Rebecca (1940)

Aardige Hitchkock die het niveau van Vertigo en North By Northwest niet haalt. Het verhaal was wel aardig maar aan het eind van de film een beetje te. De cast acteerde daarintegen wel weer erg sterk. 3,5*

Bizarre film. Ik kan heel veel opnoemen wat ik erg slecht vind: de muziek (vooral in het eerste deel van de film), de onlogische beweegredenen van (vooral) de hoofdrolspeelster. Herkende er ook niet echt een Hitchcock in

Maar het was allemaal ma-te-loos boeiend, en een geweldige, fantastisch gecaste Joan Fontaine. Met 9 van de 10 andere actrices was dit, denk ik, een grote mislukking geweest. Nou ja, wat Ramon dus zegt eigenlijk Als je dit als freaky sprookje ziet kun je er denk ik allemaal veel meer van genieten dan wanneer je het te serieus neemt.

Wat een prachtige sfeer heeft deze film.

De locaties zijn erg goed gekozen en zijn imposant. Het grote kasteel ziet er indrukwekkend uit. Een prima setting voor een thrillerachtige ontknoping.

Rebecca is inderdaad geen typische Hitchcock film. Dat is zeker niet ten nadele van de film. Ik vind variatie en afwijikende stijlkeuzes wenselijk in het oeuvre van welke filmmaker dan ook.

Joan Fontaine heeft een mooie naieve onaangetaste uitstraling, de rol is haar op het lijf geschreven.

De bediende Judith Anderson heeft een geheimzinnige uiterlijk, je voelt dat ze iets te verbergen heeft.

Naar het einde toe wordt het plot helaas wat te snel afgeraffeld en wordt de zorgvuldige opbouw van de rest van de film een beetje teniet gedaan.

4 sterren

Leuk, sfeervol sprookje. Veel typische sprookjestypes in een thrillerachtige uitwerking.

Erg leuke, goed gecaste acteurs. Mooi sfeertje. Erg leuk om naar te kijken. Interessant om eens een erg afwijkende Hitchcock te zien. Erg amusant.

3.5*

Bijzonder boeiende film. Rebecca heeft een erg simpel verhaal, waarbij ik toch af en toe op het puntje van mijn stoel zat. Dit komt door de sprookjesachtige sfeer, de schitterende beelden en het sterke acteerwerk (Joan Fontaine is geweldig!).
Prachtige scene vond ik de bekentenissen van Mr. de Winter in het huisje aan zee. Magnifiek hoe de camera een onzichtbare Rebecca volgt, terwijl de spanning nog versterkt wordt door de voorafgaande opmerking van de huishoudster dat Rebecca het kasteel nooit zal verlaten.

Het was mijn eerste Hitchcock, maar ik vermoed niet de laatste. Als ik in rekening breng dat deze film na 65 jaar nog steeds zeggingskracht heeft gooi ik een half punt bij mijn waardering op:
4,0*

weer een geweldige Hitchcockfilm met mooie camerabewegingen en kon me vooral inleven in de rol die Joan Fontaine zo meesterlijk speelt!heeft deze actrice nog ander bijzondere films gemaakt?
verder zaten er doorgands de film veel spannende scenes die door dat immens groot kasteel allemaal versterkt worden!daar is Hitchcock wel de beste in
jammer dat het een happy eind is geworden: had toch liever dat Joan doodging...maar ja....het maakt de film er zeker niet slechter op
die gouvernante is echt perfect gecast met haar griezelige blik en haar goed acteerwerk
****

Een beetje een afwijkende Hitchcock, zoals al eerder gezegd. Met name in het begin had ik het gevoel dat ik naar een film van een andere regisseur zat te kijken, doordat het meer een romantisch drama leek. Maar Hitchcock verraad zijn hand als de thrillerelementen in het spel komen. En dan krijgt de film ook eindelijk meer vaart en wordt hij weer ouderwets spannend. Het einde vond ik iets te goed aflopen op ook een iets te gemakkelijke manier, al is het afbrandende huis dan wel weer prima.

Dat Hitchcock's stijl iets minder herkenbaar is hier komt waarschijnlijk doordat Selznik hem niets liet veranderen aan het script. Hoewel Hitch geen scriptschrijver was, had hij wel altijd veel controle over het script. Nu ontbreek vooral de humor een beetje. Al wordt dat wel weer gecompenseert door de magistrale sfeer en schitterende cinematografie.

Toch is het vooral Fontaine die betoverd. Schitterende vrouw, die ook nog een schitterend acteert. Heel mooi hoe zij hier neergezet wordt als een vreemde in dit huis. Anderson is heerlijk creepy en Sanders speelt een schurkachtige variant op zijn rol in All About Eve, wat erg leuk is. Olivier overtuigde me aanvankelijk niet als geliefde van Fontaine, maar na zijn 'bekentenis' begon ik hem beter te vinden en kwam zijn afstandelijke acteerwerk van het begin beter tot zijn recht.

Twee scènes springen eruit. De scène waarin mrs. Danvers Fontaine zelfmoord wil laten plegen en vooral de scène waarin Olivier zijn bekentenis doet. Hitchcock filmt hier heel nadrukkelijk de omgeving, haast alsof Rebecca daar nog aanwezig was. Ik kreeg een heel goed beeld van die vrouw, zelfs van haar uiterlijk, ondanks dat ik niet wist hoe ze eruit zag. Ook op een bepaalde manier een heel spannende scène. Rebecca is eigenlijk weer een geweldige Hitchcock-schurk, ondanks dat ze geen schermtijd heeft.

Ook grappig, tijdens de film vroeg ik me op een gegeven moment af hoe het personage heette dat Fontaine speelde, maar het schoot me niet te binnen. Zojuist zag ik op IMDB dat Fontaine's personage bewust naamloos is gelaten. Vind ik wel leuk.
4*

Hele aardige film van Hitchcock en dat terwijl ik na 40 minuten best mijn twijfels had. Gelukkig komt de film vanaf dat moment lekker los. Het hele gegeven rond Rebecca blijft in het begin nogal vaag. Beetje bij beetje krijgt de kijker meer informatie toegespeeld en d.m.v een aantal plotwendingen weet Hitchcock uiteindelijk de spanning toch weer prima op te bouwen.

Vond het acteerwerk vooral van Joan Fontaine ontzettend goed. Erg sterk hoe zij de onzekere vrouw in het "nieuwe huis"' neerzet. Ergens doet ze mij een beetje aan Noami Watts denken, zowel qua acteren als qua uiterlijk. Weet niet of ermeer mensen zijn, die dit ook zo zien? De rest van de cast speelt ook niet slecht al heb ik in Hitchcock's andere films wel betere acteurs gezien.

Ook de sfeer in deze film is werkelijk waar weer erg mooi. Het valt me na 6 Hitchcockfilms wel op dat Hitchcock niet alleen een meester is in het opbouwen van spanning, maar er bijna altijd ook in slaagt in geweldige sfeer te creëren, al ontbreekt in deze film wel een beetje humor.

Een dikke 3,5*

Ik heb laatst de criterion gekeken en wat een film!. Van de magnifieke opener (de rijder over het pad naar Manderlay) tot het einde, puure filmmagie. De opbouw in het verhaal is perfect en werkelijk betoverend. Wat ook opvallend is zijn de vergevorderde cameratechnieken. Er zitten vele gewaagde, experimentele doch effectieve en haast onmogelijke shots in de film. Een meesterwerk waarin werkelijk alles perfect is.

Weer een sfeervolle Hitchcock, die wel wat anders is dan ik van hem gewend ben. Toch een goeie thriller met een goed, mysterieus verhaal en goeie acteurs.

3.5*

Rebecca

De tweede Hitchcock die ik zie onder productie van Selznick en ook de tweede die anders aanvoelt dan een "gewone" Hitchcock. Dit is vooral door het verhaal waarin Hitchcock amper inspraak in had maar het draait gelukkig zoals een paar van zijn andere (gewenste en ongewenste) uitstapjes uit op een mooi resultaat.

In het begin dacht ik dat deze Rebecca me totaal zou tegenslagen. Vooral door het sprookjesachtige begin maar wanneer het koppel in het prachtige kasteel aankomen en de 2e Mrs. De Winter kennis maakt met Mrs. Danvers beginnen gelukkig de Hitchcock elementen de overhand te krijgen.

Wederom zitten er weer een aantal knappe scènes in en alhoewel je Rebecca niet ziet slaagt Hitch er toch in om haar echt tot leven te laten komen. Vooral bij de scène waar Mrs. Danvers Rebecca's rivale zelfmoord wil laten plegen door uit het raam te springen en wanneer Maxim zijn bekentenissen uitspuwt. Prachtig staaltje camerawerk.

Joan Fontaine speelt magnifiek als een vrouw die zich ongewenst en ongemakkelijk voelt. Hitchcock heeft haar in het echt ook zo laten voelen door haar wijs te maken dat iedereen op de set een hekel aan haar hadden. Laurence Olivier, die ook geweldig speelt maar vooral na de bekentenissen, had sowieso een hekel aan haar omdat hij wanhopig had geprobeerd om zijn minnares, Vivien Leigh, in de rol van Fontaine te krijgen.

Wederom een fantastische Hitchcock die meer had kunnen krijgen als er niet zo'n saai begin aan had gezeten.

4*

Na afloop van de film voelde ik mij een beetje bij de neus genomen : zo'n lange aanloop naar een toch wel onlogische ontknoping.

Maar dat is wat het verhaal betreft.

Op filmisch gebied, enscenering, camera, effecten.... is dit een meer dan behoorlijk werk, waarin Hitchcock, zoals gebruikelijk, er in slaagt de spanning stelselmatig op te bouwen.

Joan Fontaine, vele jaren één van de sweethearts van het witte doek, is uitstekend in de rol van de vertwijfelde jonge vrouw.

George Sanders is nog erg jong. Zo kende ik hem niet.

Het eerste half uur schiet als een komeet voorbij. Dat gehaaste zie je wel vaker bij Hitchcocks films en ik vind het niet meteen een groot nadeel. Zeker niet wanneer daarna rustig het verhaal alsnog uit de doeken gedaan wordt en je lekker in de film zit. Dat overkwam mij in ieder geval bij Rebecca.
Kortom, aangename film met prima acteerprestaties en helaas ook de meest irritante spreker van bekakt Engels. Gelukkig wordt ie snel gepwnd in dit stuk .

6de Hitchock alweer.

Opvallend dat een film die al meer dan 2 uur duurt het laatste uur nog steeds afgeraffeld overkomt. En al helemaal wanneer er eigenlijk helemaal niet veel te vertellen valt. Stationsroman romantiek en drama slaat om in een doordeweeks twist-thrillertje.

Enige beetje sfeer komt van de zwart-wit fotografie die bij momenten aardig is. Toch zijn er nog steeds teveel scenes waarbij het lijkt alsof je in een bioscoop zit waarbij de acteurs voor het scherm staan te acteren. De muziek is redelijk gruwelijk aanwezig, en dan ook de hele tijd door. Elk moment wordt daardoor nodeloos aangezet, aangezien het script en het acteerwerk al leidend genoeg was.

Fontaine als duftrutje en Olivier als norse kasteelheer zijn ook niet al te best.

Saaie bedoening alweer, waar inderdaad pas op het einde de Hitchcock stempel een beetje boven komt drijven (en geen cameo deze keer?). Verder erg plat en zwemelig, waar enkel de fotografie een beetje positief uit de verf komt en het de soundtrack is die alles zo plat als een dubbeltje walst.

1*

Ik heb een paar jaar droog gestaan als het op Alfred Hitchcock films aankomt, dus was ik blij verrast dat Rebecca een van zijn betere films bleek te zijn.....

Rondom het verhaal hing een constante sfeer van argwaan. De film was kneiterspannend, dankzij een meer dan geslaagde rol van de haast bezetene huishoudster Mrs. Danvers. Ik heb Hitchcock nog nooit kunnen betrappen op ècht mooi camerawerk in zijn latere films, maar in Rebecca toont hij zich een bekwaam meester in de zwart - wit fotografie, met veel gevoel voor compositie en zelfs sfeer, hoogtepunt: de huishoudster die in een zwart gewaad voor het maagdelijk, witte gordijn opduikt!

De autoscenes had Hitchcock beter uit zijn film weg kunnen laten, aangezien de man nog nooit een fatsoenlijke autoscene heeft weten te filmen. Een 3,5*

Ik had nog nooit eerder zo'n oude film gezien, zelfs niet van Hitchcock. Het was dan ook wel even wennen, een film uit dit tijdperk is op bijna elk gebied totaal anders dan moderne films. Desalniettemin heb ik hiervan genoten; het verhaal kende ik al van het boek (mooi boek trouwens) en het was prachtig, alleen vind ik het jammer dat Maxim in deze film zijn vrouw niet echt heeft vermoord (dat mocht niet van de filmmaatschappij of zo...). Het verhaal zou nog sterker zijn geweest als hij Rebecca wél had vermoord. Als je er dan als filmmaker in slaagt Maxim alsnog sympathiek neer te zetten (zoals de schrijfster van het boek wel doet) dan heb je echt een topprestatie geleverd.
De manier van acteren was een beetje wennen, maar toen ik er eenmaal aan gewend was kon ik het best waarderen. Vooral de actrice die Mrs. Danvers speelt... Ze haalt je inderdaad het bloed onder je nagels vandaan.

En tussen twee haakjes... Aangezien het alweer 70 jaar geleden is dat het boek fatsoenlijk is verfilmd... Wordt het niet eens tijd voor een nieuwe verfilming? Met Cate Blanchett als Mrs. Danvers en Ralph Fiennes als Maxim de Winter of zo...

70 jaar oud en nog steeds een boeiende en spannende film. Na de geweldige monoloog op het begin verwachtte ik helemaal in de film te zitten. Toch duurde het helaas een half uur voordat de film echt helemaal vertrokken was. Maar vanaf toen barstte het wel los. De Rol van Joan Fontaine was geweldig en de ongemakkelheid en rusteloosheid spatte van het scherm af. De gebeurtenissen worden door velen, zoals ik hierboven veel las, als onlogisische toevalligheden afgedaan. Dat lijkt op het eerste gezicht wel het geval, maar misschien zijn het juist de toevalligheden die de film logisch maken. Immers Door het allerlaatste gegeven in de film, die door de dokter wordt onthuld valt alles op zijn plaats.

Kortom: Deze enige oscarwinnende film van Hitchcock is een waardige film waar alle elementen van zijn stijl tot perfectie komen. De spanning wordt geweldig opgebouwd en het verhaal is totaal in balans. Ondanks het tegenvallende begin is deze film een snelle en spannende film. Hitchcock was zoals altijd, zijn tijd ver vooruit.

Het was alweer een flinke tijd geleden dat ik een Hitchcock heb gezien, maar had er wel weer eens zin in.

Uiteindelijk vond ik het helaas wel een van zijn minsten. Het sfeertje is zeker niet verkeerd, maar het verhaal deed me amper wat, vond het allemaal niet bepaald boeiend. Ook de soundtrack vond ik niet erg sterk.

Het is dat het weer prachtig geregisseerd is met een paar mooie scenes, echt vakwerk.

3*

Natuurlijk is dit een "ouderwetse" film. Mind you, hij is 70 jaar oud. Maar het is wel degelijk een spannend meesterwerkje met voortreffelijke acteurs en actrices. De film ook die Joan Fontaine destijds qua populariteit deed uitstijgen boven haar oudere zuster Olivia "Gone with the Wind" de Havilland. Terecht, zelden iemand gezien die zo treurig kan kijken als de bijzondere knappe en innemende Joan Fontaine.

Overigens de beide zusters De Havilland leven nog, resp. 94 (Olivia) en 93 (Joan) jaar oud. Ze hebben al vanaf het begin van hun filmcarrières ruzie met elkaar (naijver) en naar verluidt hebben ze elkaar al sinds 1975 niet meer gesproken.

Mysterieuze moraal.

Dit al weer meer dan zeventig jaar oude werkje van de meester der suspense is nog steeds de moeite waard. Er wordt goed geacteerd en de mysterieuze ondertoon die onder dit romantische verhaaltje broeit wordt, des Hitchcocks, door een prima spanningsopbouw naar boven gevoerd. Het zij naar een ietwat teleurstellende finale met dubbele moraal, maar een en ander werkt wel en is met vakmanschap vervaardigd.

Zeer goed.

Matige film van Hitchcock. De film begint sfeervol en het eerste half uur van de film is ook zeer aardig. Vanaf het moment dat Maxim met zijn nieuwe Mrs. de Winter naar Manderley vertrekt, wordt het een stuk minder. De verhaallijnen en personages zijn niet al te boeiend. Pas in het laatste half uur komt de film weer wat meer tot leven, hoewel de ontknoping ook niet al te indrukwekkend was. Het acteerwerk was af en toe wat stijfjes en de muziek was bij vlagen erg storend aanwezig.

Rebecca is een film met twee gezichten. Het eerste deel is heerlijk mysterieus en sfeervol. Dat huis is een lust voor het oog en Hitchcock weet het sterk in beeld te brengen. Maar dan komt het tweede deel waarin de film verzandt in ellenlange uitleggen en plottwists in woord. Ik ben hier geen liefhebber van en had liever gezien dat Hitchcock de lijn van het eerste deel had doorgetrokken. Gelukkig eindigt de film nog wel met een erg goede laatste scene waardoor Rebecca nog bovengemiddeld weet te eindigen.

3,5*

Van alle films van Hitchock heeft nooit één film die van regie gewonnen, maar 2 films werden wel genomineerd voor de Oscar van Beste Film: Suspicion en deze Rebecca. Rebecca werd de eerste film trouwens van Hitchcock in Hollywood. Je merkt wel dat de regie begin jaren '40 anders is dan we gewoon zijn van de meester. Wat denkelijk verklaart waarom zijn latere klassiekers de Amerikaanse (vrij traditionele) Oscars niet konden binnen halen. Maar dat maakt van Rebecca zeker geen mindere film, alleen minder in de lijn van andere Hitchcock films.

Rebecca heeft in de eerste plaats een sterk verhaal, geschreven door Daphne du Maurier. Zij schreef ook The Birds en andere verfilmde verhalen. De film begint vrij vrolijk met een verliefd koppeltje, maar meteen slaat de toon om als Hitcock perfect de spanning kan weergeven van Joan Fontaine in het grote huis. Niet alleen voelt ze zich onwennig, maar de schaduw van Rebecca versterkt door de diensthoudster Mrs. Danvers, is steeds aanwezig. De film kent nog meer verrassende plotwendingen. Niet dat die zo hoogstaand zijn, maar eerlijk gezegd toch wel verrassend, wat het verhaal interessant maakt.

Naast verhaal en regie (want het spel van schaduw en licht komt eigenlijk best wel goed tot z'n recht) kan de film ook teren op sterk acteerwerk. Joan Fontaine (die in Suspicion als enige actrice ooit in een Hitchcockfilm de Oscar voor beste actrice zou winnen) moet niet onderdoen voor haar acterende zus Olivia de Havilland. Verder is het ook genieten van Laurence Olivier, Judith Anderson en George Sanders.

Rebecca heeft net niet dat in zich om de grote klassieker te worden, maar is wel gemaakt met vakmanschap. Voor liefhebbers van het genre, is dit best wel een goeie film. Maar liefhebbers van Hitchcock zullen een beetje op hun honger zitten vrees ik.

Een overgewaardeerde hitchcockfilm die slechts een verhaallijn koos. Slecht vertolkt en ondanks 1940 toch opvallende fouten vertoonde.

Vertigo daarentegen vond ik een prachtige film.

Ook de persoonsbeschrijvingen komen maar zwak in beeld.

Persoonlijk vind ik deze film een 2min punten waard. Zeker geen oscar waardig.

De eerste Amerikaanse Hitchcock legt het qua spanning af tegen de superieure beelden. Achterdocht, twijfel en gebrek aan zelfvertrouwen op een zinderende manier verbeeld. Niets is wat het lijkt: it's all in the mind, dummy.

De eerste film die Hitchcock in Amerika maakte, al spelen er nog steeds grotendeels Britse acteurs in en is het gebaseerd op een Brits boek. Rebecca is - vreemd genoeg - de enige film van Hitchcock die de Oscar voor beste film heeft gewonnen. Dat kwam waarschijnlijk ook nog omdat producent David O. Selznick een grote vinger in de pap had bij de Academy door al zijn Oscar-bait.

Rebecca verteld hoe de rijke landheer Maxim De Winter verliefd wordt op de eenvoudige gezelschapsdame van een oudere vrouw. Ze trouwen snel en vertrekken dan naar het grote landhuis Manderly, waar de schim van De Winter's eerdere echtgenote Rebecca in alles voelbaar is. De nieuwe mevrouw De Winter wordt erg onzeker en kan moeilijk wennen aan het leven in het landhuis...

Laurence Olivier dit maal zonder Frans accent, vond dat hij de rol van Mr. De Winter uitstekend speelde. Joan Fontaine vond ik ook erg goed spelen in haar rol, je merkt heel goed hoe ongemakkelijk de situaties voor haar zijn. Dat heeft er ook mee te maken dat Olivier heel bot tegen haar was omdat zijn vriendin de rol niet had gekregen en Hitchcock haar nog eens extra onder druk zette in de hoop dat haar acteerprestaties beter zouden worden (niet heel humaan, maar het lijkt wel te hebben gewerkt). Judith Anderson vond ik ook indrukwekkend als de mysterieuze huishoudster Mrs. Danvers. Hitchcock gaf haar als instructie niet te knipperen tijdens het filmen en hij filmde haar zo min mogelijk lopend, zodat het lijkt alsof ze overal uit het niets opduikt. De scène waar ze suggereert naar nogal extreme gevoelens richting Rebecca en ze Mrs. De Winter probeert te overtuigen zelfmoord te plegen, waren met name indrukwekkend.

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Daphne du Maurier. Hitchcock heeft een aantal kleine veranderingen gemaakt om de film spannender te maken. Eerlijk gezegd lijkt het mij ook een beetje een boek voor oude vrouwen, maar door de manier waarop Hitchcock het brengt wordt het wel interessant.

Om de film een duistere sfeer te geven wilde Hitchcock hem in zwart-wit filmen (schijnbaar kon het toen al in kleur). De film is mooi opgenomen en het mooie Gotische landhuis is prachtig in beeld gebracht. Eigenlijk is het slechts een model, een heleboel maté-paintings en een paar sets, maar toch lijkt het echt levensecht. Door het schimmige schaduwspel in de zwart wit fotografie en de spookachtige intro is de film bij vlagen heerlijk sfeervol. Jammer eigenlijk dat het geen spookfilm is.

Franz Waxman maakt een vrij gedateerde soundtrack voor Rebecca, bij vlagen was het sfeervol en spannend maar grotendeels was het een blije boel. Nog lang niet zo bijzonder als Bernard Hermann's latere werken.

David O. Selznick maakt in de film wel heel duidelijk dat hij hem geproduceerd heeft "Selznick Films", "A Selznick production", "Produced by David O. Selznick". Hitchcock vond het maar niets hoe Selznick werkte, en vond dat hij zich teveel bemoeide met zijn film. Gelukkig was Selznick zo druk met Gone with the Wind dat Hitchcock veel van zijn eigen ideeën heeft weten door te drukken.

Door Hitchcock's manier van een verhaal vertellen blijft de film de hele tijd boeien, ook al was het verhaal in het begin erg traag. Het trage verhaal contrasteert met de gedateerde manier waarop de scènes elkaar vrij abrupt opvolgen. Met name het latere deel van de film was de moeite waard. Ik vond het wel wat hebben dat de hele film over Rebecca gaat, maar we haar niet te zien krijgen. Als een soort spook dat overal aanwezig is. Dit werd nog het beste gesuggereerd door de scène waar De Winter opbiecht hoe zijn vrouw om het leven is gekomen en de camera een onzichtbare Rebecca door de kamer volgt.

Rebecca was een vermakelijke film, die mischien net wat te lang opgang moest komen. Weer een mooi staaltje Suspense van de meester.

Alweer een prachtige film van Hitchcock. Zijn eerste in Amerika en mijn vierde. Joan Fontaine speelt haar rol als de nieuwe mrs. Winter zeer overtuigend. Je voelt/ziet hoe ongemakkelijk de situaties voor haar zijn. En hoe verder de film vordert ziet je ook haar groeien naar een zelfbewuste vrouw. Laurence Olivier speelde verder goed al vond ik hem soms naar Fontaine toe erg nors. En dan was er nog de huishoudster Mrs. Danvers (Judith Anderson) wat een engerd, maar wel zeer goed gespeeld. Visueel is het wederom een lust voor het oog. Hitchcock toont ons een waar visueel spektakel met veel prachtige lichtvallen in al die verschillende kamers in het landgoed Manderley. Vakmanschap en een goed plot maken deze meer dan twee uur duurde film tot een aangenaam vertoeven.

“Last night I dreamt I went to Manderley again.”

Fantastische film weer van Hitchcock. Rebecca is een donker, gotisch, psychologisch maar ook romantisch drama waar je zelfs als kijker paranoïde van wordt. Met romantiek bedoel ik dan wel romantiek zoals alleen 'Hitch' dat kan doen. Dat grote kasteel met veel personeel klinkt leuk, maar voor Mrs. De Winter verandert het al snel in een nachtmerrie.

Fantastisch acteerwerk van Fontaine, en ook Anderson is op een angstaanjagende manier briljant als Mrs. Danvers. Laurence Olivier is wat stijfjes, maar dat hoort ook een beetje bij zijn rol. Het sterkste punt van Rebecca is de onheilspellende sfeer die als een donkere wolk boven het kasteel en de personages hangt. Hitchcock op zijn best.

Het gelijknamige boek is een nagelbijtend werk waarin de mysterieuze accenten zich in de ziel van de lezer invreten en de spanning doen opbloeien. De film daarentegen is (evenals voorgaande regel) vooral dramatisch aangezet en ontbeert daardoor de spanning en suspense die in het boek wel voelbaar zijn.

Het filmverhaal is natuurlijk boeiend genoeg. De mysterieuze factor ontbreekt zeker niet. 't Is alleen dusdanig dramatisch in scène gezet, dat spanning en mysterie erdoor geïnfecteerd raken.

De motiveringen voor de handelingen van de personages verdwijnen onder een laag dramatische stof, die maakt dat hun gedrag onduidelijk en ongrijpbaar wordt. Op zich werkt dat even prima, maar niet als het daar vervolgens bij blijft en er onvoldoende verhelderende stapjes volgen.

De motieven blijven te ondergedompeld in het drama en ondervinden te weinig verduidelijking. En dat is jammer, want volgens mij ligt de kern van de suspense en de spanning in dit verhaal juist in het geleidelijk verduidelijken van de achterliggende gedragsmotieven. Die kern ondervindt hier te weinig ontwikkeling.

De personages blijven vooral keurig hangen in hun getypcaste rol en doen hun dramatische ding. Zo is de één voortdurend opvliegend of nors en is een ander voortdurend zichtbaar boosaardig. Op die manier dus. De personages genereren op die manier weinig spanning en emotie. Ze zijn bovendien niet heel interessant.

Het acteerwerk wordt alom geroemd. Ik vond het nogal theatraal. De onzekere houding en het zielige gekijk van Fontaine wekte bij mij weinig gevoel van spanning op. Ook geen andere empatische oprisping, vrees ik. Olivier is degelijk en afstandelijk. Maar ook met maniertjes.

De enige die enige ingetogenheid betracht is Judith Anderson die in haar rol als hoofd van de huishouding een paar onheilspellende impulsen in de film brengt. Haar inbreng is helaas aan de kleine kant.

De filmsetting in een sfeervol kasteelachtig landhuis is trouwens schitterend.

Vond hem niet echt boeiend. Ik had drie films met Hitchcock te bekijken dit weekend (Dial M for Murder, Foreign Correspondent en Rebecca) maar deze, gebaseerd op een boek van Daphne du Maurier, vond ik de minste. De thematiek was niet boeiend, beetje te overacted door Joan Fontaine (waarvoor ze wel genomineerd werd), teveel melodrama en voor een Hitchcock gewoon niet spannend genoeg. En vergeet ik ook "te praterig". Nu was Dial M for Murder ook wel een praatfilm, maar dit werd ook gecompenseerd door een boeiend plot, terwijl dit hier net ontbreekt. Nee, de Hitch scoort bij mij niet met deze film...