Pâfekuto Burû (1997)

Dat is waar. Als deze nieuwe film dan van hetzelfde niveau is als wat ik tot nu toe heb gezien van Kon, dan vind ik het het wachten wel waard.

De serie Paranoia Agent is ook absoluut aan te raden, Kon heeft daar een hoop ideeen die overeen komen met Perfect Blue en Papurika in gestopt.

Kan van Paranoia Agent alleen de import versie vinden, die toch wel redelijk prijzig is. Waar had jij trouwens Perfect Blue gekocht? Bij de Plaatboef toch?

Jup, een tweedehandsversie, ook geen Nederlandse uitgave. Ik kom ze af en toe nog wel op marktplaats tegen, maar lang staan ze daar ook niet te koop.

Ik confisceer die van jouw wel, dan kost het me helemaal niks!

IJzersterk.

Het mooie aan Perfect Blue is dat het een mind-bender is die je eigenlijk keer op keer kan blijven kijken. Niet zozeer het verrassingseffect, maar de ingenieuze manier waarop realiteit en fictie door elkaar lopen maakt deze film.

De animatie is ietwat hoekig maar wel erg gedetailleerd, soundtrack apart en erg functioneel. Zoals steeds de Japanse dub kijken en verder gewoon genieten van het geheel dat Kon hier op tafel legt. Een mijlpaal voor de animatiefilm, waarmee Kon aantoonde dat je niet noodzakelijk fantasy of gekke figuurtjes nodig hebt om een film als animatie uit te werken.

4.5* en een uitgebreide review

Geniaal! behoort tot een van de beste animaties films die er zijn.

Ook erg sterk, dat je op een gegeven moment niet meer wist wat echt en wat niet echt was.

4.5*

Net herzien maar niet de verhoging die ik had verwacht. Verhaal blijft, zeker voor een anime, sterk. Maar de verrassing van de. Plotontwikkeling is eraf en daarnaast ligt de visuele /tekenstijl van Kon mij niet zo. Het is me wat te saai en gewoontjes. Jammer had er meer van verwacht, maar blijf bij de 4 van mijn eerste kijkbeurt. Veel meer zie ik er niet in.

Een film die ik ergens qua titel had opgepikt, maar nu toch uiteindelijk gezien dankzij het Tip Topper spel.

Het gebeurt heel zelden dat een animatiefilm op de eerste plaats een ander genre is met als stijlmiddel animatie. Gewoonlijk is het een animatiefilm die als subgenre de weg kiest van fantasy, avontuur, humor, sprookje, .... Perfect blue is in de eerste plaats een psychologische thriller die qua stijl gekozen heeft om het als animatiefilm te brengen. Hitchock meets Aronofsky en dat levert een geweldig resultaat op.

Je moet er wat inkomen in het begin, de film lijkt daar wat houterig door de groffe tekenstijl. Maar eens je meezit in het verhaal is het de sfeer en de spanning die domineert. Sterke montage tussen droom en realiteit, passende muziek, interessante karakters en spanning tot het einde. Perfect blue is een volwassen film geworden die zowel in het genre van animatie als psyhologische thrillers zich mag meten met de andere grote namen.

op tumblr kwam ik dit tegen... iemand die scenes uit deze animatie en black swan vergelijkt

Trungles - trungles.tumblr.com

Klopt dat?

Ja dat was al bekend. Aronofsky is een gekend liefhebber van moderne Japanse Cinema in het algemeen en Perfect Blue in het bijzonder. De gelijkenissen zijn ook zonder de screenshots erg duidelijk. Maar als ik me niet vergis heeft Aronofsky de rechten van Perfect Blue gekocht al toen hij Requiem for a Dream ging maken, waar hij de bad-scene heeft overgenomen.

Ah okay, wist ik niet.. op tumblr doen ze of dit allemaal nieuw is.

Waanzinnige trip.

Mima is een popster binnen de populaire meidenband CHAM. Wanneer ze besluit de band te verlaten om een carrière als actrice te beginnen, wordt dat haar niet door iedereen in dank afgenomen. Er verschijnt een verrassend gedetailleerd dagboek van haar op het internet, scènes van haar eerste acteerjobs lijken zich te herhalen in het echte leven, en plots valt er een dode in haar directe omgeving. Misa krijgt waanbeelden en heeft steeds meer moeite om realiteit en fictie uit elkaar te houden.

Perfect Blue is een van de weinige anime's zonder kleurrijke fantasiewereld of gedetailleerde, futuristische toekomstbeelden. Voor de helaas veel te vroeg gestorven Satoshi Kon was er niemand die eraan dacht dat ook (semi)realistische verhalen gebracht konden worden via dit medium en enkel daarom is deze film al een mijlpaal in de geschiedenis van de Japanse animatiefilm. Kon maakt van zijn debuutfilm een psychologische thriller. En niet zomaar een. Kon maakt er hier een verdomd goeie psychologische thriller.

Vooral de sfeer die Kon creëert is fenomenaal. Het begint nog erg onschuldig met een typisch J-Pop nummer, maar algauw wordt de intensiteit opgedreven en wordt het alsmaar beklemmender. Er zitten wat kleine schrikmomenten in, zeker bij de eerste moord, maar het beklemmende gevoel zit 'm vooral in de langzame achteruitgang van Mima's mentale staat. Het script is heel erg sterk, met twist na twist. Net wanneer je als kijker denkt een idee te hebben dat je weer helemaal mee bent, komt Kon weer met een scène op de proppen die alles toch weer door elkaar haalt. Dit wordt sterk geholpen door de soms fantastische editing, waar Kon echt z'n talent laat blijken. Ik denk hierbij vooral aan de moord op de fotograaf, waarbij tijdens de eigenlijke moord stukjes worden getoond van de pikante fotoshoot die Mima bij diezelfde fotograaf had. Sublieme scène. Het is gemakkelijk om met een ingewikkeld script in de val te trappen van het zo ingewikkeld te maken dat je er als maker na een tijd zelf niet meer uitkomt, maar dat wordt vakkundig gemeden. Op het eind valt het toch mooi in elkaar en is het plot volgens mij sluitend. Visueel is het niet zo indrukwekkend als menig ander anime, maar de film leunt dan ook niet op mooie composities of design. Het is allemaal simpelweg mooi genoeg. Soundtrack is wel een duidelijke meerwaarde en draagt sterk bij tot de sfeervorming.

Leuk extraatje voor Aronofsky-fans: Perfect Blue is een van de favoriete films van deze talentvolle regisseurs. Sommige scènes zijn een letterlijke hommage, maar vooral op Black Swan heeft deze film een enorm grote invloed gehad. Een jong, talentvol meisje dat problemen ondervind om haar droom waar te maken, en langzaam verglijdt in een mentale afgrond. De paralellen zijn volgens mij wel duidelijk.

Geweldig intense filmervaring. 4*.

Niet echt waar natuurlijk, gezien de films van Takahata (Ghibli stal). Het is vooral de combinatie realisme/thriller/animatie wat deze film zo uniek maakt.

Je hebt helemaal gelijk, beetje onzorgvuldig van mezelf. Mijn excuses.

De eerste anime die ik zag, op aanraden van een vriend die dit het summum van de Japanse animatiefilm vindt (hij vindt het ook crimineel dat Aronofsky deze schaamteloos geplagieerd heeft in Black Swan, maar heeft Black Swan nog nooit gezien).

Wat natuurlijk meteen opvalt, is de animatie. Die is redelijk statisch en hoekig, maar dat kan ik wel begrijpen als alles met de hand gemaakt moet worden en je niet de budgetten hebt die Disney kan neertellen. Toch zat de beeldvoering erg goed, met veel wissende perspectieven en een aantal zeer aardige shots (vergeef me dat taalgebruik uit de 'gewone' filmwereld).

Het was wel een eeuwigheid geleden dat ik nog eens een animatiefilm had gezien, dus het duurde even voordat ik volledig in het verhaal zat. Het eerste keerpunt komt dan ook net op het gepaste moment. Vanaf dan kon ik me laten meevoeren door het mysterie. Dat is zeer aardig geconstrueerd, waarbij vooral de (vage) grens tussen fictie en realiteit uitstekend uitgewerkt wordt. Al had ik al zeer vroeg mijn vermoedens over hoe dit zou aflopen (wat juist bleek), toch hangt er een constante spanning die op een sterke, suggestieve manier wordt opgeroepen (met dank aan Hitchcocks Vertigo en Rear Window ) Een grote anime-fan zal ik nooit worden, maar Perfect Blue is toch een slim bedachte en uiterst sfeervolle en spannende film vol goed opgebouwd mysterie.

Subliem. Al is het tijdens de eerste minuten wel even slikken. De ietwat vierkante animatie moet zich nog bewijzen en J-pop samen met het stemmetje dat Iwao in eerste instantie aanneemt, leveren wat scepsis op. Zodra Mima een carrière als actrice begint na te streven en ze wordt gestript van haar naïviteit gaat het ineens draaien als een tierelier. Het scenario, een psychodrama annex thriller met grof geweld en seks, schreeuwt om een live action benadering. Des te leuker dat je het in anime aantreft. En dat het werkt.

Requiem for a Dream schoot te binnen en ook deze gaat als een ware tombola tekeer als van alles door elkaar gaat lopen, grenzen vervagen en niets meer is wat het lijkt. Of toch wel. Wat dat betreft geweldige en naadloze overgangetjes tussen fantasie, werkelijkheid en Double Bind, die je aan de buis kluisteren. Pluim ook voor de freaky muziek op cruciale momenten. Een van de beste scènes is ongetwijfeld die van de gespeelde verkrachting. Een startsein voor nog meer ellende, uitmondend in een ware nachtmerrie.

Ik hou niet van thrillers.

Vraag me niet waarom, maar ze doen me vrijwel nooit niets - en Perfect Blue is daarop geen uitzondering. Het verhaal boeide me niet veel, het personage van Mima vond ik weinig interessant en in audiovisuele zin maakte de film geen moment echt indruk op me (al is de muziek bij momenten best sfeervol).

Meer dan 2.5* wil ik hier dus niet aan geven. Het plot en de vertelstructuur van de film zijn knap opgezet en lelijk is het niet, maar me raken of vervoeren deed het amper. Een kleine 2.5* dus.

Is dit nog op dvd of bluray voor een fatsoenlijke prijs?

Bij mijn weten nooit in Nederland verschenen.

In Engeland op bluray alleszins niet duur: Perfect Blue - Standard Edition [Blu-ray]: Amazon.co.uk

Oh, dat maakt niet uit hoor. Bedankt!

Eindelijk eens gezien nadat ik hem een jaar of veertien geleden online had besteld bij het Canadeze dvdboxoffice waar we fikse kwantumkorting kregen als we een hele partij films tegelijk kochten. Een paar vrienden waren echte anime-liefhebbers, en ik kocht deze erbij omdat ik destijds de recensies had gelezen dat dit een van de beste van zijn tijd was. Dvdboxoffice is niet meer , maar joh wat was dat een geweldig postorderbedrijf waar je alles kon vinden / verzendkosten inbegrepen.

Om maar eens origineel te zijn en het niet te hebben over wat al eerder is gezegd, "zand strooien", "verdraaien", "verwarring zaaien", ja inderdaad het scenario laat je als een knipperlicht de draad kwijtraken, laat je afdwalen en zoeken naar de weg terug. Als ik zo de meeste reacties bekijk krijg ik het idee dat er meerdere interpretaties zijn te verbinden aan de eindonthulling.

Niks mis met de animatiekwaliteit voor mij. Ik vond het tot in kleine details erg nauwkeurig en keek naast het plot telkens naar het realistische beeld van Japan.

Interessante animatie die me soms deed denken dat we hier te maken hebben met de David Lynch onder de animatieregisseurs. Papurika (2006), mijn eerste kennismaking met Satoshi Kon, sprak me niet zo aan, maar misschien moet ik die film toch een tweede kans gunnen. Perfect Blue is me stukken beter bevallen, zonder dat ik kan zeggen dat alles meteen in een keer 100% helder is.

Maar het uitgangspunt is boeiend en interessant (het deed me wat aan de metamorfose van Hannah Montana in Miley Cirus denken), de dialogen zijn goed uitgewerkt, de film kent genoeg diepgang, het personage van Mima intrigeert, de animatie is van een prima kwaliteit, en het bijzondere verhaal is zeker op hoofdlijnen goed te volgen. Knap zelfs dat een geanimeerde in scene gezette verkrachting zo heftig over kan komen. Het enige wat ik totaal niet kan plaatsen is de titel, "Perfect Blue"? Iemand een idee waar dat verband mee houdt of naar verwijst?

3,5* bij deze eerste kijkbeurt.

Geweldige film!

Ik ben zelf totaal niet bekend met anime films (op wat studio Ghibli films na) maar mijn vriend wilde deze graag zien en ik dacht: ach, waarom niet.

En ik was positief verrast! Begint, zoals meerdere al zeggen, in het begin inderdaad wat houterig, maar daarna werd ik zo in de film meegezogen dat ik totaal vergat dat ik hier naar een getekende film zat te kijken. De 'beruchte' scene is inderdaad ook zeer heftig.

Ik vond het zelf zeer verrassend om een film van dit genre (psychologische thriller?) te zien in de vorm van een anime, en dat het nog werkt ook! Omdat ik zo onder de indruk was, wil ik zeker wat meer werk van Kon gaan bekijken

5 sterren!

Hoewel op visueel vlak de animaties wel mooier oogden dan bij Kon's opvolger Millennium Actress miste ik bij deze film een soundtrack zoals bij die laatste film. Die was - dankzij de score van Susumu Hirasawa - fenominaal en hier bij Perfect Blue zwaar teleurstellend. Toch wel belangrijk voor mij bij animatiefilms.

Wat het verhaal betreft; daar kon ik toen ik deze film voor het laatst zag- zo'n zeven jaar geleden - geen touw aan vast knopen. Nu is het mij wel enigszins duidelijk geworden, hoewel er toch nog wat vraagtekens zijn. Dus misschien deze film toch nog maar een keer bekijken.

3.5*

Mooi gemaakte, doch (uiteraard) statische animatie die heel erg leunt op fotorealisme waardoor het allemaal koeltjes blijft. (ik kan die funky J80 manga dan weer wel erg waarderen). Het is beslist niet zo dat deze film het doet zonder die typische karikaturale anime karakters.

Er zijn maar liefst 3 mysteries te verorberen. Een whodunnit, een stalker en een haunting van een ballerina / bubblegum-pop-idol. Ja heel vaag allemaal. Maar qua sfeer best aan te raden.

Grappig dat deze film de begindagen van internetgebruik heeft vastgelegd.

Best bijzonder met een hele fijne animatiestijl met ietwat cartooneske personen en mooie detailrijke achtergronden. Ook sommige ideeën en beelden die gemixt worden zijn bijzonder te noemen, helemaal voor anime, en in alles is dit vrij origineel. Het verhaaltje is aardig, al is het niet helemaal mijn ding, toch kan ik het waarderen dat ze hier een soort thriller van maken die vrij diep gaat. Maar de film liet me ook volledig koud en duurde daardoor voor mijn gevoel nog wel lang, ondanks de relatief korte lengte. 3,0* al had ik eigenlijk wel hoger willen geven.

Aangezien Black Swan een van mijn favoriete films is, moest ik deze ook zien.

Prachtige film, de beste anime die ik tot dusver heb gezien en ik moest toch wel even rond googlen om uit te vinden wat nou echt was. Ik weet het nog steeds niet. Maar bleef geboeid tot aan de laatste seconde.

Perfect Blue verteld het verhaal van Mima, een zangeres in een populaire Japanse meidengroep. Haar management heeft het idee om haar actrice te laten worden. Haar fans zijn hier echter niet blij mee. Mima denkt dat ze paranoïde wordt als er steeds meer vreemde dingen gebeuren in haar omgeving...

De film was oorspronkelijk geschreven als een live-action film gebaseerd op boeken van Yoshikazu Takeuchi, maar toen het budget niet toereikend was werd besloten om er een animatiefilm van te maken. Dit is duidelijk merkbaar in de film, waar veel standpunten en technieken inzitten die gewoonlijk alleen in live-action voorkomen.

Darren Aronofsky is een groot liefhebber van de film. Voor Requiem for a Dream kocht hij de Amerikaanse rechten van Perfect Blue zodat hij de bad-scène ongestraft zou mogen gebruiken. Zijn latere film Black Swan lijkt ook in thematiek heel erg op Perfect Blue. Zowel Mima als Nina beginnen werkelijkheid en fictie door elkaar te halen en beide worden ze bedreigd omwille van hun carrière.

Zoals meestal met Japanse animatie is alles uitstekend verzorgd. In het westen was cel animatie in 1997 al ingeruild voor computeranimatie, maar in Japan gingen ze gelukkig nog lang door met deze fantastische techniek. Net als Akira slaagt de film er in op een erg realistische en 'live-action-achtige' manier licht weer te geven. Wel is de kwaliteit niet altijd even constant. Als Mima in beeld is, is er heel erg veel detail, terwijl bij de mannen in het begin erg weinig detail is en van de mondbewegingen vrijwel niets klopt.

Al met al vond ik Perfect Blue een erg sterke film. Het verhaal boeit en is best spannend en zeker even meeslepend als Black Swan.

Zondag 30 September te zien in Kriterion om 21:30 als onderdeel van de tentoonstelling Cool Japan.