Divinity (2023)

“The dream is… to live forever,”

Sciencefiction-films met een klein budget zijn moeilijk te realiseren. Ondanks dat, doet deze film van Eddie Alcazar een poging om zich te onderscheiden met gedurfd, innovatief werk. Dat dit slaagt is dan ook meer dan lovenswaardig! De visuele stijl van deze film is dan ook verbluffend. Geschoten in korrelig zwart-wit en met een uiterlijk dat een retro-futuristische gevoel oproept.

Het samenvatten van wat er in de film gebeurt, is zowel een eenvoudig als complex. Simpelweg gaat het over een uitvinding van een onsterfelijkheidsserum dat uiteindelijk ten koste zal gaan van de mensheid. Twee wezens (The Brothers) komen van... ergens? Van een ver sterrenstelsel? Uit de toekomst? Ze proberen te voorkomen dat het helemaal uit de hand loopt.

Klink vertrouwd, toch slaagt de film om bizar en verontrustend aan te voelen. De film wordt namelijk regelmatig onderbroken door reclamefilmpjes of oude videobanden die vader Sterling Pierce (Scott Bakula) voor zijn zoon Jaxxon Pierce (Stephen Dorff) heeft achtergelaten. De broers kijken eveneens verschillende minuten lang naar tv-advertenties. Dat niet alles helemaal duidelijk of klopt komt omdat de film zich niet bezig houdt met plot-details. Sfeer krijgt voorrang op plot.

Maar misschien wel het meest spectaculair is de climax met prachtige stop-motionanimatie van Misha Klein. Door zijn low-budget is de film ook een beetje ongepolijst in zijn beelden, maar dat maakt het des te charmanter. De onheilspellend elektronische composities van DJ Muggs en Dean Hurley maakt het geheel af!

Op de poster staat Steven Soderbergh presenteert; Wat betekent dat de ervaren filmmaker gelooft in de capaciteiten van deze film. Natuurlijk is het verre van een normale film, het biedt de kijker weinig houvast, maar dat maakt het zo’n verbluffende, eigenzinnige avant-gardistische pulpfilm grabbelton. Het is moeilijk bijna onmogelijk om deze film in één genre te stoppen!

Wordt deze maand uitgebracht op 4k UHD door Vinegar Syndrome.

Ziet er interessant uit

Ziet er zo op het eerste blik helemaal niet slecht uit. Deze ga ik beslist kijken.

Ik zou zweren dat het een 4k UHD was, die ik bij Vinegar had besteld. Zo heb ik m hierboven ook aangekondigd.

Maar het blijkt dus toch gewoon een blu ray. Waarschijnlijk stond er 4K scan en ben ik er daardoor ingetrapt. Aan een film die ik nog niet ken zou ik voor een blu ray niet snel 30 dollar neerleggen.

Het was deceigenzinnige look die me wel aansprak en nu ik m gezien heb, betreur ik het nog meer dat het geen 4k is.

Het is een vrij unieke en bijzondere science fiction film die vooral op visueel vlak overtuigd. Het verhhaal ontvouwd zich langzaam en steeds komen we iets meer te weten van de wetenschapper en de twee heren die m komen opzoeken.

Interessant werkje, maar zeker niet voor iedereen.

Ruime 3,5

Ja, dit was wel een speciale. Inhoudelijk was ik toch wat het spoor bijster. In een dystopische wereld werd een serum ontdekt dat de mens naar onsterfelijkheid en goddelijkheid brengt. Twee figuren - geen idee vanwaar ze kwamen - wilden dat beletten. Wat volgt is een crazy trip van beats en visueel spektakel.

Het is een film die vooral uitblinkt in upbeat electronic music, erg oppompend en passend. Met de sfeer zat het zeker goed. Ook visueel wel een plaatje, niet alleen door de soms flitsende beelden, maar ook met de kleurschakeringen. Helwitte pigmenten zoals dat serum of de bliksem die zorgden voor een mooi contrast met de erg donkere grauwe setting.

Op het einde krijgen we een soort anime gevecht, het zag er knullig uit met die golem, maar dat leek me bewust. Die vrouwen kon ik moeilijker plaatsen in de film, maar je moet het gewoon ervaren. Geen mainstream film alvast.

Niet zo tof als Perfect, maar alsnog een geslaagd project. Vooral het verhaal sprak me wat minder aan, maar visueel opnieuw geweldig en ook genoeg bizarre momenten. Lekker grauw en daardoor wat intenser dan het lieflijk ogende Perfect.

Dit is geen film, dit is een kunstwerk.

Iets wat je typisch ziet in een museum.

Jeweetwel, dat je in een museum rond loopt en je zo’n verduisterde ruimte binnen loopt en dat er dan iets al draait en dat je dan binnenvalt en je denkt “wat is dit nu weer voor iets bizars?”. En dan kijk je even. En dan maakt het niet uit op welk moment je binnen viel.

Je kijkt even en het grijpt je bij de strot en je blijft zitten tot je weer helemaal rond bent tot het punt waar je instapte.

Of je denkt: Wow, inderdaad artistiek. Bijzonder. En loopt weer weg.

Ik denk dat ik het laatste zou hebben.

Maar ik ben dan ook een Barbaar. Met een Grote B.

Weird en gaaf.

Past goed in een rijtje cyberpunk films waarvan er elk decennia een paar van gemaakt worden. Groezelig zwart-wit, veel aandacht voor stijl, iets minder voor inhoud, en vooral veel sfeer. Soundtrack mag er ook zijn, al had Alcazar daar ook net wel iets verder mogen gaan.

Mooi ook dat Soderbergh zich ook achter dit project gezet heeft. Zo heeft een film als deze toch iets meer ruimte om gekke dingen te doen, en dat ook technisch te backen. Niet voor een groot publiek, maar als je fan bent van Japanse cyberpunk of Amerikaanse sci-fi, dan is het een makkelijke aanrader.

4.0* en een uitgebreide review