menu

Vertigo (1958)

Alternatieve titel: De Vrouw Die Tweemaal Leefde

mijn stem
3,89 (1890)
1890 stemmen

Verenigde Staten
Thriller / Mystery
129 minuten

geregisseerd door Alfred Hitchcock
met James Stewart, Kim Novak en Barbara Bel Geddes

Scottie Ferguson is een voormalig politieagent uit San Francisco die vanwege zijn hoogtevrees met pensioen is. Een oude vriend vraagt hem diens vrouw te volgen vanwege haar zelfmoordneigingen. Nadat hij haar met succes van een sprong in het water heeft gered, raakt hij langzaam maar zeker geobsedeerd door deze prachtige, maar verwarde vrouw.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=Z5jvQwwHQNY

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Roger Thornhill
5,0
O, die is niet slecht... Zoals we uit het slotbeeld van North by Northwest weten was Hitchcock niet vies van een populair Freudiaans motiefje of symbooltje op z'n tijd, dus dat zou zomaar kunnen. Mooie vondst, het zou in ieder geval dat abrupte slot wel verklaren!

avatar van mikey
5,0

avatar van Ebenezer Scrooge
5,0
Toevallig is mijn kat Aristo op dezelfde jarig als de grootmeester zelf: 13 augustus. Ook Kim Novak heeft iets katachtigs over zich; haar gracieuze, aristocratische manier van bewegen, de zwaar aangezette wenkbrauwen, wat vooral opvalt bij de tweede Kim Novak en haar het uiterlijk geeft van een katachtig roofdier. Bioloog Midas Dekkers vergelijkt de kat met vrouwen als Marilyn Monroe en Madonna, vrouwen die de fantasie prikkelen, ongrijpbare vaak hoogblonde vrouwen, zoals de typische Hitchcock-vrouw. Het lijkt wel of Kim Novak meerdere levens heeft en altijd weer op haar pootjes terechtkomt. Haar echtgenoot vertelt Stewart dat ze vaak in gedachten is verzonken en zo afwezig lijkt. Hij zegt letterlijk over zijn vrouw: ..and she wanders, God knows where she wanders... (dat vraag ik me nou ook altijd af als mijn kat buiten is en een nachtje wegblijft) De plot zelf die uit twee delen lijkt te bestaan doet weer denken aan The Black Cat van Edgar Allan Poe. Ook grappig is het moment dat Stewart bij Novak aan de deur staat en zij even twijfelt of ze hem wel of niet zal binnenlaten, tot ze zegt: Well, you don't look very much like Jack the Ripper. Kim Novak schijnt dus ook nog te weten hoe Jack the Ripper eruit zag. Raadselachtig hoor.

Van de week Vertigo maar weer eens opgezet, dit naar aanleiding van Zuster Stein' scherpe analyse van de bloedstollende finale, waardoor ik de film nu met heel andere ogen zag. De ene na de andere fallussymbool trok aan mijn netvlies voorbij: de wandelstok die Stewart op zijn hand laat balanceren, de gigantische boom die John en Madeleine staan te bewonderen en natuurlijk de klokkentoren.

We zien Novak voortdurend door de ogen van Stewart, die tot over zijn oren verliefd is op deze mysterieuze verschijning; wanneer hij haar begluurt vanuit een donker kamertje in een bloemenwinkel waar we Novak zien in een zee van kleuren en bloemen, de vlammen die vlak achter haar oplaaien als ze voor de open haard zit.. Stewart is helemaal geobsedeerd door haar. De burgerlijke Midge doet hem vrijwel niets: Oh Midge, don't be so motherly...

De fenomenale muziek, de schitterende opening en dat stuk in het midden met de fluoriserende kleuren en de spiraalvormen, waar het lijkt of Hitchcock ons onder hypnose wil brengen. De spiraalvorm komt overigens ook in de rest van de film herhaaldelijk terug: in het opgestoken haar van Novak, de wenteltrap in de toren en de jaarringen in de omgehakte boom.

En tot slot dat geheimzinnige einde - een moord in een kerk gaat sowieso je verstand te boven - waar alles lijkt samen te komen en waar nog even de hoop bestaat dat alles goedkomt, maar dan is daar ineens de Dood, die maar een doodeenvoudige non blijkt te zijn.

avatar van MovieMind
Eindelijk deze hooggeprezen klassieker gezien, en hoewel goed ben ik toch lichtelijk teleurgesteld.
Had er gezien de score en beoordelingen hier op de site wat meer van verwacht.

avatar van durange
5,0
Visueel de perfecte film. Qua verhaal ook ijzersterk en spannend. Hitchcock heeft de kijker perfect weten af te leiden. Weliswaar ook met een bloedmooie Kim Novak, 'welk mystery waren we ook alweer aan het oplossen'? Ik raakte vaak de kluts kwijt wanneer zij in beeld kwam. Ik bleef geboeid tot aan de laatste seconde en er valt heel veel over deze film te filosoferen. Het is niet alleen een 'whodunnit' mystery (al zit deze er natuurlijk wel in, als bij een Hitchcock film valt te verwachten), maar er zitten verschillende lagen in die bij elke herziening duidelijker worden. Het helpt misschien dat ik hier ooit een paper vanuit een feministisch perspectief over heb geschreven (en hij kwam er niet per se heel rooskleurig uit op dat aspect).

Dit was mijn eerste Hitchcock, heb er inmiddels drie gezien (Rear Window & Psycho) maar Vertigo is echt zoveel sterker dan voorgenoemde. Alhoewel is Psycho natuurlijk wel juweel van het genre en ook een heel andere film.

Trouwens: de Nederlandse titel slaat echt nergens op (De Vrouw Die Tweemaal Liefde). Dit is eigenlijk al een beetje een spoiler. Achja, ik wist pas dat hij in 't Nederlands zo werd genoemd toen ik hem op deze site zocht.

avatar van mjk87
4,5
durange schreef:
Dit was mijn eerste Hitchcock, heb er inmiddels drie gezien (Rear Window & Psycho) maar Vertigo


Behoren ook tot mijn eerste Hitchcocks, inmiddels staat de teller op 33. Veel moois nog te ontdekken voor jou, veel rotzooi ook.

avatar van stefan dias
3,0
Mja… zal nooit helemaal meegaan in de Hitchcockadoratie, hoewel zijn films altijd wel fraai zijn om naar te kijken. North by Northwest, To catch a thief…

Kim Novak doet me ook helemaal niets, zeker niet als Judy, wat natuurlijk niet bevorderlijk is om in het verhaal mee te gaan. Toch speelde ze haar beide rollen wel goed, moest ik bekennen toen ik doorhad hoe de vork aan de steel zat.

Maar de afwikkeling was toch weer ouderwets in slechte zin dan: het meisje dat helemaal in de ban is van die o zo onweerstaanbare man en zich wanhopig in de diepte stort. . Heel die eindsequens was trouwens heel stroef ( die non en… tja… de tand des tijds.

Maar wel prachtig geënsceneerd, gekadreerd, belicht… allemaal ouderwets (in goede zin dan) sterke composities. Een plaatje.

avatar van Fisico
4,0
Mijn derde film van James Stewart in een Hitchcock-movie na Rear window en The man who knew too much. Ook deze Vertigo beviel me wel al heb ik niet het wow-gevoel van "de beste Hitchcock" die deze film torst. Nochtans bekruipt je een gevoel van ongemakkelijkheid als je de intro ziet. Ook ergens middenin de film wordt er ook nog eens geëxperimenteerd met kleuren en draaicirkels. Leuk! Vertigo is een psychologische film geworden van een rechercheur die door een ongeval lijdt aan hoogtevrees. De hele film door vraag je je af waartoe dit dient, maar gelukkig kon je er op het einde nog iets mee. Was deze subplot absoluut noodzakelijk om eenzelfde film te produceren, wellicht niet. Toch is die achtervolgingsscène op de daken bloedstollend.

Het verhaal gaat grotendeels over Madeleine, de vrouw van een kennis. Ze is een bizarre vrouw met zelfmoordneigingen die worstelt met het verleden van één van haar voorouders. Het knappe aan het verhaal en het plot is dat de geschiedenis zich herhaalt en Ferguson eveneens in een obsessie terecht komt bij een "donkerharige Madeleine". Vanaf dan wordt de film echt boeiend. Het einde daarentegen vond ik wat bizar. Die non bvb?

Technisch zit de film knap en stijlvorm knap in elkaar, maar dat mag geen verbazing wekken bij Hitchcock. Het lijkt vanzelfsprekend, maar deze film is volgend jaar al 60 jaar oud. Het blijft knap vast te stellen dat deze en vele andere van zijn films lekker blijven wegkijken.

avatar van limelight73
3,0
geplaatst:
Beetje moeten lachen om de veel onmogelijkheden die zich voordeden in deze film. Een goede remake misschien?? Ook het idee dat zo n mooie jonge vrouw valt voor zo n oude man. Al bij al rekeninghoudend met de tijdsgeest. 3*

avatar van Boneka
4,0
Ebenezer Scrooge schreef:
Toevallig is mijn kat Aristo op dezelfde jarig als de grootmeester zelf: 13 augustus. Ook Kim Novak heeft iets katachtigs over zich; haar gracieuze, aristocratische manier van bewegen, de zwaar aangezette wenkbrauwen, wat vooral opvalt bij de tweede Kim Novak en haar het uiterlijk geeft van een katachtig roofdier. Bioloog Midas Dekkers vergelijkt de kat met vrouwen als Marilyn Monroe en Madonna, vrouwen die de fantasie prikkelen, ongrijpbare vaak hoogblonde vrouwen, zoals de typische Hitchcock-vrouw. Het lijkt wel of Kim Novak meerdere levens heeft en altijd weer op haar pootjes terechtkomt. Haar echtgenoot vertelt Stewart dat ze vaak in gedachten is verzonken en zo afwezig lijkt. Hij zegt letterlijk over zijn vrouw: ..and she wanders, God knows where she wanders... (dat vraag ik me nou ook altijd af als mijn kat buiten is en een nachtje wegblijft) De plot zelf die uit twee delen lijkt te bestaan doet weer denken aan The Black Cat van Edgar Allan Poe. Ook grappig is het moment dat Stewart bij Novak aan de deur staat en zij even twijfelt of ze hem wel of niet zal binnenlaten, tot ze zegt: Well, you don't look very much like Jack the Ripper. Kim Novak schijnt dus ook nog te weten hoe Jack the Ripper eruit zag. Raadselachtig hoor.

Van de week Vertigo maar weer eens opgezet, dit naar aanleiding van Zuster Stein' scherpe analyse van de bloedstollende finale, waardoor ik de film nu met heel andere ogen zag. De ene na de andere fallussymbool trok aan mijn netvlies voorbij: de wandelstok die Stewart op zijn hand laat balanceren, de gigantische boom die John en Madeleine staan te bewonderen en natuurlijk de klokkentoren.

We zien Novak voortdurend door de ogen van Stewart, die tot over zijn oren verliefd is op deze mysterieuze verschijning; wanneer hij haar begluurt vanuit een donker kamertje in een bloemenwinkel waar we Novak zien in een zee van kleuren en bloemen, de vlammen die vlak achter haar oplaaien als ze voor de open haard zit.. Stewart is helemaal geobsedeerd door haar. De burgerlijke Midge doet hem vrijwel niets: Oh Midge, don't be so motherly...

De fenomenale muziek, de schitterende opening en dat stuk in het midden met de fluoriserende kleuren en de spiraalvormen, waar het lijkt of Hitchcock ons onder hypnose wil brengen. De spiraalvorm komt overigens ook in de rest van de film herhaaldelijk terug: in het opgestoken haar van Novak, de wenteltrap in de toren en de jaarringen in de omgehakte boom.

En tot slot dat geheimzinnige einde - een moord in een kerk gaat sowieso je verstand te boven - waar alles lijkt samen te komen en waar nog even de hoop bestaat dat alles goedkomt, maar dan is daar ineens de Dood, die maar een doodeenvoudige non blijkt te zijn.


Dacht gelijk aan de film Basic Instinct. Dit moet zijn inspiratiebron zijn geweest voor Paul Verhoeven.

avatar van Boneka
4,0
Een film die je helmaal moet zien om hem te kunnen beoordelen. Halverwege zit je nog gewoon op een kleine voldoende. Natuurlijk zijn sommige scènes net wat te lang. De autoachtervolging bijvoorbeeld. Natuurlijk is onze vriend James Stewart een vervelende stalker. Maar in die tijd waren mannen sowieso wat dominanter.

Heb genoten van de prachtige locaties. De blu ray spat er vanaf. De prachtige mooie loofbomen van honderden jaren oud. Fascinerend om te zien. Kim Novak die een glansrol speelt en nog steeds leeft. Deed me een beetje denken aan Basic Instinct. Het eind van de film komt alles uit. Wel jammer dat ze alsnog valt Opmerkelijk dat de film in het buitenland een extra stuk kreeg vanwege de moordenaar die in de huidige versie buiten beeld blijft.

Hoe dan ook een interessante film voor de liefhebbers.

avatar van PapaBeartje
3,0
Natuurlijk al een gedateerde film, maar daardoor absoluut niet verkeerd. Sterker nog het kleurgebruik is fantastisch! Met als uitblinker de kijk op de Golden Gate Bridge. Na mijn inziens had er wat meer ingespeeld mogen worden op Scotty's hoogtevrees Tevens komt de eye opener iets te vroeg, en is alle spanning zo goed als verdwenen. Verder gewoon een hele goede film!

4,5
Een klassieke film noir over – hoe kan het ook anders – een volmaakte moord die echter toch fout gaat omdat er liefde in het spel komt. Zoals het een klassieke noir betaamt zit het verhaal razend knap in elkaar met dubbele twisten en iedereen die iedereen bedriegt (de moord komt al vrij snel in de film om ruimte te maken voor nieuw bedrog en twisten). Net als de personages in de film word je als kijker voortdurend op het verkeerde been gezet maar uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes in elkaar en blijkt het verhaal vele Droste effecten te bevatten (zo krijgt Scottie, die Judy traint zoals Gavin dat eerst deed, op het eind een tweede kans om Judy, die net als Carlotta die ze eerder speelde om Scottie te bedriegen wordt verstoten door haar rijke weldoener, te beschermen maar nu van strafrechtelijke vervolging). Zowel het verhaal als de visuele uitwerking lijkt er – succesvol – op te zijn gericht je hoofd te doen tollen wat uiteraard overeenkomt met de titel die verwijst naar de draaiduizeligheid (vertigo) waar Scottie aan lijdt en die de oorzaak is van het hele verhaal. Alles in de film komt terug op andere niveaus tot en met de spiraalvorm als visualisatie van de vertigo, van de hallucinaties tot het kapsel van Madeleine. En afgezien van dit alles is sowieso het verhaal met z’n persoonsverwisseling en het mysterie of Madeleine geestesziek of behekst is heel interessant.

Het is aldus een volmaakte film en waarschijnlijk een van de knapste ooit gemaakt. Toch heb ik er wat moeite mee de film vijf sterren te geven: de film is ingenieus maar – en dat heb ik vaker met films van Hitchcock – hij heeft ook iets saais en gedateerds alsof Hitchcock niet heeft kunnen ontsnappen aan de ’saaie’ sfeer van de jaren ’50 die alles grijs maakt (ook al is het een kleurenfilm). Daardoor lijkt de film ook traag en je krijgt de indruk dat elke scene net iets te veel tijd neemt, ook al is het verhaal gecompliceerd en gelaagd. Het acteerwerk is soms opmerkelijk klunzig en de decors duidelijk nep. Hitchcock is denk ik gewoon niet helemaal mijn regisseur.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:28 uur

geplaatst: vandaag om 20:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.