Au Hasard Balthazar (1966)

Allerlei irritante personages die volstrekt onbegrijpelijke dingen doen. Een verhaal dat mooi in elkaar zit maar voor mij absoluut niet interessant was.
Zolas gezegd, het ezeltje was aandoenlijk en het was zeer vervelend te zien wat er met hem gebeurde, maar wat er naast speelde als rode draad was in de verste verte niet iets waar ik op zit te wachten.

Zelfs enkele belachelijke scenes vooral met die bakkersjongen Gerard die ontzettend domme dingen doet, maar iedereen schijnt dat oke te vinden om onbegrijpelijke redenen, neem als voorbeeld dat gedoe dat ie alles sloopt op dat feestje en niemand het opmerkt .

Ik snap je kritiek helemaal Kos. Maar geloof je me als ik beweer dat dat nu net de kenmerkende stijl (en voor verschillende users hier DE kracht) is van Bresson. De minimalistische stijl van Bresson zorgt er juist voor dat de kijker gevoelens en motieven als het ware moet 'invullen'. Dat vereist soms maximale inspanning, die ik er graag voor over heb. 1 van de grootste meesterwerken ooit wat mij betreft.

Wat betreft die gevoelens en motieven geloof ik meteen, maar deze uitwerking is denk ik niet iets wat mij ligt.

Films die inspelen op de interpretatie van de kijker kan ik zeker wel waarderen, maar in dit geval gaat het me wat te ver. Er is talloos beeldmateriaal dat iets registreert, maar om daar bepaalde intenties van de maker aan te verbinden lijkt me wel iets wat lichtelijk essentieel is. Als ik er allemaal mooie gedachten en conclusies aan ga verbinden, is dat dan iets wat een positieve eigenschap van mijzelf zou zijn of kan dat op het conto van de regisseur worden bijgeschreven?

Ik bedoel: als je ergens intens verdrietig over bent, kun je ook allerlei emotionele aspecten aan van alles en nog wat dat je ziet verbinden, maar of de makers er echt iets mee te maken hebben is een tweede.

Tuurlijk ligt het aan de kwaliteiten van de maker. Hij maakt de film. En of Bresson die films verder maakt met juist die opzet of niet is dan verder ook niet van belang. Bresson creeert een raamwerk (en zelfs iemand die niet alles kan/wil invullen voelt aan dat de geschiedenis omtrent het ezeltje erg triest is) en bovendien ontstript Bresson zijn acteurs bijna geheel van emotie en expressie. De toeschouwer projecteert de eigen emoties op de personages. Zo werkt echt elke film van Bresson. Sommige kijkers vinden dat fantastisch en ervaren veel emotie, bij anderen werkt het blijkbaar totaal niet. So be it. Bij jou werkt het blijkbaar niet, jammer

Wilde deze film al sinds lange tijd graag zien en nu is het er dan eindelijk van gekomen. Verrassend uitgangspunt, men neme een ezel als hoofdpersonage en volgen 'm vervolgens van eigenaar tot eigenaar tot de dag waarop hij sterft. Klinkt doodsaai maar niets is minder waar. Toegegeven, het is behoorlijk zware kost, maar mijn god wat is dit een gruwelijk mooie film! De minimalistische opzet valt direct op; er wordt nauwelijks gesproken in de film (des te meer gebalkt overigens... ), het acteerwerk is volledig naturel en werkelijk van alle overdadige emotie ontdaan, terwijl de prachtige muziek direct doet denken aan de minimalistische, hypnotiserende klanken van componist Eric Satie. Kortom; de eenvoud en vooral de puurheid straalt er werkelijk vanaf! Dit is exact wat de film zo bijzonder maakt, des te meer omdat deze stijl mijns inziens perfect bij de onderliggende allegorische thematiek past. Bresson heeft de film namelijk volgestopt met subtiele (en minder subtiele) religieuze verwijzingen en impliciet toont de film ons de mensheid zoals hij eigenlijk in werkelijkheid vaak is, gruwelijk en misdadig. De mishandelde ezel Balthasar fungeert hierbij op geniale wijze als heilige die als het ware de zonden van de mensheid met zich meedraagt. Hoogtepunt was voor mij trouwens absoluut het einde van de film, kon het toen echt even niet meer droog houden...

Had na het lezen van allerhande ophemelende recensies behoorlijk hoge verwachtingen van deze film, maar deze verwachtingen zijn gelukkig volledig ingelost! Vrees dat ik deze film alleen nog maar mooier ga vinden in de toekomst... Zoals eerder gezegd, het is geen gemakkelijke film maar voor de liefhebber absoluut een aanrader van jewelste!

Een heel andere film dan Un Condamné à Mort S'est Échappé, die ik gisteren zag, maar minstens even mooi. Waar het gefocuste Un Condamné... mij haast vanzelf meesleepte, kostte Balthazar veel inspanning en concentratie. (en zelfs dan kreeg ik niet eens de logica van alle opeenvolgende gebeurtenissen mee de aanleiding voor het geroddel over Marie's vader bijvoorbeeld, maar de Ebert-bespreking van lngrid liet gelukkig losse puzzelstukjes op z'n plek vallen).

Al met al heb ik niet veel toe te voegen aan de lovende teksten die hierboven al staan. Een prachtige, bijzondere en rijke film.

Dit had ik ook zo ongeveer. Bresson maakt zeker bijzondere films. Registraties van het leven, leeg, maar toch gevoellig. Althans, dat is wat ik lees in bovenstaande berichten. Alleen kan ik het niet voelen. Zelfde had ik ook bij Mouchette. Misschien zie ik ooit de briljantie van Bressons' cinema in, dat lukt me nu nog niet.

Ik kan me geheel aansluiten bij het commentaar van Kos.

Deze film bevat slechts één goede rol: dat van het ezeltje, dat aandoenlijk is. Het sneed me door de ziel hoe wreed hij behandeld werd. Alle menselijke personages deden me in het geheel niks, absoluut oninteressante mensen met oninteressante handelingen en oninteressante woorden.

1,5* geheel verdiend door de ezel.

Ja, eens. De emotie die Bresson bedoelt bereikt me ook niet.

Prachtige beelden, schitterende ezel, maar dat amorele gedoe eromheen, doet me weinig, behalve niet-bedoelde irritatie oproepen, ik haat het als irritaties worden opgeroepen.

Ik strand ergens op 3 miniscule sterretjes, jammer, had er meer van verwacht.

Ik besloot maar weer eens de film die inmiddels wel mijn favoriete film genoemd mag worden te kijken. Anderhalf uur heb ik weer stil en bijna tot tranen geroerd (vanaf het eerste vertrek van Jacques, zo'n 7 minuten in de film tot het laatste shot) zitten staren naar dit monumentale kunstwerk.

Robert Bresson, de regisseur wiens stijl ik nog meer bewonder dan wie dan ook (Kubrick, Howard en Hitchcock incluis), werd door Jean-Luc Godard geprezen als de man die voor de cinema was wat Fjodor Dostojevski voor de Russische literatuur en Mozart voor de Duitse muziek was. Hij regisseerde helaas maar 13 films in zijn carrière, en maakte Au hasard Balthazar in 1966. Net als meer films in zijn oeuvre heeft deze film een religieuze inslag. Zijn volledige meesterschap over alles wat met film maken te maken heeft maken dat zijn films welhaast even geïnspireerd zijn als het onderwerp dat ze hebben. Het is ongelooflijk om te zien hoe een ogenschijnlijk simpel shot in een film van Bresson (en deze film is heel erg stripped-down) op de één of andere manier bezwangerd is van magie. Hij zag elk shot dan ook als een schilderij, dat perfect moest zijn. Bij deze zoveelste kijkbeurt had ik dat in mijn achterhoofd en het is gewoon zo dat elke seconde interessant gecompositeerd is.

Au hasard Balthazar vertelt het verhaal van de ezel Balthazar, een lastdier dat zonder dat hij daar zelf enige inspraak in heeft ('au hasard' - willekeurig) zijn leven leeft in dienst van een aantal mensen. Deze simpele opzet leidt tot wat voor mij tot nu toe de meest gelaagde film is die ik ooit gezien heb. Balthazar wordt op een aantal manieren door Bresson gebruikt. Allereerst is hij het die het verhaal vormt en voorstuwt. Hij doet dat echter als volkomen passief dier, dat zijn lot en doel in dit leven accepteert, simpelweg omdat het niet anders kan. Hier vormt hij, ten tweede, het tegenovergestelde van de met een eigen wil 'gezegende' mens, en functioneert als zodanig als spiegel voor het vrij complete spectrum aan menselijke eigenschappen die de verschillende personages in de film vertegenwoordigen. Dit wordt overigens zeer discreet gedaan; Balthazar *is* er meer dan dat hij als een of andere Mr. Ed begrijpt wat er gebeurt en commentaar geeft op de situaties. Ten derde krijgen we met deze opzet een buitensporig interessante tegenstelling voorgeschoteld: die van mens en dier. Speciïsme (de opvatting dat de ene diersoort (de mens) beter is dan alle anderen) is iets wat me altijd een fijn avondje hersenkraken kan bezorgen en in deze film wordt mooi (ok dan, heel mooi) getoond hoe Balthazar als vanzelfsprekend en min of meer een object behandeld worden in tegenstelling tot de mensen.

Eén personage in het bijzonder echter, Marie, houdt zielsveel van Balthazar en is de enige die hem als gelijke behandelt. Ze doopt hem (volgens de Bijbel kunnen alleen mensen gedoopt worden natuurlijk), sluit een soort huwelijk met hem en aait en beschermt hem. Marie is echter zwak en vol zelfmedelijden. Eén van de menselijke karaktertrekken die in deze film gepersonifieerd worden dus. De andere personages zijn ook zo opgezet: zoals Gérard (kwaad), Jacques (deugdelijk), Marie's vader (trots/arrogant), Arnold (zwak) en de koopman (egoïstisch). Marie wordt gespeeld door de latere echtgenote van Jean-Luc Godard, Anne Wiazemsky. Ze is overduidelijk een product van Bresson’s acteur-modellen (Nederlands ), zo verzwakt als ze is past ze perfect bij haar personage. Na de werkelijk fenomenale begingeneriek (het banale dier Balthazar onderbreekt de kunstmatige schoonheid van een Schubert-meesterstuk op een willekeurig moment) begint het verhaal met Marie en haar familie die de ezel in huis nemen. We zien de jeugd van haar, haar maatje Jacques en de ezel. L’enfance is nooit mooier neergezet dan in deze film als het mij vraagt. Puur, en niets meer dan essentieel zien we kinderen spelen, knuffelen en uiteindelijk vaarwel zeggen. Het shot van de kindjes die elkaar op de wang kussen is (verdenk me aub niet van iets smerigs) misschien wel mijn favoriete filmshot ooit. ”Les années passent…”, zegt een titel, en dan betreedt Balthazar de verdorvenheid van de wereld. Hij wordt mishandeld, gebruikt, geslagen, getreiterd en ondergaat alles omdat dat is wat hij kan. Een recensent schreef hierover “If Balthazar can live his life to the fullest, why can’t we?”. Marie is min of meer zijn menselijke tegenhanger. Ook zij wordt mishandeld, getreiterd en geslagen, voornamelijk door één van de griezeligste filmpersonages uit het boekje: Gérard. Hij maakt zelfs het heiligste lied nog satanisch.

Al deze diepgang en meer, gecombineerd met de absolute pinakel van wat er met cinema te bereiken is (die cameravoering…die montage…dat geluid…de muziek) maken dit tot één van de allergrootste en ontroerendste meesterwerken die ik mogelijk acht. En dat in 90 minuten.

Bresson gaat je de emoties niet opdringen, maar geeft het kader om je eigen emoties in te vullen. Dat is de kracht van deze film.
De ene mens gaat het niets doen, de andere mens is er kapot van. Misschien is dat net de kracht van Bresson, hij bereikt een heel breed scala van opinies; er zijn weinig regisseurs die daarin slagen.
De film bevat enkele memorabele scenes, die op diverse manieren kunnen geinterpreteerd en gevoeld worden. Zie ook het stukje hierboven. Maar ook technisch haalt Bresson zijn trukendoos weer boven in deze film. Enorm veel close-ups, strakke framesettings waarin de acteurs (of modellen zoals hij ze noemt) naar binnen wandelen - meer dan eens een deur; uitdrukkingsloze gezichten (waar je dus zelf de emotie van mag invullen).
Twee scenes die ik erg mooi vond: Wanneer Balthazar aankomt bij het circus, is er de scene waarin de dieren hem aankijken. Dit gebeurt op zo een mooie, doordringende manier dat de dieren als het ware mensen worden... De slotscene laat je sprakeloos achter; dit is zooo mooi, zonder woorden, de juiste achtergrondgeluiden, de juiste muziek, de juiste snelheid (ritme maakt een film), de juiste beelden: alles klopt aan die scene.
De Criterion uitgave van deze film is trouwens top: perfect beeld en zeer boeiende extra's.
Een tijdloze film, genieten geblazen: 5*.

Wederom een zeer krachtige film van de hand van Robert Bresson. Het eerste wat weer bij mij opkomt zijn de constant prachtige shots, alsof ieder frame een schilderij is. Daarnaast zijn er de constant emotioneel geladen scenes die voor lange tijd bij je zullen blijven.

Maar wat deze film nog meer een klassieker maakt is de inbreng van de ezel. Absoluut één van de krachtigste karakters in de cinema. Een karakter dat je leven kan veranderen. Respect voor Bresson en vooral Balthazar.

Briljante film. De cirkel waarin de levens van Marie en Balthazar steeds weer bij elkaar komen en beide sterke parallellen vertonen met het leven van Christus is wonderschoon. Beeldtaal die emotie oproept i.p.v. snotterende acteurs. Oprechte cinema i.p.v. dubieuze moraaltjes. A slice of life. In andere woorden; een verademing. 4,5 sterren.

Gisteravond bekeken. Een zeer mooie en elegante film, waar ik met vlagen enorm van heb kunnen genieten. Prachtig bijv. hoe de focus op de handen gelegd wordt. Maar helaas wist het mij niet altijd even veel aan te spreken, en deed het me over het algemeen vrij weinig. En dat vind ik erg jammer, aangezien er zo veel mensen zijn die het wel raakt. Ik zou dat ook graag hebben. Wie weet kan ik het over een tijdje met een 2e kijkbeurt beter op waarde schatten. Voorlopig 3*

Deze film heb ik tijdje geleden nog gezien; ik dacht op TV 5.

In tegenstelling met zijn andere film "Pickpocket" wist deze film mij toch niet te boeien.

Misschien moet je deze film meer keer gezien hebben om tot een meer positieve waardering te komen.

Hij zal je toch wel redelijk geboeid hebben, anders kom je toch niet op 3* uit ?

Ik weet nog steeds niet wat ik nou precies van Bresson moet vinden, maar interessant is het wel. Mondriaanse rechtlijnigheid in een film waarin de mensheid wordt bezien vanuit het gezichtspunt van een ezel. De ezel gaat van eigenaar naar eigenaar en moet zich het een en ander laten welgevallen. Parallel met het leven van de ezel loopt het leven van Marie, die evenveel moeite heeft haar leven te dicteren. Bresson doet er alles aan om de kijker niet in staat te stellen de karakters eenduidig neer te zetten. Marie is in wezen goed, maar lijkt zich uiteindelijk niet bovenmatig voor onze ezel te interesseren. Onze ezel wordt van de dood gered door een landloper/dronkaard, die vervolgens ook niet zo aardig is voor het beest. Kortom, de karakters zijn uit het leven gegrepen. Film staat stijf van de christelijke symboliek en Bresson maakt van de ezel een heilige, waardoor de kracht van het christelijk lijden uiteindelijk het centrale thema vormt. Wat me het meest bekoort is de cinematografie. Zeer zorgvuldige kadrering, veelal op de grond of torso’s gericht, en non-verbale verhaalclues maken Bressons stijl heel herkenbaar. Maar net als Pickpocket laat de film me nogal onberoerd. Teveel goede smaak, iets te academisch, dat gevoel overheerst bij mij. Maar wel heel genietbaar. En dat heel veel mensen Au hasard Balthasard heel erg saai vinden (waaronder Bergman) begrijp ik niet goed. Schuld, boete, goed en kwaad, alle grote thema’s zitten in bijna elke scene. Er gebeurt eerder teveel.

Zeer apart inderdaad. Het ezeltje is het enige sympathieke karakter in de film ook!

Mijn God, wat heb ik me zitten ergeren aan tutje Marie, ontzettende lul-met-vingers Gérard en alle andere stopmzinnige menselijke dropveters.

Hmm, moet ik mijn beeldscherm dan met een viltstift gaan volkliederen, of wat?

Dìt en het feit dat de voornaamste emotie die de film bij me opriep vooral ergenis was, zorgt voor een niet al te hoge beoordeling.

Maar waarschijnlijk was ik in een te nuchtere bui voor deze film!

Hoog 't zal allemaal wel gehalte.

Ezeltje was nog het beste te volgen in zijn acties, de mensen doen maar wat, het leek wel een volstrekt willekeurige opéénvolging van scenes en dialogen. Kon geen van de karakters plaatsen. Cinematografisch was het dan wel prima, de ergernis bleef.

1*.

Robert Bresson is een van de meest karakteristieke en invloedrijke regisseurs uit de filmgeschiedenis. Laat ik dat direct vooropstellen. Zijn oeuvre behoort ook tot de meest herkenbare uit de geschiedenis van de cinema. Au Hasard Balthazar wordt door velen gezien als zijn beste film.

Alleen bij dit laatste punt verschil ik radicaal van mening. Mijn ideale Bressonfilm heeft behalve zijn belachelijk minimalistische karakter, toch iets van spanning in zich. Goede voorbeelden zijn A Man Escaped en Pickpocket. Balthazar is voor mij veels te langdradig en het verhaal plus de dialogen zijn eigenlijk slaapverwekkend. De cinematografie van Bresson is zoals altijd geweldig en zeer herkenbaar en dat sleepte me nog enigszins door deze film heen.

Niet zo goed als ik verwacht had, maar nog steeds duurt mijn liefde voor de regisseur Bresson voort.

Een film met een ezel in de hoofdrol was ik tot nu toe nog niet eerder tegengekomen. Aangezien ik de twee eerdere films die ik tot nu toe van Bresson zag, goed en zeer goed vond, besloot ik deze gisteravond maar eens een kans te geven.

Na afloop kan ik stellen dat dit ook wederom een erg goede film is, waarin de ezel duidelijk de show steelt. De vaak vervelende personages om het dier heen en de wederom erg minimalistische karakters in deze film, zorgen ervoor dat Balthazar er enorm uit springt, wat misschien ook wel de bedoeling was van Bresson. Ik vond de ontwikkeling van het dier en zijn bazin Marie erg mooi om te volgen en soms had ik echt ontzettend medelijden met Balthazar, omdat de manier waarop door iedereen met hem omgesprongen wordt soms echt wel dierenmishandeling was.

Naast het verhaal is ook de cinematografie weer erg mooi. Het ziet er allemaal erg verzorgd uit en er zitten enkele prachtige shots in de film. Ja, Bresson is een regisseur die mij erg lijkt te liggen, binnenkort maar eens op zoek naar nog meer werk van hem.

4,0*

Na Mizoguchi is Bresson de tweede befaamde, klassieke regisseur in korte tijd waarvan ik het gevoel heb dat hij me niet helemaal ligt. Au Hasard Balthazar is de derde film die ik van hem zien en het is wederom niet slecht, maar ik vraag me tegelijkertijd af of Bresson in staat is mij te raken.

Laat ik allereerst voorop stellen dat ik bijzonder weinig kan met theorieën over de film die beweren dat de ezel een heilige of zelfs Jezus is. Dat is waar toch een goed aantal berichten hier op MovieMeter vanuit gaan, evenals veel critici. Tijdens het kijken is dit geen seconde in me opgekomen en ik vind het enorm gezocht. Dit omdat Balthazar zich simpelweg als gedraagt zoals een ezel betaamd. Hij gedraagt zich echt als een dier die weinig begrijpt van menselijk gedrag en die alleen reageert als een mens iets met hem doet. DIt is zeer gewoon dierengedrag en ik zie het heilige er niet aan af. Mijn papegaai gedraagt zich nauwelijks anders.

Dit is meer kritiek op de receptie van de film dan op de film zelf, want dat Balthazar zich als een ezel gedraagt vind ik geen probleem. Het feit dat hij niets snapt van de menselijke handelingen geeft alle ellende die ze veroorzaken iets extra nutteloos mee. Het lijkt ook dat hoe meer Balthazar centraal staat in een scène hoe beter hij werkt. Er zitten veel scènes in waarin de ezel niet of nauwelijks te zien is en dit zijn de minst boeiende scènes, al vind ik het moeilijk in te schatten of dit toeval is of niet. Ik vond ook gewoon niet alle mensen die Balthzar ontmoette even boeiend, zoals die rijke man die geen geld uitgeeft bijvoorbeeld. Ook vond ik de eerste en laatste twintig minuten een stuk interessanter dan de rest en het einde is prachtig. Toch had ik nooit de indruk echt feeling te krijgen met de film. Misschien is het 't afstandelijke acteerwerk (ik ben ook niet zo overtuigd van Bressons theorie dat acteurs zo blanco mogelijk moeten acteren, maar daarop zal ik wellicht nog eens ingaan bij het topic van Bresson zelf), misschien de manier waarop het verhaal verteld wordt of misschien is het gewoon Bressons stijl. Wellicht een combinatie van die factoren. Hoe dan ook, ik vind het verre van vervelend om naar te kijken en ik herken ook wel een bijzondere hand en regie in Au Hasard Balthazar, maar echt pakken wil het maar niet. De laatste tijd heb ik juist vaker gemerkt dat sterke emoties gebracht op ingehouden wijze me vaak wel weet te ontroeren. Waarom bij Bresson dan niet is moeilijk te zeggen.

Het is niet allemaal negatief verder. Zoals gezegd was er een mooi begin en einde. Het is erg mooi gefilmd. En ik hou wel van vertellingen waar verschillende, los met elkaar verbonden verhaallijnen en mensen in een film gestopt worden, al zou Altman daar later meer uithalen dan hier gebeurt (daar houdt de vergelijking tussen Bresson en Altman natuurlijk ook meteen op). En de ezel is natuurlijk leuk.

3*

Zo ver gaan, als zeggen dat de ezel, Jezus is doe ik niet. Maar dat de parrallen er zijn , dat is (voor mij althans) evident.

Je lijkt nu ook een beetje te zeggen dat de associaties uberhaupt erg vreemd zijn, dat vind ik op mijn beurt weer erg raar.

Hoe Bresson de film heeft bedoeld, weet ik niet zeker. Maar het is toch geen geheim dat er in oeuvre een erg sterk religieuze lijn te constateren valt? Sterker dit is bij zijn meeste films zo nadrukkelijk aanwezig, dat het een van de belangrijkste thema is. Zijn debuut gaat over een non die denkt het geloof te hebben gevonden. Zijn derde film gaat notabene volledig over een priester, zijn zesde film over Joan of Arc, zijn voorlaatste over een student die het geloof verliest, maar hier is dat ineens heel vergezocht? Verder is het wel bekend dat Bresson een katholieke achtergrond heeft en een Atheïst met sterke fascinatie voor het geloof.

Als ik kijk naar deze film is het dan ook een optelsom. Ik wist dit trouwens allemaal niet voordat ik de film zag, had zelf de link gelegd en nu ik meer weet van de man, kom ik tot de conclusie dat het volstrekt logisch is dat deze film een religieus karakter heeft. Ik ben er van overtuigd dat Bresson op zijn minst gespeeld heeft met de gedachte.

Robert bresson's minimalisme doet me altijd even lachen. Om een zielig ezeltje die om de haverklap slagen krijgt aangrijpend te maken heb je in principe enkel een camera nodig, of daar nu amateurspelers rond staan te draaien of niet. Toch vindt Bresson het nodig om Au Hasard Balthazar op geregelde basis van een melig pianoriedeltje te voorzien, en zien we ondermeer een geëmotioneerd publiek smalend applaudiseren voor de viervoeter die blijkbaar ook truucjes kan. Als dat onttrokken emoties moeten voorstellen is Frans bauer een ijskoningin.

Uiteraard gaat het over meer dan het gedoe met de ezel en worden er weer een hoop religieuze visjes opgeworpen die eigenlijk nergens op slaan maar vanalles kunnen betekenen, en houdt het de mensheid een gesimplificeerde spiegel voor.

Zo zien we Balthazar zowaar huwen, kan een priester alleen maar uit de Bijbel lezen en is er opvallend weinig sprake van een grijze zone tussen goed en kwaad. De vaak gelauwerde optelsom van menselijke gebreken en zonden is verdienstelijk maar fel overroepen, waarbij de ezel bovendien soms evenveel van doen heeft als universitaire studies met Kim Holland. De bedenkingen die men kan maken omtrent de arrogante houding van de mens tegenover Balthazar zijn zo voordehandliggend dat je er haast over valt, en hoe bijvoorbeeld een gezamelijke aanranding in correlatie staat met een ezel terwijl het stomme beest gewoon op trektocht is is mij een raadsel.

Typische mesthoop uit de stal van Bresson, weinig consequent minimalisme met een dubieuze geur.

1*

Op 19 maart 2008 schreef ik over deze film;

Wel, nu na 3½ jaar herzien en ik ben van deze film nog steeds niets wijzer geworden en een positieve waardering zit er van mijn kant dan ook niet in. Boeien deed deed deze film mij absoluut niet, wel werkte die een hoop ergenis bij me op. Waarom werd die sadistische Gérard, de leider van die motorbende vanwege zijn talrijke criminele handelingen niet in de boeien geslagen. Wel erg ongeloofwaardig allemaal.

Maar goed, het zal allemaal wel een betekenis gehad hebben. In een recensie over deze film lees ik het volgende; het zou volgens de regisseur een parabel van zonde en verlossing moeten voorstellen door de levensloop te tonen van de ezel, de "Christusachtige" Balthazar. Of dit nou echt uit de mond van Bresson kwam, kan ik mij moeilijk voorstellen. Het is natuurlijk een hoop onzin bij elkaar. De ezel kan ik het niet kwalijk nemen. Die volgt met zijn koppigheid gewoon zijn natuur. Die was alleen met geweld in beweging te brengen als je zijn staart in brand stak. Behalve de ezel kon ook de hoofdrolspeelster, het naïeve boerenmeisje Marie van mij nog op enige sympathie rekenen, maar de rest van de personages boeide mij totaal niet.

2,0* na herziening

Dat eerste a la (het overroepene waar ik het zelf over had), maar met die Balthazar als Christus theorieën lig ik altijd dubbel. Ik heb al meerdere recensies gelezen op het net die dergelijke verregaande vergelijkingen trekken, dat het echter van Bresson zelf zou komen is inderdaad twijfelachtig (al brengt hij natuurlijk wel vaker zijn religieuze boodschapjes op een stompzinnige manier). Mocht het effectief zo zijn was ie nog idioter dan ik dacht.

Ik citeerde Patrick Duynslager, die nogal lyrisch was over deze film. In 'Blik Op Zeven' (1995) schreef hij het volgende;

" De kineast vertelt een parabel van zonde en verlossing door de levensloop te tonen van de ezel Balthazar" etc.

Vervolgens schreef hij;

"Een moeilijke complexe film , maar wie bereid is binnen te treden in de stugge wereld van Bresson ontdekt wellicht een transcendente ervaring"

Tot zover Duynslager. Of Bresson er inderdaad zo over dacht weet ik dus niet. Duynslager dacht er in ieder geval wel zo over.

Ook citeert hij, Duynslager dus, ook nog Godard die over deze film gezegd zou hebben;

"Iedereen die deze film ziet zal er versteld van staan, omdat hij in anderhalf uur de hele wereld toont".

Ik vind het allemaal erg, erg ver gezocht, eigenlijk gewoon complete onzin. Ik kon het in ieder geval absoluut niet uit deze film halen.

Wel, het klopt in elk geval dat Godard dat gezegd heeft. Maar goed de mens zal waarschijnlijk al in transcedente werelden gezeten hebben alvorens hij de film bekeek. Er komen natuurlijk wel een aantal menselijke zonden aan bod, maar om nu te zeggen dat het de hele wereld omvat... (de vrij eenzijdige voorstelling van goed en kwaad/personages alleen al schiet daarvoor te kort). De ezel beginnen vergelijken met Christus zelf is al helemaal van den zotte.

Ik moest bij het zien van de film automatisch denk aan paralellen met het leven van Christus. Ik had dat niet van te voren gelezen en ik was er niet naar op zoek. Dat vind je dus lachwekkend en van den zotte?

En dan steeds weer raar opkijken als mensen zich ergeren aan je manier van schrijven. Je bent weer lekker genuanceerd bezig. Je valt daadwerkelijk wel meningen en mensen aan en niet alleen de film, zoals je altijd beweert. Ben wel weer klaar met die troll berichten van je en ga weer over op een negeerstand.

Hier ook.