American Fiction (2023)

Ja, leuke film met een hoop grappige scenes.

Het eerste deel van de film was veruit het sterkst, als de schrijver 'Monk' merkt dat 'domme' black books beter verkopen dan zijn intelligente schrijfsels, en hij uit frustratie een zo dom mogelijk boek gaat schrijven. Dat blijkt een schot in de roos want ineens wil iedereen hem spreken.

Dat biedt een hoop gelegenheid voor leuke scenes en satire over het stuck-up schrijverswereldje (en dan vooral de slijmende uitgevers), maar tegelijk focust de film ook op Monks dysfunctionele familie en wat persoonlijke tegenslagen. Het plot gaat dan helaas wat meer richting conventioneel drama een overlijden in de familie, (zelf)acceptatie, dementerende moeder, relationele problemen. Daarmee lijkt de film zichzelf wat meer gravitas te willen geven, maar ik vond dat soms een beetje been there done that, en het ging ook ten koste van het komische gehalte.
Maar goed, uiteindelijk blijft Monk centraal staan, en Jeffrey Wright weet hem goed gestalte te geven.

4*

Ik had deze film nog niet in het veizier toen hij de Oscar voor beste bewerkte script wegkaapte voor de neus van Barbie en Oppenheimer.

Gelukkig staat de film op Prime en het bleek een heerlijke intelligente komedie. Enigzins in lijn met Adaptation, die ik wel beter vind, maar het is natuurlijk wel oscar bait voor schrijvers. Kan er ook wel mee leven. Erg leuk!

4*

Waarom zouden de boeken moeten bestaan om satire te zijn? Het neemt toch de uitgeverij wereld, het woke denken, identiteitspolitiek en het lezend publie op de hak? Dat kan toch prime net verzonnen titels?

En ja de titel Fuck is stompzinnig. Dat was nu net het punt….. Bovendien werkt het door in andere grappen. Watvoor titel hadden ze dan beter kunnen gebruiken?

Je neemt boeken op de hak die niet bestaan in combinatie met een lezend publiek die dan ook niet bestaat en een uitgeverij die dan heel veel geld overheeft voor een boek dat niet bestaat met een schrijver die niet bestaat. Het bestaat gewoonweg niet dus wat neem je dan op de hak precies? Niks eigenlijk? Interessante fictie maar qua satire is het matig net zoals het boek fuck noemen. Nu kun je wel zeggen dat mensen zo debiel zijn dat ze gewoonweg een boek kopen dat fuck heet maar scherp is het niet, allerminst. Weet ik veel wat voor titel ze hadden kunnen gebruiken.... Poep misschien? Piemel? Geen idee en het kan me ook niet schelen.

Of het boek, het publiek of de uitgever bestaat of niet is toch totaal irrelevant. In Dr. Strangelove of Team

America is ook niemand echt. Is het dan geen satire?

Het gaat er toch om dat je de echte wereld erin herkent.

En de grap om het biek fuck te noemen heeft niet zozeer betrekking op het publiek, maar op de uitgever die plots overal mee akkoord gaat.

Het genre bestaat niet en er is geen grote markt voor. Als het genre kookboeken zou zijn dan bestaan die wel en is er een grote markt voor. Plus de uitgeverijwereld zit in een crisis en geeft helemaal niet absurde bedragen uit aan een of ander boek. Het risico is veel te groot. De satire van Strangelove is de dreiging van de nucleaire oorlog en die bestond toen en was heel aanwezig. De satire van Team America is dat Amerika heel de wereld gaat redden maar eigenlijk alles opblaast. Dat idee bestaat echt. Overigens zijn er heel veel echte mensen in team America en ook Dr. Strangelove is gebaseerd op mensen die echt hebben bestaan. En als het allemaal niet bestaat dan is het fictie en niet satire. Overigens staat er ook letterlijk het woord fictie in de titel van deze film. Misschien kritiseer ik het als een satire alleen maar omdat de review boven mijn review het een satire noemt en mij overhaalde om deze film te kijken maar een satire is het niet.

Beweer je nu dat het genre satire niet bestaat?

Het is absoluut satire. Het neemt de woke obsessie van Amerika en in dit geval wit lezend Amerika op de hak. Ik vond het in ieder geval vollop geestig.

O houd toch op man. Wie probeer je nu over te halen? Jezelf. Prima. Het genre van zwarte gangsterboeken in the hood bestaat niet, wel kookboeken... En als het gaat om woke dan zou woke zeggen dat dit stigmatiserend en stereotyperend is en dus racistisch.

Pfff, laat maar. Het is onmogelijk om met jou te duscussieren zolang je de film nauwelijks begrepen hebt..

Ja de film is stigmatiserend, stereotyperend en racistisch. De vraag die overblijft is of je daarom kunt lachen of dat je je er gekwetst door voelt.

Overigens bestaat het genre weldegelijk. Je kunt er in Amazon zelfs op selecteren.

https://www.amazon.com/gp/bestsellers/books/9059880011/ref=pd_zg_hrsr_books

Er is geen discussie. Het enige wat er is een stroom van vragen van jou die ik beantwoord. Ik vraag me af of jij de film wel hebt begrepen en/of jij wel begrijpt wat satire is. De boeken hierboven zijn zwarte romantiek verhalen voor vrouwen en niet een uitgebuit gangsterverhaal in de hood. En waarschijnlijk zelf uitgegeven. Zo zien die kaften er wel uit. Daarnaast maak je een aanname dat ik de film niet begrijp en gebruik je goedkope journalistieke gotcha technieken. Zoals dat ik ontken dat satire bestaat terwijl ik de satire van jou aangehaalde films uitleg.

De link naar Amazon is een lijst met Black Urban Drama. Exact het genre dat in deze film populair is. Het hoeven niet enkel gangsterboeken te zijn. Het ging op ‘de autentieke zwarte stem’.

Zolang je niet ziet dat deze film evengoed satire is, heb je m gewoon niet begrepen of begrijp je niet wat satire is.

Mijn originele bericht was dat ik em als satire gewoon niet zo goed vind of ik vind het te overdreven. Jij vindt dit allemaal heel grappig, ik vond hem middelmatig. Jij ziet dit als de ultieme satire want als je dat niet inziet dan begrijp je satire niet. Ik ben het daar niet mee eens. Is dat belangrijk? Nee. Zo zullen we het bij een andere film wel weer eens zijn.

Ik sluit me aan bij Basto. Satire hoeft niet per se gebasseerd te zijn op realistische onderwerpen. Het hele anti-woke gebeuren is niet relevant, een aanklacht tegen de mainstream in het algemeen weldegelijk. Talent en geld worden vaak weggegooid aan mainstream verdienmodellen. als Netflix al die miljoenen nou eens zou steken in innovatieve regisseurs ipv eindeloos veel true crime docu's. Al het geld wat Netflix in die stomme docu's steekt had ook naar regisseurs gekund die nu veel risico moeten nemen. Denk bijvoorbeeld aan het financieel geflopte Babylon van Chazelle. Echter is het Netflix niet kwalijk te nemen dat ze kiezen voor bepaalde content ipv creatieve risico's. Het is te hopen dat er iets meer balans gaat komen in de toekomst. Van mij mag elke top-regisseur minimaal 1 keer een Marvel regisseren om in het vervolg zich weer te focussen op creatieve risico's.

En dit hele dilemma ondervindt onze hoofdpersoon in American Fiction ook.

Wat een heerlijke film.

De film zet een heerlijk sfeertje neer die, ondanks de serieuze onderwerpen, nergens echt te zwaar beladen is. Wright speelt op een geweldige manier een cynische schrijver die met zijn eigen serieuze werk niet echt doorbreekt, maar met een "grap" plots wel erkend wordt. Een mooie knipoog naar het schaapgedrag van de mens, waarin we allemaal gewoonweg meelopen met de kudde.

Ondanks dat zijn boek de rode draad is van de film, waren het de perikelen binnen de familie die de boventoon voerden in deze luchtige dramafilm. Er gebeurt van alles, wat het leven van Monk nog enerverender maakt dan het al is. Wright weet hier in ieder geval een goede draai aan te geven. Blij verrast met deze film.

Goed!

De schrijverswereld. Ik ben zelf ook een schrijver (mag ik mezelf wel zo noemen? Ik voel de hete adem al in mijn nek) maar heb voornamelijk geen poot om te staan. Hoe je ook bent geïnspireerd geraakt door je eigen authenticiteit, de hoeveelheid (cult)films waar ik in 15 jaar op Moviemeter heb gestemd, rauwe literatuur, dat ik in mijn opvoeding heb meegekregen dat je het van de klassieke schrijvers en de filosofen moet hebben... De branch is op een nihilistische wijze overgenomen door flierefluitende hipstertjes en meme-warriors, waarin verhalen op de automatische piloot moeten, opgeleukt met mierzoete sensationele kaften die zelfs de Tweede Wereldoorlog tot een hip onderwerp moeten laten maken, geknakte mensen die ondanks hun depressie en hun "problemen" nog wel in staat zijn om hele middagen in de fitnesruimtes rond te hangen omdat de suplessen nog wel de prioriteiten boven alles blijven. Fans en "schrijvers" die bijna gesamelijk een inteeltgemeenschap hebben gevormd en de vijf sterren slechts zijn om iemand de veren in de reet te steken. En ja, natuurlijk: dat bepaalde termen en woorden uit de context worden gehaald om weer te kunnen janken over racisme of seksisme. Zo begint de film ook overigens...

Theodorus Monk Ellison is zo'n schrijver die voor de realisme wilt strijden in zo'n wereld, maar faalt daar constant in. De moderne LGBHTI, Woke en de verkleutering van het schoonheidsideaal hebben de echte intellectuelen, filosofen en de culthelden uitgefaseerd. Uiteindelijk besluit hij vanuit deze cynisme zijn niveau te verlagen door zelf een dom onderwerp te schrijven die heden erg hip is en neemt hij een pseudoniem aan van een anonieme voortvluchtige misdadiger.

In het zijplot gaat hij terug naar zijn geboortegrond aan de rand van Boston en neemt de film ook een inzicht van het dagelijks leven van een middelbare schrijver. Hij moet van zijn pilot een pauze nemen en na jaren treft hij zijn familie weer. Een gezellige reünie lijkt het niet te worden. Zijn moeder dementeert en zijn broer (die uit de kast is gekomen) is een arrogante kwal. Dan raakt zijn zus nog verliefd op de plaatselijke agent en de buurvrouw die een oogje op hem lijkt te hebben zit net midden in een scheiding. Een soap? Nee, absoluut niet. Want het is allemaal erg mooi, gevoelig en met een glimlach neergezet, dat het een luchtige vertelling blijft.

Onderwijl moet Monk in de rol van zijn alter ego blijven. En wat gaat dat te weeg brengen?

American Fiction is hierbij een zeer geslaagde vertelling. Rustig en zelfs bij wijlen een filmnoir. De jazzmuziek als soundtrack was daarbij prima verkozen. Het vormt hierbij een mooie inkijk in de hedendaagse literatuur en hoe het is om als authentieke schrijver in deze tijd te leven. En ik mag zelf misschien maar klein blijven, maar ik kan zeggen: het is geen pretje. En dan ben ik nog niet eens beroemd.

4,0*

Leuke satire over een gefrustreerde schrijver die de strijd aangaat met stereotyperingen in de Amerikaanse literatuur. Zijn “gevecht” leidt uiteindelijk tot een niet voorziene uitkomst. Een aangename, onderhoudende film met eerste klas acteerwerk van protagonist Jeffrey Wright.

American Fiction is het regiedebuut van Cord Jefferson, die in de periode voor zijn filmdebuut schrijfwerk deed voor de tv. Voor deze film deed hij behalve de regie tevens de bewerking van de roman Erasure van Percival Everett. De roman waarop de film is gebaseerd. American Fiction is een intelligente film die handelt over twee kanten van een samenleving. De film plaatst politieke correctheid en hypocriet begrip van blanke mensen tegenover realistische zwarte kunstzinnigheid en stereotyperingen en gebruikt die tegenstelling als satirisch mikpunt. De film is een geraffineerde en grappige beschrijving van de stand van zaken aan beide zijden.

Thelonious 'Monk‘ Ellison is een zwarte auteur die op academisch niveau schrijft over zwarte thema’s maar geen zwarte lezersschare heeft. Ook geen blanke lezersschare trouwens. Monk is gefrustreerd. Omdat zijn boeken niet worden verkocht, maar ook omdat hij nu eenmaal een ontevreden misantropische intellectueel is. Ontevreden over zichzelf en over de wereld en alles en iedereen daarin. Jeffrey Wright speelt Thelonious 'Monk' Ellison. Hij doet dat geweldig. Hij verleent zijn personage een vleug melancholie, een stevige portie bedachtzaamheid en heel veel grimmigheid. Hij is geen vriendelijke man. Hij is evenmin een held en heeft ook geen neiging om dat te worden. Hij is een realistisch karakter, die je als kijker misschien niet sympathiek vindt maar voor wie je wel begrip kunt opbrengen.

In navolging van een zwarte schrijfster die bij blanke lezers veel succes heeft met een roman vol clichés over de onderlaag van de zwarte samenleving, schrijft Monk een cynische gettoroman vol stereotypen. Een succes. De film volgt vanaf dat moment twee verhaallijnen. De ene houdt zich bezig met de thematiek van maatschappelijke ongelijkheid die in Monk’s roman wordt behandeld en waarmee Monk na de publicatie onophoudelijk wordt geconfronteerd. De andere lijn houdt zich bezig met zijn familiale leven en de daarbij behorende problemen die zich niet onderscheiden van willekeurig welke blanke familie ook. Ontroerend, hard en grappig.

Thelonious ‘Monk’ Ellison wil met zijn roman de blanke uitgeverswereld en zijn door schuld geplaagde blanke lezersschare provoceren. Hij schrijft een roman vol geweld, criminaliteit, sociale misstanden, drugs en vulgaire straattaal. Monk verbeeldt zich een wereld die niet de zijne is, maar waarvan hij denkt dat de blanke lezer denkt dat die wereld er zo uitziet. Hij doet alsof en bedient met zijn verzonnen rauwe en woedende verhaal zijn blanke publiek.

Regisseur Jefferson laat Monk zien tijdens het schrijven. De nijdige en cynische taferelen die zich in zijn hoofd afspelen en die hij driftig op zijn toetsenbord intikt, worden voor de kijker tot leven gewekt. In een leuke scène zie je twee romanpersonages voor het bureau van Monk verschijnen. Ruziënd. Zoekend naar de juiste ‘slang’. Stoppend. Kijkend naar Monk. Wachtend op nieuwe instructies voor hun clichématige opvoering. De gedachten van de schrijver worden zichtbaar. Het wordingsproces grijpbaar. De worsteling met zijn verzonnen zwarte achtergrond voelbaar. Het kijkt confronterend, maakt ongemakkelijk, maar is ook grappig.

American Fiction is een prachtige film. Grappig, satirisch, met geraffineerde humor en met bijtende spot. Met goed acteerwerk ook. Met name van Jeffrey Wright. En natuurlijk met een intelligent verhaal dat naar het einde toe met het creatief insinueren van diverse alternatieve aflopen wel wat neigt naar feelgood. Maar goed. Feelgoodfilms zijn bij uitstek opgebouwd uit clichés. Dus dat past wel weer bij een film waarin blanke en zwarte banaliteiten gloriëren.. Thelonious Monk waarnaar de naam van het hoofdpersonage verwijst was overigens een jazzpianist en componist. Had erg gehoopt hem in de score te horen. Helaas. De soundtrack sprak me minder aan dan de film. Te glad.

Wat een fijne film.

Subtiele humor. Botte satire. In-your-face maatschappelijke kritiek. Licht melodrama. En een handvol karakters die allemaal de ruimte krijgen om meer dan slechts beeldvulling te zijn. Alles aan American Fiction werkt.

Tegen het einde krijgt het toch al niet uitgekauwde maar wel redelijk rechtlijnige scenario, ook nog een paar leuk gevonden toevoegingen. En dat alles gedragen door een voortreffelijke en geloofwaardige Jeffrey Wright, maakt dat voor mij 4 sterren op zijn plaats zijn voor dit regie debut van Cord Jefferson.

Wat een binnenkomer.

Boeken bestaan toch echt? En uitgeverijen? En een lezerspubliek met een mening? En deze woke-tijd bestaat ook toch? Waarom zouden de titels in vredesnaam echt moeten bestaan om een specifiek wereldje op de hak te nemen?

Een vrij goede film over een alter ego die problemen krijgt met zichzelf na het schrijven van een bestseller.

Echt komisch vond ik deze film niet, eerder melancholisch.

Ook het geforceerde opkroppen van zijn "geheim" was eigenlijk een afknapper.

De zijlijnen van o.a. die dementerende moeder of de overleden zus brengen niet echt veel bij aan het verhaal en dienen eerder als lijm om het geheel bijeen te houden.

Het beste momentje was de live action tijdens het beginnen schrijven van het boek, daar had gerust wat meer tijd naar mogen gaan i.p.v. naar die nicht....dàn was het pas komisch geweest.

Goed voor een avondje gezellig languit gaan in de sofa, maar meer ook niet.

Ik raad liefhebbers van 'American Fiction' (2023) aan om 'Yellowface' (2024) van R.F. Kuang te lezen. Misschien zelfs nog wat diepgaander met vileine observaties over wie er het recht heeft om over welke ervaringen te schrijven.

Zonder valse clichés is het leven ook wel een worsteling. Ik heb erg genoten van de speelse manier waarop 'American Fiction' (2023) ontmantelt hoe gewoon het is dat verhalen over Zwarte Amerikanen bepaald worden door sentiment en lelijke stereotypen. Met een heerlijke Monk (Jeffrey Wright) als een soort Zwarte Philip Roth, die met lede ogen aanziet dat zijn huidskleur bepalend is voor de waardering van zijn werk. Moet hij als schrijver buigen voor de wensen van zijn witte publiek? Of juist volharden in zijn queeste tegen zulke vooroordelen? Een uit de hand gelopen grap laat zien dat zijn publiek een stuk dommer is dan hij ooit had kunnen vermoeden. Het maakt 'American Fiction' (2023) een heerlijk vileine tragikomedie met een warm hart. Je gaat ook wel echt geven om die eigenzinnige Wright en zijn disfunctionele familie. Elke keer dat er zich een ogenschijnlijk cliché aandient (zoals de goeiige huismeid en de afwezige broer), dan blijken ze toch een stuk meer open te staan voor verandering. Mensen pin je namelijk niet zo makkelijk vast op oppervlakkigheden.

In American Fiction is Thelonious "Monk" Ellison gespeeld door Jeffrey Wright, een schrijver en literatuurprofessor die worstelt met de verwachtingen van de literaire industrie ten aanzien van Afro-Amerikaanse auteurs. Zijn bijnaam "Monk" verwijst naar Thelonious Monk, de jazzmusicus die zijn eigen weg volgde en zich niet liet beperken door conventies.

Daarnaast gebruikt het personage Monk in de film het pseudoniem "Stagg R. Leigh" bij het schrijven van een 'zwart' boek. Deze naam is een verwijzing naar de zwarte souteneur/moordenaar Stagger Lee , een historisch figuur.

Deze tweedeling wordt tevens gepersonifieerd in Monk, en zijn broer Cliff (Sterling K. Brown) die in tegenstelling tot Monk niet alleen een diepzwarte huidskleur heeft maar zich ook stereotiep zwart gedraagt.

Monk wordt mooi ingetogen geacteerd door Jeffrey Wright. American fiction is een prettige kijkervaring met een creatieve tot leven geroepen dialoogscene. Het slot van de film comprimeert het thema tot een krachtige uitsmijter: de entertainmentindustrie geeft u wat u graag wilt hebben. Gewoon, omdat het geld oplevert.