Vertigo (1958)

Mooie film en een begrijpelijke klassieker. Schoonheidsfoutje vind ik de scene waarin Novak de brief schrijft. Ik lees net dat Hitchcock die eruit had willen halen, dat was beter geweest. Verder weinig op aan te merken.
Toch heeft deze film me niet echt wildenthousiast gemaakt. Na Rear window was ik bijna verliefd op de film (en de spitse dialogen daarin) en zo'n zelfde gevoel had ik bij de beste Hitchcock die hij niet zelf maakte: Double idemnity in iets mindere mate. Deze film zal vermoedelijk nooit tot mijn echt persoonlijke favorieten gaan behoren. Toch heb ik me prima vermaakt.

3.5*

Aardige film, maar geen meesterwerk. Het verhaal werd mooi verteld en in het begin tast je nog echt in het duister over het hoe en waarom, helaas komt er dan die ontzettend domme scene waarin alles uitgelegd wordt. Was die eruit gebleven dan had ik het einde vast en zeker beter gevonden. Beetje jammer. Ook bleek het plot niet zo ingewikkeld of vaag als ik verwacht had. Ook een beetje jammer. Het einde vond ik dan ook nog eens een enorme anti-climax.

De film is wel erg goed gemaakt, vooral het camerawerk vond ik erg goed en dus ook het vertigo effect. De score was ook erg goed alleen af en toe een beetje te dramatisch.

Ik heb toch het gevoel dat er meer in had gezeten. 3,5*

Mja, moet zeggen dat ik na het erg sterke en goede North By Northwest toch wat teleurgesteld ben in deze Hitchcock (en ja ik zie wel, het zijn 2 totaal verschillende films). Vertigo is een film die het veel meer van de psychologie van de karakters en de suspense moet hebben. Denk dat het daar al een beetje mis loopt bij mij; James Stewart als Scottie weet mij niet te overtuigen, vond hem zelfs af en toe wat irritant en zijn acteerwerk net wat te theatraal en ongepast. Kim Novak als Madelaine wist me ook niet zo te raken (beetje een te gewillig en gemakkelijk slachtoffer).

Vooral in de eerste helft van de film wil de suspense en het mysterie goed werken. Tegen de wat veelvuldige auto-achtervolgingen staan enkele erg sterke en mooie scenes (de sequoia, het strand, Golden Gate). Hier wou ik als kijker toch erg graag weten wat hier nu aan de hand zou kunnen zijn. Zo halverwege wordt het allemaal duidelijk, geen bovennatuurlijke zaken maar een echtgenoot die van zijn vrouw af wil (waarom eigenlijk?). De omslag in het plot was best grappig alleen komt het te snel en is de film daarna heel zijn spanning en mysterie kwijt en meer noch er komt niet echt iets van hetzelfde nivo voor in de plaats. Wat volgt is een veel te langdradige en wat vervelende romance tussen de twee hoofrolspelers die me toch al niet geheel in hun greep hadden. Vertigo kon mij vanaf hier eigenlijk niet meer zo overtuigen en het einde vond ik helemaal een anti-climax!

3 krappe sterren voor de sterke eerste helft, de mooie plaatjes en de stemmige muziek.

De film komt sterk uit de startblokken. Hitchcock brengt de angst van Stewart prachtig onder woorden. Of beter gezegd onder beelden. Zo `n shot vanaf duizelingwekkende hoogte zegt meer dan dat je als kijker maar aan moet nemen dat hij last heeft van hoogtevrees.

Het vele ronddwalen in de straten van San Francisco gaf de film een mysterieus tintje mee. De andere locaties mochten er ook wezen, vooral het hele gebeuren bij San Francisco `s belangrijkste brug. Prachtig hoe Hitchcock zo `n onderwerp aan zo `n juiste stad als locatie weet te koppelen.

Het camerawerk mocht er zeker wezen. Vooral de dromen van Stewart werden fraai vormgegeven met veel verschillende patronen. En het inzoomen op de ogen, die daardoor onheilspellende gebeurtenissen leken te voorspellen deed duivels aan.

De film begint alleen ineen te zakken als de dromen van de vrouw ontrafeld dienen te worden. Het mysterieuze verdwijnt en maakt plaats voor een doodordinaire zoektocht naar de waarheid. Terwijl de film zijn suspense heeft verloren gaat de film gewoon nog even een half uur verder. Het einde vond ik amateuristisch. Men wilde duidelijk een schokeffect bewerkstelligen bij de kijker maar vergat om het gezicht van de geschrokken vrouw in beeld te brengen . Daardoor was het maar een vluchtige gebeurtenis die zijn impact mistte. Het deed mij denken aan de amateuristische gebeurtenis in The Killing. Een totaal andere context, maar ook daar ging het allemaal ineens heel snel, zodat je als kijker nauwelijks tijd had om waar te nemen. En dat lag niet aan de snelle montage.

Gezichtsuitdrukkingen zijn een belangrijk middel om de kijker te doen huiveren. Soms leek Hitchcock dat door te hebben, getuigen het vele inzoomen op de ogen, maar helaas faalde hij hier ook in, op een beslissend moment. Geef mij maar Les Diaboliques.

James Stewart speelde trouwens een goede rol. Als hoogtevrezende leek, in een aanvankelijk complex netwerk dat jammerlijk genoeg verklaard moest worden. Net 3,5*

Dat sommigen hier zich zitten ergeren aan onbenullige scriptfoutjes of kleine voorspelbaarheden, snap ik niet. Ik vond trouwens het plot erg goed en bleef tot de laatste minuut aan het beeld gekluisterd !

Nooit eerder had ik een film gezien waar een romantisch verhaal zo goed gepaard kon worden met thrilleraspecten die dat verhaal juist mysterieus en onvoorspelbaar maken ! Het voelt net als een Griekse liefdestragedie aan: twee mensen die elkaar vinden en van elkaar gaan houden, maar aan een onmogelijke liefde beginnen, gescheiden door een onzichtbare wand, de geest van Madeleine, die de rode draad gaat vormen van een mysterieus en tegelijk romantisch verhaal, dat Hitchcock uitstekend heeft opgebouwd met climaxen om U tegen te zeggen.

Stewarts rol is allesbehalve irritant en ik vind het zelfs een van zijn beste rollen. Wat een nauwkeurige karakteruitdieping ook ! Hij begint als detective die een bepaalde taak krijgt, maar naarmate de film vordert, evolueert hij tot een geobsedeerde minnaar tot de waanzin volgt (Scottie die op het einde zijn angst wil overwinnen voor eens en altijd, ten koste van alles en iedereen, en die het mysterie wil onthullen. Iets wat wij als kijker allang weten, maar Hitchcock weet handig de spanning erin te houden).
Uiteindelijk is dit toch een atypische rol voor Stewart geweest, die door de regisseur vooral gecast werd als het ideaal beeld van de goede Amerikaanse burger.

Hitchcocks gevoel voor schoonheid, in alle mogelijke vormen, komt hier weer sterk tot uiting. Wonderschone kleurenshots, in het restaurants en in haar appartement, wat gespeel met licht en donker... en vooral een mooie vrouw !
De toon van elke scene zordt zeer goed bepaald door het camerawerk : erg rustig en zacht bij de romantsche wandelingen en verontrustend voor de spannende scenes met als hoogtepunten de droombeelden en het in beeld brengen van hoogtevrees, waarvoor Hitchcock een speciale lens had ontworpen dacht ik ?

Ja, dit keer krijgt Vertigo de volle mep. 5 sterren ! Zelden zo'n mooie combinatie van thriller en romantiek gezien, die niet vervalt in goedkoop erotisch horrortje.

goede film met in het 1ste gedeelte wat detectivewerk by car en het 2de gedeelte dat spanning brengt met te pas en te onpas wat kleurachtergrondwijzigingenen je helemaal op het einde zelfs verweesd achterlaat. Je kan dat einde dan ook als goed of slecht (in de zin van 'hier had ik meer van verwacht; wat komt hier nu achter?!') einde beschouwen, al ben ik er zeker van dat dat nu net de bedoeling was van Hitchcock.

Hoewel de film ietwat traag op gang kwam, werd dat nog ruimschoots gecompenseerd in het verloop van de film. Conclusie: goede film, maar net niet dat tikkeltje waar ik een 8 voor geef, dus blijft het bij 3.5*

Gekunstelde romance, weinig spanning, dom einde.

Na het geweldige North by Northwest had ik toch vrij hoge verwachtingen van deze film. Het begon veelbelovend als mysterie, maar de tweede helft verzandde in een sterk gedateerd liefdesdrama. Dit, gecombineerd met de benzinestift-wenkbrauwen van Kim Novak en het stomme einde (was het nou een ongeluk, of wat?) maken dat ik deze film snel zal vergeten.

Begin langzaam een beetje lijn in Hitchcock's films te zien.

Zag hem in ieder geval alweer na 5 minuutjes door het beeld heenlopen. Herkenbaar mannetje.

Visueel is het veel kleurrijker. Heb wel de gerestaureerde versie gezien, misschien dat dat er ook mee te maken had. Kleuren spatten van het scherm af en toe, maakt de film er in ieder geval kleurrijker op. Al was het erg vaak vooral kitsch ipv kunst.

Het perfectionisme dat Hitchcock toebedeeld wordt kan ik nog steeds niet goed plaatsen. Al in de eerste scene zie je een politieagent (in een slecht getruceerd shot - maar tot daaraan toe) vallen. Er wordt even naar Steward gecut en het shot daarna ligt onze man op de grond. Alleen op een wat verkeerde locatie. Wel mooi gecentreerd voor het shot. Zulke dingen komen wat mij betreft niet meteen van de hand van een perfectionist.

De muziek is weinig mooi en vooral weinig subtiel. Iets wat verder wel aansluit bij Hitchcock's stijl. Het gezegde gaat dat je het best een lijk in de kast te houdt door het publiek niet naar de kast te laten kijken. Hitchcock drijft daar veel te ver in door en bereikt vaak het tegengestelde resultaat. Het feit dat het om een setup gaat is eigenlijk al erg snel duidelijk. Scenes zoals de haarkrul zijn zo geconstrueerd (eerst inzoomen op de haarkrul van Madelaine - dan naar het schilderij - en dan nog een keertje inzoomen op de haarkrul van de schilderijdame) dat je als kijker al snel weet dat je aan het lijntje gehouden wordt.

Stewart vind ik geen goed acteur, maar dat wist ik al wel ongeveer. Opvallender is de hufterrollen die hij steeds aanneemt. Geweldig onsympathiek personage, zeker naar het einde toe.

Film bestaat verder uit twee delen, wat het redelijk zwaar maakt als je er niet zoveel aanvindt. De eerste climax valt redelijk snel en de film komt bijna tot stilstand voor het tweede deel op gang komt.

Voor zover ik m'n ongeziene klassiekers ken is dit even de laatste Hitchcock, en daar ben ik niet al te rouwig om. Voor een master of suspense vind ik z'n film veel (en dan ook echt véél) te doorzichtig en vaak gewoon saai. Scenes zoals het "stalken" in het begin van deze film en het einde (ze valt uit het raam - hoe durf je een plotelement zo goedkoop verpakken ?) vind ik gewoon nefast op vele punten.

Laat ik deze maar 1* geven, voor de hilarische droom halverwege en wat felle kleurtjes.

Na het zien van Rear Window en North by Northwest was dan eindelijk ook deze film van Hichcock aan de beurt. Weer een geweldige film, maar minder dan de eerste twee die ik van deze geweldige regisseur heb gezien.

Je word al snel meegezogen in dit beklemmende avontuur van Scottie Ferguson die ene Madeleine moet achtervolgen. Prachtig gedaan, maar op sommige momenten word het nogal wat ongeloofwaardig. Dat geeft voor de rest niet van de meester van Suspense weet weer een geweldige sfeer toe te passen in de film. Naast dit is de cinematografie en het camerawerk weer geweldig, maar dat was ik inmiddels van Hitchcock gewend. James Steward en Kim Novak doen het uitstekend. De film is bij vlagen superspannend en kijkt gewoon heerlijk weg. Vertigo is zeker weer een prachtige en dik geslaagde film voor mij!

* * * *

IJzingwekkend beklemmende spanningstour-de-force met een briljant plotje vol dingen die alleen in films kunnen gebeuren, en waarschijnlijk daardoor zo goed werken.

De eerste helft van de film is degelijk. Leuk gefilmd, aardig uiteengezet, James Stewart laat weer eens mooi zien waar hij voor gemaakt is en Hitchcock legt de kaarten duidelijk uiteen. Zonder ook maar een clou te geven waar de rest van de film dan over moet gaan, want als je op een gegeven moment het einde van dit deel in beeld ziet komen besef je je wel degelijk dat de speelduur nog niet ten einde kan zijn. Hoogtepunten zijn aan te wijzen: de kus bij de zee, Stewart's hoofd, de mysterieuze sfeer, het uitstapje naar het bos en het tracking shot in de toren. Dit stuk is goed te doen.

Maar dan de andere helft! De spaning is plotselijk om te snijden, Stewart's nog ontwikkelende paranoia wordt weinig subtiel overgebracht en zijn droomsequentie is dan ook huiveringwekkend. Je overtuiging dat geesten niet bestaan is niet meer, want Hitchcock sleept je dusdanig mee dat je erin begint te geloven. De daaropvolgende plottwist vergt het nodige vermogen om alles wat je eerder aangenomen had overboord te gooien, en de terugkeer van Kim Novak komt onverwachts en welkom. En nu wordt het dan écht meesterlijk. Hitchcock speelt vernuftig met welke informatie hij prijsgeeft, soms nog voordat alle karakters hiervan op de hoogte zijn, laat paranoia en het geloof in de geesten zelfs na hun ontmaskering nog de hoofdtoon spelen, de uiterste en gekste kant van de mens wordt verkend (Waar zou Stewart allemaal tot in staat zijn?), en hij laat zijn scoreman de vrije loop. En steeds wordt de spanning wat verder opgekrikt. Ditmaal subtiel deelt hij zijn schokken één voor één uit, wat hij samenwringt in de briljante slotsequentie waarin eerst een grijs mantelpakje en opgestoken haar een hoofdrol spelen, en later een verduisterde non. Waarvan de 2e mij spontaan de handen naar het haar liet schieten. Die laatste scène is zo-verrekte-spannend, beter dan dit had de film niet kunnen eindigen. In feite eenvoudig, maar iedere keer wanneer zo'n tracking-shot werd getoond schoot ik weer overeind in mijn stoel. Het simpele aandoen is waarschijnlijk wat het zo eng maakt. Het gebeurt zomaar even.

En waarom? Hitchcock bewijst heer en meester te zijn in het opwekken van spanning waar je moeilijk je vinger op kunt leggen. Steeds maar weer.

Achteraf zat ik, precies zoals een thriller moet veroorzaken, met knikkende knietjes te besluiten om naar bed te gaan. Niet echt omdat ik bang was, meer vanwege de uiterst indringende manier waarop je deze ook mogelijk manier van leven wordt duidelijk gemaakt. Een leven van paranoia en wantrouwen, leugens en bedrog; iets dat spannender was dan ik ooit had verwacht.

4,5*

Gisteren heb ik dan eindelijk Vertigo gezien, die samen met Psycho, Rear Window en North by Northwest tot Hitchcock's beste werk gerekend wordt. Aangezien ik de eerste drie allemaal erg goed vind kon het met Vertigo eigenlijk niet mis gaan. Toch gebeurde dat wel enigszins in mijn ogen, want hoewel deze film zeker niet slecht is, wordt het niveau van de andere drie films hier niet gehaald.

Ik vond het eerste gedeelte van film best aardig met enkele typische Hitchcockmoment, een goede spannende score en prima acteerwerk. Halwerwege de film onthult Hitchcock de ware toedracht rond Madeleine's dood, waardoor de kijker in feite erachter komt hoe alles zit, terwijl Stewart daar nog lang niet van op de hoogte is. . Hoewel ik best begrijp waarom Hitchcock zoiets toepast, haalde dat voor mij richting het einde toch een gedeelte van de spanning weg.

Verder is het gewoon een bovengemiddeld goede film waar ik bij vlagen zeker van genoten heb, maar niet de topper die velen er wel in zien.

3,5*

Vertigo was mijn 2e Hitchcock en is mij ook zeer goed bevallen.Dat ik dit nu pas aan het ontdekken ben,maar ik ben dan nog volop bezig om mijn filmsmaak te ontwikkelen.

Ik zie Vertigo niet echt als een suspense film, al is die natuurlijk op bepaalde momenten zeer spannend vooral in de 2e helft van de film.Ik zie het meer als een liefdes relaas, Die naar het eind toe steeds spannender word en naar een memorabele climax toewerkt.
De film kijkt erg lekker weg en heeft mij op ieder moment weten te boeien,als het niet het verhaal was, waren het de heerlijke acteer prestatie's van Stewart en Novak, of de prachtige beelden en kleuren die de film bevat.De scene in het bos vond ik echt prachtig om naar te kijken.Ik begon mij naar het eind toe wel een beetje te ergeren aan de obsessie van Scottie en dat haalt de film voor mij wel wat naar beneden, misschien dat het bij herziening wat beter uit gaat pakken.

Bernard Herrmann levert voor Vertigo weer een zeer mooie score af,vooral de romantische themas wat een beetje vermengt was met een spannend thema waren schitterend.Het camera werk was ook weer van een zeer hoog niveau en werkt uitstekend in de toren waar het verhaal een andere richting opgaat .

4* en ik verheug me al weer op de volgende Hitchcock.

Meesterlijke thriller van Hitchcock. Inmiddels een klassieker. Behoort tot het beste wat de man ooit geregisseerd heeft. Net geen Dial M of Rear Window maar komt dicht in de buurt.

prachtige thriller en uitstekend acteerwerk

super genoten.

en deze film is tevens mijn 1100

5 sterren

Enigszins ontgoocheld over deze Hitchcock-film waar de oplossing van het mysterie veel te vroeg komt.

Daarvóór was het wel nieuwsgierig uitkijken en Hitchcock's meesterlijke, koele manier van opbouw bewonderen, maar echt denderend werd het nooit.

In het tweede deel gaat het onwaarschijnlijk toeval in het verhaal een grote rol spelen en lijkt het meer op een romance dan op een thriller.

Het einde vond ik helemaal niets. Absoluut geen climax die aansprak. Eerder een "loontje komt om zijn boontje"-slot.

Vertigo

Bij begin was ie geweldig en leuk nog! Maar op einde ging steeds minder. Dat vond ik jammer als t niet was gebeurd dan kreeg een 7 van mij.

Kim Novak... wat een baggere actrice is zij Ik mocht haar sinds bij begin van t film al niet Dat is mijn grote minpunt in deze film.

Alfred Hitchcock regisseert prima. Ik las net over hem op Wikipedia. En inderdaad kloppen veel inhoudelijke kenmerken van hem. Het is duidelijk te zien:)

Wederom een stoere film van Hitchcock . Wel voor zijn doen een beetje aan de trage kant, maar aan de andere kant wel weer erg genietbaar door mooie scenes en het net zo mooie San Francisco.

Na meer dan een jaar geleden herzien. Sindsdien heb ik aardig wat Noir's gezien die me stuk voor stuk goed z'n bevallen. En ik was er vrij zeker van dat Vertigo mij beter zou bekoren dan mijn eerste kijkbeurt aangezien ik sinds kort helemaal geïntegreerd ben (dankzij Film Noir) in dit soort detective-verhalen.

Ja Stewart is nog steeds niet te pruimen. Ja, Novak acteert nog altijd erbarmelijk. Ja, de scènes tussen Stewart en Geddes zijn immers nietszeggend en ja, het einde is nog altijd een vette anti-climax. Maar de sfeer die Hitchock daartegenover creëert is werkelijk fe-no-me-naal, en af en toe zelfs angstaanjagend. Pas bij herziening valt trouwens op hoe schitterend en groots Hitchock's kleurgebruik wel niet is.

Voor nu hele ruime 4* met kans op verhoging.

Mooi traag, tot op zekere hoogte.

Dit ligt me toch beter van Hitchcock. Zodra het een vorm van traagheid bevat waardoor de personages goed uitgewerkt worden, te midden in een zomers jaargetijde en waar de kleuren hun bijdrage leveren die zeker niet misstaan in het geheel, dat kijkt gewoon lekker.

James Stewart en Kim Novak, ik ken die mensen nog niet zo goed, maar vond ze beide goed overkomen en eerstgenoemde was i.t.t. andere meningen die hierboven zijn gerecenseerd, een lekker sympathiek mannetje met een mooi ingenomen blik. Het bordkarton kwam niet in me op.

Omdat de film op het eerste gezicht vrij duidelijk begint, kwamen er na het oplezen van het verscheurde briefje allemaal vraagtekens bij mij opzetten en was daardoor toch best een lang tijd in verwarring gebracht, daardoor zeker interessant om de afloop af te zien. In die verwarring zie je dat de hoofdpersonen logischerwijs vreemd gedrag gaan vertonen (zoals de het opdringen) teveel de overhand neemt. Het aantal onlogische gebeurtenissen die zich in het verhaal mengen heb ik heus wel waargenomen maar daar stoor ik me niet aan in films. Toch als ik het voor het zeggen had, dan hoeft die opgeklopte spanning er helemaal niet in te zitten, nu viel het hier nog wel enigszins mee maar in North by Northwest werd het me toch wel te gortig bij die plastic rotsen.

Films van Hitchcock hebben tot nu toe een gunstig effect op mijn film beleving op Rear Window na, tot nu toe.

3.6*

In Psycho breekt Hitchcock zijn verhaal na ongeveer 30 minuten om een totaal andere richting te nemen.

In Vertigo is het na 1uur en 20 minuten dat het verhaal een nieuw leven krijgt.

Masterlijk!

Mijn 3e Hitchcock en ik krijg steeds meer respect voor die man. Midden in de nacht Psycho gekeken en dat was me toch even een filmervaring. North By Northwest viel ietwat tegen, maar was nog steeds een prima film.

Het verhaal van Vertigo heeft me gewoon nooit aangegrepen. Ik had DVD's besteld bij iemand en deze zat er toevallig bij. Ik had de binnenkant gelezen en was meteen verkocht. Er stond: 'Vertigo is één van de meest angstaanjagende romantische films aller tijden, mede dankzij het grote aantal spookachtige camerahoeken met de zeer beroemde gebouwen van San Fransisco als achtergrond.' Wie wordt daar nou niet nieuwsgierig van?

Waarschijnlijk ben ik met het idee dat ik een spannende thriller (net zoals bovengenoemde) zou zien. Hierdoor was ik ietwat teleurgesteld aan het einde van de film. Het begon hartstikke goed met die scène op het dak en daarna de achtervolging. Ik was dan ook uiterst verrast dat hij haar zo snel aansprak, want zo verpest je het spioneren toch? Nog meer verrast was ik toen zij van het gebouw sprong. Was de film nu al afgelopen? Wat een aanfluiting!

Gelukkig was dat niet zo, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik naar de beste film aller tijden aan het kijken was. Maar ik geef weer de schuld aan die verdoemde verwachtingen .
Toen de film afgelopen was... Ik baalde echt. Ik moest echt wat gemist hebben. Daarom ben ik, tussen de Olympische Spelen door, de documentaire gaan kijken.

Toen was ik verkocht! De documentaire liet zien hoe geniaal Hitchcock eigenlijk is. De moeite die hij in deze film heeft gestopt. Belangrijker nog, de documentaire liet zien hoe je naar deze film moet kijken. Direct kon ik dat nog niet, daarom heb ik de film een nachtje laten zakken en nu kan ik het wel. Ik zie nu wat voor meesterwerk dit is en hoe goed deze eigenlijk is.

Alles klopt, de emoties, het verhaal, de muziek. De muziek, oh wat blijft die toch prachtig.
Bernhard Hermann is echt een legende en bewijst keer op keer zijn klasse.
James Stewart en Kim Novak spelen de sterren van de hemel. James Stewart heeft een heerlijk charisma en Kim Novak is gewoon een prachtige vrouw.
Ik zie nu ook in wat voor klasse film dit is en ik denk dat ik deze film bij de volgende kijkbeurt nog beter ga vinden. Misschien dat een Top 10-plek zelfs haalbaar is.

5,0*

P.S. Leuk om te zien dat de grote regisseurs van nu zoveel respect hebben voor Hitchcock en met name deze film. Met name Scorsese was erg overtuigend in zijn woorden over Hitchcock.

Toen ik bij de Golden Gate Bridge stond, had ik al iets gelezen over de scene wanneer Kim Novak in het water springt en gered wordt door James Stewart. Ik kon niet raden welke film het van Hitchcock was. Maar bij IMDB wist ik het.

Erg sterke film. Het begin is al spannend te noemen en het einde is dramatisch wanneer Novak van de toren afvalt. Erg sterke film die misschien zelfs beter is dan Psycho. Ook is de film erg sfeervol en speelt het zich af in een schitterende stad. Ik geef een 5,0 voor een zeer sterke film van " the master of suspence".

Hitchcock numoro negen, is dit. En ik ben het wel met dEUS eens. De film begint goed met de dakachtervolging. Daarna blijkt dat James Stewart hoogtevrees heeft. Hij krijgt aangeboden om nog één keer voor dective te spelen. En uiteraard neemt hij de baan aan. Maar on eerlijk te zijn pakte het verhaal me niet echt. Ik vond de film niet echt spannend, en de plotwending op het einde deed me ook vrij weinig.

James Stewart zat wel weer erg goed in zijn rol. Een onwijs goeie acteur is het toch. De mooie Kim Novak doet het ook uitstekend. Op de hele cast is sowieso niets aantemerken. Een prima Hitchcock dus. Maar ik vond het nou niet echt een meesterwerk.

3,5*

Ging met volle moed deze klassieker in. Vertigo viel lichtjes tegen, maar was alsnog lekker vermakelijk.
Vooral de onderhuidse spanningen waren duidelijk voelbaar in de film, gecombineerd met een leuke cast en de prachtige Kim Novak. Het verhaal is redelijk rechtlijnig en na 1,5 uur dacht ik dat het al wel voorbij zou zijn. Vanaf hier werd de film een jojo voor mij. Het werd wat te langdradig en het leek nergens naar toe te gaan. Heb me wel aardig laten foppen, want het einde kwam voor mij best uit de lucht vallen, wat tegelijkertijd ook weer een beetje minder is. Want het moment dat Judy/Madeleine op het einde per ongeluk te pletter valt is gewoon goedkoop. Ook bevat de film veel rare momentjes voor iemand die "the master of suspense" wordt genoemd.
In het begin red Scottie Madeleine uit de rivier, eenmaal bijgekomen bij hem thuis gaat ze er in haar auto vandoor. Die toch duidelijk bij de Golden Gate Bridge was achter gelaten. Bijzonder slordig.

Niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt, maar dankzij de voelbare spanning en enkele cinematografisch goede momenten toch een meer dan vermakelijke film.

3,5*

Ik ga hier helemaal in mee.

De film dan, niet met het vorige bericht.

Ik heb genoten, de volle speelduur lang.

Lekker plot, onvoorspelbaar, wat doet Hitch dat toch meesterlijk hier en daar. Kom daar maar eens om bij de hedendaagse thrillers!

Hoofdrolspelers zíjn de karakters (ipv dat ze ze spelen). Puike acteerprestaties.

Een dikke 9 van mij.

Alweer een Hitchcock voor mij. Vertigo deze keer

Het eerste wat in me binnen schoot toen de film al enkele minuten bezig was, is dat het zeer modern oogt. Als men mij had verteld dat de film 20 jaar later was opgenomen had ik het geloofd.

Ook het verhaal blijkt in eerste instantie verder te gaan dan het gewone Hitchcock-werk. Een vrouw die bezeten is door de geest van haar overgrootmoeder? Ik ging er meteen in op.

Na enige tijd kom ik dan toch op mijn eerste minpuntje. Madeleine wordt verliefd op Scottie (en omgekeerd
En net wanneer ik er mij echt aan ga beginnen ergeren gebeurt een van de grootste plotwendingen die je u maar kon inbeelden. Ik heb het toch als een bizarre omwenteling ervaren.

En dan gaan we plots een geheel andere weg terug in met de film. Scotie die zelf rijp wordt voor de psychiatrie. Ik zit weer op het puntje van mijn stoel


En dan ontmoet ie Judie. En zoals al gezegd is moet men die ene scène echt deleten! Da's nog erger dan iemand die naast je zit tijdens de film en het einde verklapt. (had diezelfde opmerking al bij 'North By Northwest'). Zonder die scéne had de film veel psychotischer geleken. Maar nu zie je gewoon door die spanning door. Jammer!

En het einde is ook een lichte teleurstelling. Ze verschiet van die non en valt van het dak . Dat moest toch wel wat psyochotischer kunnen? Je kan toch zelf wel enkele betere eindes bedenken?


James Stewart is een topacteur. Zoveel warmte heb ik een acteur zelden zien uitstralen.
In tegenstelling tot de andere Hitchcock-films vind ik de dames hier niet goed acteren. Kim Novak is echt niet overtuigend en Barbara Bel Geddes helemaal al niet.

Ik vraag me trouwens af waarom die laatste trouwens een rol had in de film? Men bouwt in het begin een personage op, waarvan je verwacht dat die later in de film terug komt en een belangrijke rol gaat spelen in het plot. Maar wanneer ze Scottie gaat bezoeken in het midden van de film verdwijnt ze zonder reden uit de film? Wat voor toegevoegde waarde had die rol?


Hier zat echt véél meer in!
3,5*

PS: Hoe komt zijn eigen auto terug bij hem thuis van aan de Golden Gate Bridge? Hij heeft haar toch vervoert in haar auto?
PS2: Hoe komt ie zo plots uit dat gesticht?

Alfred Hitchcock zorgd met Vertigo voor een goeie thriller roman

Alfred Hitchcockje wist waar hij mee bezig was met vertigo dat zorgd er gelijk voor dat de film nergen echt uit de bocht vliegd, gelukkig. (het had op sommige punten mischien wat subtieler gemogen , maargoed als je daar aan gaat storen.....) Wat me trouwens ook opviel is de leeftijd van de film 1958,maar de film ziet er nog zoo mooi,strak uit wat ook te danken is aan de mysterieuse setting waar de gebouwen stuk voor stuk dreigend ogen ze lijken te zeggen " hier is iets ergs gebeurd kom maar kijken''. Die sfeer straalt de film de gedeurende 2 uur uit.

Destemeer vind ik het jammer dat de acteerprestaties dat wat minder uitstralen, vooral in het begin. De 2de helft in de film word het gelukkig goed gemaakt,maar dan komt de film er helaas visueel wat minder aan te pas. U zelt nu wel denken van '' 2de helft zijn er 2 films dan ?''

Dat is er niet,maar dan slaat de film in een nieuwe koers die ik persoonlijker toch beter vind dan de 1ste '" gedeelte'". Waar de eerste mischien toch wel snel eentonig werd, ( spiomeer daar spioneer hier ) maarwel heel goed vergeet niet dit is gewoon een subtopper.

Heeft de 2de helft wat meer onberekenbaarheid wat zich automaties vervormd in onheilspellendheid eigenlijk hetzelfde een beetje wat The Shinning ook heeft,maar dan heeft Vertigo het wat in mindere maate.

Alfred Hitchcock wist precies wat hij wilde met het scenario van Vertigo en maakt er een beklemmende film van.

3.90/ 4 sterrekes

PS Ik hoop dat deze recentie wat te lezen is.

Mijn eerste Hitchcock. Een aardige eerste ervaring, maar zeker niet meer dan dat.

Het zag er prima uit, voor een ruim 50 jaar oude film. Tot aan de plottwist, vroeg ik me toch wel sterk af waar de film heen zou gaan. De twist zelf kwam voor mij onverwachts. Daarna vond ik de film echter een beetje inzakken. Het einde vond ik nogal vreemd in beeld gebracht. Ik had eigenlijk verwacht dat ze zelfmoord zou plegen. Dat ze van de toren viel, kon dus ook wel, maar ik vond het nogal raar overkomen. Opeens verschijnt er een non en daar schrikt ze van, dat kan. Maar de reactie van die non was wel heel raar. Alsof er niet zo veel aan de hand was, gaat ze maar de klokken luiden. De film is meteen afgelopen.

De film was me ook wel iets te traag. Nu is dat bij oudere films wel vaker, maar hier werd het soms een beetje saai. Er werden ook wat dingen bijgesleept die niet perse hadden gehoeven, zoals die Midge.

3*

Vertigo, eindelijk heb ik deze ook achter de rug.

De kwaliteit vond ik extreem goed voor de 50's.

De acteurs gingen er wel mee door.

Net zoals bij andere Hitchcocks zit er hier weer een lekker sfeertje in.

Ik ben niet echt gecharmeerd van het plot. John moet Madeleine volgen, zij is zogenaamd dood en dan wil hij haar opeens heel graag terug. Andere kleur haar, andere jurk, andere schoenen, maar dat is toch helemaal niet nodig als hij echt van haar houd...
Het einde vond ik een beetje zwak. Ik lees hier dat zij per ongeluk viel maar ik vond het er meer op lijken dat John haar duwde.

Ik vond het opzich wel grappig hoe ze iemands gedachten in beeld brachten. Met een felle kleur knipperen (rood, roze..). Bijvoorbeeld toen Judy dacht aan de werkelijke gebeurtenis. Hedendaags wordt eigenlijk hetzelfde toegepast, maar dan gewoon met wat kleurenfilters, effecten en dergelijke.

De beruchte Vertigo-shots mochten van mij wel wat langer duren. Maar ik snap eigenlijk sowieso niet waarom John naar beneden kijkt, wetend dat hij hoogtevrees heeft.

Trouwens, de cameo was me niet opgevallen maar ik had er ook niet op gelet. Dat zal ik vanaf nu maar eens doen.

Ik moet 'm beslist eens herzien en me even concentreren op de dialogen, vooral in het begin. Nu lijkt het net alsof ik iets gemist heb ofzo.


Redelijke mysterie maar ik vind 'm niet erg sterk.

Het heeft lang geduurd voordat ik Vertigo heb mogen aanschouwen. Ben al enkele jaren een grote Hitchcock fan, en heb er ondertussen zo'n 18 gezien denk ik en dit is zeker één van de beste. Het is weer een vrij apart verhaal wat spannend blijft tot aan het eind, erg mysterieus dus. Geen 13 in een dozijn dus.

Qua filmwerk is het ook enorm sterk gedaan, en dan te bedenken dat het meer dan 50 jaar oud is. Hitchcock is gewoon een meester, met om zich heen een geweldig team. Alles klopt weer aan deze film. Ook de score van Herrmann is weer erg goed.

En dan de cast...Ik ben echt een hele grote liefhebber van James Stewart. Denk dat hij samen met Cary Grant en Orsen Welles wel mijn top 3 completeert van acteurs van weleer. En natuurlijk mag Kim Novak ook niet onopgemerkt blijven, zij was ook erg goed.

4.5*