menu

Au Hasard Balthazar (1966)

Alternatieve titel: Balthazar

mijn stem
3,60 (168)
168 stemmen

Frankrijk / Zweden
Drama
95 minuten

geregisseerd door Robert Bresson
met Anne Wiazemsky, François Lafarge en Philippe Asselin

De film volgt het leven van een ezel, Balthazar, begin jaren '60, dat parallel loopt met dat van zijn naamgeefster, de jonge Marie. Balthazar wordt door zijn opeenvolgende eigenaars niet altijd even goed behandeld. En dit geldt niet alleen voor Balthazar, ook de verschillende personages gaan soms wreed en onmenselijk met elkaar om. Balthazar volgt dit alles als een heilige, een stille en machteloze getuige.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=R8_Db2r_dCM

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Verhoeven
3,5
Alweer mijn vijfde Bresson en de Ezel in Au Hasard Balthazar lijkt symbool te staan voor zuiverheid, nederigheid en verlossing. Het deed me denken aan de intocht van Jezus in Jeruzalem op een ezel. Het deed me denken aan Balthasar als één van de drie wijzen uit het Oosten, die goud, wierook en mirre brachten naar de pasgeboren Jezus. Balthasar gaf Jezus mirre, dat symbool stond voor het lijden en sterven van Jezus.

Marie legt al vrij vroeg in het verhaal een krans van margrietjes tussen Balthazars oren, waarmee Bresson de eerste link legt met het Christus-verhaal. Hier de scène.

Nothing can compare, however, to the ending, as Balthazar, burdened as ever with contraband, collapses on a hill and dies as if on his Golgotha. After watching the poor ass' mistreatment through winces for an hour and a half, this quiet moment of death hits harder than all the previous torture. It is said that the ending is transcendental, the capper to the Christ parable that communicates His sacrifice. To that I would ask how anyone could find redemption or the slightest sliver of faith in this scene. Balthazar is initially surrounded by a group of sheep -- sheep of course being one of the most dominant symbols in Judeo-Christian mythology -- but the flock moves on as he dies, a visualization of the rejection of Christ at his death but also clear, terrible proof that Jesus, despite being killed as public entertainment, died alone.

Link en hier de slotscène.

Oh, en wat kijkt Bruno Dumont toch graag naar het werk van Robert Bresson. Tel alleen al de overeenkomsten met zijn debuut La Vie de Jésus en Au Hasard Balthazar en je zou hem bijna van plagiaat verdenken...

Interessant, ik had de link Dumont-Bresson nog niet zo duidelijk gelegd (maar ik heb Balthazar ook nog niet gezien). Zie je in de rest van de oeuvres ook nog verwantschap (thematisch, cinematografisch etc)? Uiteraard is er het religieuze aspect, maar dat delen de filmmakers met heel veel anderen.

avatar van Ferdydurke
4,5
beavis schreef:
Had met de laatste van Tarr een beetje hetzelfde probleem, daar deed deze film me ook weer aan denken.

Een andere illustratief punt is wat Bresson in één van de extra's op de Criterion DVD zegt; mijn parafrase: "Cinema moet niet tonen, maar suggesties opwekken in de kijker. De ideale film zou geen enkel beeld bevatten."


Nu je 't zegt, inderdaad. Sterker nog, ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat Tarr niet aan deze film heeft gedacht met Á Torinoi Ló

Ik heb overigens met beide films géén probleem.

Bressons opvatting over film en de rol van acteurs daarin komt hier meer dan ooit naar voren, met een stoïcijnse ezel in de hoofdrol, waar je van alles op kunt projecteren.

Serieuze downer lijkt dit natuurlijk in eerste instantie, die ook aan enkele Bunuels doet denken, met dit verschil dat Bresson mijns inziens het 'probleem' niet zozeer bij het handelen van het 'slachtoffer' legt, maar meer focust op de diepe en (in aardse, 'darwinistische' omstandigheden) verschrikkelijke waarheid: 'Alles van waarde is weerloos'.

Ik moest zelfs denken aan Irréversible.. maar Bresson toont niet. De suggestie maakt het niettemin af en toe niet minder gruwelijk. De scènes in en rond de 2CV met Marie als opgejaagd wild, dat vergeefs probeert te ontsnappen, zijn wat dat betreft meesterlijk. In deze episode, met het rennen rond Balthazar, dat als twee druppels water lijkt op het luchtige spel van twee geliefden, maar dat niet bepaald is, wordt voor mij de essentie van de hele film samengebald.

De film is tegelijkertijd een requiem voor, en een ode aan, dat waardevolle en kwetsbare, dat in deze wereld altijd ten onder gaat of ten onder dreigt te gaan, door toedoen van de mens, maar er toch ook altijd is... zolang de mens er is.

avatar van Ferdydurke
4,5
Ik ga eens lekker mezelf citeren.

Ferdydurke schreef:
[De scènes in en rond de 2CV met Marie als opgejaagd wild, dat vergeefs probeert te ontsnappen, zijn wat dat betreft meesterlijk. In deze episode, met het rennen rond Balthazar, dat als twee druppels water lijkt op het luchtige spel van twee geliefden, maar dat niet bepaald is, wordt voor mij de essentie van de hele film samengebald.


Ach nee, dat lijkt me bij nader inzien toch niet juist. Wel is het zo dat Balthazar direct (als hij aanwezig is) én indirect (bij afwezigheid) als projectiescherm dient, als de achtergrond die het verhaal van perspectief voorziet, 'zichtbaar' maakt.

Het optreden van de personages is hier volledig transparant, getoond als teruggebracht tot de essentie. Ze zeggen alleen het hoogst noodzakelijke, ze liegen niet, en als ze liegen, is het duidelijk dát ze dat doen (bijvoorbeeld de vader van Marie die zegt zijn bonnetjes kwijt te zijn, vlak nadat we hem uitgebreid met zijn administratie bezig hebben gezien).

Dat gebeurt met een zekere terloopsheid, onnadrukkelijkheid en vanzelfsprekendheid. Het zonder 'commentaar' registreren van Bresson maakt dat je het nog bijna over het hoofd ziet, omdat het allemaal zo onspectaculair voor de hand liggend is. Tegelijkertijd komt een en ander natuurlijk gekunsteld over, omdat er in de interactie zoveel wordt weggelaten.

De personages wekken in hun omgang met elkaar de indruk alsof ze geen enkele consideratie met elkaar hebben; alsof ze volkomen onbeholpen zijn in het sociaal verkeer. Geen glimlach of verbazing wordt getoond. Sociale beleefdheidsnormen, theatraliteit en gespeelde emoties blijven achterwege; niet zozeer omdat die leugenachtig of hypocriet zouden zijn, maar omdat ze afleiden van de essentie; de werkelijke gevolgen, de werkelijke inhoud, van het handelen van mensen ten opzichte van elkaar.

Die van alle sociale tierelantijnen gestripte directheid geeft deze film ook een zekere bruuskheid, een sfeer van hardheid en zelfs van meedogenloosheid.

Mededogen.

Balthazar en zijn lotgevallen fungeren hier als weerspiegeling van het effect, de gevolgen van het handelen van de personages. Hij is inderdaad een soort zondebok, maar hij brengt geen verlossing van die zonden, waar hij de gevolgen van ondervindt. Het optreden (of liever, de aanwezigheid) van die machteloze is alleen een mogelijkheid tot identificatie, tot inzicht.

avatar van eRCee
3,0
Au hasard Balthazar is een eigenaardige film, die er bij mij wel in slaagt een gevoel over te brengen, maar op meer analytisch niveau teleurstelt. Dat komt vooral omdat de personages te weinig interne coherentie vertonen: overtuigingen en acties komen niet met elkaar overeen, of opeenvolgende daden conflicteren met elkaar, en daardoor komen de karakters niet tot leven. Ze lijken me teveel symbool te moeten staan, voor wat dan ook. Ook het verhaal vertoont weinig samenhang en Balthazar als verbindende schakel overtuigt niet altijd, bijvoorbeeld bij de verhaallijn van de mogelijke moordenaar Arnold. Maar er zijn ook genoeg mooie scenes, vooral rond de ezel en mede dankzij prachtige cinematografie. Ik moest net als mijn voorgangers hierboven soms denken aan Tarr's The Turin horse in dit verband. Beide films werken niet helemaal voor me, maar wellicht is een herziening ooit op z'n plaats.

avatar van John Milton
3,5
Het zat er nu niet helemaal in. Ik vond sommige scènes en met name het einde van de film prachtig, maar ik heb wel een beetje moeten worstelen soms om er doorheen te komen en de aandacht erbij te houden. Op intellectueel vlak kan ik Bressons filosofie en aanpak wel waarderen, en voor filmanalytische discussies is het prachtig, maar gevoelsmatig ligt het wat moeilijker.

Op de vorige pagina's staat een lange discussie die dat aanstipt: de vergelijking met een film als Hachiko. Hoe bizar het ook moge lijken: ook ik heb Hachi vooralsnog een half sterretje hoger staan (schreef hij óók zichzelf verbazend). Bressons film is oneindig veel dieper, maar dat sentimentele Hollywoodvehikeltje raakte toch een diepe snaar, en dat gebeurde hier niet. Noch kwam er een andere soort van openbaring.

Moet je dat dan willen, dat raken van een gevoelige snaar? Hevige emotie? Ik weet het niet. Eerlijk gezegd heb ik daar nog niet genoeg over nagedacht. Ik zou zeggen van niet, niet persé in elk geval. Bressons film stemt meer tot nadenken, dat is zeker. Maar deze eerste aanschouwing van een van Bressons grote titels, heeft me niet genoegd meegenomen om een 4* te legitimeren. En daarme schaart hij zich in goed gezelschap, aangezien Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut (1956) en Pickpocket (1959) het tot nog toe ook beide met een 3,5* moeten doen uit kamp John Milton.

Heb je ook het Criterion Collection essay van James Quandt gelezen, Verhoeven? Dat haakt specifiek in op wat jij hierboven aanhaalt, wat symboliek e.d. betreft.

3,5*

avatar van Verhoeven
3,5
Nee, ik heb de Britse DVD. Zit geen boekje bij.

avatar van John Milton
3,5
Dat is toch geen beletsel, ze staan altijd op hun site.

Ik kijk bij iedere film die ik zie die óók door hen is uitgebracht, even voor de essays op hun site, ook al zie ik hem op Mubi, FilmStruck, Netflix, pindakaas of wat dan ook. Leek me wel een interessant essay voor jou, gezien je bericht hierboven.

avatar van Verhoeven
3,5
Oh, maar dat wist ik helemaal niet. Thanks!

avatar van BBarbie
2,0
Sombere allegorie over uitbuiting en misbruik. De meningen over deze film lopen sterk uiteen. Terwijl Jean-Luc Godard dit werk van Robert Bresson de hemel in prees, vond Ingmar Bergman de film “completely boring”.
Mijn eigen belangrijkste graadmeter is doorgaans de amusementswaarde. Hoewel ik niet kan ontkennen dat de film een aantal pakkende scènes bevat (de slotscène !) konden het verhaal en de cameravoering mij amper boeien. Een belangrijk manco vind ik bovendien het totaal ontbreken van emoties. Wanneer acteurs expressieloos hun teksten opdreunen, komt dat in mijn ogen de kwaliteit van de film niet ten goede, ook al gebeurt dat doelbewust. Mede op grond daarvan vind ik dit niet het meesterwerk, dat anderen er wel in zien.

avatar van Baggerman
3,0
BBarbie schreef:
vond Ingmar Bergman de film “completely boring”.


De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet?

Gast
geplaatst: vandaag om 18:50 uur

geplaatst: vandaag om 18:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.