Rear Window (1954)

Dit pareltje verdiend alleen al een dikke score dankzij de scene waarin Grace Kelly haar entree maakt, hiervoor heb ik maar 1 woord: Wow!! Misschien wel het beste filmmoment uit de geschiedenis. Wat hierna allemaal kwam was ook allemaal meer dan goed enzo, maar daar is al zoveel over gezegd hier. Die ene scene....man, man, man....

Enfin enkele dagen nodig gehad om hiervan te bekomen, en toen begon het twijffelen, maar 5* sterren geven, eigenlijk voor 1 scene, dat gaat misschien ook weer wat ver dus ik hou het voorlopig op 4*.

Verhaal of film....?????

Sommige klassiekers worden overschat. Echter Rear Window is een briljante film ondanks zijn status van klassieker

Alfred Hitchcock's Rear Window is een geweldige, briljante film. Psycho blijft nog steeds veruit mijn favoriete Hitch, maar dit meesterwerk zit Norman aardig op de hielen.

Het coolste aspect van de hele film vond ik de prachtige set. Het zit vol leven en achter elk raam gebeurt er wel wat, en zelfs de straat in de achtergrond zit vol leven. Of het nou de voluptueuze ballerina is die zich het leven laat smaken of het stel dat hun hondje (mooi beestje) in een mandje laat zakken om in de tuin van de buurman zijn behoefte te doen: het voelt allemaal erg intiem aan, en het was erg leuk om samen met Stewart aapjes te kijken; naast hem heeft iedereen heeft een eigen verhaaltje waar we getuige van zijn.

Stewart is erg goed in deze film. Hij is vanwege zijn situatie erg nukkig; met het simpele gebruik van een paar foto's aan zijn muur begrijpen we dat hij een man van actie is die de hele wereld over gaat op zoek naar de ultieme foto, maar die door een ongeluk nu aan zijn rolstoel gekluisterd is. Je voelt zijn frustratie, maar toch blijft hij de hele tijd erg sympathiek, en hij is bij tijd en wijlen erg sarcastisch en geweldig grappig. Je voelt ook zeker met hem mee als hij hulpeloos moet toezien hoe anderen het vuile werk voor hem op moeten knappen; in die momenten is hij echt erg nerveus en kun je je als kijker echt met hem identificeren.

En degene die het vuile werk moet opknappen is de bloedmooie Grace Kelly. Ik overdrijf niet als ik zeg dat vanaf haar introductie als ze daar staat in haar fraaie jurk, ze de meest perfecte vrouw is die ik ooit in een film heb gezien. Je snapt het best wel als Stewart denkt dat ze te goed voor hem is; zowel qua uiterlijk als haar gedrag lijkt ze zo uit een sprookjesboek gestapt te zijn, en het is volledig gepast dat ze later een heuse prinses zou worden. Gelukkig blijft het niet bij gewoon mooi zijn, want naarmate de film vordert ontwikkelt ze zich tot slimme, dappere heldin.

De rest van de cast is ook erg sterk. Stewart's bijdehante verzorgster is één van de leukste elementen van Rear Window. Ze is erg rechttoe rechtaan en komt met wat hilarische opmerkingen op de proppen. Elk lid van de supporting cast is gewoon erg goed. De extra's die slechts op de achtergrond te zien zijn zijn zelfs goed ontwikkeld en leveren bovendien wat extra humor. Een perfect voorbeeld van perfecte casting. En natuurlijk kan een Hitchcock-cameo niet ontbreken.

Raymond Burr als de potentiële moordenaar zien we de grootste tijd van veraf, maar hij is op het laatst best indrukwekkend. De film laat erg lang in het midden of hij nou echt een moordenaar is of dat Stewart hem door zijn situatie gewoon zo wil zien. De spanning wordt mondjesmaat groter door het gebruik van red herrings en Stewart's verwoede pogingen om de waarheid te achterhalen. En dat de hele tijd vanuit zijn oogpunt, iets wat echt voor een groot deel van de intensiteit zorgt, omdat wij als kijker net zo hulpeloos zijn als hij.

Ik kon echt niet voorspellen hoe de film af ging lopen, en had af en toe echt het idee dat het allemaal één groot misverstand was. Helaas is de uitkomst iets simpeler dan gedacht en blijkt Stewart het bij het rechte eind te hebben. Aan de ene kant is dat jammer, maar aan de andere kant ook wel goed, want een ander einde was misschien een beetje een afknapper geweest. Nu was het gewoon een erg spannende ontknoping van een steeds spannender en steeds boeiender wordende film.

Lang geleden dat de magisch 5 nog eens in stemgedrag voorkwam, maar Rear Window verdient niet minder dan de volle mep van vijf glorieuze sterren: grappig, spannend, goed geacteerd en prachtig om naar te kijken, veel beter wordt het niet.

In een woord VRESELIJK. Een grote klucht. Het was zo ontzettend gemaakt. Het leek af en toe wel een stomme film, waarvan we op afstand konden zien aan gebaren wat er aan de hand was. Dan ook nog zowat de hele tijd die vreselijke muziek en ja hoor je kunt overal 100% naar binnen kijken. We zien een dode hond die duidelijk nep is. De val zag er ook al vreselijk nep uit. De film moet het hebben van de laatste zeg maar tien minuten. Twee punten voor Grace Kelly ...pfff zucht.

Tot nu toe de beste Hitchcock die ik gezien heb. Prima uitgewerkt de metafoor van alle verschillende "windows" als film/televisie.

Op het eind werd me ook duidelijk dat de Coen brothers voor No Country for Old men duidelijk inspiratie hebben opgedaan uit deze film. Of gewoon een leuke knipoog natuurlijk

Boneka, het gaat om meer dan alleen een 'nephond' en val. Deze film is van 1954! Kijk verder dan dit en je ziet een prachtige film.

Deze film is vooral onderhoudend door het acteerwerk, de sfeer en het tijdsbeeld. Maar de ontknoping vond ik wat flauw, en daarom geef ik ook niet meer dan een 3.5.

Vond hem bijzonder slecht. En oude films kunnen best goed zijn, maar dit is echt tenenkrommend.

Deze film heeft een bijzonder leuk concept, namelijk het kijken naar andere bewoners. Heel mooie film met een zeer goede sfeer. Qua muziek houd Hitch zich meer in dan bij Vertigo, waar de muziek veel spanning in de film geeft. Dat is een van de redenen waarom ik Vertigo waarschijnlijk wel beter vind. Maar allebei zijn grootse films.

Dit is natuurlijk een film die je in zijn tijd moet laten. Als je het gaat vergelijken met de laatste thrillers blijft er niet veel van over. Of toch wel?

Onzin. Spanning opbouwen is tijdloos, wat dat betreft evenaren ze het tegenwoordig juist niet

Inderdaad een goede spanningsopbouw wordt vandaag de dag vaak weggezet als traag en dus slecht.

Tja....eerst hier de recencies gelezen...Er wordt met 5 sterren gesmeten. Ik ga er helemaal voor zitten.....Tja. Beetje oubollig...gaaaap. Ben er niet kapot van,maar ik moet zeggen dat ik allergisch ben voor Stewart. (waar komt zijn stomme accent vandaan?) En tjonge ,jonge ,dat Grace Kelly , roem, het witte doek, Hollywood heeft ingeruild voor die pipo uit Monaco...Wat een vrouw,wat een actrice, wat een sensualiteit ( en ik houd niet van blond..lol) , daar kan die Novak uit Vertigo wat van leren, en ze heeft never nooit in haar schaduw kunnen staan.

Ik kan mij van de remake 98? , niets herinneren...vanavond even op YT kijken. Moeite waard moviegluurders?

Oh oke. Dus een thriller als the dark knight of Seven, waarbij je vanaf het begin achterin je stoel wordt gedrukt, heeft een mindere spanningsopbouw als deze.? Rear Window begint gewoon zeer traag met al dat gezeur over de relatie tussen stewart en kelly. Ik ben van mening dat dat soort gezeur vooraf in de topthrillers niet voorkomt. Dus bij een Seven of een The dark knight.

"The Dark Knight een top thriller". "Vanaf het begin af aan achter in je stoel worden gedrukt en spanningsopbouw"

Hoe moet ik op deze bullshit ooit serieus gaan antwoorden, je bent me er wel 1 hoor

Tja opzich vind ik het nog nieteens zo gek maargoed. Vind je niet dat het gezemel in het begin saai en niet spanning waardig is? Dat klopt toch wel of niet? Itt tot een the dark knight, of dan Seven waar het verhaal meteen op gang komt en geen onnodig gezwets aan bod is.

Kijk dan naar Sliver.........die staat niet hoog in de peilingen, maar hier zie je echt alles bij de buren. Blijf dat een lekker filmpje vinden.

Hee bedankt ga ik doen.

Eigenlijk is het zelfs zo dat ik deze film meer als kunst beschouw dan als thriller. Denk wel meerdere onder ons. Nog een reden waarom hij niet meer helemaal van deze tijd is. Beetje gedateerd dus.

Ik wil me er niet mee bemoeien, maar nu ik 't toch doe, zou ik willen opwerpen dat Hitchcock zijn verhalen (vaak) vanuit de belevingswereld van de hoofdpersoon uit de doeken doet. Bij Rear Window maakt ie het ons heel gemakkelijk omdat het hele verhaal vanuit de kamer van Jeffrey wordt getoond. Bovendien gaat 't bij Hitchcock niet alleen om het mysterie (de moord), maar vooral ook om de gemoedstoestand van de hoofdpersoon; zo twijfelt Jeffrey aan z'n relatie met de te perfecte Lisa. Tijdens hun gezamenlijke ontdekkingstocht, waarbij zij soms al te voortvarend te werk ging, ervaart Jeffrey de verborgen "talenten" van deze Lisa; toch niet zo perfect, maar wel moedig en begeesterd door 't mysterie, net als hij.

Tja, ik zou wensen dat er meer van dit soort meervoudig gelaagde trage films geschoten zouden worden ... mijn favoriet in deze moderne tijd, is naast de vanzelfsprekende David Lynch de misschien voor velen onbekende Russische regisseur Andrei Zvyagintsev, met o.a. zijn prachtig schilderachtige mysterieuze debuut Return. Ook de film vanuit de telefooncel met een geweldige rol van Colin Farrell mag gerekend worden tot het surplus van de claustrofobische psycho-thrillers.

Het is voor mij eigenlijk een beetje de vraag of Hitchcock er voldoende in slaagt de verschillende lagen – als die er zijn - in deze film tot een zinvol, organisch geheel aaneen te smeden. Wordt de mogelijke, onderliggende psychopathologie niet teveel verdoezeld door het entertainment aan de oppervlakte? Blijven die twee niet teveel los van elkaar?

Hoe zou deze film echt interessant kunnen zijn? Ik ga eens lekker psychologiseren.

Er is natuurlijk het verband tussen het beroep van Jefferies, zijn voyeurisme en zijn onvermogen tot actief optreden (waarnemen versus handelen). Hij zoekt om het verborgene te onthuld te zien, en zelf in het donker te blijven. Ja, okee, als een bioscoopganger.

Maar de crux van de film lijkt mij toch de relatie van Jefferies met Lisa.

Het is eigenlijk volkomen onduidelijk wat Lisa ziet in Jefferies; en dat maakt de aard van hun verhouding, waarin zij de vragende partij is, op zijn zachtst gezegd nogal merkwaardig. Om niet te zeggen nadrukkelijk ongeloofwaardig.

Wat moet een mooie, rijke jonge vrouw, een oppervlakkige fashion bimbo bovendien, from the upper side of town, met een veel oudere, knorrige zeurpiet uit een volksbuurt met geen cent te makken? Neemt Hitchcock ons met zijn schets van deze relatie niet grandioos in de maling?

Of moeten we geloven dat hij haar voor zich gewonnen heeft, na bijvoorbeeld – ik noem maar wat - ooit haar essentie gevangen te hebben met zijn camera, maar weet hij dat hun relatie tot mislukken is gedoemd? Zij, die nu volkomen transparant voor hem is (leuk, die scène met de lampen), terwijl hij juist leeft van het verborgene, waarin hij zijn interesse verliest zodra het onthuld is?

Twijfelachtig.

Iets meer aanknopingspunten heeft misschien de gedachte dat de bekekene die zijn blik beantwoordt, terugkijkt, hem vervult met angst.

Maar waarom zou Lisa zijn blik beantwoorden?

Zitten we hier soms te kijken naar een soort psychoseksuele wens-/angstdroom van de – regelmatig induttende – Jefferies, die wel voelt dat zijn verhouding met Lisa niet klopt? Misschien is die verhouding wel imaginair, of in werkelijkheid een relatie tussen stalker en gestalkte, of tussen een paperazzo en een celebrity. Of... tussen een cineast en zijn actrice.

Is er in dat verband soms een soort verborgen, omgekeerde connectie tussen deze relatie en die van de vermeende moordenaar en zijn.. aan bed gekluisterde vrouw? Dat juist Jefferies vreest dat aan zijn relatie met Lisa een einde komt? Of dat hij ontmaskerd wordt als...?

En is er nog een verband tussen deze relatie en de overige ‘tableaus’? Het onbekommerde exhibitionisme van de sexy ballerina, waar Jefferies maar al te graag naar kijkt, en Lisa, wier beroep het is om zich te laten bekijken? De melancholie van de componist en de angst van Jefferies? De fantasiewereld van ‘Miss Lonelyhearts’ en de fantasiewereld van Jefferies?

Is de muziek van de componist die Miss Lonelyhearts redt, de camera van Hitchcock, die ... Hitchcock redt?

Het lijkt wel of Hitchcock het hier – anders dan bij Vertigo – niet aangedurfd heeft om over de relatie tussen Lisa en Jefferies – die dus goedbeschouwd volkomen ongeloofwaardig is – ook binnen het kader van het verhaaltje twijfel te zaaien. Die relatie wordt op dat niveau nergens echt in vraag gesteld. Alsof Hitchcock zélf degene is die het verborgene wel wil onthullen, maar zelf in het donker wil blijven.

Terecht dat Hitchcock de belevingswereld van Lisa buitenbeschouwing laat. We mogen er naar raden vanuit het oogpunt (letterlijk) van Jeferies. De rest mag de toeschouwer helemaal zelf invullen, en de vraag lijkt gerechtvaardigd of al die tafereeltjes aan gene zijde de objectieve waarneembare werkelijkheid betreft, of misschien wel een nogal gekleurde vermenging is met dagdromen van de twijfelende hoofdpersoon, die daarmee zichzelf verschillende varianten en uitkomsten van een toekomstig huwelijk voorspiegelt.

Het ging me niet om de ‘belevingswereld van Lisa’, maar om een mogelijk perspectief van Jefferies op zijn relatie met Lisa. Maar je hebt op zichzelf wel gelijk, natuurlijk. Je moet uitgaan van de gegevens en het perspectief zoals de film die presenteert.

Maar, geprikkeld als ik was door de in mijn ogen nogal opmerkelijke relatie tussen die twee, en gezien de kennelijke preoccupatie van Hitchcock met de psychopathologische aspecten van de man-vrouw relatie, vroeg ik me af of er nog een diepere laag mogelijk was in deze film.

Het is goed mogelijk dat de relatie Lisa-Jefferies geïnspireerd is op de verhouding die actrice Ingrid Bergman had met de destijds beroemde oorlogsfotograaf Robert Capa. Bergman had wel zin in een huwelijk, maar Capa hield die boot nadrukkelijk af. Capa fotografeerde Bergman op de set van Notorious voor Life magazine. Het verhaal [pagina 8] gaat dat Hitchcock er met zijn pet niet bij kon “that the photographer would walk away from a woman about whom he himself [Hitchcock] could only fantasize”

Als bovenstaande klopt, kun je stellen dat Hitchcock voor Jefferies het ‘perspectief’ van Capa koos.

Maar wat als hij wat meer vanuit zijn eigen verbazing of ongeloof over (het verloop van) die relatie had ‘gefantaseerd’? Zijn fantasie (een relatie met een mooie, jonge vrouw) had laten botsen met de werkelijkheid (geobsedeerd zijn met een mooie, jonge vrouw)?

Dat had misschien een nog interessantere film opgeleverd. Dáárover heb ik hierboven dus zelf gefantaseerd.

Overigens was Capa twee jaar ouder dan Bergman. James Stewart was meer dan twintig jaar ouder dan Grace Kelly.

Rear Window is een pracht van een filmklassieker. Het is vooral de sfeer die er gedurende de hele film hangt die deze film, ondanks de soms hoog oplopende spanningen, erg vermakelijk maakt om naar te kijken. Je zit als kijker als het ware met de geweldig spelende James Stewart mee te kijken uit zijn raampje naar de buren en hebt daarbij eigenlijk een nog mooier uitzicht dan hij, dankzij de fijne en sfeervolle Technicolor-kleuren. Doordat de (huiskamer)sfeer door de mysterieuze praktijken aan de overzijde na verloop van tijd beetje bij beetje grimmiger wordt, hangt er bovendien een bepaalde spanning in de lucht die voor een heerlijke ontknoping zorgt, waardoor het van begin tot eind een genot is om naar te kijken.

Laatst was deze film vrijdagavond laat uitgezonden, ik heb hem opgenomen om eens later te zien. Dit vanavond gedaan, heerlijke film met een heerlijk slow tempo. Als je de vochtige hitte in New York wel eens meegemaakt hebt, past dit tempo heel goed.

Aan de reacties is te zien wanneer deze op TV was. De negatieve reacties vallen op. Deze mensen hebben kennelijk niet door dat deze film uit 1954 komt. De mensen steken peuken op alsof een pakje 25 cent kost, wat het waarschijnlijk ook was. Los van de door critici beschreven prestaties van Hitchcock geven de laatste tijd door de VPRO uitgezonden films ook een mooi tijdsbeeld van Amerika in de jaren 50.

Wat ben ik toch dol op Hitchcock en al zijn fantastische werk. Ge-wel-dig en kan zijn films keer op keer kijken... heb er inmiddels al 23 in mijn collectie. "Rear Window" blijft mijn favoriet samen met "Dial M For Murder". Morgen krijg ik "Strangers On A Train" binnen...ben benieuwd!

Verheug je maar vast. Smullen!

Vanavond in de bios bewonderen, deze film 6 jaar niet gezien!