Pikunikku (1996)

Weer een typische Iwaitje. Weer jongeren die centraal staan en een lekker dromerig sfeertje.

De film volgt drie patiënten van een psychiatrische inrichting. Die op een dag besluiten over een muur te lopen, in het begin gaan ze niet zo ver maar uiteindelijk gaan ze steeds verder. Iwai maakt er een soort roadmovie van over drie prettig gestoorde mensen. Niet overal is de film geslaagd, de nachtmerries van Asano voegde weinig toe en visueel was het soms wat mat. Maar het lekkere iwai sfeertje en het fenomenale einde zorgen toch voor een solide 3.5*.

Vijf jaar geleden Hana to Alice gezien, vier jaar geleden April Story, die allebei goed bevielen en dan toch nu pas mijn derde Iwai. Trouwens ook het eerste bericht sinds vijf jaar bij deze film. En ook al scoort deze film bij mij in het middensegment, voelt deze verwaarlozing van Iwai als onterecht aan.

Ook dit is weer een aangenaam filmpje. Altijd fijn om zo'n verkenning van de wereld te zien vanuit een ongewoon standpunt. Wat dat betreft doet dit wel een beetje denken aan een film als Air Doll van Koreeda.

Wel voelt Iwai erg luchtig aan, ondanks dat het onderwerp eigenlijk behoorlijk zwaar is, en dat is best knap. Deels ook de verdienste van de erg prettige soundtrack. Qua beelden is het wisselend, maar de eindscène met alle veren in tegenlicht was fenomenaal. Als minpuntje wil ik toch de stem van de hoofdpersone noemen, die irriteert toch behoorlijk.

Uiteindelijk houd ik het toch op 3,5*, al zit de film dicht tegen een halfje extra aan. Misschien ooit bij een herziening.

Verrassend.

Het gebeurt niet vaak, zeker niet in deze fase van m'n herzieningen (doubty 4* films), maar zowaar een verhoging voor een film. Deze Iwai stond me niet zo heel veel meer van bij, maar het bleek een erg tof en creatief filmpje, waarbij de HD-upgrade zeker z'n meerwaarde heeft.

Een psych ward drama vermengd met een oude kindspel, het levert enkele mooie scenes en een leuke/aparte road movie op. Vooral ook de beperkte lengte spreekt in het voordeel van Picnic, omdat er niet eindeloos bij moet worden gefantaseerd.

De acteurs zijn sterk, visueel is het genieten en ook Iwai's soundtrack doet z'n werk, al is het dan geen muziek die ik zou opzetten buiten de film om. En geen seconde te lang, ook iets waar andere films nog wat van kunnen leren. Halfje erbij voor deze, eigenlijk gewoon één van Iwai's beste films.

4.5* en een uitgebreide review

Toch wel een vrij schrijnende confronterende film over een tehuis vol geestesgestoorden. De openingsscène hakt er meteen op in wanneer de jonge Coco door haar ouders wordt afgezet. Het is een oord vol verderf en afstandelijkheid. En ook misbruik leunt om de hoek.

Opgewekter en luchtiger gaat het er in de hoofden van de patiënten aan toe. Zij zien de wereld in eenvoud en al zijn simpliciteit. Hartverwarmend ook op die manier en Iwai creëert zo een ideale balans tussen beide tegenstrijdige gevoelens bij de kijker.

Leuk zo die wandelingen op de muren en heerlijke logica van de protagonisten. Hoewel zwarte engel Coco soms wat schreeuwerig overkomt toch genoten ook van het acteerwerk. Het einde maakt het dan weer af en drukt je neus op de harde feiten. Sterk!