Pâfekuto Burû (1997)

Een heel groot liefhebber van anime zal ik waarschijnlijk nooit worden maar ik kan ze wel opdelen in de categorieën hit & miss* en voor mij en dit is zeker een miss. Er wordt -zoals in nogal wat Japanse films- nogal overdreven hard in geschreeuwd dat mij snel naar de afstandsbediening doet grijpen. De animatie oogt gedateerd, de muziek is irritant en voor de rest ben ik 'm al bijna weer vergeten. Met moeite uitgekeken hoewel hij niet zo lang duurde.

*hits zijn dan bijv.: Tenshi no Tamago (1985), Akira (1988) en Meari to Majo no Hana (2017)

1,5*

Ook -misschien wel juist- niche klassiekers hebben baat bij dissenting opinions dus graag gedaan

Absoluut waar

En ik mag graag af en toe de geschokte JM spelen, dus andermaal dank, I suppose...

Geweldige film.

Verdorie ik had gehoopt dat joolstein deze al had gekeken en een mening neergeschreven zodat ik meteen kon zien of we op dezelfde lijn zaten of niet. Nu goed dan moet ik maar even geduld oefenen. japan levert altijd wel mooie anime af en hebben mij als kind veel plezier geschonken in de zin van animatieseries zoals Nils Holgersson, Familie Robinson en dergelijke. De oosterse verhalen kunnen me omwille van de bizarre (onwesterse zeg maar) stijl minder bekoren al zijn er wel leuke schattige zoals Kiki's Delivery Service, Ponyo die ik wel eens kan smaken.
Paprika heb ik in een ver verleden ooit wel eens gezien, die zou vergelijkbaar zijn met Perfect Blue. In mijn herinnering was Paprika toch vrij braaf in tegenstelling tot PB die toch een aantal erg gewelddadige scènes kent en ook naakt niet schuwt. Vooral dat laatste vond ik toch vrij verrassend. Perfect Blue begint nog schattig maar al snel ontaardt het in een flinke mindfuck voor protagoniste Mima en ook de kijker. Wat is film, wat is werkelijkheid en is die dubbelgangster nu echt of een waanbeeld van Mima? Uiteraard moeten we een aantal dingen met een korreltje zout nemen zeker naar de finale toe. Perfect Blue is echter een aangename film ook geholpen door een korte speelduur.

alexspyforever

wel interesse in deze film, maar de film Paprika vond ik niet zo goed. Toch denk ik dat deze beter is.

Raad je me deze aan?

Wat ik me nog van Paprika herinner is dat het surrealistischer was en zeker in vergelijking met PB braaf op vlak van geweld en naakt. PB is een goede mix van grafisch (maar verwacht nu ook niet dat er ledematen in het rond gaan vliegen wel een paar bloederige scènes) en psychologisch.

Leuke animatiefilm met wat horrorelementen waarbij in sommige scènes bloed en naakt niet worden geschuwd. Het begint allemaal heel braafjes, maar er zitten heel wat gewelddadige scènes in de film.

Voor de kijker wordt het ook allemaal niet haarfijn uitgelegd en moet je je aandacht er zeker bij houden. Gebeurt alles werkelijk of zijn het waanbeelden? Het slot geeft de kijker het antwoord dat toch wel verrassend oogt. 6,5/10

Geen meesterwerk, ook niet na een tweede kijkbeurt, maar wel een vrij goede film, mooi getekend en met een vrij ontnuchterende blik op het problematische leven van iemand die (te) graag een ster wil zijn en haar niet al te denderende carriere als popzangeres om wil buigen naar die van actrice, met als spiegelbeeld de geobsedeerde, zielige fan in zijn rukbunker vol met foto's van de erg meisjesachtige Mima. Uitgerekend hij is dan weer niet blij dat Mima haar onschuldige imago van zich afschudt met blootfoto's inclusief schaamhaar, terwijl je van zo'n kwijlerige pervert toch verwacht dat hij dat prachtig zou moeten vinden. Maar zo blijkt niemand helemaal wat je zou verwachten.

Af en toe voelt de animatiefilm als exploitatief, zo is er een te langgerekt gedeelte waarin Mima in een verkrachtingsscene moet spelen als lijdend voorwerp en komen de blootfoto's ook vol in beeld. Hoewel de speelduur prettig kort is, is er wel meer overdaad. Er wordt op den duur iets teveel gespeeld met het idee van illusie, fantasie en realiteit die door elkaar heen lopen, op meerdere nivo's: het echte leven, de serie waarin Mima een rolletje speelt (voorafgegaan door de meisjesband, een puberfantasie van zichzelf) en de psychotische illusies. Waardoor het allemaal als een veelvuldig hergebruikte gimmick gaat aanvoelen.

Een knipoog naar Silence of the Lambs wordt in het begin gegeven. Hierna worden thema's als gespleten persoonlijkheid en de vraag wat ware identiteit is aangesneden, zonder er mijlen diep op in te gaan.

Een behoorlijke soundtrack combineert typische J pop met een minimalistischere synth score.

Het einde is net niet bevredigend genoeg omdat het voor mij niet alles verklaart, tenzij...mijn voorlopige conclusie gevolgd wordt, dat een deel van de moorden op het conto van de zielige fan komt en een deel op het conto van de dikke manager (of was enkel die laatste aanval op Mima?)...maar ik kan er flink naast zitten?

Geen makkelijke film en een atypische anime/animatie. Goed dat er voor animatie is gekozen, omwille van de vele scenes die traumatisch zijn, en anders waren bepaalde dingen redelijk hypocriet. In de eerste plaats is dit inderdaad een psychologische thriller die me wat doet denken aan Sono's Antiporno. De film duurt maar 80 minuten, maar na het zien ben ik absoluut volledig uitgeput door de paranoia en je niet meer weet wat echt of niet echt is, wat wel bevestigt dat de film een impact op me heeft gehad, maar een plezierige film is het niet. In dat opzicht doet me het denken aan Mother! waar ik ook zo een gevoel had. De film exploreert meerdere thema's: mentaal welzijn, meerdere persoonlijkheden, keuzestress, de Japanse popcultuur, de ethiek van een consument, enzovoort. Zeker interessant. Moeilijk om hier een cijfer aan te geven. Voorlopig een kleine 4*

Meh.

Met Paprika wist Kon me weer even te overtuigen waarvan ik dacht dat dit niet meer zou gebeuren bij anime, maar toen ik deze direct na die film keek was ik weer teleurgesteld. Deze film valt eigenlijk weer binnen de animefilm die ik niet uit kan staan. Dat neemt niet weg dat het een goed verhaal kent.

Dat verhaal weet de film ook flink te boosten, want naarmate je richting de slotfase gaat wordt er toch wel veel uit de kast getrokken om het extra verwarrend te maken. Soms is dat irritant, maar hier werkt het wel. Je blijft ook geboeid kijken omdat je wel degelijk wilt weten hoe het gaat eindigen of ontrafelen. De wendingen zijn dan ook best geslaagd.

Maar daar houden veel goede punten weer zo'n beetje op. Iwao is compleet onuitstaanbaar als de stemmenactrice van Mima. Vreselijk om naar haar stem te luisteren ook gewoon. Alhoewel de overige personages niet zo vervelend zijn als Mima weten die ook niet bepaald te overtuigen. Daarnaast vallen ze met hun character design ook vaak totaal niet serieus te nemen (Matsumoto, die haar ogen behoorlijk ver uit elkaar heeft staan).

Animatie is verder ook gedateerd. Bleek en wat gebrekkig, maar toch zit er qua editing wel wat goeds bij. Enkele meer dromerige scenes weten hierdoor wel degelijk te werken, maar veel wordt verpest door de irritante stemmencast die een hoop plezier uit de film zuigt voor mij. Als ik dan ook geen enkel personage leuk vind is het soms moeilijk om echt betrokken te raken in de film.

Tussendoor lijken er ook wat dingetjes te zitten die niet kloppen, maar dat zal ik even voor lief nemen. Ik heb geboeid naar het verhaal zelf gekeken, maar me ook ontzettend veel geïrriteerd aan de film. Zo kan ik dus niet zeggen dat ik ergens echt van genoten heb. De score die ik geef is dan ook enkel en alleen voor de editing en het verhaal. Veel geërgerd verder, dus ik vind mijn cijfer prima zo.

Bijzondere animatiefilm over een meisje dat na een succesvolle carrière in een meidengroep wil gaan acteren. Alleen verloopt dit laatste niet via een leien dakje en moet ze zich letterlijk opwerken en in de negatieve zin haar grenzen verleggen. De fotoshoot waarin ze uit de kleren gaat of de geacteerde verkrachtingsscène doen de vraag rijzen hoe ver je moet gaan en hoe gezond het allemaal nog wel is. Niet zo gezond zo blijkt. Als er dan ook nog een opdringerige fan is, verliest Mima haar grip op de realiteit.

Realiteit en fictie worden meer en meer door elkaar gehaspeld en geven een bittere kijk op de mentale gezondheid van Mima. Toch een animatiefilm die indrukt maakt met zijn diepere lagen en prima uitvoering. Ook technisch op punt en het personage Mima beklijft. Knappe animatiefilm dus die zeker zijn impact heeft.

Re-release van 9 november 2023 (Periscoop Film)

De animatiefilm heeft een simpel verhaal: popidool Mima maakt een onzekere carrièrestap door te gaan acteren en verliest zichzelf – althans haar jongere, onschuldige zelf – na het spelen van een verkrachtingsscene. Het verhaal is opgebouwd rondom het interessante thema van identiteit – ben je dezelfde persoon als die je gisteren was (is de actrice Mima nog dezelfde als de popidool Mima)? en wie ben je echt (maakt ambitie dat je jezelf verkoopt en verliest)? – en Mima’s psychose laat het onderscheid tussen wat echt en wat gespeeld is op de filmset verdwijnen alsmede het onderscheid tussen droom en werkelijkheid en tussen herinnering en werkelijkheid (waar in het geval van de popidool de fans niet meer weten wat hun idool echt is, raakt dat idool als actrice zelf het contact met de werkelijkheid kwijt waarbij ze wordt meegesleept door de fantasie van een fan). De film begint tam en overzichtelijk maar ontwikkelt zich in een crescendo – analoog aan de psychose van Mima – tot een steeds heftigere trip waarbij de dissociatieve identiteitsstoornis ook uitbreidt naar meerdere personen en ook de kijker niet meer weet wie wie is en wat echt gebeurt en in bijkans psychotische verwarring de bioscoop verlaat.

De film is aldus een heerlijke heftige mindfuck waarbij ik wel denk dat het verhaal nog wat intenser en spannender zou zijn geweest – en daarmee een echt meesterwerk – als het een gewone speelfilm zou zijn geweest in plaats van een animatiefilm.

Misschien Black Swan eens opzetten?

Ik lees inderdaad dat velen overeenkomsten tussen beide films hebben opgemerkt. Toen ik Black Swan in 2010 zag maakte die weinig indruk op me en ik kan me de film nu nog te weinig goed herinneren om de overeenkomsten te zien. Wel moest ik denken aan Hitchcocks films, met name Vertigo.

Tegelijkertijd is Perfect Blue veel explicieter en extremer in de psychologische malaise. Hoe realiteit en waanbeelden zich vermengen is bijzonder knap in beeld gebracht.

Geweldige film met meerdere lagen waarin de kijker zelf kan bepalen wat realiteit is en wat niet. De kritiek over “gedateerdheid” snap ik echt totaal niet. Als je een film van 30 jaar oud gaat beoordelen door een hedendaagse bril ben je het spoor goed bijster wat mij betreft. De beelden zijn schitterend en geven mij dat klassieke Japanse anime gevoel. 4,5 sterren!

Ik moet zeggen dat ik hem nog beter vond na een derde kijkbeurt onlangs. Dus ik doe er een halfje bij. Het is ook een film die expres uitleg weglaat. Maar 1 detail , namelijk dat de freak samenwerkte met die dikke dame had ik me nog niet gerealiseerd hoewel het heel logisch is.

De film blijft visueel erg sterk. Darren Aronofsky vond een aantal shots zo mooi dat hij ze exact nagemaakt heeft in zijn eigen films (het bad in Requiem For A Dream en de gestrekte pose in Black Swan). Ook de griezelige geluidseffecten zijn perfect. Verder is het een film met een vooruitziende blik, want internet bestond nog niet zo lang. Inmiddels zijn fenomenen als stalking en verknipte beeldvorming van publieke personen nog veel erger geworden.

Eerlijk gezegd wist ik ook niet dat de maker, Satoshi Kon, ook het oogstrelende Paprika gemaakt heeft en daarnaast andere hooggewaardeerde films gemaakt heeft dus die ga ik zeker kijken.

Oh damn!

Ik heb nooit interesse gehad in anime noch de moeite genomen om het te proberen, ooit Spitered Away gezien toen ik een jaar of 8 was. Hoe dan ook, ik was wel nieuwsgierig naar deze, omdat filmmakers zoals Nolan en Arnofsky inspiratie uit de films van Santoshi Kpn hebben gehaald. En dat valt op, want sommige scenes in Inception, Black Swan en Requiem For a Dream zijn een letterlijke copy, maar dan in live action. Er is hier een hele fantastische video gemaakt door Every Frame a Painting , ik raad je het kanaal sowieso aan als je interesse hebt in video essays over regisseurs zoals bijvoorbeeld David Fincher, Edgar Wright, The Coen Brothers etc

Terug naar de film, mijn gedachte was: "Aight ik ga deze kijken" zonder er al te veel van te verwachten. En toen de end credits begonnen te spelen zat ik verbijsterd naar mijn scherm te staren. De film is zo genuanceerd en verteld zo veel. Het geeft een kritische kijk op de media, hoe beroemdheden behandeld worden en wat voor psychologisch impact het op ze heeft. Het gaat over obsessie, zowel dat van Mima (wat geheel toevallig klinkt als Nina, het hoofdpersonage uit Black Swan), die geobsedeerd raakt met haar imago, als dat van een fan, nou... fan? Dit gaat veel dieper dan alleen bewondering, hij wijdt zijn hele leven aan Mima toe en stalkt haar. Dit reflecteert ons, hoe wij als samenleving onze rolmodellen idoliseren en hun altijd grenzen niet in kunnen zien. Dat de film uit nog 1997 is maakt het knapper, want dit onderwerp is nu accurater dan ooit. De wereld waar het verhaal zich afspeelt is geen dystopie, maar de toekomst waar in wij nu leven.

En dan de spanning! Ik had nooit van een animatiefilm verwacht dat het zo fucking intens zou zijn. Het verhaal is heel onvoorspelbaar, het gaat alle kanten op en je weet nooit waar je nou precies naar zit te kijken omdat het speelt met chronologie. De soundtrack is bijzonder, variatie tussen zang, strijkers en kloppen maken het erg verontrustend, maar ook mooi. En de editing, dat is van een ander niveau goed, maar dat wordt allemaal al uitgelegd in de video van Every Frame a Painting.

4.5*

Dit krijg ik zo nu en dan, motivatie in de nacht om wat te doen. Meestal wordt het dan een opgeruimde kamer, maar deze keer een lange review over een anime. Ook goed.