Pâfekuto Burû (1997)

Wat een montage zeg... Zit ik op het goede spoor als ik zeg dat in het echte plot de vrouwelijke freak zo geobsedeerd is door Mima's persoonlijkheid als popidool dat ze zichzelf deze persoonlijkheid aanmeet en daardoor de "nieuwe" Mima (de actrice) als bedrieger ziet? En zij degene is die een verslag van Mima's dag naar de mannelijke freak (net zo geobsedeerd) mailt, die ze vervolgens op de site zet?

In ieder geval geweldig om te zien hoe beide killers al heel vroeg verdacht in beeld komen en er toch nog een bloedstollende film overblijft. Erg mysterieuze muziek en zoals al eerder genoemd, geweldige scèneovergangen. Af en toe iets geforceerd maar dat mag de pret niet drukken.

4,5*

Knap gemonteerde animatiefilm van Satoshi Kon. Het was aan het begin wat wennen aan de ietwat verouderde stijl van animeren (in vergelijking met recentere films als Paprika en Tekkonkinkreet) maar hier wist ik me redelijk snel overheen te zetten. Perfect Blue kent een realistisch verhaal dat voor meerdere interpretaties vatbaar is. Zal de film daarom zeker nog een keer gaan kijken. Ben benieuwd of ik er dan een compleet kloppend verhaal van kan maken. Ik heb totaal geen moeite gehad met de vele plottwisten, zie het eerder als een pluspunt van de film. De krappe anderhalf uur die Perfect Blue duurde wist hij me gewoon elke minuut te boeien.

Ergerde me trouwens wel meerdere keren aan de krijserige voice-overs van de vrouwelijke personages (zowel in vrolijke als angstige gemoedstoestand), maar ik moet me er maar bij neerleggen dat dit bij vrijwel elke animé voorkomt.

Klassieker

Het was ondertussen de derde maal dat ik deze film zag, maar hij heeft mij wederom aangenaam weten te verrassen . Komt misschien doordat ik nu de digitaal opgepoetste en een van 5.1 DTS voorziene DVD-uitgave zag.

Hoe dan ook; de animaties zijn ondanks het feit dat ze ondertussen zo'n tien jaar oud zijn ontzettend sterk. Kon imponeert vooral met het lopen en schept meermaals de illusie van te filmen met een handheld camera. Het hoogtepunt is dan ook de finale op de daken, waar er opmerkelijk veel aandacht wordt besteed aan de wijze waarop de twee dames lopen. Het ene personage struikelt en valt, terwijl het andere lijkt te zweven over de daken. Klinkt nogal logisch, maar is best tricky om te animeren.

Het verhaaltje is zowaar nog sterker dan de animaties. Realiteiten vloeien perfect getimed in elkaar over en spelen een overtuigend, maar vooral mindfucking spel met de kijker. Niets is wat het lijkt en als iets iets lijkt te zijn blijkt het meestal toch niets te zijn. Kon onthult hierdoor op onnavolgbare wijze het ware gezicht van het medialandschap en het heilloze leventje in de spotlights.

Veruit Kons beste en ongetwijfeld een ware animeklassieker

4,5*

Helemaal anders dan wat ik ervan verwacht had, maar niet slecht. Vond het betrekkelijk "normaal" allemaal, alsof je naar een traditionele thriller aan het kijken bent. Dat is daarom niet negatief bedoeld, want het levert het voordeel op dat ondanks het feit dat het een animatiefilm betreft, Perfect Blue toch echt wel de nodige suspense weet te brengen. Best verrassend, want ik had niet meteen verwacht dat dit medium zich daar toe leende.

Leuk verhaaltje bovendien. Ben op zich wel een fan van dit soort psychologische insteekjes waar illusie en werkelijkheid mooi door elkaar heenlopen. Heb best wel wat films met dit thema gezien, dus echt "zwaar" was het voor mij niet. Alles viel bovendien ook tijdig netjes in elkaar.

Enige minpunt is dat ik sommige personages nogal moeilijk uit elkaar kon halen. Maar dan vraag ik me af of dit aan mij ligt of aan de nogal oppervlakkige tekenstijl. Iets meer detail had de film geen kwaad gedaan, al vond ik het in vergelijking met andere anime's die ik al gezien heb betrekkelijk goed allemaal.

Ook al verwachtte (en hoopte) ik een iets meer gelikte en meer futuristische film, ik ben dus zeker niet ontevreden met wat ik te zien kreeg. Al met al een redelijke meevaller, maar niet meer dan dat omdat Perfect Blue soms te "normaal" aanvoelt. Binnenkort Paprika maar eens checken.

Erg sterke anime. De beste die ik tot nu toe zag die niet van Miyazaki is en het is stukken interessanter dan Kons Paprika.

Het is logisch dat animatiefilms vooral gebruikt worden voor science-fiction en fantasy. De oneindige mogelijkheden van een geanimeerde wereld maken het uiterst geschikt om wonderlijke werelden te creëeren die in een mix van CGI en echte mensen toch altijd net wat minder overtuigd. Echter is animatie veel minder gebruikt voor wat aardsere genres, waarschijnlijk omdat de noodzaak niet zo hoog is. Perfect Blue voelt echter waarschijnlijk net dat beetje frisser aan omdat het een tekenfilm is. Zoveel psychologische thrillers in die stijl zag ik immers nog niet. Geen idee of er veel meer zijn in Japan.

Zelfs het feit dat dit een zeldzaamheid is als geanimeerde thriller is Perfect Blue nog opvallend goed. Het is een zeer spannende film, maar dat is het minste dat ik mocht verwachten. Opvallend is echter dat hier erg veel goed gedaan wordt dat meestal fout gedaan wordt. Er zit een obsessie met plottwists in, iets waar ik gewoonlijk geen fan van ben, omdat verrassende wendingen vaak geforceerd aandoen. Niet bij Perfect Blue, waar twist onverwacht zijn, maar tegelijkertijd logisch aanvoelen. Dat Sumi de grote moordenaar blijkt (al lijken daar de meningen over te verschillen) past bij hoe haar karakter opgebouwt is, al zag ik het niet aankomen.

Tevens is het geen ordinaire slasher geworden. De brute, nogal grafische moorden vormen niet de hoofdfocus. Het draait toch op de eerste plaats om het karakter van de hoofdpersoon en hoe zij haar draai probeert te vinden in haar nieuwe carriére. Er zijn eigenlijk weinig thrillers met zo'n sterke hoofdpersoon. Ze lijkt aanvankelijk slechts een naïef, vrolijk meisje dat in minstens de helft van alle animes de hoofdrol lijkt te hebben, maar Kon geeft haar karakter een ontwikkeling die boeiend en geloofwaardig is. Verder toch opmerkelijk wat voor een onschuldige ziel hij in zoveel narigheid stopt. Vergelijk het maar eens met een van de leden van K3 in zo'n situatie.

De meest beangstigende scène is opmerkelijk genoeg geen scène met fysiek geweld, maar een psychologisch moment. Ik heb het over de opnames van die verkrachting. Zeer intens 'gefilmd'.

Van dit soort animatiefilms zou ik er graag meer zien. Onderhond vertelde mij dat het Hitchcockachtig zou zijn. Ik zie de link, maar De Argento ligt iets meer voor de hand. Perfect Blue hoeft echter niet vergeleken te worden met andere films. Opzichzelf is het al een erg sterk werkje.
4*

Wat volwassener dan andere van Kon.

Zeer krachtige Thriller met een psychologische inslag. De eerste paar minuten erg houterig, maar daarna loopt het allemaal weer wat vloeiender. De achtergronden en details blijven mooi en zullen nooit saai worden. De personages waren erg redelijk uitgewerkt en de stemmencast paste goed.

Ook de spanning zat er goed in, vooral vanwege de sfeer-achtige score en de soms aparte achtergrond tonen.

Helaas wordt het einde van de film (laatste 25-30 min.) iets too much voor mijn idee. Voor eventjes is het niet erg om er geen vaste grond te hebben in je eigen geloof van hoe het verhaal verloopt, maar als het maar door en door gaat wordt het wel een beetje vervelend.

Erg blij dat de ontknoping erg slim en een beetje stiekem is uitgewerkt. Blijft toch een hele klus om zoiets te verzinnen. Fijn dat alles toch op zijn plaats valt en niet abstractie tegenover abstractie is.

* 4,0

Erg gave anime.

Verwarrend, maar niet echt moeilijk te volgen verder vond ik. Vond vooral de editing echt heel goed, en ook het sounddesign was echt waanzinnig goed. Beiden werden ze erg goed vermengd, de muziek liep vloeiend over in de omgevingsgeluiden, en de scenes sijpelden vloeiend in elkaar over.

Het verhaal is interessant, maar wat gemakkelijk misschien en het slot is verder ook wel vrij logisch. De animatiestijl oogt wellicht wat verouderd maar er komen wel wat erg mooie scenes uit. Uiteindelijk is de film ook gewoon best spannend en de vertwijfeling maakt het leuk om te volgen.

4*

Zeer leuk animatiefilmpje dit!

Ik vond Paprika van dezelfde regisseur destijds wel een leuk werkje, maar Perfect Blue is toch wel een stuk beter, mede door het erg sterke verhaal.

De animatie is uiterst verzorgd en degelijk, maar het is vooral de manier waarop Kon de spanning, mysterie en verwaring teweegbrengt, die ervoor zorgt dat alles tot aan het einde toe boeiend blijft. De film is enorm dynamisch en zit verhaaltechnisch goed in elkaar. Als je goed oplet is het allemaal goed te volgen en daarnaast blijft het leuk om constant te denken hoe de vork nu in de steel zit van deze film.

Ik heb er best van genoten dus en deze film mag best uniek worden genoemd, want ik ken geen animatiefilm die zo spannend is en anders hoor ik het graag.

4,0*

De eerste keer raakte ik het spoor tussen realiteit en fictie helemaal bijster!

Vandaag heb ik de film nogmaals gezien en ik kan niets anders concluderen dan, dat Satoshi Kon een briljant en ingenieus spel met tijdslijnen, fictie en realiteit speelt. Het verhaal is aanvankelijk onschuldig, maar al gauw spannend en soms zelfs gruwelijk.

De animatie doet onder voor, de Shinkai `s en Oshii `s uit de animatiewereld, maar loopt het verhaal verder nooit voor de voeten. De locaties zijn daarbij perfect gekozen, de montage is meer dan uitstekend evenals de muziek!

Deze film staat nog steeds prima zijn mannetje! Ik ga binnenkort ook Paprika nog een keer herzien en dan mogen Perfect Blue en Paprika twisten om de titel: favoriete Satoshi Kon productie. De 4,5* blijven uiteraard staan.

Fantastisch.

Mijn kennismaking met Kon heeft min of meer omgekeerd plaatsgevonden. Als eerste zag ik Paprika en werd overdonderd. Millennium Actress vond ik minder maar het gaf me een betere inkijk in Kon's thema's en stijl. Perfect Blue moet zijn startpunt dus zijn.

Nu vind ik laatstgenoemde niet meteen beter dan Paprika; het mist immers de vloeiendere animatie, kleurrijke en frisse design en details. Maar voor de eenvoud van de look van Perfect Blue valt ook wat te zeggen. Eens temeer omdat de focus meer komt te liggen op het slimme script, en de tastbare creepyness doorheen de film.

Als kijker kun je niet voorkomen dat Kon voor je neus laag op laag legt, tot je je enkel laat meevoeren, laat verrassen en meeslepen, wending na wending. Heerlijk om in mee te gaan, en vooral heerlijk als dat zo kundig gebeurt als hier.

De inmiddels ietwat houterige animatie en fletse look is nergens storend. De film is intelligent en het idee gewoonweg eng. Perfect Blue benadrukt voor mij het verlies van Kon's dood. Jammer dat ik nu pas moet ontdekken van wat voor talent de wereld beroofd is.

Dikke 4*

De enige keer eerder dat ik deze film eerder heb gezien is bijna drie jaar geleden, dus het was wel eens tijd om hem te herzien. Hij lag al een tijdje klaar, maar na vandaag twee mindere westerse animatiefilms bekeken te hebben, was de zin pas echt aanwezig. Waar die andere films goed voor zijn...

Ondanks dat ik die eerste keer helemaal in de war was geraakt van wat er gebeurde, had ik het verhaal in grote lijnen nog goed in mijn hoofd. Bij herziening valt alles toch helemaal op z'n plaats en zijn droom en werkelijkheid veel beter van elkaar te scheiden. Toch valt er van het verhaal nog genoeg te genieten, het is niet als een computerspel dat saai is geworden als je het eenmaal hebt uitgespeeld, want het is prachtig om te zien hoe alles in elkaar is gezet. Vooral de montage is echt ontzettend sterk, ben ik zelden zo sterk tegengekomen binnen het anime wereldje. Qua structuur lijkt het nog het meeste op Millennium Actress, ook van Kon, maar Perfect Blue vind ik wat die structuur betreft net wat sterker.

Ik ben helemaal vergeten hoe ik destijds de soundtrack heb ervaren, lette ik toen ook nauwelijks op. Ditmaal zal het me meer blijven, want ik vond de muziek erg sterk, het maakte echt de spannende sfeer.

De film heeft wel een beetje dezelfde minpunten als Millennium Actress: de karakterdesigns die niet altijd even mooi zijn en de minder vloeiende animatie van de personages waarvoor ik een halfje aftrek. Maar ook met deze minpuntjes heeft de film mijn animatie-avondje gered. 4,5*.

Het is een tijdje geleden dat ik deze heb gezien, maar ik ben blij dat ik deze heb kunnen ophogen. Altijd fijn als een herziening ook 'nut' heeft gehad. Erg volwassen film van Kon die je bij de strot grijpt en niet meer los laat.

Perfect Blue begint heerlijk blij met de introductie van de J-popgroep CHAM! waar Mima deel van uitmaakt. Maar wanneer ze actrice wilt worden krijgt ze last van waanbeelden en worden er diverse naasten van haar slachtoffer van een onbekende moordenaar. Kon weet de kijker voortdurend op het verkeerde been te zetten en verschillende tijden en fantasieën spelen zich door elkaar af. Op een gegeven moment weet je niet meer wat echt en wat niet echt gebeurd is, net als Mima die steeds verder van het padje af gaat. De film is erg spannend, je weet niet precies hoe het zit, maar je weet wel dat het gevaar op de loer ligt en dat niemand te vertrouwen is. Je kunt jezelf zelfs afvragen of sommige personen wel echt zijn, aangezien er een film in een film speelt. Erg surrealistisch en regelmatig een beangstigend gevoel gevend.

Wat me ook zeer aanspreekt is het volwassen thema van de film. De personages zijn levensecht en maken serieuze overwegingen zoals men dat in het echt ook zou doen. Maar daarnaast passeren ook nudity, verkrachting en moord de revue. De vergelijking met Aronofsky's werk kan je niet om heen. Niet alleen doet de film denken aan het net zo vage Black Swan, of eigenlijk andersom natuurlijk, maar Perfect Blue bevat ook de oorspronkelijke badscene die één-op-één gekopieerd is voor Requiem for a Dream. Zelfs de verkrachting doet denken aan Connelly's scene in Requiem.

Nog een positief punt aan deze onheilspellende animé is de sterke soundtrack. Zenuwslopende suspense muziek wordt afgewisseld met vrolijke J-pop waar ik stiekem best van kan genieten. Het werkt sterk bij aan de beklemmende sfeer die de hele film door voelbaar is. Ik ben normaal niet van de 'mindfuck', maar Kon slaagt er met verve in om interessante personages te smelten met volwassen content en een diepgaand verhaal waar jezelf je interpretatie aan kunt geven. Deze film zal nog wel even in mijn hoofd rond blijven spoken.

Erg originele anime. Een genre, wat nu blijkt, waarin alles kan en waarin verschillende genres mogelijk zijn.

De erg sterke editing en het fantastische geluid, vermengd met een erg origineel verhaal maken van Perfect Blue iets unieks. Nog nooit eerder had ik een thriller zo uitgewerkt gezien. Qua animatie misschien wel wat verouderd, mar het doet nog steeds goed zijn werk. Alles wordt op een surealistische manier in beeld gebracht en dat zorgt voor nog meer suspense, waar de film al bol van staat.

qua afwerking ontzettend sterk. Ook de muziek was erg goed. Erg origineel en ik ben ook echt onder de indruk dat zo'n verhaal op zo'n manier verteld kon worden.

Mooie suspense film en is me veel beter bevallen dan Kon's Millennium Actress.

Origineel om een thrillerverhaal te animeren, jammer genoeg werkt het niet helemaal.

Animatie kent visueel ongekende mogelijkheden. Dat is al gebleken uit vele animatiefilms en dat is ook het geval bij Perfect Blue. De animatie is inmiddels al wat gedateerd maar dat terzijde. Met name het tweede deel van de film blinkt uit in montage. De eerste 45 minuten heb ik me echter lopen vervelen. Ik had geen feeling met de hoofdpersoon en ik vermoed dat dat hier, met zo'n verhaal, het nadeel van animatie is. Een echt persoon gek zien worden, komt veel meer over. Toch kantelde de film vanaf de verkrachtingsscene. Het werd spannender en spannender. Zoals melvddonk ook aangeeft, maakte die scene wel veel indruk. Nu spreek ik mezelf misschien wel tegen, maar zo heb ik het ervaren. Daarom ook moeilijk te beoordelen. Voor nu, een slechte eerste helft, een prima tweede helft.

3,0*

Die quotes van beroemdheden op dvd-doosjes mogen ze ook wel eens gaan verbieden als er grote onzin als 'Hitchcock meets Disney' op komt te staan. Waarom in godsnaam Disney, omdat het geanimeerd is? Indien ja, dan wil ik de eerste Disneyfilm nog wel even tegenkomen waar mensen doorboort raken met glas en schroevendraaiers, of waar we een verkrachtingsscene in zouden kunnen zien.

Goed, Perfect Blue is mijn tweede Kon na Paprika, maar is qua stijl toch beduidend duisterder en minder kleurrijk. Persoonlijk deze film me dan een stuk meer, helemaal omdat het verhaal een stuk beter te volgen is, maar uiteindelijk alsnog een grotere mindfuck kent dan bij Paprika het geval is. Hier komt ook nog eens bij dat het personage van Mima intrigerend en sympathiek is, waardoor de focus meer op karakterontwikkeling komt te liggen dan op verbluffende animaties. Nee, de ware kracht schuilt hem in de sterke wisselwerking tussen werkelijkheid/fantasie en het medelijden wat ik toch voelde voor de hoofdpersoon.

Hier moet ik echter nog wel even bij zeggen dat de muziek in de film (niet de soundtrack, maar de popgroep waar Mima uit gaat) werkelijk te kut voor woorden is. Ik schrik wel vaker van de walgelijke muziek die j-pop acts verspreiden (en helemaal hoe het publiek hier uitzinnig op reageert) en hier is het niet veel beter. In dat opzicht hilarisch hoe volwassen mannen daar uitzinnig reageren op muziek die hier in Europa onder de term 'tienerpop' verkocht zou worden. Dit maakt de film niet slecht hoor, het is meer een constatering dat ik deze weggooimuziek met geen mogelijkheid ooit zal gaan waarderen

Om even samen te vatten: Perfect Blue is een erg sterke thriller die er toch extra voor zorgt dat ik het jammer vind dat Kon zo weinig films heeft mogen maken. Eens kijken of ik Millennium Actress ook snel kan vinden!

Perfect Blue is toch wel even andere koek als het enige wat je gezien hebt van Satoshi Kon Paprika is. Paprika had hier en daar wel zijn duistere momenten, maar die vallen volledig in het niet bij het wanhopige en paranoïde karakter van deze anime. Kon hield ervan om in zijn films werkelijkheden te laten vervagen en ook al was dat bij Perfect Blue zeker aan de orde, wist hij het geheel toch overzichtelijk te houden. Ik geef toe, deze film verdient meerdere kijkbeurten om het totaalbeeld te begrijpen, maar dat zou in mijn beleving geen straf moeten zijn.

Perfect Blue draait om Mima en de transformatie die zij ondergaat. Dat blijkt uiteindelijk de kracht te zijn van deze anime. Mima is gewoon een lief meisje, van wie je wilt dat alles goed gaat. (hoe triest ik het vond toen ze erachter kwam dat haar vissen waren overleden) Ze verdiende in ieder geval niet wat haar overkwam en dat geeft een film zoals deze wel een extra dimensie. Voor de rest is het samen smelten van op het eerste oog nutteloze scenes tot een kloppend geheel meesterlijk gedaan. Dromen, werkelijkheid, hallucinaties en illusies wisselen elkaar af om tenslotte plaats te maken voor een grote, alles onthullende ontknoping.

De soundtrack was erg sterk. De j-pop was niet aan te ontkomen, maar zelfs deze muziek vond ik nog niet eens zo storend als ik gedacht had. De rest van de soundtrack is eerder grauw en deprimerend, met als hoogtepunt de beklemmende muziek tijdens de achtervolgingsscenes.

Ook al heb ik nog niet alle films van Satoshi Kon gezien, denk ik wel dat dit zijn meest duistere werk is. Zo spijtig dat we nooit meer iets nieuws van hem zullen zien...

4.5*

IJzersterk.

Het mooie aan Perfect Blue is dat het een mind-bender is die je eigenlijk keer op keer kan blijven kijken. Niet zozeer het verrassingseffect, maar de ingenieuze manier waarop realiteit en fictie door elkaar lopen maakt deze film.

De animatie is ietwat hoekig maar wel erg gedetailleerd, soundtrack apart en erg functioneel. Zoals steeds de Japanse dub kijken en verder gewoon genieten van het geheel dat Kon hier op tafel legt. Een mijlpaal voor de animatiefilm, waarmee Kon aantoonde dat je niet noodzakelijk fantasy of gekke figuurtjes nodig hebt om een film als animatie uit te werken.

4.5* en een uitgebreide review

Geniaal! behoort tot een van de beste animaties films die er zijn.

Ook erg sterk, dat je op een gegeven moment niet meer wist wat echt en wat niet echt was.

4.5*

Een film die ik ergens qua titel had opgepikt, maar nu toch uiteindelijk gezien dankzij het Tip Topper spel.

Het gebeurt heel zelden dat een animatiefilm op de eerste plaats een ander genre is met als stijlmiddel animatie. Gewoonlijk is het een animatiefilm die als subgenre de weg kiest van fantasy, avontuur, humor, sprookje, .... Perfect blue is in de eerste plaats een psychologische thriller die qua stijl gekozen heeft om het als animatiefilm te brengen. Hitchock meets Aronofsky en dat levert een geweldig resultaat op.

Je moet er wat inkomen in het begin, de film lijkt daar wat houterig door de groffe tekenstijl. Maar eens je meezit in het verhaal is het de sfeer en de spanning die domineert. Sterke montage tussen droom en realiteit, passende muziek, interessante karakters en spanning tot het einde. Perfect blue is een volwassen film geworden die zowel in het genre van animatie als psyhologische thrillers zich mag meten met de andere grote namen.

Waanzinnige trip.

Mima is een popster binnen de populaire meidenband CHAM. Wanneer ze besluit de band te verlaten om een carrière als actrice te beginnen, wordt dat haar niet door iedereen in dank afgenomen. Er verschijnt een verrassend gedetailleerd dagboek van haar op het internet, scènes van haar eerste acteerjobs lijken zich te herhalen in het echte leven, en plots valt er een dode in haar directe omgeving. Misa krijgt waanbeelden en heeft steeds meer moeite om realiteit en fictie uit elkaar te houden.

Perfect Blue is een van de weinige anime's zonder kleurrijke fantasiewereld of gedetailleerde, futuristische toekomstbeelden. Voor de helaas veel te vroeg gestorven Satoshi Kon was er niemand die eraan dacht dat ook (semi)realistische verhalen gebracht konden worden via dit medium en enkel daarom is deze film al een mijlpaal in de geschiedenis van de Japanse animatiefilm. Kon maakt van zijn debuutfilm een psychologische thriller. En niet zomaar een. Kon maakt er hier een verdomd goeie psychologische thriller.

Vooral de sfeer die Kon creëert is fenomenaal. Het begint nog erg onschuldig met een typisch J-Pop nummer, maar algauw wordt de intensiteit opgedreven en wordt het alsmaar beklemmender. Er zitten wat kleine schrikmomenten in, zeker bij de eerste moord, maar het beklemmende gevoel zit 'm vooral in de langzame achteruitgang van Mima's mentale staat. Het script is heel erg sterk, met twist na twist. Net wanneer je als kijker denkt een idee te hebben dat je weer helemaal mee bent, komt Kon weer met een scène op de proppen die alles toch weer door elkaar haalt. Dit wordt sterk geholpen door de soms fantastische editing, waar Kon echt z'n talent laat blijken. Ik denk hierbij vooral aan de moord op de fotograaf, waarbij tijdens de eigenlijke moord stukjes worden getoond van de pikante fotoshoot die Mima bij diezelfde fotograaf had. Sublieme scène. Het is gemakkelijk om met een ingewikkeld script in de val te trappen van het zo ingewikkeld te maken dat je er als maker na een tijd zelf niet meer uitkomt, maar dat wordt vakkundig gemeden. Op het eind valt het toch mooi in elkaar en is het plot volgens mij sluitend. Visueel is het niet zo indrukwekkend als menig ander anime, maar de film leunt dan ook niet op mooie composities of design. Het is allemaal simpelweg mooi genoeg. Soundtrack is wel een duidelijke meerwaarde en draagt sterk bij tot de sfeervorming.

Leuk extraatje voor Aronofsky-fans: Perfect Blue is een van de favoriete films van deze talentvolle regisseurs. Sommige scènes zijn een letterlijke hommage, maar vooral op Black Swan heeft deze film een enorm grote invloed gehad. Een jong, talentvol meisje dat problemen ondervind om haar droom waar te maken, en langzaam verglijdt in een mentale afgrond. De paralellen zijn volgens mij wel duidelijk.

Geweldig intense filmervaring. 4*.

De eerste anime die ik zag, op aanraden van een vriend die dit het summum van de Japanse animatiefilm vindt (hij vindt het ook crimineel dat Aronofsky deze schaamteloos geplagieerd heeft in Black Swan, maar heeft Black Swan nog nooit gezien).

Wat natuurlijk meteen opvalt, is de animatie. Die is redelijk statisch en hoekig, maar dat kan ik wel begrijpen als alles met de hand gemaakt moet worden en je niet de budgetten hebt die Disney kan neertellen. Toch zat de beeldvoering erg goed, met veel wissende perspectieven en een aantal zeer aardige shots (vergeef me dat taalgebruik uit de 'gewone' filmwereld).

Het was wel een eeuwigheid geleden dat ik nog eens een animatiefilm had gezien, dus het duurde even voordat ik volledig in het verhaal zat. Het eerste keerpunt komt dan ook net op het gepaste moment. Vanaf dan kon ik me laten meevoeren door het mysterie. Dat is zeer aardig geconstrueerd, waarbij vooral de (vage) grens tussen fictie en realiteit uitstekend uitgewerkt wordt. Al had ik al zeer vroeg mijn vermoedens over hoe dit zou aflopen (wat juist bleek), toch hangt er een constante spanning die op een sterke, suggestieve manier wordt opgeroepen (met dank aan Hitchcocks Vertigo en Rear Window ) Een grote anime-fan zal ik nooit worden, maar Perfect Blue is toch een slim bedachte en uiterst sfeervolle en spannende film vol goed opgebouwd mysterie.

Subliem. Al is het tijdens de eerste minuten wel even slikken. De ietwat vierkante animatie moet zich nog bewijzen en J-pop samen met het stemmetje dat Iwao in eerste instantie aanneemt, leveren wat scepsis op. Zodra Mima een carrière als actrice begint na te streven en ze wordt gestript van haar naïviteit gaat het ineens draaien als een tierelier. Het scenario, een psychodrama annex thriller met grof geweld en seks, schreeuwt om een live action benadering. Des te leuker dat je het in anime aantreft. En dat het werkt.

Requiem for a Dream schoot te binnen en ook deze gaat als een ware tombola tekeer als van alles door elkaar gaat lopen, grenzen vervagen en niets meer is wat het lijkt. Of toch wel. Wat dat betreft geweldige en naadloze overgangetjes tussen fantasie, werkelijkheid en Double Bind, die je aan de buis kluisteren. Pluim ook voor de freaky muziek op cruciale momenten. Een van de beste scènes is ongetwijfeld die van de gespeelde verkrachting. Een startsein voor nog meer ellende, uitmondend in een ware nachtmerrie.

Interessante animatie die me soms deed denken dat we hier te maken hebben met de David Lynch onder de animatieregisseurs. Papurika (2006), mijn eerste kennismaking met Satoshi Kon, sprak me niet zo aan, maar misschien moet ik die film toch een tweede kans gunnen. Perfect Blue is me stukken beter bevallen, zonder dat ik kan zeggen dat alles meteen in een keer 100% helder is.

Maar het uitgangspunt is boeiend en interessant (het deed me wat aan de metamorfose van Hannah Montana in Miley Cirus denken), de dialogen zijn goed uitgewerkt, de film kent genoeg diepgang, het personage van Mima intrigeert, de animatie is van een prima kwaliteit, en het bijzondere verhaal is zeker op hoofdlijnen goed te volgen. Knap zelfs dat een geanimeerde in scene gezette verkrachting zo heftig over kan komen. Het enige wat ik totaal niet kan plaatsen is de titel, "Perfect Blue"? Iemand een idee waar dat verband mee houdt of naar verwijst?

3,5* bij deze eerste kijkbeurt.

Geweldige film!

Ik ben zelf totaal niet bekend met anime films (op wat studio Ghibli films na) maar mijn vriend wilde deze graag zien en ik dacht: ach, waarom niet.

En ik was positief verrast! Begint, zoals meerdere al zeggen, in het begin inderdaad wat houterig, maar daarna werd ik zo in de film meegezogen dat ik totaal vergat dat ik hier naar een getekende film zat te kijken. De 'beruchte' scene is inderdaad ook zeer heftig.

Ik vond het zelf zeer verrassend om een film van dit genre (psychologische thriller?) te zien in de vorm van een anime, en dat het nog werkt ook! Omdat ik zo onder de indruk was, wil ik zeker wat meer werk van Kon gaan bekijken

5 sterren!

Best bijzonder met een hele fijne animatiestijl met ietwat cartooneske personen en mooie detailrijke achtergronden. Ook sommige ideeën en beelden die gemixt worden zijn bijzonder te noemen, helemaal voor anime, en in alles is dit vrij origineel. Het verhaaltje is aardig, al is het niet helemaal mijn ding, toch kan ik het waarderen dat ze hier een soort thriller van maken die vrij diep gaat. Maar de film liet me ook volledig koud en duurde daardoor voor mijn gevoel nog wel lang, ondanks de relatief korte lengte. 3,0* al had ik eigenlijk wel hoger willen geven.

Aangezien Black Swan een van mijn favoriete films is, moest ik deze ook zien.

Prachtige film, de beste anime die ik tot dusver heb gezien en ik moest toch wel even rond googlen om uit te vinden wat nou echt was. Ik weet het nog steeds niet. Maar bleef geboeid tot aan de laatste seconde.

Perfect Blue verteld het verhaal van Mima, een zangeres in een populaire Japanse meidengroep. Haar management heeft het idee om haar actrice te laten worden. Haar fans zijn hier echter niet blij mee. Mima denkt dat ze paranoïde wordt als er steeds meer vreemde dingen gebeuren in haar omgeving...

De film was oorspronkelijk geschreven als een live-action film gebaseerd op boeken van Yoshikazu Takeuchi, maar toen het budget niet toereikend was werd besloten om er een animatiefilm van te maken. Dit is duidelijk merkbaar in de film, waar veel standpunten en technieken inzitten die gewoonlijk alleen in live-action voorkomen.

Darren Aronofsky is een groot liefhebber van de film. Voor Requiem for a Dream kocht hij de Amerikaanse rechten van Perfect Blue zodat hij de bad-scène ongestraft zou mogen gebruiken. Zijn latere film Black Swan lijkt ook in thematiek heel erg op Perfect Blue. Zowel Mima als Nina beginnen werkelijkheid en fictie door elkaar te halen en beide worden ze bedreigd omwille van hun carrière.

Zoals meestal met Japanse animatie is alles uitstekend verzorgd. In het westen was cel animatie in 1997 al ingeruild voor computeranimatie, maar in Japan gingen ze gelukkig nog lang door met deze fantastische techniek. Net als Akira slaagt de film er in op een erg realistische en 'live-action-achtige' manier licht weer te geven. Wel is de kwaliteit niet altijd even constant. Als Mima in beeld is, is er heel erg veel detail, terwijl bij de mannen in het begin erg weinig detail is en van de mondbewegingen vrijwel niets klopt.

Al met al vond ik Perfect Blue een erg sterke film. Het verhaal boeit en is best spannend en zeker even meeslepend als Black Swan.

Leuke animatiefilm met wat horrorelementen waarbij in sommige scènes bloed en naakt niet worden geschuwd. Het begint allemaal heel braafjes, maar er zitten heel wat gewelddadige scènes in de film.

Voor de kijker wordt het ook allemaal niet haarfijn uitgelegd en moet je je aandacht er zeker bij houden. Gebeurt alles werkelijk of zijn het waanbeelden? Het slot geeft de kijker het antwoord dat toch wel verrassend oogt. 6,5/10

Geen meesterwerk, ook niet na een tweede kijkbeurt, maar wel een vrij goede film, mooi getekend en met een vrij ontnuchterende blik op het problematische leven van iemand die (te) graag een ster wil zijn en haar niet al te denderende carriere als popzangeres om wil buigen naar die van actrice, met als spiegelbeeld de geobsedeerde, zielige fan in zijn rukbunker vol met foto's van de erg meisjesachtige Mima. Uitgerekend hij is dan weer niet blij dat Mima haar onschuldige imago van zich afschudt met blootfoto's inclusief schaamhaar, terwijl je van zo'n kwijlerige pervert toch verwacht dat hij dat prachtig zou moeten vinden. Maar zo blijkt niemand helemaal wat je zou verwachten.

Af en toe voelt de animatiefilm als exploitatief, zo is er een te langgerekt gedeelte waarin Mima in een verkrachtingsscene moet spelen als lijdend voorwerp en komen de blootfoto's ook vol in beeld. Hoewel de speelduur prettig kort is, is er wel meer overdaad. Er wordt op den duur iets teveel gespeeld met het idee van illusie, fantasie en realiteit die door elkaar heen lopen, op meerdere nivo's: het echte leven, de serie waarin Mima een rolletje speelt (voorafgegaan door de meisjesband, een puberfantasie van zichzelf) en de psychotische illusies. Waardoor het allemaal als een veelvuldig hergebruikte gimmick gaat aanvoelen.

Een knipoog naar Silence of the Lambs wordt in het begin gegeven. Hierna worden thema's als gespleten persoonlijkheid en de vraag wat ware identiteit is aangesneden, zonder er mijlen diep op in te gaan.

Een behoorlijke soundtrack combineert typische J pop met een minimalistischere synth score.

Het einde is net niet bevredigend genoeg omdat het voor mij niet alles verklaart, tenzij...mijn voorlopige conclusie gevolgd wordt, dat een deel van de moorden op het conto van de zielige fan komt en een deel op het conto van de dikke manager (of was enkel die laatste aanval op Mima?)...maar ik kan er flink naast zitten?

Meh.

Met Paprika wist Kon me weer even te overtuigen waarvan ik dacht dat dit niet meer zou gebeuren bij anime, maar toen ik deze direct na die film keek was ik weer teleurgesteld. Deze film valt eigenlijk weer binnen de animefilm die ik niet uit kan staan. Dat neemt niet weg dat het een goed verhaal kent.

Dat verhaal weet de film ook flink te boosten, want naarmate je richting de slotfase gaat wordt er toch wel veel uit de kast getrokken om het extra verwarrend te maken. Soms is dat irritant, maar hier werkt het wel. Je blijft ook geboeid kijken omdat je wel degelijk wilt weten hoe het gaat eindigen of ontrafelen. De wendingen zijn dan ook best geslaagd.

Maar daar houden veel goede punten weer zo'n beetje op. Iwao is compleet onuitstaanbaar als de stemmenactrice van Mima. Vreselijk om naar haar stem te luisteren ook gewoon. Alhoewel de overige personages niet zo vervelend zijn als Mima weten die ook niet bepaald te overtuigen. Daarnaast vallen ze met hun character design ook vaak totaal niet serieus te nemen (Matsumoto, die haar ogen behoorlijk ver uit elkaar heeft staan).

Animatie is verder ook gedateerd. Bleek en wat gebrekkig, maar toch zit er qua editing wel wat goeds bij. Enkele meer dromerige scenes weten hierdoor wel degelijk te werken, maar veel wordt verpest door de irritante stemmencast die een hoop plezier uit de film zuigt voor mij. Als ik dan ook geen enkel personage leuk vind is het soms moeilijk om echt betrokken te raken in de film.

Tussendoor lijken er ook wat dingetjes te zitten die niet kloppen, maar dat zal ik even voor lief nemen. Ik heb geboeid naar het verhaal zelf gekeken, maar me ook ontzettend veel geïrriteerd aan de film. Zo kan ik dus niet zeggen dat ik ergens echt van genoten heb. De score die ik geef is dan ook enkel en alleen voor de editing en het verhaal. Veel geërgerd verder, dus ik vind mijn cijfer prima zo.

Bijzondere animatiefilm over een meisje dat na een succesvolle carrière in een meidengroep wil gaan acteren. Alleen verloopt dit laatste niet via een leien dakje en moet ze zich letterlijk opwerken en in de negatieve zin haar grenzen verleggen. De fotoshoot waarin ze uit de kleren gaat of de geacteerde verkrachtingsscène doen de vraag rijzen hoe ver je moet gaan en hoe gezond het allemaal nog wel is. Niet zo gezond zo blijkt. Als er dan ook nog een opdringerige fan is, verliest Mima haar grip op de realiteit.

Realiteit en fictie worden meer en meer door elkaar gehaspeld en geven een bittere kijk op de mentale gezondheid van Mima. Toch een animatiefilm die indrukt maakt met zijn diepere lagen en prima uitvoering. Ook technisch op punt en het personage Mima beklijft. Knappe animatiefilm dus die zeker zijn impact heeft.

De animatiefilm heeft een simpel verhaal: popidool Mima maakt een onzekere carrièrestap door te gaan acteren en verliest zichzelf – althans haar jongere, onschuldige zelf – na het spelen van een verkrachtingsscene. Het verhaal is opgebouwd rondom het interessante thema van identiteit – ben je dezelfde persoon als die je gisteren was (is de actrice Mima nog dezelfde als de popidool Mima)? en wie ben je echt (maakt ambitie dat je jezelf verkoopt en verliest)? – en Mima’s psychose laat het onderscheid tussen wat echt en wat gespeeld is op de filmset verdwijnen alsmede het onderscheid tussen droom en werkelijkheid en tussen herinnering en werkelijkheid (waar in het geval van de popidool de fans niet meer weten wat hun idool echt is, raakt dat idool als actrice zelf het contact met de werkelijkheid kwijt waarbij ze wordt meegesleept door de fantasie van een fan). De film begint tam en overzichtelijk maar ontwikkelt zich in een crescendo – analoog aan de psychose van Mima – tot een steeds heftigere trip waarbij de dissociatieve identiteitsstoornis ook uitbreidt naar meerdere personen en ook de kijker niet meer weet wie wie is en wat echt gebeurt en in bijkans psychotische verwarring de bioscoop verlaat.

De film is aldus een heerlijke heftige mindfuck waarbij ik wel denk dat het verhaal nog wat intenser en spannender zou zijn geweest – en daarmee een echt meesterwerk – als het een gewone speelfilm zou zijn geweest in plaats van een animatiefilm.

Oh damn!

Ik heb nooit interesse gehad in anime noch de moeite genomen om het te proberen, ooit Spitered Away gezien toen ik een jaar of 8 was. Hoe dan ook, ik was wel nieuwsgierig naar deze, omdat filmmakers zoals Nolan en Arnofsky inspiratie uit de films van Santoshi Kpn hebben gehaald. En dat valt op, want sommige scenes in Inception, Black Swan en Requiem For a Dream zijn een letterlijke copy, maar dan in live action. Er is hier een hele fantastische video gemaakt door Every Frame a Painting , ik raad je het kanaal sowieso aan als je interesse hebt in video essays over regisseurs zoals bijvoorbeeld David Fincher, Edgar Wright, The Coen Brothers etc

Terug naar de film, mijn gedachte was: "Aight ik ga deze kijken" zonder er al te veel van te verwachten. En toen de end credits begonnen te spelen zat ik verbijsterd naar mijn scherm te staren. De film is zo genuanceerd en verteld zo veel. Het geeft een kritische kijk op de media, hoe beroemdheden behandeld worden en wat voor psychologisch impact het op ze heeft. Het gaat over obsessie, zowel dat van Mima (wat geheel toevallig klinkt als Nina, het hoofdpersonage uit Black Swan), die geobsedeerd raakt met haar imago, als dat van een fan, nou... fan? Dit gaat veel dieper dan alleen bewondering, hij wijdt zijn hele leven aan Mima toe en stalkt haar. Dit reflecteert ons, hoe wij als samenleving onze rolmodellen idoliseren en hun altijd grenzen niet in kunnen zien. Dat de film uit nog 1997 is maakt het knapper, want dit onderwerp is nu accurater dan ooit. De wereld waar het verhaal zich afspeelt is geen dystopie, maar de toekomst waar in wij nu leven.

En dan de spanning! Ik had nooit van een animatiefilm verwacht dat het zo fucking intens zou zijn. Het verhaal is heel onvoorspelbaar, het gaat alle kanten op en je weet nooit waar je nou precies naar zit te kijken omdat het speelt met chronologie. De soundtrack is bijzonder, variatie tussen zang, strijkers en kloppen maken het erg verontrustend, maar ook mooi. En de editing, dat is van een ander niveau goed, maar dat wordt allemaal al uitgelegd in de video van Every Frame a Painting.

4.5*

Dit krijg ik zo nu en dan, motivatie in de nacht om wat te doen. Meestal wordt het dan een opgeruimde kamer, maar deze keer een lange review over een anime. Ook goed.