Au Hasard Balthazar (1966)

Wat een SLAP argument!? Dus jij bepaalt Bresson's acteermethode ipv Bresson zelf. Dan ben je geniaal jongen! lachwekkend dit: In Tokyo.Sora wordt ook gehuild. Veel stuntplezier verder!

Staat nochtans klaar en duidelijk in mijn recensie. Met voorbeelden en al.

? Weinig minimalistische intenties bij Hachiko lijkt me. Echt geen vergelijk (over stunts gesproken..).

En ook gelachen etc (de regisseur claimt dan ook nergens dat ie opzettelijk alle emoties onttrekt van zijn acteurs), het gaat om de samenhang.

Verder is de symboliek daar ook veel subtieler enzovoorts. Maar het is ook weer een totaal andere film (enige dat ze gemeen hebben is een minimalistische stijl, maar zelfs daar verschillen ze qua aanpak/invulling).

Waar?

Volgens mij wordt er in Bresson's films ook gelachen ooit. En zelfs als ie dat zou claimen; wat is dan het probleem?

Ik heb 't niet over symboliek gehad. Je ziet 't minimalisme hier als iets slechts, Bij Tokyo.Sora als iets goeds. Ik snap nog steeds niet waarom.

Ik zeg nergens dat Hachiko minimalistisch is. Een viervoeter als hoofdbestanddeel van een film en ik mag geen vergelijking maken? Kom zeg.

Zo duidelijker?

... Omdat het bij Au Hasard niet consequent is, en bij Tokyo.Sora wel. Ofwel laat je alle emoties en bevorderende muziek weg, ofwel niet, maar kies dan tenminste voor een duidelijke lijn. Niet op het ene moment emotieloos acteerwerk/gezichten zien, en dan op het andere moment gesnotter of ontroerde mensen. Wat er daar nu zo moeilijk aan te snappen valt...

En op dat vlak kiest Hachico dan tenminste ook voor een duidelijke lijn bijvoorbeeld als je dan toch per se die vergelijking wil maken...

Tokyo.Sora bevat ook sporadisch muziek dus trekt de lijn ook niet door. Daar zijn mensen ook grote pozen emotieloos om daarna te lachen of te huilen. Ik snap 't dus nog steeds niet. Ben bang dat je er niet uitkomt vandaag.

Het wordt steeds vager. We hebben het nu over 'een lijn'. Wat doen we dan met actiefilms met comic relief en zo? Die volgen ook geen vaste 'lijn'.

De regisseur claimt dan ook niet maximaal invulling aan de kijker te willen overlaten.

Los van dit bouwt Tokyo.Sora ook op alvorens iets los te maken met muziek (iets wat ik ook aangaf in die recensie daar), Au Hasard begint al meteen met zijn melig riedeltje.

Een somber gezicht (het gaat over eenzaamheid en routine) is allesbehalve emotieloos. Bij Bresson's streefdoel gaat het letterlijk over drooglegging van elke expressie.

Het enige waar jij bang voor bent is mij (alweer) niet onderuit te kunnen halen.

Ik heb het trouwens al over een lijn in mijn recensie (weinig consequent minimalisme), waar ook daar al dat voorbeeld van de geemotioneerde mensen stond (kon evengoed het huilende meisje genomen hebben). Waar je het vage ziet of de voorbeelden mist is me een raadsel.

?? Het gaat over een samenhangend geheel. Een actiefilm die op het ene moment erg serieus is qua toon (Jason Bourne achtig) en op het andere momenten de grollige buddyflicktoer opgaat zou ook maar raar zijn qua coherentie, bijvoorbeeld.

Maar goed is het nu enkel de bedoeling om mij inconsistent te doen lijken oid met allerlei vergelijkjes of om nog op de argumenten mbt deze film in te gaan (waarom ze niet als argument mogen in de specifieke context van deze film)? Met dergelijke vergelijkingen kan je elke user in 1 2 3 willekeurig doen lijken hoor (waarom prijs je de opgeklopte sentimentaliteit en opgelegde moraal bij Mrs Smith goes to Washington om met dezelfde argumenten pakweg Home Alone2 te bekritiseren op dat vlak?). Je kan dat wel eens zeggen maar beetje flauw om daar nu op te blijven doorhameren.

Als het bij dat eerste blijft ga ik er niet verder op in iig.

Het blijft voor mij vaag verhaal, een film de grond in boren omdat ie oa niet consequent minimalistisch is (welke film is dat wel?). En ik blijf er op hameren dat er geen verschil is met een film als Tokyo.Sora. En ik blijf het vreemd vinden dat elementen die in een viervoeter film als Hachiko als geweldig worden ervaren door inconsequent minimalisme plots be-lach-e-lijk slecht zijn.

Maar je hebt in ieder geval je tijd genomen en er over nagedacht. Kun je volgende keer misschien ook doen alvorens je je recensie schrijft? (voorzichtigheidsmodus).

En ik blijf het vreemd vinden dat van emotieloze gezichten (alle acteurs) naar een emotievol schouwspel (onroerd publiek, snikkend meisje...) aanzien wordt als een vaag argument voor iets dan iemand aanhaalt van nogal rare coherentie (idd lachwekkend ergens). Op dat vlak alleen al niet te vergelijken met aangehaalde films.

Doe ik altijd (op uitzondering wellicht van enkele fouten uit het verleden).

Ik zie enkel contradictie onderling in je berichten bij de drie genoemde films. Ik snap niets van je reviews. Je hebt enkel een camera nodig om een ezeltje 'zielig' te laten lijken.... Bij Hachiko gebeurt hetzelfde maar dan met een hond en dan is 't fantastisch. Maar die is niet minimalistisch.... (???) Wat maakt dat dan uit, je prijst Tokyo.Sora de hemel in? "Ja maar die is consequent minimalistisch en die van Bresson niet"! Dat is de info die ik heb. Weer vraagtekens bij mij. Hoe ik ook puzzel, ik kan er niets van maken helaas. Sorry.

Even mijn Au Hasard Balthazar- en Tokyo.Soradvdtje opgezet (fijn zo'n collectie) en enkele scenes opgezocht. De scene met het 'geemotioneerde' publiek opgezet (ik wist de context niet meer). In een scene van 2 (?) minuten zie je het ezeltje optreden in een circus met clowns.... en dan mag het publiek niet klappen en lachen? Hadden ze moeten reageren alsof ze bij een rouwdienst aanwezig waren? De helft van de mensen vertoont weinig emotie trouwens, sommige toeschouwers glimlachen flauw. Je kritiek is zo vergezocht en ridicuul wat mij betreft. Ik heb er geen woorden voor. Af en toe hoor je wat pianomuziek van Schubert, heel rustig, somber. Zeker geen Hollywoodstrijkers die de tranen uit je ogen willen persen.

Tokyo.Sora is ook zo, kalm en registrerend: een vrouw staart emotieloos naar een scherm. er wordt porno vertoond, aan het geluid te horen in ieder geval. In andere scenes wordt wel emotie getoond... ontlading.

Dat je de film niks vindt, ik vind het best... Maar je argumenten zijn gewoon niet goed.

Tja waarom zou een (stel nu) sporadisch snelle montage met actiontune bij A Space Odyssee een lachwekkend opdringerig euvel kunnen genoemd worden die een beetje lijkt te vloeken met de regisseur's intenties, terwijl dezelfde user het bij Terminator 2 ophemelt (beide films kunnen onder de noemer 'science fiction' en hebben een bedreigende AI)? Grote raadsels allemaal.

In een film die voor de rest ook geen emoties laat prijsgeven door de personages is dat nogal vreemd ja (plots gelach en duidelijk ontroerde gezichten tot jolijtig geroep toe). Hadden ze nu met dezelfde pokerface als het gros van de personages die de prent voorbijkomen zitten zielloos klappen was het misschien nog passender geweest.

Maar heb je ook nog argumenten om dat een slechte/vergezochte/ridicule onderbouwing te noemen of blijft het bij een rofl smiley?

Emotieloos? Interesseloos misschien... Hoe anders zou jij 'verveeld zijn' en eenzaamheid uitbeelden als acteur? Elke expressie van de mensen uit Tokyo.Sora matched meteen met de context (of het nu over lusteloosheid, somberheid, vlindertjes in de buik, verlegenheid, onwennigheid, huilen of lachen gaat). In Au Hasard laat Bresson de ene keer wel de gepaste emoties vrijuit zien (het circus, huilen), terwijl op andere (de meeste) momenten de kijker dat zelf moet zien in te vullen.

....

Net zoals ik bij jou contradicties zie tussen die Caprafilm en Home Alone2, Bicycle Thieves en Man on Fire (je hekelt het schattig kind terwijl je het in BT een onmisbaar element noemt) of Judgement at Nuremberg en Slumdog Millonaire (authenticiteit omtrent talenkwesties is maar belangrijk wanneer het jou past blijkbaar). En dan kan ik ook groot onbegrip tonen bij je uitleg en wat dan dit en wat dan dat vragen blijven stellen enzovoorts. Dat is prima wanneer je iemand wil onderuithalen, maar als ik een nuttige discussie wil stop ik wel met daarop door te hameren en ga over naar de gegeven kritiek in de context van de betreffende film, ipv te gaan vergelijken met andere films (iets wat sowieso zinloos is, hopelijk heb ik dat punt kunnen duidelijk maken door de zo te vinden "contradicties" eens op jou toe te passen...?).

je moet eens leren dat "Je bent tegenstrijdig" nog altijd geen tegenargument is, enkel een betichting. Eentje die voor bijna niks anders kan dienen dan iemand zijn kritiek te devalideren door hem ook alszijnde zo af schilderen als een willekeurig iemand oid. Soit, het is in elk geval geen tegenargument. En als dat dan na het tigste bericht nog steeds de voornaamste tegenwerping moet zijn, is dat wel een serieus zwaktebod moet ik zeggen. Maar nogmaals, kijk hoe snel ik bij jou de rollen kan kan omdraaien, het is hoedanook vooral erg zinloos om bij filmdiscussie naar contradicties zoekende -vergelijkingen te gaan maken...

Dus wat wordt het ? Discussieren als grote mens of niet?

Pfff... wat een lap tekst. Djelle, ben nu eens eerlijk tov jezelf: Je beoordeelt Au Hasard Balthazar en Hachiko in een tijdsbestek van een maand met cijfers aan beide zijden van het spectrum (1,0*/4,5*). In beide films staat een viervoeter centraal en in de film van Bresson zeg je dat er makkelijk gescoord wordt omdat Bresson enkel een ezeltje en een camera nodig heeft, terwijl je er bij Hachiko niet over rept. Vind je het echt raar dat iemand daarover valt en vind je zelf niet dat je dat nogal onhandig hebt aangepakt?

Maar nee: je gaat liever een avond recensies doorspitten om mogelijk een contradictie in een oude bericht te vinden ipv toe te geven dat je er ook eens een keer gewoon naast zit. Ik ga geen 6 films liggen verdedigen nu, dat kan ik niet (zelfs al zou ik het willen).

Zie je nu zelf niet hoe buitenaards oneigenlijk dit argument is? Lees es na wat je nu neerpent!

Ik dacht het zo eens te proberen maar gezien de euro nog niet valt hou ik het wel weer wat korter hoor.

En weer een ontkenning. Onderbouw nu eens waarom het zo'n gek argument is in plaats van alleen maar zo theatraal te doen.

Dat was niet eens het punt van die zin. Het mag over een mishandeld ezeltje gaan. Alleen hoef ik er bij een minimalistische film geen melo muziek bij. Op vergelijkingen ga ik niet meer in verder.

Nee hoor, had de contradicties in 1 2 3 gevonden. En dat kan ik bij elke user die hier een beetje actief is/was, zelfs binnen dezelfde maand als die hier veel recensies neerpent. Dat is nu net mijn punt: makkelijk te doen, maar verder zegt het hoegenaamd niks over iets of iemand.

Hoef ook niet (blijkbaar heb je het retorische daarvan gemist), je zal wel je redenen hebben, wie ben ik om dat dan telken male in vraag te stellen, 't is totaal niet bevorderlijk etc... Daar gaat het over.

Ja. Zeker voor iemand die zelf met genoeg "contradicties" zit zou goed genoeg moeten weten dat elke film nu eenmaal anders is (hoe klein of groot de verschillen ook moge zijn) waardoor eenzelfde element bij verschillende films nu eenmaal anders kunnen werken. Vergelijken is dus pure quatsch.

Ik ga er in elk geval niet veel woorden meer aan vuil maken hoor. Ofwel discussieer je over de argumenten in de context van deze film, ofwel niet.

Daar komt ie dan nog een keer, want ik ben hier niet puur om je af te vallen, ik wilde je met de 'ontkenning' iets meegeven. Je gaat in deze discussie al zo ver om je gelijk te behalen dat je Bresson op dit moment zelfs adviseerde het (acterend)publiek met een pokerface naar een clownsvoorstelling in het circus te laten kijken. Dat is absurd in real life (dan moet het wel een heel slechte voorstelling met clowns zijn) en het is ook absurd in film.

Jij koppelt dat aan de term 'minimalisme' (zelfs op de wiki wordt minimalisme in film aan Bresson gekoppeld) en ondertussen vind je ook nog een nieuwe term uit ('inconsequent minimalisme)'. Alsof minimalisme in film ook maar ooit aan een set van regels is verbonden! Er bestaat geen set regels waaraan minimalisme in cinema moet voldoen! Die vind jij hier ter plekke uit om de film maar af te kunnen kraken! Zo inhoudsloos praat jij nu eenmaal over film. Het is alsof jij de film ziet, 'm kut vindt, eigenlijk niet weet wat er over te melden, vervolgens zoek je in reviews wat mensen juist goed aan de film vinden, en vervolgens keer jij die elementen om, om 't in een negatief plaatje te kunnen passen. Tokyo.Sora is ook inconsequent minimalistisch en waarom niet? Zijn toch geen regels voor? Zo doorzichtig. Je weet gewoon niet waar je over praat. En dan zet je een luchtbel van een masker op om maar interessant te lijken, maar je argumenten zijn gewoon krom. Bijna napraterij ooit.

Geldt trouwens ook voor je positieve recensies. ik snap niets van je hoge stem bij Tokyo.Sora. Je openingszin van je review daar kan toch nooooooit op jou slaan??

En bij Hachiko en La Passion de Jeanne D''Arc (en die laatste film noem ik omdat de muzieksoort er ook nog eens dicht bij ligt) is die muziek nog aanweziger en maakt 't geen bal uit. Je denkt er te weinig over na dude. En ik geloof dat het WEL het punt van die zin was.

Tuurlijk is het quatsch, want je komt er niet uit.

En natuurlijk kom je met dingen rondom mijn persoon op de proppen maar let wel: zelfs als die contradicties bij mijn manier van beoordelen vreselijk waar zijn, dan maakt het jouw argumenten hier niet minder slecht! Groetjes!

Punt is dat Au Hasard op (veel) momenten juist absurd IS. Genoeg momenten waar mensen zouden moeten ontrust, boos of onthutst zijn: wat was dat met dat feestje waar die gast de boel kort en klein sloeg? Mensen blijven wat zielloos doordansen alsof er niks aan de hand is. Is dat dan niet absurd?? En dan bij dat circus klopten de reacties weer wél volgens real life... En dat is dus precies wat ik bedoel. Het heeft niks met 'regeltjes' te maken maar als kijker mag je toch tenminste een coherent geheel verwachten (hoezo ik denk er niet over na...)? Zo nee, waarom niet?

Voor de rest zie ik enkel weer (nogal achterdochtige) verwijten waar ik me net zoals de onzinnige vergelijkingen alweer zoals gezegd niet meer mee ga bezighouden. Veel te absurd.

Het gaat erover dat het er geen bal mee te maken heeft. Iemand beschuldigen van contradictie of wat dan ook, is geen tegenargument voor de kritiek an sich.

Als je het uit zijn context rukt met de zin die daarop volgt kan je het eventueel zo zien ja. Komt ervan als je selectief quote.

Nu neem je kritiek van een ander over, die helemaal niet in je oorspronkelijke review aanwezig is om dat wat krom is recht te praten. Precies wat ik bedoelde!

Slaat echt nergens op Djelle. We hebben het nu net over je zogenaamde inconsequente minimalisme-argument gehad (puur over deze film). Je wilt intelligenter overkomen dan je in werkelijkheid bent. Je lult je er echt niet uit dude. Op naar de volgende discussie!!!

Dus wanneer je het tijdens een discussie over een scene hebt die hier iemand (blijkbaar) al eerder aangehaald heeft (in een totaal andere context dan nog: kos noemde het belachelijk, ik haal het aan als voorbeeld dat het geen samenhang vertoond wat dat real life argument betreft) ben je plots iemand die kritiek overneemt? Tja. Op die manier zijn we allemaal kopieerders, inclusief jezelf (je was niet de eerste die het had over emoties invullen hier! Foei Foei).

Ik liet in mijn oorspronkelijke review iig reeds weten dat het inconsequent is, maar dan met het voorbeeld van het circus (of heb ik dat ook weer van iemand overgenomen zogezegd?).

Ik zie toch vooral een overrompelende verwijtenstoon.

- je argumenten zijn hier willekeurig naar het negatieve gedraaid

- je vind dingen uit om de film af te kraken

- je zoekt en keert elementen bewust om

- je wilt intelligenter overkomen dan je in werkelijkheid bent

- je praat na

...

Beschuldigingen/beledigingen genoeg hoor, maar veel argumenten die puur op de film slaan zie ik toch niet. Ik wil me daar zelfs niet uitlullen, ik wil het over de film hebben. On topic please.

Ik heb mijn zegje gedaan en ik geloof niet dat ik hier ook maar een beetje tot je door kan dringen. till next time!

Het enige wat hier krom is, was jouw schaarse argumentje dat er eindelijk doorkwam (het zou absurd zijn in film) en jou hele lading verwijten (je weet niet waarover je praat, denkt er niet over na...): Ik hoef maar 1 voorbeeld te geven om aan te tonen dat het nu net daar is waar de samenhang ontbreekt -en dat er dus wel degelijk iets te zeggen valt van mijn punt- en het valt allemaal als een kaartenhuisje in elkaar (en nee je kan niet zeggen dat ik heb afgekeken want toen ging het niet over coherentie).

Maar jou repliek spreekt boekdelen hoor. Iemand die zeker is van zijn stuk en op een eervolle manier wil discussieren zal zich niet blijven concentreren op allerlei betichtingen en uit de hoogte gedoe, maar kan het prima redden met enkele puur on topic krachtige tegenargumenten.

En vice versa.

Amen!

Hmm, zeker geen topper, maar wel een redelijke film van regisseur Bresson. De levenspaden van een ezel en een jong meisje worden gevolgd en wat opvalt is dat beiden het zwaar te verduren hebben en opgejaagd wild zijn. Beide karakters zijn interessant genoeg om te volgen. Vooral de ezel is stoer en je krijgt echt syampthie voor hem!

Alleen die andere personages deden me maar weinig. Na een tijdje gaat dat minimalistische ergernis oproepen en wordt de film onnodig langdradig gemaakt. De sfeer in dat Franse dorp leek me wel goed gevangen en welja, dat kan ook nog op mijn sympathie rekenen.

De film opent met Balthazar als een pasgeboren ezel. Drie kinderen besprenkelen zijn hoofd met water en dopen hem 'Balthazar'. Vanaf dat moment volgt de film het levensverhaal van een van de drie kinderen: Marie (Anne Wiazemksy), dat parallel loopt met het leven van Balthazar.
Balthazar, die in zijn zuiverheid moet getuigen van de 'zondes' van de mens om hem heen. Hij bekijkt de levens van deze mensen als het ware door een allegorische lens van het christendom, en hij sterft uiteindelijk voor hun zonden.

Zowel Marie als Balthazar onderaan een leven vol pijn en leed. En hoewel de film voornamelijk deze boodschap met zich meedraagt (de last van het leven en de wreedheid van de mens), laat hij ook de schoonheid van de wereld zien. Het is een spirituele (metafysische (?)) reis, en in de woorden van Godard: "de wereld in anderhalf uur". Dit geeft aan hoe gebonden en immens Bresson's korte, elliptische verhaal over het leven en de dood van een ezel is.

Deze film omvat ook wat Stanley Kubrick over film zegt: "A film is—or should be be—more like music than like fiction. It should be progression of moods and feelings. The theme, what's behind the emotion, the meaning, all that comes later."

Robert Bresson is een van de boeienste filmmakers in de geschidenis. In plaats van samen te werken met professionele acteurs, werkte hij samen met 'gewone' mensen ('modellen') die hem de uitdrukingsloze acteerprestaties bezorgden die hij zocht. Zelf zette hij ze dan om in een bibliotheek van emoties, gedachten en verlangens. En op de een of andere manier doet Bresson het lijken alsof zelfs Balthazar acteert. Door Balthazar's ogen zien we wat hij doormaakt, en dat is waarom deze film werkt.

Potentieel de meest interessante film van Bresson die ik tot nu toe zag, met een simpele structuur waar door allegorie veel lagen opgebouwd worden. Maar door zijn obsessie met het accent structureel op "gewone" details te leggen (en zo aan te tonen hoe artificieel de rest is), maakt hij voor mij wederom een lege huls. transcendentie blijft uit Ik bewonder hem wel, om zijn ideeen, zijn volstrekt persoonlijke en compromislose aanpak; hij is origineel en terecht een groot cineast genoemd, maar zijn films zijn duidelijk niet aan mij besteed.

Had met de laatste van Tarr een beetje hetzelfde probleem, daar deed deze film me ook weer aan denken.

Een andere illustratief punt is wat Bresson in één van de extra's op de Criterion DVD zegt; mijn parafrase: "Cinema moet niet tonen, maar suggesties opwekken in de kijker. De ideale film zou geen enkel beeld bevatten." De redenering klopt wel, maar ergens zit de universele fout van de extremist in de weg... er is niet één waarheid (en wereldvrede bereik je niet door terrorisme). Ik vraag me oprecht af waarom Bresson nog uberhaupt met 'modellen' zou willen werken en niet loos ging in abstracte animatie oid...

Fragment van 3,5 minuten (YouTube) (HD)