Tenshi no Tamago (1985)

Ben zelf ook positief verrast. Misschien zit er in de toekomst zelfs een hogere score in. Jammer dat deze film niet op dvd te verkrijgen is trouwens, zou 'm graag willen hebben. Perfecte speelduur ook!

Speelduur is inderdaad perfect. Zo'n film als deze zou zijn kracht echt verliezen als het lang zal duren. Kort en bondig moet het zijn.

Na een nachtje slapen weet ik nog steeds niet wat ik hier moet neerzetten. Dat ik het geweldig vind, is een feit.

Veel sfeer en vervreemding. Een beetje hetzelfde gevoel dat ik had als de 1e keer dat ik Eraserhead zag, terwijl het me op animatie gebied met de sfeer en vervreemding heel in de verte wat doet denken aan Dali's onafgemaakte Destino beelden.

Hoewel ik nu zelf ongeveer een 'verhaal' heb gemaakt, word de film nergens zo concreet dat er maar mogelijkheid is tot 1 invalshoek.

Toch zeggen muziek en beelden meer dan wat dan ook. Vooral de muziek/het sounddesign voorziet de film van een sterk emotionele lading. Veel is veel te sterk aanwezig, veel te bombastisch, maar hier werkt het. Mooi ook hoe er dynamiek wordt opgezocht tussen hard en zacht. Momenten waar je een speld kan horen vallen, worden afgewisseld met bombast en/of goed gekozen geluidseffecten, zeer effectief.

Visueel valt vooral het kleurgebruik op. Veel blauw, rood, grijs en een soort van bleke waas over bepaalde scenes, erg mooi. Het character design zelf geeft het duidelijkst aan dat diit een oudere film is, vooral de jongen vind ik er niet al te fraai uitzien, maargoed, kleinigheidje.

Ja, dan is alles wel gezegd denk ik. Een film die nu nog steeds uniek is, door de sfeer, het audiovisuele en de manier waarop het met (zijn weinige) verhaal omgaat. Als ik de film nog eens zie, dan vallen me vast weer andere dingen op. Ik ben hier nog lang niet klaar mee dus. Geweldig!

Zuivere mist. Brandend kaarslicht.

Belachelijk. mooi. bizar. magistraal vervreemd anime werkje. Verder kan ik hier weinig over zeggen. vaar mee met deze visuele, door kaars verlichte tocht. Laat je bespelen als een viool door de prachtige muziek, lik op het visueel schoon, en smullen zul je.

Deze film is echt te spacend. Dit abstracte kunstwerk moet nog even wennen, maar ik voel deze film ergens wel te erg. Zal hem binnenkort nog een eens goed bekijken..

Ik ga voor de topscore. Mamoru Oshii Angel's Egg is een ware meesterwerk.

Deze film is wel op dvd te krijgen (hij staat hier in de kast).

Bij mij staat hij ook in de kast, maar dan is het wel een versie zonder subs. De enige andere DVD die ik ken van Tenshi no Tamago is een bootleg-versie, zonde van je geld.

Hier lijkt de officiele uitgave gewoon te koop te zijn. Wel idioot duur maar ik wil 'm toch eens in bezit hebben.

Cool, heb zelf een iets oudere release thuis staan. Geen subs (uiteraard), maar als je de film al een keer of twee gezien hebt, heb je die ook niet echt meer nodig. Heb voor de mijne ook gewoon 50 EUR betaald trouwens.

Interessant filmpje om eens gezien te hebben met name ook vanwege de symboliek die erin zit, na de recensie van Black Math gelezen te hebben begrijp ik er wel meer van.

Maar desondanks wel een rustgevende film om te zien, zelfs zo rustgevend dat ik halverwege in slaap viel voor tien minuten of zo.

3,5 Sterren, misschien nog maar eens een keer herzien.

Een van de engste films die ik ooit gezien heb... en dat is een compliment.

Heerlijk die films waarbij je in het diepe gegooid wordt en vervolgens ondergaat om vervolgens van alles bij te kunnen verzinnen.Tenshi no Tamago legt niets uit, maar vertelt tegelijkertijd zoveel dat het allemaal alsnog duidelijk is. En aan de andere kant ook weer compleet niet. Religieuze symboliek en het proberen te behouden van hoop, maar ook het verlies van geloof staan centraal, maar worden nergens in woorden expliciet gemaakt, waardoor de beelden zelf zovele malen sterker over komen. De enige dialogen die er in zitten draaien om existentie en identiteit en verklaren niets, maar zijn tegelijkertijd zo ongelooflijk mooi dat het allemaal niets uit maakt.

Bij Innocense was er al wat kritiek van velen dat Oshii een slecht script leverde door zijn hoofdpersonen alleen maar filosofen en geleerden te laten quoten, voor hen zal deze film eveneens een grote hel zijn. Gelukkig zijn daar de beelden van desolate steden en gebouwen, met het jonge meisje als moederziel alleen zijnde personage. Met haar ei als enige kompaan zien we haar door een verlaten woestenij trekken, terwijl we ons afvragen wat ze daar aan het doen is, waarom ze als enige leeft en wat dit ei voor significantie heeft. Tot de man in beeld komt was de film voor mij doodeng. Visueel heb ik nog nooit zo krachtig eenzaamheid weergegeven zien worden en de fantastische muziek en koorzang voedt dit gevoel zo ongelooflijk sterk.

Met de komst van een tweede personage en de mensen die achter de schimmen van vissen/God aanzitten nam het angstige gevoel in eerste instantie wat af, tot de metafoor van het najagen van iets ongrijpbaars/de onmogelijkheid van het vinden van de waarheid tot me doordrong en de film alleen maar treuriger en depressiever werd. Met de man komt er wel eindelijk wat dialoog in de film, maar zoals eerder gezegd worden we hier niet heel veel meer wijzer van. In het begin dacht ik nog dat hij stond voor Satan, waar het meisje dan weer zou staan voor Christus/Maria, maar de theorie dat hij staat voor de latere Oshii vind ik eigenlijk veel beter. Dit maakt de film echter wel extra angstaanjagend, omdat de komst van de geboren ongelovige de wereld niet beter maakt en haar zelfs haar hoop ontneemt. Dit zijn zaken waar ik in het dagelijks leven als overtuigd agnost absoluut veel over nadenk, maar ik kleur mijn eigen leven verder in zoals ik het wil, en deze film heeft al een kleur meegekregen die zeer angstaanjagend over komt.

Tegen het einde als de man het ei kapot slaat en het meisje hier achter komt, gingen de haren recht overeind staan bij de gil van het arme kind. Een geluidsloze schreeuw voor de camera, maar het geluid wat we ineens wel horen op het moment dat we een shot van een verlaten kamer te zien krijgen, is zo angstaanjagend en realistisch, dat ik me er echt heel erg vervelend bij voelde. De vraag is ook meteen wat voor recht de man had haar ei kapot te slaan en haar zo alle hoop die zij in de woestenij had te ontnemen. Is leven zonder geloof en hoop wel zo goed? Is het genoodzaakt de valse hoop te laten varen?

Het absolute einde kan ik nog steeds niet begrijpen, behalve dat het me naar de strot greep en me de komende dagen niet los zal laten. Is het nu een happy end? Een open einde? Een overduidelijk noodlottige en deprimerende afsluiting? Wat een film. Wat een beelden. Wat een muziek! Zelfs de miniscule hoeveelheid aan dialogen zijn weergaloos. Ik begrijp er niks van en tegelijkertijd denk ik er zo veel van. Zo zijn de betere filmervaringen over het algemeen! Op deze manier leer ik te midden van mijn liefde voor lompe actiefilms de echte parels als deze zoveel beter waarderen.

Na Avalon, Ghost In The Shell en Innocense heeft Oshii me alweer aangenaam verrast en me doen inzien wat een uitstekend verhalenverteller hij is zonder ook maar enige vorm van een grote lijst aan indrukwekkende dialogen nodig te hebben. Kan iemand me hier vertellen welke van zijn andere films ook de moeite waard zijn? Beter dan dit zal het voor mij waarschijnlijk niet worden, maar als er iets tussen zit wat net iets minder angstaanjagend en mooi als deze film is, dan ben ik daar ook heel erg blij mee. Wow, gewoon... wow.

Mooie review. Je zou nog de Patlabor films kunnen kijken. Vooral de tweede is zeer de moeite waard.Van zijn live-action werk zijn vooral The Red Spectacles en Talking Head interessant, al zijn het wel erg vreemde films die kunnen tegenvallen als je er met een verkeerd verwachtingspatroon naar gaat kijken.Ik had er in ieder geval de eerste keer een beetje moeite mee, tweede keer totaal niet.

Tenslotte: Jin-Roh is niet door Oshii geregisseerd, maar hij heeft wel het script geschreven. Zeer de moeite waard.

Jin-Roh heb ik vorige week al gekocht en gezien, maar de recensie staat daarvan nog niet online (die beviel ook uitstekend!). Bedankt voor de tips!

Ik heb zelden zo iets verschrikkelijks gezien. Het verhaal kroop tergend traag voorbij en heb nog altijd geen idee waar het nou precies over gaat. De stille scenes en dromerige mysterieuze momenten maakte het er allemaal niet spannender op. Het geheel was zeer slaapwekkend en met moeite kon ik de aandacht er soms bij houden. Waarschijnlijk was het de bedoeling dat ik diverse situaties op eigen manier moest interpreteren, maar die zin kon ik helaas ook nog eens niet maken. Waarschijnlijk omdat ik er vanaf het begin al niet echt in kon geraken.

Om deze film niet gelijk met het allerlaagste aantal sterren te beoordelen toch nog 1 klein positief puntje, en dat was de muziek! Passend en erg mooi!

Verder kan ik hier helaas helemaal niks mee!

Kort en redelijk krachtig.

Absoluut niet helemaal volmaakt, mede door het feit dat het niet altijd even vermakelijk is. De beelden zijn natuurlijk interessant en megasfeervol, maar op de een of andere manier blijft het nergens zo spannend als het eerste kwartiertje. Het einde is een perfecte afsluiting voor een aardig filmpje.

* 3,0

Landmark.

De eerste échte Oshii en de eerste echte (en enige echte?) volwassen animatiefilm. Tenshi no Tamago blijft een klein wondertje dat zowel audiovisueel als qua thematiek weet te overtuigen. Een echte volbloed arthouse animatie die prachtig is uitgewerkt.

Genieten van het artwork van Amano, genieten van de prachtige soundtrack en tussendoor wat mijmeren over het ei van de hoofdpersonages. Niet alles mag dan duidelijk zijn, met een beetje achtergrond over de problemen waar Oshii mee worstelde tijdens het maken van deze film (vooral dan religie) wordt toch een hoop duidelijk.

Ongelofelijk dat deze film nooit de weg heeft gevonden naar de Westerse markt, want wat mij betreft één van de belangrijkste animatiefilms ooit gemaakt. Staat boven GitS en Akira.

5.0* en een uitgebreide review

Je wilt niet weten hoe lang ik al uitkeek naar een uitgebreide review van jou. Tof dat ie er nu is!

Vind het zelf ook wel fijn om eindelijk wat echte reviews te hebben van m'n favoriete films. Werkt qua promotie toch ook iets beter

en enige echte volwassen animatiefilm?

Takahata kijkt alvast uit naar excuses.

Gelukkig heb ik er nog een vraagteken bij geplaatst

Na het herzien van Jin-Roh ben ik toch blij dat je het vraagteken er nog bij hebt gezet

Spijtig dat deze film amper te verkrijgen is, ik zou hier maar wat graag een mooie dvd-uitgave met commentaar van de regisseur erbij willen hebben.

Tenshi no Tamago (Angel's egg)

Deze film is me meerdere keren aangeraden door misterwhite, nadat ik zei dat 5 centimeters per second zo mooi was geweest, en na de trailer te hebben gezien en meer te weten kwam over deze film begon mijn interesse meer en meer hiernaartoe te komen. En telkens, op een woensdagnamiddag of in het weekend (wanneer ik tijd had) wou ik telkens deze opzetten, en de film begon erg sterk. Maar telkens als ik 10 minuten ver was voelde ik dat het het juiste moment niet was om te kijken. En dat geeft aan dat deze animatiefilm geen gewone animatiefilm is. Het is een speciale film, en dat geeft een goed gevoel wanneer je het juiste moment wel vind, zoals daarjuist, ja een dinsdagavond.... en ik had examenstress en had afleiding nodig. En zo te zien was dit het juiste moment, raar maar waar .

Eigenlijk is deze Tenshi no Tamago (Angel's egg) DE animatiefilm, en het meesterwerk van Mamoru Oshii (natuurlijk de regisseur van Avalon en Ghost in the Shell) dus had ik wel hoge verwachtingen. Ook de speelduur (71 minuten) is erg perfect, dus ja. En toch had ik bang dat de film mij niet goed ging bevallen, nadat ik Ghost in The Shell : Innocence had gezien en had ondervonden dat de vertelstijl van Oshii mij soms niet zo goed beviel. Maar ja, ik zette hem op met hoge verwachtingen.

Er zijn echter twee dingen die mij vooral opvielen, en dat waren tegelijkertijd ook de twee grootste voordelen (er zijn natuurlijk ook voordelen, en één nadeel) : 1. De muziek dat oshii gebruik is prachtig, sfeervol en vernieuwd. Het past eigenlijk perfect met de post-apocalyptische stijl dat word toegepast in de film. Ook komen er soms een paar prachtige scènes in waarbij de muziek en de beelden tot 1 worden gevloeid en dan een straling voor het oog worden (net zoals Melancholia eigenlijk). Het tweede dat mij opviel was iets dat de film bijzonder maakt, en dat Oshii erg goed heeft gedaan. Je kunt je vanaf de eerste seconde inleven in het hoofdpersonage, je leeft echt mee en zo word het meeste van de film ook erg boeiend. En dan, dan kwam er nog een tweede personage bij, en ook bij hem kon je je inleven. Heel erg mooi gedaan dus dat je je met 1 film in de 2 hoofdpersonages kunt inbeelden.

En tenslotte komen er nog een paar kleine nadelen (maar dat zijn dan wel kleine nadelen ) : Ik stoorde mij met momenten aan de animatie zelf, soms prachtig, maar soms ook te onnatuurlijk gedaan (vb. de openingscène met de handen, de bewegingen van de handen doen telkens dezelfde afstand en zo lijkt het minder echt), en zo van die dingen kwamen net iets teveel in de film voor (wat totaal niet het geval was bij 5 centimeters per second). Het tweede kleine nadeel is dat de film, ondanks de 71 minuten, op sommige momenten nogal saai en langdradig word.

Ik hou het op 4*

Goede recensie hoor.

Leuke review ja, maar even jou minpunten verklaren: ten eerste, dit is nog allemaal getekend dus is het een stuk moeilijker om het allemaal natuurlijk te laten lijken. In 1985 hadden ze nog niet bepaald de technologie voor alles perfect te laten lijken qua bewegingen.

En dat het saai en langdradig wordt begrijp ik ergens wel, de film is dan ook gewoon een puur visueel kunstwerk dus is er weinig dialoog. Wat ik opzich goed vind, dialoog zou dit volledig verpest hebben. Ik had er allemaal persoonlijk geen last van.

Danku allebei , en je hebt eigenlijk, als ik er de volgende dag over denk, wel gelijk over die bewegingen.

Magistraal!

Vanmorgen weer eens herzien en opnieuw werd ik overweldigd door dit emotioneel krachtige animatiekunstwerk. Met de nadruk op kunstwerk. De indrukwekkende animaties en de briljante maar onheilspellende score van Yoshihiro Kanno vormen een absolute eenheid. Zij kunnen niet los van elkaar gezien worden.

Wat de betekenis van dit meesterwerk van Mamoru Oshii is is mij niet helemaal duidelijk, maar het heeft wel duidelijk iets mystieks of spiritueels. Vrolijk word je er in ieder geval niet van want het dramatische einde greep mij behoorlijk naar mijn strot. Ik werd er helemaal stil van.

Bij het horen van de schreeuw van het meisje toen ze ondekte dat het ei gebroken was moest ik onmiddellijk denken aan het schilderij "De Schreeuw" van Edward Munch, voor mij een van de meesterwerken van de expressionisme schilderkunst. En daar kan toegevoegd dit meesterwerk van de expressionistische filmkunst van Mamoru Oshii. Voor mij de beste (animatie)film die ooit gemaakt is en die de hoogste plaats in mijn tien meer dan verdient.

5,0*

btw Andrew Bowcock heeft hier een interessante recensie over geschreven.

Herbekeken, ben op het moment geneigd te zeggen dat dit toch de beste anime ooit moet zijn voor mij. Grappig ook dat het me nu pas opviel dat de plaats waar het meisje in woont een ark blijkt te zijn, dat had ik eerst niet gezien.

Het enige wat ik van oshii kende, waren beide Ghost in the Shell films. De rest lijkt eigenlijk gewoon nauwelijks verkrijgbaar te zijn. Ergens snap ik het wel, want ze zijn simpelweg niet geschikt voor het grote publiek, maar tot nu toe zijn het keer op keer pareltjes gebleken. Tenshi No Tamago is geen uitzondering. De film is kort, heeft nauwelijks tekst en is erg statisch, maar wat heb ik er van genoten.

Tenshi No Tamago geeft weliswaar een aantal hints, maar voor het overgrote deel is het letterlijk en figuurlijk tasten in het duister waar het nu echt om gaat. Het lege landschap, maar ook de citaten uit Genesis en specifiek het verhaal van Noah en zijn ark, duiden op een zondvloed. Zodoende is het toch een enorm sfeervolle, post-apocalyptische film. De kleine beetjes informatie die je als kijker toebedeeld krijgt, zijn multi-interpretabel. Al met al valt er na zo’n eerste kijksessie slechts enkele puzzelstukjes te plaatsen. Je moet er alleen wel het geduld van hebben. Het is heerlijk om er over te brainstormen. Er zit waarschijnlijk ongelooflijk veel symboliek verborgen in de film. Het nodigt wel makkelijk uit tot een herziening. Tot het moment dat de film een fatsoenlijke release, blijft het helaas bij het kijken op youtube.

Op veel vlakken is Tenshi No Tamago een waar meesterwerk. Het tekenwerk is verbluffend. De muziek doet daar niet veel voor onder. Ik geloof niet dat ik ooit zo’n duistere film gezien. Het is niet persé eng, maar wel verschrikkelijk naargeestig. Dat ervaar je wel wanneer je jezelf gaat afvragen wat bijvoorbeeld de vissers in het verhaal doen. Het eindshot is briljant en vat perfect de deprimerende en hopeloze sfeer van de film samen. Zeer indrukwekkend, maar dat geldt ook voor de rol van het meisje met de ei (die gil!). Anime heeft voor mij inmiddels wel bewezen dat het met de juiste insteek pure kunst is. Hier is voor mij maar een beoordeling mogelijk.

De film staat trouwens niet ver uit de toplijst op het moment, zou toch mooi zijn als er ook een wat minder bekende anime zo ver zou komen.