American Fiction (2023)

Winnaar van de publieksprijs op TIFF. Die zal ik dus moeten kijken om het rijtje weer compleet te hebben, maar dat lijkt me in dit geval geen straf.

Komt januari 2024 uit in sommige West-Europese landen (DE, FR), maar zo te zien hier nog niet aangekocht.

Inmiddels enkele nominaties voor de Oscars dus ik vermoed dat deze nog wel in de zalen gaat draaien ergens in februari.

John Milton schreef:

(quote)

Kunnen ze dat zo snel, aankopen en programmeren? het is al 23 januari he

Ik heb het idee dat het vaker is gedaan met zulke films van wat ik herinner als ik het lijstje erbij pakte en welke films ik nog moest zien en waar ze te zien waren. Sommige hadden geen release staan maar eenmaal de nominatie binnen en toch nog vrij rap in de zalen gebracht.

kappeuter Heb jij enig inzicht of deze titel nog aangekocht wordt/ergens te zien is voordat de Oscars worden uitgereikt?

Ik heb even op de releaselijst van Filmdepot gekeken, maar daar staat hij helaas niet op.

Ik heb geen indicatie dat de film is aangekocht. Hopelijk krijgt hij nog een release.

5 nominaties ook gewoon, waaronder beste film. Opvallend dat deze nog nergens gaat draaien.

Morgen on demand (USA) . Mocht even duren.

Van de eerste minuten tot de aftiteling genoten. Scherp, intelligent én grappig. Een knap debuut van Cord Jefferson, met een sterke Jeffrey Wright die de sowieso sterke cast mag leiden. Hopelijk zit er een beeldje in binnenkort voor American Fiction.

4,2*

Ik heb eveneens genoten van deze American fiction. Een film over een academische boekenschrijver wiens boeken door haast niemand gelezen wordt, behoudens door een erg selectief nichepubliek. Hij ergert zich blauw aan de goedkope mainstream literatuur van matige kwaliteit dat als zoete broodjes verkoopt, zeker wanneer het onderwerp de zwarte gemeenschap is die volgens hem stereotiep en negatief wordt belicht om louter te scoren.

Een geweldige Jeffrey Wright hier als norse betweterige schrijver die ook geen al te beste band heeft met zijn familie. Geen geruzie onderling, maar een soort van "uit het oog, uit het hart" relatie al komt daar snel verandering met het subplot waarbij zijn moeder Alzheimer heeft. Het is vervolgens ook een maatschappijkritische noot naar de zorgverlening in de Verenigde Staten.

De film bevat enkele geweldige scènes en leuke momenten. Ik vond de openingsscène al meteen raak toen hij in discussie ging met zijn student(en), de directie/ouders en vervolgens zijn manager. Het is de fout die velen maken binnen het woke-proces om beladen termen en personen los te koppelen van de context en tijdsgeest waarin die ontstaan zijn, maar die af te wegen in en met de huidige morele visie van de samenleving.

Maar ook het hele proces van Monk en de commerciële mallemolen waarin hij terecht komt door te schrijven voor een groot publiek is bijzonder interessant en grappig. De vergelijking met Johnny Walker was dan ook treffend. Geweldig hoe sommige uitgevers of recensenten uit je handen eten als ze de dollartekens in hun ogen zien. Leuk hoe Monk hier verder op inspeelt. Mooi!

Herkeken.

Neiging er een 4,3* (en dus 4,5*) van te maken. Wat een scherpe, soms wrange, tegelijkertijd hilarisch en ontwapenende film.

Van een 4,2 neig je nu naar 4,3? Toe maar, je bent duidelijk in een royale bui.

Wat kan ik zeggen, ik strooi inderdaad niet royaal met 4,5* waarderingen... En hij beviel nog een fractie meer dan bij de eerste kijkbeurt, maar voornamelijk even goed. Dan krijg je dit. ‍♂️

Bijzonder originele film. Dat typ ik niet zo vaak in een recensie. Het is ook een hele prestatie om nog iets te bedenken dat fris en origineel is, want dat is American Fiction zeker!

Ik las op de een of andere manier steeds American Friction, dat was ook een leuke titel geweest.

Het is altijd leuk om een anti-held als hoofdpersonage te hebben. Monk is een wat eigenaardige man, die niet makkelijk onder een noemer te vatten is. Hij is intelligent en ook een nukkige 50+er, een soort Marcel van Roosmalen.

De familieproblemen vormen een rode draad door de film. De film is een volbloed tragikomedie met het hart op de juiste plaats.

Het Kaufman achtige einde is erg sterk. Het einde had voor mijn gevoel nog net wat beter gekund in de montage.

Voor een regiedebuut veelbelovend voor wat nog gaat komen van Cord Jefferson.

"Briljante 'nonsense' satire'

Op een relatief lichte maar toch schrijnende toon, maakt regisseur Cord Jefferson met 'American Fiction' zijn regiedebuut; een satire over de 'perfecte aanname'. Jeffrey Wright schittert - zoals bijna altijd - als schrijver Thelonious 'Monk' Ellison die op een cynische en overpeinzende toon zijn relevantie als auteur (her-)overweegt en daarbij de massa (c.q. zijn omgeving) en zichzelf een spiegel voorhoudt. 'American Fiction' zoekt geen overdreven of hogere pretenties op, drukt geen boodschap 'in your face' en blijft daardoor een film met het hart op de juiste plek. Simpelweg een prettige tragikomedie van een tegenwoordig zeldzaam soort waarin de maatschappijkritiek omtrent stereotypering effectief slim wordt voorgeschoteld. Juist daardoor toegankelijk voor een grotere doelgroep en aanrader!

Het is ook een verdienste dat de cast - tot in de kleinste bijrollen - briljant is gecast. Wright is terecht genomineerd voor een Oscar, zo ook Sterling K. Brown als zijn homoseksuele broer.

Hopelijk gunt Amazon MGM 'American Fiction' in de Nederlandse bioscopen een kleine release en wordt deze niet zoals 'Saltburn' overgeslagen.

Ik houd van satire maar de satire ligt hier vaak er te dik bovenop. Ik ben een lezer en volgens mij bestaan deze boeken niet die hierin voorkomen. Daarom begrijp ik de satire niet. Op een gegeven moment zegt de hoofdpersoon dat het boek als titel ook wel 'fuck,' kan hebben en de uitgever vind dat ook goed. Dat vind ik niet grappig en zelfs goedkope humor. Dat kan letterlijk door een kind geschreven zijn. Haha, fuck.

Daarnaast is er wel genoeg te genieten en is het mix van comedy, satire en drama op een unieke manier. Ik snap de film wel, het uitmelken van zwart leed in kunst. Alleen deze boeken bestaan niet en daardoor vind ik de satire niet zo goed. Het einde is dan wel goed vind ik en zijn tussendoor mooie en grappige momenten, zoals die oude mensen die gaan trouwen die altijd wel een glimlach op je gezicht toveren als ze in beeld komen. Uiteindelijk een beetje een te rare mix van van alles en nog wat.

Auteur Thelonious ‘Monk’ Ellisons [Jeffrey Wright] kampt met een writer’s block en stoort zich aan hoe ‘zwarte literatuur’ wordt omarmd door de voornamelijk witte literaire elite. Nadat hij Sinatra Golden [Issa Rae] tijdens een literair festival een tenenkrommende passage uit haar recente bestseller ‘We Lives In Da Getto’ hoort lezen, besluit hij uit frustratie – en als grap – het boek “My Pafology” te schrijven, in zijn ogen een volstrekt formulematig stuk ‘zwarte literatuur’. Onder het pseudoniem Steg R. Lee, een uit de gevangenis ontsnapte crimineel. Tot zijn grote verbazing wordt het boek een succes en is hij gedwongen om de fictieve schrijver na te spelen. Ondertussen beseft Monk hoezeer zijn familiegeschiedenis zijn cynische visie op de wereld beïnvloed. Scherpe satire richt de pijlen op de literaire wereld als geheel, maar werkt ook als familiedrama. De scène waarin Keith David en Okierete Onaodowan een sleutelscène uit ‘My Pafology’ naspelen is een juweeltje.

Ik vind de marketing rondom deze film toch misleidend. Het gaat uiteindelijk hoofdzakelijk over de Ellison-familie, over hun dynamiek en hun problemen, Monks werk als schrijver passeert sporadisch, maar zeker niet zo vaak als de marketing doen uitschijnen. De trailer is een aaneenschakeling van sarcasme en ironie over "the black experience" uit zijn boek, maar heel veel meer dan die paar stukjes uit de trailer zit er eigenlijk nauwelijks in de film.

Heerlijke pretentieloze satire. Zo grappig en scherp geschreven allemaal. Het komt tegenwoordig niet meer zo vaak voor dat ik tijdens een film echt meerdere keren hardop moet lachen. Wright is ook echt fantastisch in de hoofdrol. De intelligentie en depressiviteit druipt van hem af. Hij belichaamt de toon van de hele film, en de sterke focus op hem en de relatie met zijn familie zorgt ervoor dat de film meer is dan alleen een agressieve en aangedikte satire. Meerdere personages zijn om verliefd op te worden. Fijn relaxte jazzy score ook. Wat een debuut.

Genuanceerde, vaak erg grappige tragikomedie met Jeffrey Wright als gefrustreerde schrijver die onbedoeld succes heeft met een dik aangezet boek vol schaamteloze cliché's rond 'zwart' entertainment. Wright is geweldig in de hoofdrol en de film weet een knappe balans te vinden tussen satire en drama. Niet alle verhaalelementen komen uiteindelijk op bevredigende wijze samen, maar het scherp geobserveerde, energieke scenario en de eersteklas cast maken er iets moois van.

Ja geweldig. In het begin was de toon nog wel 'all over the place' (de scenes met de zus), maar dat kan ook aan mijn eigen verwachtingen liggen. Ik verwachte humor en satire, maar de film heeft ook veel drama en zelfs wat melancholie. Sterling K. Brown is hier echt fantastisch, en zijn Oscar nominatie is meer dan verdient. Het had allemaal nog wat scherper gemogen, maar de keuze voor de lach ipv keiharde maatschappijkritische boodschap kan ik wel waarderen. Jefferson wil uiteraard beide (ongemakkelijk lachen) maar dat lukt niet helemaal. Ik moest vaak toch vooral keihard lachen.

Uitstekende film over een schrijver die voor de grap besluit een slecht boek te schrijven. De film kent aardig wat zij-plotjes, maar deze staan wel in dienst van het hoofdpersonage. Goeie dialogen en de film weet soms ook best grappig uit de hoek te komen. De verschillende eindes zijn natuurlijk meta, maar ook gewoon heel sterk. Een veelbelovend regiedebuut van Cord Jefferson.

American Fiction exclusief te zien bij NFO filmtheaters - hollandfilmnieuws.nl

Fijne film, typisch Oscar-materiaal. Wat belangrijke thema's, gewoon prettig vermaak, goed gemaakt maar ook zeer degelijk. Je kan je hier geen buil aan vallen. Het is Wright die de show steelt, erg fijn rol en hoewel zijn rol clichémeatig kan zijn (als brompot) weet hij gewoon coolness te houden en is daarmee innemend en geloofwaardig. Er zitten wel iets te veel thema's in, dat wel. Want naast de thematiek over zwart Amerika en alles dat erbij komt ook nog behoorlijk wat persoonlijke besognes, te veel om echt door ontroerd te raken en te veel ook om ieder voor zich goed uit te werken. 3,5*.

p.s. Een stukje teruggekeken hoe men het woordgrapje over Roe vs Wade zou vertalen. Nou, letterlijk dus waarmee de hele grap wegvalt. Lijkt me sowieso onmogelijk te vertalen verder.

"staken enkele Nederlandse filmtheaters de koppen bij elkaar om de film toch te kunnen vertonen."

Wat houdt dat in?

In tijden heb ik niet zo gelachen, wat een heerlijke zoetsappige flauwekul. Het heeft soms wat weg van Alexander Payne, maar dan zonder de emotionele lading, wat alleen maar zorgt voor veel meer humor. Voor beiden type film heb ik een zwak, maar deze kwam wel echt als een verassing binnen. Na die beginscène kon het al niet stuk. Even lijkt het alsof de film de tragi-kant op gaat, maar schijn bedriegt. Het wordt steeds joliger en sympathieker, ondanks de zware thema's. Deze thema's worden ook subtiel de nek omgedraaid, maar niet vergeten. Het is niet dat ik de emotionele lading niet voelde, maar het nam nergens echt de overhand.

Vreemd dat deze zo onder mijn radar is gebleven. Echt een aanrader! Een film waarbij je lekker blanco erin moet gaan, misschien juist wanneer je wat gehaast, somber of geïrriteerd bent.

Ik ga trouwens voor de 3e akte.

Door de goede verhalen en kritieken meteen maar eens bekeken. Het is inderdaad een aardig filmpje dat makkelijk wegkijkt. Maar ik vind het nou nergens echt spannend of heel leuk worden. Soms een goeie grap, leuke situatie, maar nooit echt super. Heb zelf ook niets natuurlijk met het thema van Zwart Amerika, wellicht maakt dat iets uit?

3*

Ondanks dat het er voor het verhaaltje uiteraard nogal dik op lag, lag het er evengoed nog een beetje te dik op om er echt veel lol aan te hebben, if that makes any sense.

Evengoed wel een slim uitgangspunt dat door de goede acteurs goed wegkeek. En een aantal heerlijke plaatjes waaronder het afsluitende Autumn Leaves.

Een komedie met de nodige tragiek. Een bijzonder goeie Wright wordt gesteund door een zeer fijne cast. Wright speelt 'Monk' een vijftiger die als matig succesvol auteur zijn hoogdravend werk aan de straatstenen niet kwijt kan. Hij raakt gefrustreerd en gaat onder een pseudoniem een boek schrijven, een soort van parodie, op de 'zwarte literatuur' die door de witte producenten en cultuursnobs verzwolgen wordt om toch maar inclusief te zijn. En uiteraard slaat zijn boekje vol stereotypen en 'authentieke taal' meteen aan. In realiteit is van die inclusiviteit bitter weinig te merken wanneer de drie witten tegen de twee zwarte juryleden ingaan en de cultuurprijs toch aan hun favoriete werk toekennen.

Leuk en scherp gedaan. Clichés worden bevestigd en net zo hard tegen ingegaan. Al is zeker niet de hele film zuivere satire, er zitten een aantal bijzonder scherpe dialogen in. Het gesprek tussen Monk en Sintara, meer naar het einde toe, zit bijzonder goed in elkaar. Een aantal scènes zijn ook behoorlijk meta, zeker het knappe eind. Dikke meevaller!

I just think it’s essential to listen to black voices right now

Ik had hier op basis van de eerste 10 minuten meer van verwacht, maar ik vond het eigenlijk best wel saai en gezapig. Zeker dat familiegedoe en dat met zijn moeder had van mij echt niet gehoeven.

Alles rondom het boek was op zich wel vermakelijk, de film snijdt best een interessant punt aan, maar het had wat mij betreft scherper en humoristischer uitgewerkt kunnen worden. Er zitten een aantal geinige uitspraken en observaties in over ‘zwarte’ literatuur en hoe (vooral) de witte mensen dat graag willen lezen, maar de rest van de film eromheen vond ik wat magertjes. Heb het met verveling uitgekeken.

3*