Tenshi no Tamago (1985)

Oshii was me niet bekend, dus mijn verwachtingen waren uitsluitend gebaseerd op de hoge score en het productieland, uit Japan heb ik wel veel mooie animaties gezien. Ik stapte er dus blanco in vertrouwende op een "typische hoogscorende animatie uit Japan". Dat was dus achteraf duidelijk een verkeerde instelling.

Wat ik niet had verwacht is een behoorlijk ontoegankelijke film met een verhaal dat qua opbouwtempo nogal de plank misslaat. Verder ben ik niet iemand die style over substance of Lynchiaanse toestanden kan waarderen, dus ook daar ging het voor me mis. Niet dat dit nou het voorbeeld is van zulke films, maar meer om je vraag te beantwoorden over wat ik wel, en dus ook wat ik niet had verwacht. Abstract en surrealistisch kan ik wel waarderen, maar dan graag met een betekenis / inhoud / boodschap / achtergrond o.i.d.

Dit lijkt me (achteraf) een film waar het beter is om je vantevoren over in te lezen, dan om er blanco in te stappen. Dan had ik er misschien anders naar gekeken, want nu kwam mijn filmbeleving dus niet van de grond, door het technische (verhaal dat qua montage erg moeizaam op gang komt) en het (gebrek aan) inhoudelijke.

Nu vraag ik me dus wel af of ik aan de andere hoogscorende animaties van Oshii, zoals de Ghost in the Shell-reeks zal kunnen waarderen. Ik ben niet zo gek op actieanimaties (niet dat Tenshi dat wel is, maar het lijkt erop dat de GitS-films wel die kant opgaan) dus ook daarom ben ik daar (nog) niet aan begonnen.

Soms voel je gewoon aan dat je iets heel erg goed gaat vinden. Wat een bezwerende sfeertrip zeg. Én multi-interpretatief, zoals ik het graag zie.

Misschien is er nog hoop voor mij en anime, OH. Ik weet dat ik met regelmaat weer een animetopper van je de grond inboor met een lage waardering (zoals jij met mijn klassiekers), maar dit zijn werkjes zoals ik ze graag zie. Fijn.

Engels ondertitelde Blu-ray rip zag er erg goed uit, en ook de prachtige soundtrack in cd-kwaliteit kunnen vinden. In dit geval een voordeel dat ik dat ik de schaarste heb over kunnen slaan (net even door de afgelopen 7 pagina's gelezen, sommige users hebben diep in de buidel moeten tasten en moeite moeten doen, met regio 1 dvd'tjes, laptops en uitgeprinte scripts ernaast. Respect.). Ik kijk reikhalzend uit naar de tijd dat we dit soort werk gewoon hier legaal kunnen kijken voor een niet zo exorbitante prijs. 5-10 euro op Google Play of iTunes ofzo, 10-20 euro om te kopen. Zoiets. 60 euro voor een Blu-ray zul je mij niet snel zijn doen.

Nog maar 15 stemmen om wat dat betreft in aanmerking te komen voor de top 250, maar de gemiddelde waardering is te laag. Hoop dat mijn 4,5* een beetje helpt. Voor een review zou ik hem moeten herzien, voel ik. En inderdaad wat verdiepen, wellicht.

next stop: Patlabor

Analyse van deze film op Youtube. Ook aardig om de comments te lezen. Je kan echt zoveel kanten uit bij deze film.

Van de maker van Ghost In The Shell, met een bijna uitgestorven wereld als setting vond ik de film Intrigerend genoeg om eens te gaan bekijken.

Met de enorme traagheid (afgezien van de belachelijk lange scene waarin het meisje slaapt) had ik niet zo'n probleem, wel met de vaagheid en de overdosis religieuze symboliek. Want daarmee was het toch vooral een cryptische puzzel waar je toch niet helemaal uitkomt. Ik heb na afloop de analyse van Chris Stuckmann bekeken maar moest voor mezelf toch bekennen dat de keizer eigenlijk geen kleren aan had. Er wordt wat gejongleerd met ideeen over de ark van Noach, (het testen van) geloof waaraan wordt getwijfeld, reincarnatie, volwassen worden, het ontstaan van het leven (yggdrasil), futiliteit van het proberen te "vangen" van waarin geloofd wordt, maar eigenlijk is het een zooitje en heeft Oshii toegegeven zelf ook geen uitleg te kunnen geven. Teveel ideetjes, te weinig uitwerking en te weinig interessante vragen om over na te denken.

10 jaar later werd dus Ghost In The Shell gemaakt door deze dezelfde maker, welke ik toch echt veel beter vind, hoewel dit best mooi gefilmd was en aangenaam vreemd, ook door de soundtrack.

Woensdag 29 augustus 21:45 te zien in Kriterion.

Wat baal ik nu dat ik niet meer in NL woon ...

Bijzonder en best fraai geanimeerd, maar inhoudelijk te abstract om er echt van te kunnen genieten. Ergens is er nog en basisplot die drie kwartier de aandacht erbij houdt voor mij, daarna komen de ideeën meer naar voren en kon ik weinig meer met de film. Dat zou niet erg zijn als ik de film zelf nog als genietbaar zou ervaren, maar daarvoor mist de wereld die wordt uitgebeeld te veel een gevoel van geloofwaardigheid. Dat ligt ook aan de duistere sfeer en gebeurtenissen die eerder ideeën uitbeelden dan verhalende elementen. Ik ga er geen onvoldoende voor geven, uiteindelijk heb ik het grootste deel wel geboeid gekeken maar helaas zakte de film op dat gebied steeds verder weg. 3,0*.

Ik hou wel van fantasy en anime. De film ziet er ook stijlvol uit, al is de muziek voor mij te bombastisch. En ik ben dan nog wel liefhebber van de zoete Hollywoodfilms uit de Golden Age. Een film met een boodschap waar veel mensen filosofisch over beginnen doen, maar ik ben er niet veel mee. Ik begrijp wel dat hier liefhebbers voor zijn, al lijkt het me eerder een cultfilm. Gewoon mijn ding niet, maar slecht absoluut niet.

Dubbel.

Bij wijlen prachtig geanimeerd, leunend op de geweldig vormgegeven post-apocalyptische wereld. Deze stijl ligt mij veel beter dan de bekende Ghibli-films die ik niet zo lang geleden pas ontdekt heb. De fantasy-elementen zijn ook echt fantasierijk en creëren een eigen sfeertje.

Máár het is ook pretentieus. De bombastische soundtrack doet gotisch aan en kan mij op momenten bekoren, maar het werkt evenzeer averechts als het extra kracht moet geven aan gewichtige scènes.

Films waarbij men achteraf ook nog een gans forum kan aflezen en op tig uiteenlopende visies stuit, scoren bij mij doorgaans niet erg goed. Een zeker metaforisch gehalte of wat abstractie kan er heus wel in. Als aan het einde van je film er evenwel nog talloze invullingen mogelijk zijn, vind ik dat een te gemakkelijk trucje als regisseur om een interessant eindproduct af te leveren - geloofscrisis tijdens het maken of niet.

3

Ik heb het gevoel dat dit soort films me niet zouden liggen, vooral als ze niet geanimeerd zouden zijn, niet met deze stijl en niet deze muziek. Dat is nu echter niet het geval, want de film is eigenlijk gewoon boeiend, ook al gebeurt er niet veel. Veel heeft te maken met de stijl- en muziekkeuzes. Neem dat weg, en ik zou het wellicht niet volhouden om dit te zien. Maar nu is het echt een hypnotiserende film geworden die heel mooi is om te zien, maar waar ik misschien nog net iets meer "impact" had gewild na het zien van deze film. Want nu is het meer een filosofische film waar tal van interpretaties mogelijk voor zijn, en daar heb ik eerlijk gezegd niet zoveel mee. Maar de filmervaring was wel heel mooi. Het zal ook wel helpen dat ik al enige affiniteit heb met deze film doordat bepaalde artiesten die ik volg vaak refereerden naar deze film.

Hij is te zien in KINO Rotterdam! 17 April 19:15. Ik wil deze film al heel lang zien maar zat te wachten om hem in de bioscoop te zien. Ben zeer benieuwd.

Ik heb ook nogal een dubbel gevoel bij deze animatiefilm. Ik heb dat soms wel meer met anime. Eerst en vooral technisch wel prachtig. De dystopische wereld wordt erg grauw en grimmig weergegeven. Toekomstloos zonder enig perspectief. Zeer mooie stijl en men neemt erg ruim de tijd om alles tot zijn recht te laten komen. Veel details en absoluut geen gebrek aan fantasie om dit vorm te geven.

Aan de andere kant miste ik toch wat schwung. Sommige scènes - en dat is deels ook een sterkte - worden wel heel lang vastgehouden. De dialogen zijn karig, maar stoort niet per se. De beelden laten voor zich spreken. De soundtrack is wel nogal gothic bombastisch. Ik had het eerder wat serener gehad.

De boodschap van het ei is wel geslaagd. Wat religieus filosofisch zonder echt verklarend te zijn. Moeilijk soms, wordt er ineens ook over Noah gesproken. Het einde is wel heftig wanneer blijkt dat het ei leeg is en de volwassene het meisje heeft voorgelogen.

Audiovisueel poëtisch meesterwerk. Prachtige abstracte beelden, vrijwel geen gebruik van dialoog en briljante muziek. De film doet sterk denken aan Tarkovsky. Bepaalde sequenties deden me zelfs aan Solaris denken. De animatie is erg statisch en sommige mensen zullen dit gedateerd noemen. Voor mij persoonlijk pakte dit uit in het voordeel van de film. Het past veel beter bij de langzame structuur waar de film voor gaat. Er zit veel symboliek in de film, het is allemaal bijbels. De beelden zien er fantastisch uit, er is overal gotische architectuur te zien. Het ziet er somber en angstaanjagend uit, maar heeft ook een poëtische sfeer. De film lijkt meer op animatiekunst dan op een verhaal. Er zit duidelijk iets achter de symboliek, maar er is geen traditioneel verhaal. De man met het kruis vertelt over de ark van Noach en de zondvloed. Hij volgt het meisje vanwege het ei dat ze bij zich draagt. Het leek alsof de film de nasleep probeerde te laten zien van een wereld waarin God deze in de steek heeft gelaten. Elke plek in de film is verlaten, de man en het meisje zijn de enige twee mensen daar. Ze heeft een sterke genegenheid voor het ei, ze draagt het alsof ze zwanger is. In de ene scène kan het meisje dingen horen, de man doet dit af als iets anders. Moet dit aantonen dat het meisje nog steeds geloof heeft en de man geen? Is dit de reden waarom hij zo geobsedeerd is door het breken van het ei en het onthullen van de inhoud ervan? Ik dacht dit steeds tijdens de foto, maar het leek vergezocht vanwege het kruis dat hij draagt. Hij breekt uiteindelijk het ei, maar er zat niets in. Het meisje met haar scène in het water was heel mooi geanimeerd, ik neem aan dat ze meerdere eieren heeft gekregen. We zien de vogels nog in hun eieren, en een gigantisch oog met beelden. Het oog is een voorstelling van God denk ik, we zien het beeldje van het meisje erop. Misschien heeft ze door haar onverbiddelijke geloof God gevonden. Ook de scène aan het einde doet denken aan Solaris. De wereld heeft een vreemde vorm. Nu God de wereld in de steek heeft gelaten, is de wereld een verwoeste plaats geworden. Althans, dat is mijn interpretatie. De film is een meesterwerk en heeft de potentie om de beste anime-film ooit gemaakt te worden. Zeer weinig anime hebben dezelfde artistieke hoogten bereikt.

Deze film is ook geanimeerde kunst, niet echt een traditionele verhaal. Films zoals dit moet je eerder voelen dan echt begrijpen. Je kan de film op meerdere manieren interpreteren dus het is echt wat jij ervan maakt. Ik heb mensen zien zeggen dat echt alle religieuze symbolisme over hun hoofd gingen maar alsnog de film geweldig vonden. Die hypnotische sfeer door middel van prachtige beelden en muziek is fantastisch.

Anime is een medium waar veel potentie in zit. Helaas wordt die potentie nooit eruit gehaald door de anime industrie zelf. Tenshi no Tamago is een film uit 1985 en er is niet veel dat echt dichtbij komt bij deze film. Het publiek wilt liever shows met kinderachtige humor, karakters waar hun diepgang flinterdun is en dezelfde clichés. Vaak is de animatie ook tegenwoordig echt heel lelijk dus zie ik weinig hoop voor de toekomst van anime. Er zijn echt maar een paar films en enkele shows die tot nadenken stemmend zijn.

Bijzonder dat deze film, die jarenlang toch niet de eenvoudigste was op om te duiken, nu uitgebracht gaat worden in een 4k-restauratie. Ik meen dat ik hem ook al zag passeren in het programma van Imagine.

Dit ja. Na 40 jaar van fansubs najagen, louche HK bootlegs kopen en internet scripts uitprinten, nu gewoon in de bios te zien. Volle zaal ook, dat had ik al helemaal niet verwacht.

Wel nog steeds zuur dat ik de screening in Tokyo mét Oshii gemist heb, maar dit was een mooie goedmaker. Film blijft verder een uniek stukje cinema, niet te missen.

Inmiddels ook op 4k uit. Angel's Egg (1985) 4K & Blu-ray Collector's Edition — Umbrella Entertainment - shop.umbrellaent.com.au

Fijn om weer eens een film te zien (op groot scherm nota bene) waar je bij het verlaten van de bios je oordeel nog niet meteen klaar hebt.

Meermaals onder de indruk van composities en kadreringen, symboliek die niet meteen naar betekenis te herleiden valt, soundtrack die een uniek, haunting sfeertje schept en bovenal weer eens een film die bol staat van betekenislagen die tijd nodig hebben om te landen.

Centraal stond voor mij de tegenstelling tussen iets waardevols en delicaats waarborgen versus de rationele benadering van "je weet pas wat erin zit als je het open maakt". Noem het geloof versus ratio, magie versus wetenschap of illusie versus zekerheid. Het mooie aan het woord zingeving is dat we waarde slechts kunnen toedichten en daar onze eigen criteria voor hebben.

In tegenstelling tot mijn mede-bioscoopgangers vond ik het niet perse een negatief gegeven om een bioscoopzaal uit te stappen met het gevoel dat ik de film niet helemaal kon duiden. Deze zindert nog wel even na. Ik kan hier nu onmogelijk een score aan verbinden. Dankbaar voor Paradiso Films, die deze re-release aandurfde.

Al op Imagine gezien, hier in Forum eergister een ticket voor uitverkochte kleine zaal gecancelled omdat ik ontdekte dat hij volgende week ook in de (dan wrs niet uitverkochte) grootste zaal draait... Genieten!

Een meisje dwaalt door een mysterieus landschap met een enorm ei. Ze draagt dat meestal onder haar jurk, waardoor het lijkt alsof ze zwanger is. Er lijkt een ramp te zijn geweest, die vrijwel al het leven heeft weggevaagd, maar wel een soort geesten heeft achtergelaten. Een overstroming? Water speelt in ieder geval een grote rol. Op een gegeven moment krijgt ze gezelschap van een man die een kruisvormig object bij zich draagt en verband om beide handen heeft. Hij is op zoek naar een enorme vogel - de verlosser - en dan is dat ei natuurlijk een aanknopingspunt.

Tenshi no tamago is surrealisme pur sang; het verhaal moet het niet te veel hebben van een logische plot, maar draait vooral om associaties en sfeer. Die zijn hier vaak christelijk, met een centrale rol voor de Ark van Noach, maar regisseur en scenarist Mamoru Oshii (vooral bekend van The Ghost in the Shell) is zelf geen christen en geeft er een geheel eigen draai aan. Met mede art director Yoshitaka Amano (die later aan de wieg stond van het design van Final Fantasy) schept hij een donkere, desolate wereld van grote schoonheid. Met name de scene waarin een horde spookvissers jaagt op schaduwvissen is geweldig. Vaak is de film ook erg statisch, zodat je de wereld goed in je op kunt nemen. Ik moest vaak meer aan Béla Tarr en Tarkovsky denken dan aan andere Japanse animatie (wat ook een waarschuwing is, want er waren weglopers.) De spookachtige, minimale muziek van Yoshihiro Kanno maakt het helemaal af.

Oh ja, op het einde is zo een zoom out, waarbij je letterlijk the big picture te zien krijgt. Alleen herkende ik niet wat dat nou precies voorstelde. Toen ik het opzocht, was het wel een "Duh! Natuurlijk is het dat!"-momentje, maar aan de andere kant is het ook niet iets dat je dagelijks ziet, dus ik neem het mezelf niet heel kwalijk dat het kwartje even niet viel.

Gezien in De Uitkijk (met de nieuwe tijdelijke stoelen, die al veel beter zijn dan de oude.)

Vandaag in de bios gezien. Prachtige beelden, mooie muziek, maar verder kon ik er niet veel soep van maken. Via chatgpt is het me iets duidelijker geworden, maar als geheel is het me toch wat te symbolisch.

Dat ik deze film nog eens mocht bezichtigen in de bioscoop, halleluja!

Getopt met een halfje, voor een nog immer zinnenprikkelende, vreemde, duistere film met veel symboliek en schitterend camerawerk. Het stemt allemaal tot nadenken, daarnaast ook pure kunst 4,5*

Herzien in de bios. Nog steeds even abstract en onbegrijpelijk als bij mijn eerste kijkbeurt die een magere 3,0* opleverde (en ergens sta ik nog wel achter die review, behalve dat de film me nu wel bleef boeien) maar ik ging nu wel met een ander idee de film in en kon meer genieten van het moment zelf met de muziek en animatie. Afgerond verhoogd naar 4,0*.