Logboek

Ik was er me eigenlijk niet zo bewust van dat het naoorlogse Japan zo´n chaotische en economische regressie tegemoet ging. De krantenkoppen logen er niet om. Het is in die periode dat eenieder zoekt naar een eigen identiteit en vooruitgang. Erg positief is de film vervolgens niet. Mensen zijn op zoek naar houvast dat er niet is.

Schrijnend is echter het verhaal van de moeder die met twee uiterst ondankbare kinderen zit opgescheept. Verstikt door de welvaart van anderen verwijten ze de armoede van hun moeder die zich de pleuris uit het lijf werkt om haar kinderen een betere toekomst te geven. Erger nog, ze schamen zich voor de situatie van hun moeder.

Best wel overtuigende personages en plot waardoor ik genoot van de film. Een minder gekende film zo blijkt en in de schaduw van de grote Kurosawa, maar dat vind ik onterecht.

Meegepikt vanop het China filmfestival in Gent. Vrij rare film die een dag beslaat in het leven van de doodgewone man in een besneeuwde Chinese stad in opbouw. Eigenlijk vrij komisch van opzet met een aantal absurde situaties, maar een echt plot valt er niet te ontwarren.

Zo goed als de volledige film is gefilmd met een statische camera. Ook bevat de film zo goed als geen conversaties. Als er al gesproken wordt, zijn het veeleer oneliners. Veelal wordt er naar elkaar gegaapt zonder een woord uit te brengen.

Een film die fragmentarisch aanvoelt doordat men van personages wisselt zonder dat er een link is tussen hen. De man met de kast vond ik de beste scènes. Een echte sukkelde, heerlijk zo!

Ligt wat mij betreft wat jn dezelfde lijn van het eerste deel. Een vrij lange film ook, zeker voor een actiefilm, maar er gebeurt ook wel wat. Aan corruptie, verraad, afrekeningen ... geen gebrek en dat vertaalt zich in veel gevechten.

Al die gevechten zien er wel goed uit, maar op de duur vond ik ze allemaal wat van hetzelfde. Of het nu met die chick of die langharige oude man was, het voelde wat repetitief aan. En kn de gevangenis verloor ik wat het overzicht. In die modder zagen ze er ook allemaal hetzelfde uit.

Een film voor de hardcore actieliefhebber. Mij zei het iets minder, maar vermakelijk was het wel.

We volgen het leven van Hilde vanuit de gevangenis en haar leven ervoor als levensgezel van activist Hans. Beide perioden wisselen elkaar geregeld af. Met de montage zit het wel goed.

Het viel me op dat we in nazi-Duitsland in de film geen enkele keer een swastika te zien kregen. Van martelingen en afranselingen bleef ook deze film ver weg. Toch was de dreiging voelbaar.

Het personage Hilde kwam goed naar voren. Sereen en doordringend waardoor je meeleeft met het personage. Een absolute topper is het zeker niet. Er is ook vrijwel geen aandacht voor de verzetsdaden van Die Rote Kapelle. Op dat vlak mist de film wel iets, maar ik maalde er niet om. Fijn geschoten en mooi in beeld gebracht. Voor een nazifilm nogal braafjes.

Inderdaad ook wat mixed feelings hier. Op zich wel een leuk gegeven met fijne ideeën. Alleen klopte de humor niet zo. Te flauw of gewoon gebruikt in de verkeerde context waardoor de film bij momenten eerder vervelend was.

Het eerste werkje van Iwai. Niet veel soeps. Gelukkig evolueerde hij wel in zijn later oeuvre. Een leuk probeersel, maar ook niet meer dan dat.

Interessant concept waarbij geesten zich via een show moeten bewijzen vooraleer er op de mensheid worden losgelaten. De film deed me denken aan de animatiefilms Coco, waarbij ook geesten in een tussenwereld leven, en Monsters Inc.

Je kan er ook de nodige kritiek in zien waarbij in het medialandschap de entertainende talentenshows, met of zonder celibrities, de pan uitschwingen.

Leuk is het sowieso al vond ik niet alles even geslaagd. Soms een beetje flauw, maar al bij al spitsvondige genoeg voor een leuke avond.

Toch wel een vrij schrijnende confronterende film over een tehuis vol geestesgestoorden. De openingsscène hakt er meteen op in wanneer de jonge Coco door haar ouders wordt afgezet. Het is een oord vol verderf en afstandelijkheid. En ook misbruik leunt om de hoek.

Opgewekter en luchtiger gaat het er in de hoofden van de patiënten aan toe. Zij zien de wereld in eenvoud en al zijn simpliciteit. Hartverwarmend ook op die manier en Iwai creëert zo een ideale balans tussen beide tegenstrijdige gevoelens bij de kijker.

Leuk zo die wandelingen op de muren en heerlijke logica van de protagonisten. Hoewel zwarte engel Coco soms wat schreeuwerig overkomt toch genoten ook van het acteerwerk. Het einde maakt het dan weer af en drukt je neus op de harde feiten. Sterk!

Een perfect voorbeeld waarbij twee etnische religieuze gemeenschappen wel met elkaar kunnen samenleven en opschieten zolang er maar niet in the inner circle gekomen wordt. Het gaat hier niet om extreme gelovigen. Er speelt ook meer dan het geloof alleen. Het is over de fundamentele elementen van je zijn, je familie, de eer en de waarden ... en vooral hoe anderen over je denken. Dat laatste is zo belangrijk voor velen over diverse religies heen zelfs.

Erg fijn gebracht alweer door Loach. Geen diepmensenlijk deze keer, maar wel nog steeds een film over mensen. Een relatie gedoemd om te mislukken denk ik ondanks het open einde. De twijfels die er waren ervoor en tijdens, de knipperlichtrelatie, ... geen goede tekens.

Knap gespeeld door het duo. Een film die ook gaat over vrouwen, over de toegewijde oudere zus, de vooruitstrevende jonge zus die elders wil studeren, de leerkracht die in een andere realiteit terechtkomt. Loach weet de perfecte balans te bewaren!

Toxische relaties blijven een fascinerend gegeven. Bekeken vanuit beide sekses dan. Mannen zijn met hun duale gespletenheid ofwel charmant dan wel agressief dominant. De vrouwen weten met hun verwarde emoties geen blijf en denken dat het wel goed komt. Niet weinig denken ze zelfs dat het hun eigen schuld is.

Niet zozeer een gemarginaliseerde omgeving van alcohol of verloederde buurten. Het geeft weer dar het in elk segment van de samenleving gebeurt.

Vrij stijlvol weergegeven. De seksscènes zagen er wel goed uit. Passioneel en gestileerd. Een film waarbij je weet hoe het eindigt doordat je met de flashforwards en -backs zit en weet waaraan je toebent. De focus berust dan ook bolledig op het koppel. Niet slecht gedaan!

Een bijzondere Japanse film die erg guitig, fris en opgewekt oogt met allerlei gimmicks en animatie-effecten. In dat oogpunt voor sommigen grappig, maar misschien ook wat kinderlijk of flauw. Ik laat het wat in het midden, want het enthousiasme van de film slaat wel aan, net als het personage Momoko.

Inhoudelijk vond ik het weinig transparant van lolita Mokoko en een vriendin die geheel tegengesteld is dan Momoko. Wanneer Momoko verschijnt, waan je je in een sprookjesachtige droomwereld met felle kleuren en waar alles rozengeur en maneschijn lijkt. Haar vriendschap met Ichigo staat centraal en die laatste leert echte vriendschap en waarden kennen.

Kamikaze girls is vooral een visuele film geworden. Er is weinig diepgang bij de personages zelf, maar de film tracht wel een boodschap naar voren te brengen, hoe zoet die ook is. Een film die beter onthaald zal geweest zijn in Japan met al die subculturen die voor ons moeilijker in te schatten is.

Een film over tienerliefde met een verhaal rond een driehoeksverhouding tussen twee vriendinnen die beiden verliefd zijn op een jongen. En het doel heiligt de middelen waarbij leugens en misbruik niet geschuwd worden. De naïeve jongen is er vervolgens ook de dupe van. Toch is de ondertoon van de film eerder luchtig en zelfs schattig. Door toedoen van een incident ontstaat er een onwaarschijnlijk verhaal en dat is best leuk om volgen. Het voelt allemaal aan als een tienerfilm, maar de film heeft wel wat meer in zijn mars.

Vriendschap en prille liefde staat hier centraal en staat elkaar ook in de weg. Het is ook deze reflectie die ze bij zichzelf moeten plaatsen om ongeschonden uit het liefdesavontuur te komen. De film wordt goed ondersteund door klassieke muziekstukken die veeleer rust en ingetogenheid brengen. Veel aandacht ook voor de kleine dingen zoals de regen, de trein en de slotscène met het ballet. Leuk!

Een film met Virginie Efira valt nooit te negeren. De Brusselse staat sinds Benedetta echt in de spotlights en sindsdien probeer ik geregeld een filmpje van haar mee te pikken. In Vlaanderen nauwelijks bekend bij het grote publiek, maar zij is zeker één van die hedendaagse Europese topactrices genre Trine Dyrholm, Exarchopoulos, Hüller of Binoche.

Haar filmkeuzes zijn weinig spectaculair en liggen veelal binnen dezelfde marges van thriller of drama. Weinig uitschieters daar. Ook dit is al bij al een vlakke film, een film die ik eerder onevenwichtig vond. Nochtans een intrigerend onderwerp over personen met een dubbelleven, liefst nog ver verwijderd van elkaar. Je moet het maar kunnen om zoveel balletjes tegelijk in lucht te houden.

Een film die onduidelijk is en daarom misschien me wat met een onbevredigend gevoel achterlaat. Kan ook zijn dat dergelijke personen nimmer te doorgronden vallen en daarom een zweem van mysterie over zich heen trekken. Aan Efira lag het zeker niet!

Kostuumdrama's liggen me in principe wat minder en zo heeft Keira Knightley er wel een paar op haar palmares staan. Deze film vond ik dan toch één van de betere kostuumfilms die ik al zag. Daarom wederom niet spectaculair, maar er was wel een duidelijk plot naar werd toegewerkt en ik vond die spanning tussen hertog en hertogin best intrigerend.

Dat komt ook door het prima spel van Fiennes in de eerste plaats en eveneens Knightley. Wederom niet wereldschokkend, maar zeker wel goed. Van Rampling ben ik véél minder fan - ik kan haar zelfs niet echt hebben -maar hier speelt ze in haar minieme rol de ideale afstandelijke bitch mother.

Verder een verzorgde film waarbij decor en kostumering steeds op punt staan. Het blijft toch een vreemde wereld als je naar de pruikentijd kijkt. Het lijkt eerder een toneelopvoering dan real life.

Een film met Exarchopoulos valt nooit te negeren en was dus voor mij de hoofdreden om de film aan te vatten. Zeker en vast geen foute film, al schiet men hier ook wel niet de hoofdvogel mee af.

Interessant is het wel om het reilen en zeilen bij een low cost vliegmaatschappij eens van dichterbij te zien. Een erg aangename job om voldoening uit te halen lijkt me dat toch niet. Naar buiten toe lijkt het allemaal glitter and glamour, daar blijft vervolgens weinig van over. Het is een beroep met een negatieve connotatie en toch willen veel meisjes erbij horen.

Door kort om de huid te zitten voelt de film beklemmend aan en voel je wel mee met het personage van Cassandre. Haar persoonlijke issues maken haar extra kwetsbaar. Een degelijk drama, maar veel komedie zag ik er toch niet in.

Erg luchtige feel good film uit Taiwan over een klein schooltje ergens op het platteland. Iedereen heeft zo zijn besognes, maar al bij al leeft de gemeenschap erg harmonieus samen. Er hangt een positieve vibe over de film en dat wordt extra ondersteund met een vrolijke soundtrack. Er wordt af en toe ook in gezongen, over Cola zelfs ...

De kinderen van het dorp halen kattenkwaad uit en wanneer ze een onderzoek moeten uitvoeren opgelegd door overheid of de leerkracht, dan gaan ze er erg vlijtig mee aan de slag. De film heeft ook een humoristisch kantje. Het is maar hoe je het bekijkt: vertederend of vervelend ...

Wel eens leuk om te zien hoor. Ik verwachtte nog wat meer tussen de leerkracht en zijn vrouwelijke collega, maar dat bleef toch maar op de vlakte. De aandacht ging (meer dan terecht overigens) naar de kinderen.

Toch wel een opmerkelijke short over de woelige jaren 70 ten tijde van dictator Pinochet in Chili. De figuurtjes zijn gemaakt uit blinkend porselein. De hond blijft wollig. Wel goed gedaan, zeker ook wat de dame overkomt. Inhoudelijk werd ik lange tijd op het verkeerde been gezet. Het is een vrij mysterieuze bedoening allemaal al was het begin eerder gewoon en monotoon waarbij de vrouw haar dagdagelijkse rituelen uitvoert, voornamelijk en zelfs uitsluitend met haar hond.

Wat een geestige scène overigens wanneer die hond haar bevredigt... Later komt er wat spionage aan te pas. Voor 15 minuten film vrij gebald en krachtig, donker en ruw. In dat opzicht toch wel de moeite.

Een vrij gezapige voortkabbelende film over een vrouw die rust zoekt en wenst te ontstressen, maar daar door omstandigheden niet toe komt. Maar de film overtuigde me niet en trok me niet mee.

De film is vrij vlak en de personages boeien nauwelijks. Ook het plot slaat iets te weinig aan om gekluisterd aan het scherm te zitten. Een film die je moet ervaren door het minimalistische karakter. Eentje die ik gauw vergeten zal zijn. Jammer.

Sterk familie-epos ten tijde van de woelige dictatuur in het Brazilië van de jaren 70 dat zich eigenlijk ook doorzette in de andere Zuid-Amerikaanse landen. Het is een relaas van een harmonieuze welgestelde familie waarbij hun geluk als sneeuw voor de zon verdwijnt wanneer de pater familias wordt meegenomen door de militaire politie.

Een militaire politie die erg dominant en aanwezig is in het straatbeeld en hun aanwezigheid onderstreept met intimiderende identiteitscontroles of patrouilles. Nadat de vader de film "verlaat" berust het plot verder op de moeder Eunice Paiva. Wat een schitterende sterke rol toch van Fernanda Torres!

Een vrij lange film ook wel, maar wel boeiend blijft om te volgen. Op het einde zijn er nog twee sprongen in de tijd en kwam voor mij de impact van het verlies (en het waargebeurde verhaal) van de familie nogmaals extra binnen.

Een vrij simpele familiefilm. Dat zijn ze meestal met hun vereenvoudigde plotlijnen en happy ends, maar hier neemt de film toch af een toe een loopje met zichzelf. Vreemde rol ook van die moeder die meer aandacht heeft in al haar veroveringen dan in haar dochter. Wie vertrekt nu halsoverkop op datereis op de verjaardag van haar dochter? Wat een nitwit ook in die cabriolet. Gelukkig was het louter een cameo.

De grootste troeven van de film zijn hier toch wel de dieren met de wolven en uiteindelijk ook de beer. Diervriendelijk is de film niet echt. De schapen of een hert komen er toch maar berooid van af.

Er zijn veel betere familiefilms op de markt met een sterker script en uitwerking. Vervelen doet de film anderzijds niet. Met mooie beelden van fauna en flora kan je al ver.

Best wel een fijne film over twee jonge vrouwen die elkaar ontmoeten en dezelfde naam dragen. Daar houden de gelijkenissen zowat op, want betreft karakter en uiterlijk zijn de twee vrouwen elkaars tegenpolen. Toch klikt het wonderwel tussen die twee en dan ontplooit zich best een degelijk verhaal.

Een film dienook draait rond relaties en verloren liefdes. Misschien wat op maat voor een jonger doelpubliek, maar dat betekent niet dat anderen er ook niet van kunnen genieten.

Niet super allemaal, maar best een aangename kijkervaring. Prima muziek ook met die rockband. Aoi Miyazaki is geweldig hier (maar vermoeiend) en er is best wat chemie tussen de twee.

Weer eentje die erop inhakt. Dieptriest relaas van een alleenstaande moeder van 4 en later 5 kinderen met evenveel verschillende mannen. Een verhaal over dominante agressieve mannen met een kort lontje die Maggie voor niets verrot slaan. Het creëert een onveilige omgeving voor de kinderen waardoor die geplaatst worden. Het lot en de trauma´s van de vrouw zelf lijken ondergeschikt.

Gelukkig leert ze toch een zachtmoedige man kennen. Maar de uitzichtloze situatie en strijd blijft. Erg confronterende en authentieke film alweer van Ken Loach in zijn typische stijl. Van genoten is misschien een foute woordkeuze, maar ik was alweer onder de indruk van de puike cast en het plot.

Inhoudelijk wat een bijzondere en gewaagde animatie short over tal van mythische fantasy wezens zoals trolley, heksen, tovenaars, ogers en orks met menselijke emoties als liefde, woede, eenzaamheid of verdriet. Het komt soms vreemd over omdat je dat angstaanjagende uiterlijk niet vereenzelvigd met kwetsbaarheid.

Visueel erg prachtig gedaan met die zwartwit contouren en prima fantasie om een wereld te schapen met zoveel troosteloze diversiteit. Knap!

De film doet denken aan Stupeur et Tremblements (Film, 2003) waarbij ook wordt stilgestaan bij de harde afstandelijke relatie tussen Japanners en Westerlingen (in het bedrijfsleven). Vooral het gelijknamige boek van Amélie Nothomb is niet onbekend in de literaire wereld.

Het klinkt haast als een mythe als je naar dergelijke films kijkt vanuit een Westerse bril, want er zijn minstens evenveel films die het tegendeel beweren. Japanners zijn nu echter wel altijd wat gereserveerder en afstandelijker geweest, maar dit gaat toch ver. Die roddelcultuur en achterklap is zeker niet nieuw. Japanners houden nu eenmaal van tradities en afgelijnde regels en gebruiken. O wee als je je daar niet aan houdt. Er wordt dus ook zonder meer verwacht dat je de regels kent, hoewel niemand je die uitlegt.

Ware paniek ontdek je bij het hoofdpersonage wanneer ze alleen achterblijft en verdwaalt in de pokkedrukke metro en niemand om haar bekommerd lijkt. Fijn vond ik dan weer de introductie van de Japanse cultuur met die baden of bij de vele werkateliers van het visbedrijfje. Leuk ook dat het Japans niet wordt vertaald. Zo weet je als kijker even veel als het hoofdpersonage. Niets dus ...

Niet hoogstaand, maar wel boeiend! Enne, het is graatloos, niet graadloos

Een tragikomische relaas vanuit een gemarginaliseerde arbeiderswijk uit één of andere grauwe Engelse industriestad. Zie je naast de vele goodwill nauwelijks kansen of opportuniteiten om vooruit te raken in het leven. Legt men uiteraard ook verkeerde prioriteiten met het dagdenken van de communie van de dochter, goed wetende dat men het zich eigenlijk niet kan permitteren.

En toch wekt het personage Bob enige sympathie al kan je je vragen stellen over zijn handelingen. Loach presenteert wederom een rauwe prent in de marge van de samenleving. Authentiek en onverbloemd. Loach kennende erg socialistisch van aanpak.

Een veelbelovende film die uiteindelijk verzandt in iets surrealistisch, maar dan in de negatieve zin. Ik begrijp de motivatie en het doel van de regisseur niet echt. Waar wou hij heen met deze film? Dit is zeker geen Borgman, om maar iets te noemen.

Interessant is het wel hoe een vreemde man erin slaagt zich in een gezin in te wurmen. Beetje bij beetje vergroot hij zijn controle op het gezin hoewel die daar onwennig bij zijn. Toch miste ik die klik wat in het hoe en waarom. De man is geen manipulatieve sociopaat. En naarmate de film vordert, betert het niet echt. Uiteraard komt er wat chantage bij te kijken, maar die subplotjes stelden op zich ook niet zo heel veel voor.

Interessanter vond ik dan eerder de omgeving van de wijk met het wijkcomité en de gadeslaande vrouwen die er hun eigen mening op nahielden bij de vreemde gebeurtenissen ten huize Mikio. De film is eerder een satirische kijk op de Japanse xenofobie die toch wel heerst op het gesloten eiland. Buitenlanders vallen op en worden maar moeizaam vertrouwd. Fijn ook die kleine fijne dingen in de Japanse cultuur en levensstijl. En ook Kiki Sugino was alles behalve een straf om naar te kijken. Het is ook die laatste die in de film centraal staat en als enige beseft dat het stabiele gezinsleven uiteenvalt door deze indringer.

Fijne grijs-bruine tekenprinten die op tien minuten overuren draaien om een levensloop van een individu te schetsen van dust tot dust (of ashes to ashes). Erg mooi gedaan allemaal en een ware rollercoaster zelf van een mensenleven.
Mooi ook met die details met schaduwen. Wel geen vloeiende beeldbewegingen, maar dat stoorde me niet echt.

Hoe onvoorwaardelijke liefde uitgroeit tot iets giftigs en hoe je in alle radeloosheid je zo tracht vast te klampen aan iets wat er niet meer is ... Toch wel een bijzondere film waarbij ik ook het gevoel ervaar dat ik iets miste om van een topper te spreken.

Moeilijk om echt de vinger op de wonde te leggen. Je leeft alvast mee met het koppel en ook het acteerwerk is prima. Misschien dat het plot of de gebeurtenissen van de hak op de tak springen. Zo kon ik die stand up comedy show erg moeilijk plaatsen in wat voorafging tussen het koppel. Alsof liefde daarvan afhangt al duidt de man er uiteindelijk wel op dat hij haar zo kan loslaten zonder schuldgevoel.

Eigenlijk wel genoten van de film, want Masset-Depasse doet vele dingen goed. De eigenzinnige sfeer is even wennen, maar is zeker geslaagd. Dit is niet zomaar een standaard romantisch dramaatje. Interessant!

Ik begrijp dat deze niet voor iedereen zal aanslaan. Ik ben wel te spreken over de film. Zeker wat het hele concept betreft rond de expendables en later de multiples. Mickey wordt beschouwd als een proefkonijn, als een experiment zonder enige waarde. Hij wordt gezien als een ding, een object, als van alles wat, behalve dan een mens. Laat staan dat hij emoties heeft of je er überhaupt rekening mee hoeft te houden.

Sowieso een sterk eerste uur. Het tweede uur neemt de volgende moreel ethische dimensie aan. Ook interessant, maar 1x Pattinson - het leek eerder een Jim Carrey versie uit Dumb & dumber - was al genoeg voor mij.

Die beesten, tja, wat daar van te denken? Ik kreeg wel een nieuwe imperialistische indruk van de mensheid, net zoals je dat ervoer bij Avatar bvb. CGI vond ik daar niet geweldig, al vond ik het in het algemeen wel mooi gedaan. Geen slechte film, maar wel de idee dat er nog veel meer uit te halen viel. Veel voice-over ook, ik hou er wel van, maar hier misschien in overdaad aanwezig.

Een film die ook de humor tracht op te zoeken, niet in het minst met een clowneske Ruffalo. Ook hier eerder een karikatuur dan uiteindelijk geslaagd of serieus.

Ik volg. Ik vond het ook allemaal iets te uitgesponnen en teveel gepalaver. De film komt traag op gang en eigenlijk blijft dat ook zo. Saai zou ik het zeker niet noemen. Ik zat best "in" de film. Dat komt in de eerste plaats door de sfeer en de techniek die Soderbergh erin geslopen heeft. Ook Fassbender doet zijn duit in het zakje met een goede prestatie.

Maar de film miste wat schwung en actie om echt bij te blijven. Ik vrees dat deze erg snel vergeten zal worden. Degelijk, zonder meer.

En niet dat het belangrijk was, maar al die afkortingen van die verschillende afdelingen of bepaalde codewoorden. Daar heb je weinig boodschap aan. Je kan de film best volgen, maar dat jargon helpt niet om echt van een vlotte film te spreken.

O, wat heb ik genoten van deze geweldige film over de Japanse cultuur vanuit het standpunt van een Ijslander. Mooi verweven in een romantisch sausje waarbij je geregeld heen en weer wordt geslingerd in flashbacks. Zowel het heden als het verleden is interessant om te volgen.

De mooie liefde tussen Kristofer en de adembenemende Miko is fijn om te volgen. Het plot wordt in mysterie gehuld al is de link met de hibakusha snel gelegd, mede door het bezoek aan Hiroshima en het vredesmonument aldaar.

Erg sereen portret met een aantal leuke scènes zoals met die oude man op café of met de latere oudere Miko. Touch focust zich op ee interculturele liefdesgeschiedenis doorheen verschillende periodes. Knap gefilmd, fijn verhaal en goed gebracht. Super!

Weinig boeiend relaas van drie jongeren die naar Cuba trekken om, ja, om wat te gaan doen? De synopsis geeft het al wat aan. Het slaat nergens op en ook de uitwerking zelf is erg pover.

De film verzandt in zijn matige plot. Het zou een serieuze zoektocht moeten zijn, maar dzt vervaagt al erg snel. De reden daarvoor is onduidelijk en ik kon ook niet anders me al gauw te ergeren aan een aantal personages.

Uiteindelijk wordt de broer gevonden, maar ook dat verloopt weinig sprankelend. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang. Maar deze kan je gerust skippen.

Ik sluit aan bij iedereen hierboven. Wat een ongelooflijk gemeen en vervelend kereltje is dit. Totaal geen respect voor anderen en uitermate egoïstisch. Begint hij op een bepaald moment nog irritant te huilen ook. Die verdiende wel een aantal keer een serieus pak voor de broek.

Het contrast is natuurlijk groot tussen de grootstad Seoul en het verre platteland waar elke vorm van luxe ontbreekt. Ik genoot wel van de film. Minimalistisch en authentiek, sereen en ondanks het rotjoch vertederend. Fijn ook die ondersteunende soundtrack.

Fijn acteerwerk! Knap hoe die twee hun rol met verve neerzetten. Een film die perfect past in mijn kraam!

Ik ken Callas alleen maar van naam en reputatie. Geen idee dat ze jaren gestopt was en sukkelde met haar (mentale) gezondheid, dito verslavingen. Het zijn dan ook die laatste periode waar de film de focus op legt. Met hier en daar een zwartwit flashback, soms ook synchroon met de locatie zodat het leek op lang vervlogen herinneringen.

Dergelijke biografieën kan je blind toevertrouwen aan Larrain natuurlijk. Cinematografisch opnieuw enorm mooi en ik waardeerde de film wel. Ik werd er in meegezogen, mooie plaatjes ook hier en daar van Parijs, binnen als buiten.

Interessante vertolking van Angelina Jolie, deed het eigenlijk prima. Ook die Onassis was een intrigerend gluiperig figuur. Goede cast ook met Favino en Rohrwacher. Geen operaliefhebber, maar van de muziek kreeg ik ook een mooi warm gevoel. Die Verdi’s 'Anvil Chorus' uit Il trovatore bvb, daar aan de Eiffeltoren... Fijn!

Al bij al een vervelende weinig zeggende film over een puber die zich aangetrokken voelt tot een man die het dubbele is qua leeftijd dan haarzelf. De film kabbelt doelloos voort. Echt intrigerend of spannend wordt het nimmer. Integendeel, ik begon me zelfs te ergeren aan het hoofdpersonage.

Het duurt gelukkig allemaal niet lang. Mooie shots hier en daar van Parijs, de straten en de vibe errond, maar te weinig om me echt onder te dompelen in de film of het plot.

Bij deze film kan ik meteen het land Panama van mijn lijstje schrappen. Steeds mooi meegenomen. De film zelf was ook niet helemaal verkeerd. Niet dat ik er ontzettend warm van liep, zeker naar het einde toe verliep het wat chaotisch en ongestructureerd met de ontmoeting met de vader waarbij ik geen idee had hoe ik het moest plaatsen.

Eerder een coming of age film van twee zussen, zowel fysisch als qua persoonlijkheid erg verschillend, die in Panama belanden en worden ondergedompeld in een subcultuur met andere jongeren.

Niets wereldschokkends, maar mede door de korte speelduur best verteerbaar. Het was niet de film die ik verwachtte vanuit Panama waarbij het decor vrij zorgeloos en netjes was, net als het leven van de jongeren.

Niet voor het eerst dat ik via een film vaststel dat moslimjongeren gigantisch botsen met de traditionele moslimcultuur en de Westerse samenleving waarin ze opgroeien. Het gaat verder dan de loutere generatiekloof tussen (groot)ouders en hun kinderen omdat die religieuze en culturele waarden een extra beladen pigment bezorgen.

Zo ook Elaha, een niet onknap jong moslimmeisje die haar maagdenvlies moet herstellen vooraleer ze in het huwelijk stapt met haar vriend. Interessant om te zien wat de familie van haar verwacht en hoe ze deuk op haar uitoefenen. Marges en nuances zijn er niet. De film is niet steeds evenwichtig, maar geeft toch een prima kijk op het gebeuren.

Verder op niveau betreft acteerwerk en camerahantering. Geen topper, maar zeker meer dan degelijk.

Ieder zijn ding, maar voor mij zou zo´n resort de hel op aarde zijn moest ik zo mijn vakantiedagen moeten slijten. Ik heb ook niet de indruk dat Irma er op haar plaats zit. Ze loopt wat verloren en voelt zich eenzaam tussen de andere gasten. Best sneu voor haar.

Niet onder de indruk van de tekenstijl. Wel opmerkelijk dat lichamen doorzichtig worden afgebeeld. Het levert zo wel bijzondere plaatjes op met zwangere vrouwen.

Ik denk niet dat ik de films met Sylvia Kristel (volledig) heb gezien, maar dit nieuw product was alvast weinig sprankelend. Geef mij dan toch maar Babygirl (Film, 2024). Niet dat die zo hoogstaand was, maar daar zat nog tenminste iets in.

Het lag niet zozeer aan Noémie Merlant. Zij deed het eigenlijk vrij behoorlijk. Ook het camerawerk was best creatief. Vaak suggestief, maar evenzeer open. Technisch zat het wel redelijk goed, zonder daarbij hoog van de toren te moeten blazen. Ik vroeg me echter de hele tijd af waar ik zat naar te kijken. Een echt plot valt er niet te bespeuren. Iets met een mysterieuze man en de controle op de hotelmanager, maar veel verder dan dat gaat het niet. Het plot is de grootste zwakte van de film.

Weinig- en nietszeggende soft erotische film. Niet iets om warm van te lopen. Jammer.

Een film waarbij de testosteron centraal staat. Is het niet van de opgefokte stieren, dan wel van de Camargue-cowboys die van de stierenwedstrijden hun passie maken. De vrouwelijke hoofdprotagonist Nejma weet er alles van en tracht zich staande te houden in deze machowereld.

Visueel best een aardige film met mooie longshots van de stierengevechten, de broeierige sfeer achteraf tijdens de feestjes, het mooie decor en de sfeer in zijn geheel. Toch miste ik wat schwung en kracht in het verhaal. Van de dialogen moet de film het ook al niet hebben.

Een incident drijft Nejma letterlijk naar de stieren. Ze wordt er één mee en je krijgt een weerwolfgevoel. Een beetje mysterieus en wat thrillerniveau, maar echt van de grond komen doet het niet echt. Niet geheel overtuigd alvast. Het voelt wat onafgewerkt aan. Jammer.

Ik was vorige week in Versailles en dan is het wel fijn om meteen deze film mee te pikken. Lodewijk XV springt historisch gezien toch wat minder in het oog dan Lodewijk XIV of de later onthoofde Lodewijk XVI, maar het personage is boeiend genoeg om te volgen. Al was het maar om zijn vele maîtresses zoals Madame de Pompadour en deze Jeanne du Barry. Vijf was hij overigens toen hij officieus de troon besteeg...

Leuk en mooi vormgegeven. Beetje excentriek, maar wie was dat niet in die tijd met hun gekke pruiken en overvloedige parfums om de stank te weren in plaats van een deftig bad te nemen?

Een eigenzinnig kostuumdrama, licht spottend en daarom wel eens leuk. Geknipte rol voor Depp. Fijne aankleding enz. Verre van accuraat, maar het laat toch een beetje een kijk na over hoe die hofhouding in elkaar zat en hoe hypocriet het soms allemaal niet was.

Best een opmerkelijke aanpak van Sendijarevic om het Indonesische koloniale verleden van Nederland in beeld te brengen. Zowel visueel met de statische afstandelijke camerastandpunten en het felle kleurgebruik van diverse wanden.

Ook qua stijl wat apert met die satirische ondertoon. Toch wel wat wennen, want erg dynamisch is het allemaal niet. Ik zag hier al Roy Anderson passeren, wel ja, daar heeft het wat van weg.

Je kan je ook afvragen waar de macht in het verhaal ligt. Bij de grootgrondbezitters of toch eerder bij de bevolking die met hun opstand het tij trachten te keren? Het mocht allemaal wat scherper voor mij. De stijl lag me minder en ik zou de film ook niet overdadig bestrooien met Kalveren, maar interessant vond ik het wel.

Geen Dylanfan en ook niet zo bekend met zijn oeuvre, maar wel best genoten van deze biopic. Geen idee wat waarheidsgetrouw was en wat niet, dus daar kon ik me alvast niet aan storen. Ik denk wel dat Chalamet een prima prestatie neerzette als de jonge Dylan. Hij heeft er naar verluidt ook menige jaren aan gewerkt. Fijn om de jonge en erg eigenzinnige Dylan zo te zien.

Maar het klopt ook wel wat ik hierboven al las dat er verder weinig overblijft van de film. Een paar liedjes klonken bekend in de oren en ik zat wel in de vibe, wat toch wel wat de bedoeling is van dergelijke films. Dat aparte optreden met zijn rockgitaar vond ik wel eigenaardig, maar zeker een leuk intermezzo.

Fijne setting sowieso van de sixties. Heerlijk om in die tijd terug gekatapulteerd te worden. Geen topfilm denk ik, maar zeker wel geslaagd voor mij.

Voor Juliette Binoche wil ik wel even de tijd nemen. Van Claire Denis ben ik minder fan met een oeuvre dat alle kanten opgaat. Dit was er weer eentje aan de negatieve kant met een weinig en inspiratieloos plot over een vrouw die de juiste vent niet vindt. In afwachting van kom je dan een reeks vervelende venten tegen en ook het personage van Binoche zelf is zodanig wispelturig dat je het vervelend vindt.

De film boeit weinig al prijs ik me gelukkig dat we Binoche nog hebben, al kan ook zij de film niet redden. Er is veel beters op de Franse markt te vinden (en dan heb ik het niet over de meesterwerken). Jammer, een gemiste kans.

Lang geleden dat ik Olivier Gourmet nog eens aan het werk zag. Blijft een onderschat acteur. Oerdegelijk en destijds geregeld opgevoerd door de gebroeders Dardenne. Hier geen sociaal drama, maar een luchtige roadmovie tussen tussen exen op weg naar de Franse Alpen. Bijzonder luchtig verhaaltje, niet te lang ook, niet vervelend, maar ook niet iets wat ik per se zou aanbevelen.

Geen clichéverhaal van een liefdesreünie. Gelukkig maar, maar wel dat gevoel van genegenheid en appreciatie tussen twee exen die elkaar bewonderen om wie ze zijn, maar ook goed weten waarom samenleven niet langer kon. Sympathieke film, maar ook niet meer dan dat.

De film start met een opschrift uit het Marokkaanse burgerlijk wetboek waarbij wordt gesteld dat seksuele handelingen buiten het huwelijk strafbaar zijn. Het plot suggereert dan wel dat een 'verstandshuwelijk' de zaken regulariseert, in werkelijkheid moet het vaak complexer zijn.

Dat miste ik eerlijk gezegd in deze film. De diepgang en de wil om bepaalde gebeurtenissen verder uit te werken. Het voelde allemaal vrij makkelijk en braafjes aan. Weinig tot geen familiale spanningen, beperkte problemen met de overheid, weinig of geen gevolgen vanuit de omgeving ... Voor alles was er een pasklare oplossing of werd het gewoonweg genegeerd.

Ik begreep ook niet waar de film heen wou met de twist. En er werd ook niet verder op ingegaan. Ik moest al even denken wie die Ahmed was. De Belgische Lubna Azabal was opnieuw op dreef, al werd ze niet geholpen door het plot. Ze kan nog véél beter en dat bewees ze al. Ze houdt op haar eentje de boel een beetje recht.

Net zelf sinds eergisteren terug van Parijs en ik zag in realiteit wat Souleymane moest doorstaan in het verkeer. Fietsers, voetgangers en zelfs auto´s lappen alle verkeersregels aan hun laars. Rode verkeerslichten staan er vaan louter als decoratie, hallucinant. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat onze vriend er de gevolgen van droeg...

Ik kom trouwens beroepshalve geregeld in contact met asielzoekers en erkende vluchtelingen. Hun relaas is vaak schrijnend, niet alleen hun vluchtreis, maar ook hun overlevingsstrijd hier. Dat blijkt ook duidelijk in welke mate Souleymane zich staande tracht te houden ondanks het feit dat hij wordt onderdrukt vanuit zijn kwetsbare situatie.

Die opgespelde nepverhalen zijn gekend en worden vaak doorprikt. Data worden moeiteloos opgesomd, maar enige context of verdieping van een gebeurtenis levert al gauw moeilijkheden op... Echt interessant vond ik het acteerwerk van Sangare wanneer hij zijn échte verhaal vertelt, daar zat een pak meer emotie in. De uitkomst wordt in het ongewisse gelaten, maar ik vrees ervoor. Sterke film die je wel even doet nadenken. Minimalistisch, maar o zo authentiek, knap!

Voor mij was dit een heuse tegenvaller. Wellicht lang geleden al eens gezien, dat kan haast niet anders, maar het liet ook toen geen verpletterende indruk na. Oubollig en gedateerd sowieso, maar het was niet dat dat me niet smaakte.

Het switchen tussen de twee tijdperken boeide me weinig waarbij vooral het eerst matig en saai was. Nietszeggend ook. Naast Lambert was ik ook helemaal niet overtuigd van Sir Connery. Voelde in zijn geheel wat kitscherig aan. Geen nostalgisch gevoel ervaren hier. Jammer.

Een langgerekt familie-epos waarbij de glorie van het olierijke Texas centraal staat. Wanneer vee omgeruild kan worden in olie beleven velen gouden tijden. Niet iedereen is blind voor het zwarte goud, het maakt van Bick Benedict een buitenbeentje.

Alle kinderen willen iets anders en al helemaal geen vee houden. Het is een splijtzwam in de familie. Erg dramatisch en theatraal allemaal, maar best vermakelijk ondanks de lange speelduur.

Ook racisme speelt de kop op en is sterk verweven in het plot. Het maakt het allemaal boeiend. Geweldige setting en blik op het Texas na de Tweede Wereldoorlog. Fijn in beeld gebracht en al bij al een sterk plot.

Degelijk romantisch drama over een Australisch homoseksueel koppel in de jaren 70. Verder niet zo ondersteboven van de film die een vrij standaard plot afraffelt over hoe men in die tijd dacht over homoseksualiteit. Daarenboven komt aids ook nog aan bod waardoor het dramagedeelte maximaal wordt uitgeput. De muziek hielp niet echt.

Vreemde castkeuze inderdaad, zeker in de tiener- of jongerenfase, maar zeker wel goed geacteerd.

Een mens vraagt zich soms af wat er überhaupt nog over Eddy Merckx moet verteld worden. Er zijn al zoveel reportages en documentaires over De Kannibaal. De aanpak is gelukkig wat anders met niet zomaar een blinde opsomming van al zijn verwezenlijkingen. Het is geen startersdocumentaire over de beste wielrenner ooit. De vele beelden waar uiteraard zijn overwinningen prominent worden getoond bevatten zelfs geen info over het waar en wanneer.

De insteek van de docu ligt eerder bij het individu zelf. In het waarom en het hoe van zijn prestaties. In de wil van het willen en moeten winnen. In zijn verbetenheid om de beste te willen zijn, altijd en overal. Wanneer die drang er niet meer is, dan is ook het rijk uit. En dat voelde hij in 1978. Het komt niet altijd uit de verf in de docu, maar al bij al zeker geen straf om dit te bekijken.

Fijne sixties film met een prima cinematografie. Met een hoofdrol voor Paul Newman als rebelse Bud tegen de gemeenschap en zijn conservatieve vader die zijn veebedrijf tracht te runnen. Vooral dat laatste blijft me bij naast het nnappe samenspel van de verschillende personages.

Dieptriest vond ik het einde wanneer het vee in een kunstmatige put werd gedreven en één voor één werd afgemaakt. Ik had zo te doen met de oude man die dan uiteindelijk zelf het laatste shot gaf. Het was niet alleen zijn broodwinning, maar het ging toch verder dan dat.

Een vrij confronterende en rauwe schets van een labiele man die op zoek gaat naar zijn vermiste dochter. Het is zelfs zeer de vraag of er überhaupt wel sprake is van een ontvoering of dat de zieke psychotische man het zich allemaal inbeeldt. Dat is niet eens het punt van de film die zich blijft focussen op het bizarre gedrag van de man, onverbloemd, dicht op de huid.

Hij zweeft tussen het leven van een dakloze man tot een kamertje ergens in een groezelige vieze appartementsblok. Sterk acteerwerk en prima camerahantering dicht op de huid van het personage tillen de film naar een hoger niveau.

De ontmoeting met de vrouw is toevallig al blijft het vreemd hoeveel vertrouwen ze heeft in de man. De film herbergt een mysterieus tintje en verveelt nimmer, mede ook door de beperkte speelduur.

Erg fijne coming of age van een tienerjaren die zich nergens thuis voelt. Niet in zijn eigen gezin waarbij zijn moeder meer aandacht heeft voor haar nieuwe onhebbelijke vriend en niet met leeftijdsgenoten, want vrienden lijkt hij amper te hebben. Ook op vakantie doolt hij maar wat rond. Connecties met het andere geslacht draaien vaak tot een sof uit en ergens vindt hij het nog niet eens erg ook.

Het water resort is echter een letterlijke rollercoaster voor hem. Dat heeft ook veel te maken met de energieke Sam Rockwell die zich geheel kan uitleven in zijn rol. Ook de andere rollen zijn sterk met Steve Carell, maar zeer zeker ook Toni Colette die weinig fout kan doen voor mij. Drama en humor worden mooi in balans gebracht, vrij luchtig ook allemaal. Fijn om gezien te hebben!

Een film over de poging om de oude nostalgie te doen overleven. Ik heb het dan niet over Pamela, maar over de amusement cabaretiers zoals je die hier en daar nog ziet. Anachronismen lijken het wel in een wereld van hippe trendy bars. Beetje dat Moulin Rouge gevoel. Fijne insteek, zeer zeker die verder golft op een gevoel van sereniteit en passie.

Erg aangenaam verrast ook door de twee hoofdprotagonisten. Pamela Anderson in een acteerrol die ik niet van haar had verwacht. Kwetsbaar en sterk tegelijk. En ook Bautista verraste me met zijn innemende empathische rol. Nou niet dat ee oscarnominaties jn de wacht gaan slepen, maar dit was best prima!

Molly Johnson is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Ze moet wel, want ze staat er alleen voor met haar kinderen daar in de gevaarlijke Outback van Australië. Ze moet de boel draaiende houden en ervoor zorgen dat er geen plunderaars de boel overhoop halen.

Mooie shots van de grauwe gevaarlijke rimboe doorkruisen het beeld en zijn de moeite waard. Molly Johnson heeft het alles behalve getroffen en dat straalt dit historisch drama ook uit. Geen waargebeurd verhaald, wel een verfilmd toneelstuk. Dat is best geslaagd te noemen. De minderwaardige positie van de vrouw komt sterk naar voren en ook het oeroude thema van racisme steekt al gauw de kop op. Misschien beiden toch te zwaar om het gewicht van de film te dragen, hoewel het zeker destijds bittere realiteit was.

Bij momenten iets te weinig schwung of kracht om de film op te waarderen. Degelijk zonder meer.