakt dus echt deel uit van pop culture, en alleen daarom is het het waard om gezien te worden.

Rear Window is een heerlijk film. Keer of drie gezien nu, en eerste keer was in de bios jaar of tien terug.

Beviel mij ook uitstekend. In de bios gezien met live muziek

PS: Alleen jij mag Tedje zeggen.

"A murderer would never parade his crime in front of an open window."

Mijn derde Hitchcock alweer. Kreeg aanvankelijk steeds hogere verwachtingen maar vond de film uiteindelijk toch wat minder als Psycho en Vertigo.

Een fotograaf zit dag in dag uit door zijn raam te kijken naar waar zijn buren allemaal mee bezig zijn. Door zijn gebroken been kan hij namelijk nergens heen en de buren begluren, zo ontdekt hij al snel, kan een erg spannende bezigheid zijn. Op een gegeven moment vermoed hij namelijk dat een van zijn buren een moord heeft gepleegd, maar in het begin wil niemand hem geloven...

Waar ik me bij eerdere Hitchcock films al heb uitgesproken over de studio opnames... Nou, hier is dus de hele film compleet in een studio opgenomen. En dat is te zien, ook door de nogal simpele technicolor kleuren oogde het appartementencomplex enorm onrealistisch. Om nog niet te spreken over het feit dat de bewoners allemaal keurig in het zicht blijven en de gekste dingen doen voor het oog van de over-/achterburen. Het acteerwerk aan de andere kant was dan wel best goed, van de belangrijkste rollen in ieder geval. James Stewart was een prima hoofdpersoon (al was hij in Vertigo net wat beter) maar ik vond Raymond Burr het beste als de overbuurman (door die confrontatie-scène).

Erg weinig muziek dit keer, we horen eigenlijk alleen wat als een buurman de radio opzet of een liedje speelt op de piano. Sowieso kan Franz Waxman niet tippen aan Bernard Herrmann, die later de muziek maakte voor enkele van Hitchcock's films.

Omdat alles eigenlijk in een studio is opgenomen (en dan ook nog vanuit slechts een 'appartement') zijn de camerahoeken niet al te spannend. Vond het ook een beetje schokkerig opgenomen af en toe, er had veel meer geëxperimenteerd mogen worden.

Dat allemaal gezegd hebbende vond ik het verhaal wel goed geschreven. Op een gegeven moment word het allemaal ook best wel spannend. Jammer genoeg voelt het einde een beetje gehaast aan.

Al met al, een prima film van Hitchcock.

De opnametechniek was vrij bijzonder te noemen. Hele lange shots zonder noemenswaardige montage. Het leek bijna wel de verfilming van een toneelstuk.

Ik vind dit beslist één van de betere films van Hitchcock. De sfeer is steeds geladen en broeierig. De opbouw van het verhaal komt logisch en spannend over. Hoofdrolspeler Raymond Burr zou later een nog veel grotere bekendheid krijgen in z'n rol van advocaat Perry Mason.

Rear Window

Volgens de velen gezien als de beste Hitchcock. Aangezien de films van Hitchcock altijd vergeleken worden, kan ik dan ook zeggen dat ik dit niet zijn beste werk vind. Psycho is voor mij het hoogtepunt (tot nu toe)! Wel vind ik het erg knap dat je van nota bene een achtergedeelte van een straat namaakt (de film is praktisch in een studio opgenomen) de kijker toch vanaf het begint tot eind weet te boeien. Met dank aan het camerawerk, die voornamelijk uit het oogpunt van Jeffries filmt.

Het verhaal is eigenlijk ook geniaal. Simpel, maar toch origineel voor in die tijd. James Stewart en Grace Kelly zijn goed gecast en vormen samen een mooi duo op het witte doek. Wel moet ik erbij zeggen dat het acteerwerk soms té gemaakt was. Niet altijd dus ook overtuigend. Wat ik al eerder aangaf, zo knap vind ik het dat een studiofilm weet te boeien, maar ook zo vind ik het jammer dat het soms duidelijk zichtbaar is dat de film zich niet op/in een echte straat/achtertuin afspeelt. Een ander klein minpuntje is toch ook wel dat de film spannender had gekund. Eigenlijk kent de film maar een korte hoogtepunt. Dan zijn we alweer op de laatste vijf minuten van de film beland. De climax had dus ook wel wat langer mogen duren. Het loopt allemaal vrij vlot af en ja de film is toch ook wel voorspelbaar. Ik had toch wel iets onverwachts verwacht in de film, wat de kijker (die de film uiteraard voor de eerste keer ziet) totaal niet verwacht. Tot slot vond ik het ook zo gemaakt, dat (bijna) iedereen niet alleen de gordijnen open heeft staan, maar zelfs zijn/haar raam. Het is mij allemaal te 'geregisseerd', waardoor ik de film niet meer dan een 3,5 ster kan geven.

Maar goed. Het blijft natuurlijk een film die al meer dan 60 jaar oud is. De film is zeker sfeervol en wat ik al aangaf boeiend. Hitchock is ook, zoals altijd, even te zien in de film. Iets beter als Vertigo, en op naar North by Northwest, die ik binnenkort ga zien!

Daar heb je wel een punt en zo is het ook. Er was inderdaad een hittegolf gaande. Ja, er is zeker nagedacht daarover en het is ook briljant! Het kan zo maar zijn, dat ik de film bij 2de kijkbeurt (nog) meer ga waarderen.

Een goede mysterie/thriller film...

Leuk en prima verhaal...

Ouderwetse opname...

Af en toe te snel camerabeweging...

Klassieke geluid (geen DD)...

Goed kwaliteit breedbeeld (geen HD)...

Fantastische film van Hitchkock. Bij deze zit ik op het puntje van mijn stoel, en de sfeer is ook echt ongeevenaard. Voor mij verreweg zijn beste film ooit wat mij betreft!!

Best goed, maar niet geweldig. Vooral de eerste 3 kwartier zijn behoorlijk saai, en ook daarna kabbelt het maar wat voort, met weinig hoogtepunten. Het einde daarentegen maakt een hoop goed. Toch vond ik Vertigo een stuk beter.

Een raamvertelling in de letterlijke en figuurlijke zin. L. B. Jefferies (James Stewart) is de passiefste held ooit in een thriller. Als een gluurder volgt hij het dagelijkse leven van z'n nietsvermoedende overburen. Het doet denken aan het mozaïekscherm van vroeger op de kabeltelevisie. Tegelijk kijken wij naar Jefferies en gluren we met hem mee. Eén keer krijgen we meer te zien dan hij, namelijk wanneer hij in slaap valt.

De twee vrouwen zijn toegevoegd om dialoog en toch enige actie in te bouwen. Lisa (Grace Kelly) zou deels gebaseerd zijn op de vrouw van scenarist John Michael Hayes. Verpleegster Stella (Thelma Ritter) neemt geen blad voor de mond en zorgt voor een komische noot.

Van één overbuur hebben ze een liedjesschrijver gemaakt, waardoor meteen achtergrondmuziek voorzien is. Kleine pantomimes zijn ingebouwd, met het contrast tussen de populaire Miss Torso en de onpopulaire Miss Lonelyheart. Het hondje raakt bij de hoofdplot betrokken.

Na de climax met de verblindende lichtflitsen volgt een pointe: Jefferies zal nog eens zeven weken in het gips moeten. Dit blijft een van de toppers van Hitchcock omdat hij spanning en dreigend gevaar met grappige en ontroerende momenten weet te combineren en omdat het een staaltje is van een visuele vertelstijl die de kijker bij het verhaal betrekt.

Net Rear Window gezien, mijn vijfde Hitchcock. De verwachtingen waren bij deze erg hoog, maar het is niet mijn favoriete Hitchcock. De film is de gehele speelduur erg boeiend, maar ik mis wel een bepaalde spanning en die komt eigenlijk pas het laatste gedeelte. James Stewart speelt een prima hoofdrol en Grace Kelly is betoverend, jammer eigenlijk dat ze maar zo'n korte carrière had als actrice. Ik geef de film 3,5*, niet slecht maar Rear Window haalt voor mij niet het niveau van Psycho en Dial M For Murder. Ik vind hem ongeveer gelijk aan de andere twee Hitchcock's die ik heb gezien, Rope en The Birds (al zullen de meeste die wel minder vinden, ik vond die erg tof).

Nu vijf Hitchcock's gezien te hebben heb ik twee keer 4 sterren gegeven en drie keer 3,5 sterren. Ik verwacht in elk geval nog erg veel van Vertigo en North By Northwest.

Hey in plaats van deze Rear Window komt vanavond een 2Doc het leven voor de dood...

Dan komt hij zeker niet? (Vr13-05)

Nee, hij kwam idd niet meer op TV ivm het overlijden van Louis van Gasteren.

Pffff, Geef mij maar Disturbia

Geweldige film over een fotograaf die thuis zit met een gebroken been en niks anders te doen heeft dan uit het raam te gluren. Een uitstekende opbouw met tegen het einde een aantal spannende momenten (alhoewel er ook aardig wat humor in verwerkt zit). Niet alleen één van de mooiste sets ooit, maar zeker de best gebruikte set ooit. Een perfecte casting met James Stewart voorop. Een meesterwerk en klassieker ineen.

Hitchcock's 'Rear Window' is de ultieme voyeurs-film. James Stewart observeert met zijn telelens de hele buurt, maar kan zelf geen onderdeel van de actie worden. Daarvoor stuurt hij er een uiterst sensueel opererende prinses Gracia van Monaco op uit. Vanuit de regiestoel zien hij en wij het drama zich ontwikkelen, waarbij het goed opletten is voor de kleinste aanwijzingen.

“A murderer would never parade his crime in front of an open window.”

Intiem en ingenieus meesterwerk van Hitchcock. Rear Window laat zien wat er kan gebeuren als een regisseur een op het eerste gezicht simpel verhaal tot in de perfectie uitvoert. Een man gebonden aan een rolstoel denkt dat zijn overbuurman een moord heeft gepleegd en gaat samen met zijn vriendin en verzorgster op onderzoek uit. De film heeft een lange aanloop en veel mensen zullen het langdradig vinden, maar ik vond het uitermate sfeervol en ik heb genoten.

De manier waarop Hitchcock al die appartementen heeft vormgegeven (allemaal in een studio) is geweldig en ook de mensen hebben allemaal zo hun eigen sores. James Stewart vond ik in Vertigo een ietwat slome duikelaar maar hier laat hij zijn klasse zien. En tja, Grace Kelly… Wat een prachtige actrice en elke keer wanneer ze de deur van het appartement open doet wordt je weer opnieuw verliefd op haar. Wat een screen presence heeft die dame. En ze kan ook goed acteren en heeft een knetterende chemie met Stewart. De dialogen tussen beide zitten vol venijn en passie en beide acteurs weten de aandacht moeiteloos vast te houden. Als laatste nog een compliment voor de muziek. Veel schitterende pianomuziek die voor een mooie sfeer zorgt. Op het laatst wordt het echt spannend en Hitchcock toont hier andermaal aan waarom de titel “Master of Suspense” meer dan terecht is. Geweldige oude klassieker.