Divinity (2023)

“The dream is… to live forever,”

Sciencefiction-films met een klein budget zijn moeilijk te realiseren. Ondanks dat, doet deze film van Eddie Alcazar een poging om zich te onderscheiden met gedurfd, innovatief werk. Dat dit slaagt is dan ook meer dan lovenswaardig! De visuele stijl van deze film is dan ook verbluffend. Geschoten in korrelig zwart-wit en met een uiterlijk dat een retro-futuristische gevoel oproept.

Het samenvatten van wat er in de film gebeurt, is zowel een eenvoudig als complex. Simpelweg gaat het over een uitvinding van een onsterfelijkheidsserum dat uiteindelijk ten koste zal gaan van de mensheid. Twee wezens (The Brothers) komen van... ergens? Van een ver sterrenstelsel? Uit de toekomst? Ze proberen te voorkomen dat het helemaal uit de hand loopt.

Klink vertrouwd, toch slaagt de film om bizar en verontrustend aan te voelen. De film wordt namelijk regelmatig onderbroken door reclamefilmpjes of oude videobanden die vader Sterling Pierce (Scott Bakula) voor zijn zoon Jaxxon Pierce (Stephen Dorff) heeft achtergelaten. De broers kijken eveneens verschillende minuten lang naar tv-advertenties. Dat niet alles helemaal duidelijk of klopt komt omdat de film zich niet bezig houdt met plot-details. Sfeer krijgt voorrang op plot.

Maar misschien wel het meest spectaculair is de climax met prachtige stop-motionanimatie van Misha Klein. Door zijn low-budget is de film ook een beetje ongepolijst in zijn beelden, maar dat maakt het des te charmanter. De onheilspellend elektronische composities van DJ Muggs en Dean Hurley maakt het geheel af!

Op de poster staat Steven Soderbergh presenteert; Wat betekent dat de ervaren filmmaker gelooft in de capaciteiten van deze film. Natuurlijk is het verre van een normale film, het biedt de kijker weinig houvast, maar dat maakt het zo’n verbluffende, eigenzinnige avant-gardistische pulpfilm grabbelton. Het is moeilijk bijna onmogelijk om deze film in één genre te stoppen!

Ja, dit was wel een speciale. Inhoudelijk was ik toch wat het spoor bijster. In een dystopische wereld werd een serum ontdekt dat de mens naar onsterfelijkheid en goddelijkheid brengt. Twee figuren - geen idee vanwaar ze kwamen - wilden dat beletten. Wat volgt is een crazy trip van beats en visueel spektakel.

Het is een film die vooral uitblinkt in upbeat electronic music, erg oppompend en passend. Met de sfeer zat het zeker goed. Ook visueel wel een plaatje, niet alleen door de soms flitsende beelden, maar ook met de kleurschakeringen. Helwitte pigmenten zoals dat serum of de bliksem die zorgden voor een mooi contrast met de erg donkere grauwe setting.

Op het einde krijgen we een soort anime gevecht, het zag er knullig uit met die golem, maar dat leek me bewust. Die vrouwen kon ik moeilijker plaatsen in de film, maar je moet het gewoon ervaren. Geen mainstream film alvast.