Pikunikku (1996)

Weer een typische Iwaitje. Weer jongeren die centraal staan en een lekker dromerig sfeertje.

De film volgt drie patiënten van een psychiatrische inrichting. Die op een dag besluiten over een muur te lopen, in het begin gaan ze niet zo ver maar uiteindelijk gaan ze steeds verder. Iwai maakt er een soort roadmovie van over drie prettig gestoorde mensen. Niet overal is de film geslaagd, de nachtmerries van Asano voegde weinig toe en visueel was het soms wat mat. Maar het lekkere iwai sfeertje en het fenomenale einde zorgen toch voor een solide 3.5*.

Ik ben het eens met de bovenstaande + niet alle 3 de patienten worden goed uitgewerkt.

Zaten wel een aantal sterke scenes in, maar ik vond het religie onderwerp niet bijster interresant.

- 3.5

Een muur zonder einde, mooi idee eigenlijk. Had ik die maar gevonden toen ik klein was, en we voetje-van-de-vloer speelde.

Speels is de film zeker, mede dankzij Iwai’s fantastische camera voering. Hij handelt zijn camera op een experimentele manier, hij lijkt soms net te dansen. Dit is dan ook gelijk een groot pluspunt aan de film, hij is speels. Toch zijn er zeker ook kritiek punten te vinden. Ten eerste vond ik het acteerwerk te overdreven. Had subtieler gemogen, vooral de rol van Chara. Oké oké, ze is lichtelijk gek, maar dan nog hé.

Het zelfde geld eigenlijk ook voor de muziek, minder is niet verboden. Had het een stuk subtieler gemaakt, en ook zeker mooier.

Het thema van de film is niet bijster origineel, maargoed. De manier waarop hiermee wordt omgegaan is kinderlijk, en dat siert de film op zich wel. Toch blijf ik hangen bij het af en toe te dik aangezette acteerwerk, en de muziek. Had zeker mooier gekund, maargoed, zijn latere films maken alles goed

Shunji Iwai blijft een zeer bijzondere filmer, en in dit geval (veel gevallen hoor) hou ik daar erg van

- I know when the world will end.

- When I die.

Iwai schittert weer.

Totaal oneens met danuz wat betreft het gebruik van muziek. Iwai beseft ten volle de kracht van een sterke, gepaste soundtrack en schuwt die dan ook niet. De muziek is erg aanwezig, maar nooit bombastisch of melig, maar steeds mooi gekozen. Een prachtige aanwinst voor dit filmpje. Een gematigdere score zou van deze film weer een typisch Japans drama maken. Daar zijn er ook wel genoeg van.

Verder is het visueel een beetje wisselend. Bij momenten komen de kleuren wat dof uit, maar veelal is het ook echt prachtig. Iwai's camerawerk is inderdaad prachtig. Deed me denken aan Hana & Alice, waar hij ook vaak met de personages meedanst. Vooral de scenes waarbij Chara op de muur loopt zijn prachtig, ook niet te vergeten het laatste shot.

Verhaaltje is ook lekker speels en heeft inderdaad wat kinderlijks. Het spelletje "zover mogelijk lopen zonder de grond te raken" speelden wij vroeger ook wel. Het is een soort van road/ontdekkingsmovie die vaak naar een Ghibli sfeertje neigt. Dat simpele, kinderlijke geluk. Asano en Chara spelen beiden geweldig, Hashizume overtuigde iets minder maar die zat gelukkig ook een beetje op de achtergrond.

Over het einde kan ik verder kort zijn. Subliem en wonderschoon. Tussen al de Ice Age vervolgen en V For Vendetta's door is het extra makkelijk de schoonheid van dit filmpje te herkennen. Erg mooie cinema dit.

4 dikke *

Het lied wat de kinderen zingen, zeurt nu al weken door mijn hoofd. Erg aanstekelijke melodie..

-wauw, bijna vier jaar stilte hier-

Alle dingen die bij mij in positieve of negatieve zin door het hoofd schoten bij het kijken naar de film zijn hier al opgeschreven. Grappig dat dat dan bij iedereen weer anders uitpakt. Het uitgangspunt is origineel en prikkelend. Wellicht slechts overtroffen door Kore'Eda's Wandafuru Raifu. Met het gegeven en Iwai's vloeiende stijl kan er eigenlijk al niets meer stuk. En alles wat er zou gaan gebeuren of de uitwerking in details stoorde me verder niet. Puur genieten.

Ik ben ook nogal gevoelig voor muziek en als danuz en Onderhond daarnaar refereren weet ik dat ik me moet schrap zetten. Want dat kan wel eens helemaal verkeerd uitpakken. Ik vind dat Iwai hier binnen het betamelijke blijft. Goed gekozen, gelukkig gedoseerd en hoewel overdadig aanwezig doet het nergens afbreuk aan sfeer of emotie. Al is het muurtje waarop hij hiermee balanceert soms smal.

Ik vond Chara meestal net té (daardoor was het eerste kwartier nog even doorzetten), maar geschifte Japanse vrouwen met een parapluutje raken toch ergens een gevoelige snaar. Asano's delirium was dan wel weer heel effectief voor mij. Dus ook die horde wordt door Iwai genomen.

Visueel al stukken beter dan die twee (lelijke) V films met die vechtvissen of dat andere onding. En dus o zo vloeiend en mooi gemaakt. Mooi einde, hoewel je van te voren weet dat alle mooie Japanse films bij de zee eindigen of ging het jullie specifiek om die veren??.

interessante tip! die film is me tot nu toe ontgaan. Als ik tegenwoordig een Japanse vrouw met paraplu zie moet ik aan Yoshida Kiju's films denken...

Ik vond dit een typisch gevalletje van "ja en nee". Een beetje Iwai die het allemaal aan het ontdekken is. Visueel kon het me zeer bekoren en deed de terloopse gestileerdheid me erg denken aan Shiki-Jitsu (hierboven ook al opgemerkt). Je oog blijft kleven aan dat meisje in het zwart. Het muurmotief deed me dan weer denken aan Kitano's Dolls (het touwtje) en werkte voor mij minstens zo geforceerd (leuk gevonden, maar ik ga er niet in mee). En dan doen de houterige, gezochte dialogen, die naar het einde enorm toenemen ('Heb je iemand vermoord? Ik ruik het, je ruikt als een moordenaar') en eindexamenfilm-scenes (mime-lunch, mensen die gaan schieten op de zon) de film als een nachtkaars uitgaan.

Prachtig einde, echt eentje om in te lijsten! Maar voor de rest een nogal leeg en onevenwichtig filmpje, want ja waar gaat het nou eigenlijk over? Visueel ziet het er best goed uit, nog zo lekker speels en met wat leuke ideetjes hier en daar, ben ook wel wat typisch Iwai elementen tegengekomen onderweg, hoewel dit misschien wat donkerder is dan we van hem gewend zijn, maar hij was ook nog duidelijk in de leer hier. Leuke wegkijker dus met ruim een uurtje aan speelduur, maar nog niet geheel overtuigend...

3 sterren

Vijf jaar geleden Hana to Alice gezien, vier jaar geleden April Story, die allebei goed bevielen en dan toch nu pas mijn derde Iwai. Trouwens ook het eerste bericht sinds vijf jaar bij deze film. En ook al scoort deze film bij mij in het middensegment, voelt deze verwaarlozing van Iwai als onterecht aan.

Ook dit is weer een aangenaam filmpje. Altijd fijn om zo'n verkenning van de wereld te zien vanuit een ongewoon standpunt. Wat dat betreft doet dit wel een beetje denken aan een film als Air Doll van Koreeda.

Wel voelt Iwai erg luchtig aan, ondanks dat het onderwerp eigenlijk behoorlijk zwaar is, en dat is best knap. Deels ook de verdienste van de erg prettige soundtrack. Qua beelden is het wisselend, maar de eindscène met alle veren in tegenlicht was fenomenaal. Als minpuntje wil ik toch de stem van de hoofdpersone noemen, die irriteert toch behoorlijk.

Uiteindelijk houd ik het toch op 3,5*, al zit de film dicht tegen een halfje extra aan. Misschien ooit bij een herziening.

Paar leuke scenes (vooral de pissende pop) maar in zijn geheel te kinderlijk naar mijn smaak. Asano deed het naar behoren, maar het schreeuwerige acteerwerk van de dame in verenpak was zwaar vermoeiend.

Kort, best aardig niemendalletje moet het hebben van een geinig idee (psychiatrische patiënten denken dat ze, zolang ze maar over muren blijven lopen, ze de regels niet overtreden- a la "de vloer is lava") en een paar mooie shots, maar het heeft allemaal wel erg weinig om het lijf en volgende week zal ik het goeddeels vergeten zijn. Maar je kunt een uurtje slechter besteden. Vaag trouwens die uit de kluiten gewassen Spitting Image pop, paste niet echt bij de toon van de film.

Verrassend.

Het gebeurt niet vaak, zeker niet in deze fase van m'n herzieningen (doubty 4* films), maar zowaar een verhoging voor een film. Deze Iwai stond me niet zo heel veel meer van bij, maar het bleek een erg tof en creatief filmpje, waarbij de HD-upgrade zeker z'n meerwaarde heeft.

Een psych ward drama vermengd met een oude kindspel, het levert enkele mooie scenes en een leuke/aparte road movie op. Vooral ook de beperkte lengte spreekt in het voordeel van Picnic, omdat er niet eindeloos bij moet worden gefantaseerd.

De acteurs zijn sterk, visueel is het genieten en ook Iwai's soundtrack doet z'n werk, al is het dan geen muziek die ik zou opzetten buiten de film om. En geen seconde te lang, ook iets waar andere films nog wat van kunnen leren. Halfje erbij voor deze, eigenlijk gewoon één van Iwai's beste films.

4.5* en een uitgebreide review

Toch wel een vrij schrijnende confronterende film over een tehuis vol geestesgestoorden. De openingsscène hakt er meteen op in wanneer de jonge Coco door haar ouders wordt afgezet. Het is een oord vol verderf en afstandelijkheid. En ook misbruik leunt om de hoek.

Opgewekter en luchtiger gaat het er in de hoofden van de patiënten aan toe. Zij zien de wereld in eenvoud en al zijn simpliciteit. Hartverwarmend ook op die manier en Iwai creëert zo een ideale balans tussen beide tegenstrijdige gevoelens bij de kijker.

Leuk zo die wandelingen op de muren en heerlijke logica van de protagonisten. Hoewel zwarte engel Coco soms wat schreeuwerig overkomt toch genoten ook van het acteerwerk. Het einde maakt het dan weer af en drukt je neus op de harde feiten. Sterk!